II OSK 2779/14

Dnia 22 lipca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 254/14 w sprawie ze skarg K. C. i T. Ł. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 254/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Olsztynie oddalił skargi K.C. i T.Ł. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wskazano w motywach powyższego wyroku w dniu 1 sierpnia 2012 r. [...] (inwestor) złożyła do Starostwa Powiatowego w Nidzicy wniosek o pozwolenie na budowę 16 elektrowni wiatrowych z obiektami towarzyszącymi infrastruktury technicznej (drogami dojazdowymi, placami montażowymi, zjazdami, stacją GPZ, podziemną kablową linią elektroenergetyczną SN i podziemną sterującą stacją światłowodową) na dz. nr [...],[...],[...], obręb Kozłowo; na dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb Zakrzewo; na dz. [...],[...],[...],[...], obręb Niedanowo; na dz. [...],[...], obr. Zalesie; na dz. nr [...],[...],[...],[...],[...], obręb Pielgrzymowo; [...], obręb Zaborowo, gmina Kozłowo, powiat nidzicki, województwo warmińsko - mazurskie. Starosta Nidzicki w dniu [...] września 2013 r. decyzją nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził, że inwestor dołączył do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wszystkie wymagane prawem dokumenty. Zaznaczył również, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013r., poz. 1409, dalej uPb) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zgodność z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Zweryfikowano również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia projektantów o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Wskazano dalej w uzasadnieniu wyroku, że organ powiatowy wziął też pod uwagę, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 1997 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 z późn. zm.) dopuszczalny poziom hałasu w środowisku - dla terenów zabudowy zagrodowej wynosi 55 dB w porze dnia oraz 45 dB w porze nocy. Zgodnie natomiast z zapisem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wynikającym z analizy akustycznej, w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia normy związane z dopuszczalnymi poziomami hałasu w środowisku zostaną spełnione. Inwestor zaś spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 uPb, dlatego ‒ stosownie do art. 35 ust. 4 uPb ‒ w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 uPb organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym, nie znajdując negatywnych przesłanek wydania decyzji odmownej, w szczególności przesłanek, które w kontekście materiału dowodowego i faktycznych okoliczności niniejszej sprawy płynęłyby z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb, Starosta Nidzicki uznał, że zobowiązany był rozstrzygnąć wniosek inwestora z uwzględnieniem treści art. 4 uPb, tj. nie miał prawa odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od ww. decyzji w terminie złożył T.Ł.. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji Starosty Nidzickiego i zarzucił, że: - nowa zabudowa powinna nawiązywać do istniejącej zabudowy; - dokumenty, które stanowiły podstawę do wydania zezwolenia na budowę elektrowni nie były sporządzone w sposób gwarantujący osobom zamieszkującym w sąsiedztwie wielkich instalacji ochrony życia, bezpieczeństwa publicznego, wartości majątku i potencjału ekonomicznego wiążącego się z krajobrazem i środowiskiem naturalnym; - Wójt Gminy Kozłowo nie zamieścił informacji, kto wykonał raport o środowiskowych uwarunkowaniach, a także, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie była opiniowana przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska; - nie przeprowadzono w sposób odpowiedzialny i transparentny postępowania z udziałem społeczeństwa; - nie uwzględniono apeli "władz Województwa i Samorządu Warmii i Mazur" w sprawie moratorium na budowę elektrowni wiatrowych do czasu uchwalenia ustawy, która szczegółowo regulowałaby kwestię lokowania wiatraków. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Sąd wojewódzki przytaczając motywy decyzji organu odwoławczego ujawnił, że w ocenie Wojewody projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami stawianymi planowanej inwestycji, tak przez decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przez decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, jak i decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację Ponadto jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym z normami techniczno - budowlanymi, a fakt ten obligował do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę. Podkreślono, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, do którego nawiązuje skarżący, nie jest elementem materiału dowodowego sprawy o wydanie pozwolenia na budowę, lecz sprawy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganej dla wydania takiego pozwolenia na budowę. W decyzji Wojewody zaznaczono, że wobec braku podstaw do dokonywania oceny oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, organ rozpatrujący wniosek o wydanie pozwolenia na budowę nie posiada prawa ingerowania w treść ostatecznej decyzji wydanej w odrębnym postępowaniu. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że apel "władz Województwa i Samorządu Warmii i Mazur" w sprawie moratorium na budowę elektrowni wiatrowych do czasu uchwalenia ustawy, która szczegółowo regulowałaby kwestię lokowania wiatraków, nie stanowi wykładni przepisów prawa. W związku z powyższym organ I instancji nie uwzględnił ww. apelu przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę w ramach przedmiotowej decyzji. Skargę na ww. decyzję wywiódł K.C. wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach, ewentualnie ‒ w przypadku odmowy orzeczenia o uchyleniu decyzji Starosty Nidzickiego z dnia [...] września 2013 r. ‒ o stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie. W ocenie skarżącego w sprawie występuje niezgodność przedłożonego projektu budowlanego (planu zagospodarowania) z ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy Kozłowo o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i decyzji o warunkach zabudowy, wymienionymi w zaskarżonej decyzji. Nie dokonano również wydzielenia terenów rolnych od terenów o przeznaczeniu nierolniczym. Pismem z dnia 14 maja 2014 r. K.C. uzupełnił zarzuty skargi, podnosząc zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 uPb poprzez niewłaściwe wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, a także naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 uPb poprzez brak sporządzenia adekwatnego uzasadnienia prawnego decyzji. Skargę na rzeczoną decyzję Wojewody wywiódł również T.Ł., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 33 ust. 2 pkt 3 uPb poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy [...] w momencie złożenia wniosku, tj. 31 lipca 2013 r. nie dysponowała ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy Kozłowo o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] oraz decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...], - art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb poprzez brak sprawdzenia, czy istnieje zgodność projektu z wymaganiami ochrony środowiska, określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy decyzja środowiskowa z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] wydana przez Wójta Gminy Kozłowo dotyczyła budowy 24 siłowni wiatrowych, natomiast decyzja Starosty Nidzickiego z dnia [...] września 2013 r. dotyczy budowy 16 elektrowni wiatrowych, co świadczyć ma o braku zgodności projektu budowlanego z decyzją środowiskową, - art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że decyzja środowiskowa z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] wydana przez Wójta Gminy Kozłowo wypełnia wymogi formalne do wydania pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy zgodnie z dyspozycją art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku powinna być wydana nowa decyzja z uwagi na zmianę liczby elektrowni wiatrowych z 24 do 16, - art. 8 K.p.a. w zw. z art. 79 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez brak przeprowadzenia konsultacji społecznych przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co stoi w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, - niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz niezastosowanie art. 138 § 2 tej ustawy, tj. wadliwe uznanie, że decyzja Starosty Nidzickiego jest zgodna z prawem, zamiast uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ II instancji utrzymał w mocy decyzję zamiast doprowadzić do umorzenia tego postępowania. W piśmie z dnia 24 marca 2014 r. skarżący T.Ł. uzupełnił zarzuty skargi, podnosząc, że wojewoda wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. naruszył w sposób rażący prawo, tj. art. 5 pkt 9 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz § 6 pkt 4, 11, 13 Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących (t.j. Dz. U., Nr 220, poz. 2237) poprzez wyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji w postaci budowy elektrowni wiatrowych w miejscu występowania nietoperzy, czyli gatunku ściśle chronionego. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sąd I instancji postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) połączyć sprawę o sygn. akt II SA/Ol 254/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Ol 255/14 i prowadzić łącznie pod sygnaturą akt II SA/Ol 254/14. W piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2014 r. T.Ł. działając przez swojego pełnomocnika wniósł o: - zobowiązanie organu do wskazania, w jaki sposób zostało dokonane obwieszczenie decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] znak [...] w szczególności dołączenie potwierdzenia odbioru obwieszczenia przez sołtysa w [...]; - zobowiązanie organu do wskazania, w jaki sposób zostało dokonane obwieszczenie o wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...]marca 2013 r., nr [...] (Zakrzewo) z dnia [...] maja 2013 r. nr [...][...] (Sarnowo), z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...][...]w szczególności dołączenie potwierdzenia odbioru obwieszczeń przez właściwych sołtysów. Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wskazania w jaki sposób organ ustalił dzień uprawomocnienia się decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] (Zakrzewo), z dnia [...] maja 2013 r. nr [...][...] (Sarnowo), z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Olsztynie oddalił obie skargi. Przywołując przesłanki orzekania w sprawie z wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę sąd wojewódzki doszedł do przekonania, że brak było podstaw do załatwienia go w sposób odmowny. Przywołując wydane uprzednio przez Wójta Gminy Kozłowo decyzje o ustaleniu warunków zabudowy oraz decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także decyzję środowiskowej stwierdzono, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę uwzględnia tak określone warunki realizacji przedsięwzięcia. Co się tyczy zmniejszenia ilości elektrowni wiatrowych to podkreślono, że w samej decyzji środowiskowej taki wariant był uwzględniany, tym samym nie jest skuteczny zarzut niezgodności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę z uprzednio wydaną decyzją środowiskową. Część z zarzutów skarg odnosi się zresztą właśnie do decyzji środowiskowej i postępowania, w którym wydawał tę decyzję organ gminy, a czego nie mogły kontrolować organy administracji architektoniczno-budowlanej. Nie stwierdzono ponadto w toku postępowania przed Starostą Nidzickim, aby była konieczność wydawania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Zarzut sporządzenia dokumentów w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę w sposób nie uwzględniający ochrony życia, bezpieczeństwa publicznego, wartości majątku i potencjału ekonomicznego wiążącego się z krajobrazem i środowiskiem naturalnym sąd wojewódzki uznał z ogólnikowy. Za pozbawiony doniosłości prawnej uznano argument pominięcia apeli różnych władz lokalnych na moratorium, gdy idzie o udzielenia pozwoleń na budowę elektrowni wiatrowych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wystarczające i skonstruowane w sposób uwzględniający wymagania prawne. WSA w Olsztynie podkreślił ponadto, że w świetle ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kozłowo, teren, na którym zaplanowano przedsięwzięcie jest przeznaczony pod tego typu inwestycje. Nie mogły odnieść także skutku wniosku skarżącego ‒ T. Ł., aby w tym postępowaniu sądowym kontrolować prawidłowość działań innych organów odnośnie decyzji lokalizacyjnych. Skargą kasacyjną – reprezentowany przez pełnomocnika – T.Ł. zaskarżył w całości ww. wyrok i zarzucił mu: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że zachodzi zgodność między projektem budowlanym a decyzją środowiskową z dnia [...] czerwca 2009 r. wydaną przez Wójta Gminy Kozłowo pomimo okoliczności, że decyzja środowiskowa dotyczy budowy 24 siłowni wiatrowych, natomiast decyzja Starosty Nidzickiego dotyczy budowy 16 elektrowni wiatrowych, co świadczyć ma o braku zgodności projektu z decyzją środowiskową; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 K.p.a., przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że decyzja środowiskowa z dnia [...] czerwca 2009 r. wydana przez Wójta Gminy Kozłowo dotyczyła tylko części inwestycji ‒ wyłącznie działek, na której mają być posadowione elektrownie wiatrowe bez infrastruktury (działki nr [...] obręb Kozłowo, [...] obręb Zakrzewo, [...],[...] obręb [...],[...],[...] obręb Pielgrzymowo) w sytuacji, gdy decyzja pozwolenia na budowę Starosty Nidzickiego nr [...] z dnia [...] września 2013 r. dotyczy budowy 16 elektrowni wiatrowych z obiektami towarzyszącymi infrastruktury technicznej, tj. drogami dojazdowymi, placami montażowymi, zjazdami w tym tymczasowymi, stacją GPZ, podziemną linią elektroenergetyczną SN i podziemną sterującą linią światłowodową) obejmującą znacznie większą powierzchnię (ilość działek) niż wskazana w decyzji środowiskowej z dnia [...] czerwca 2009 r. i tym samym nie uzyskano decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla infrastruktury technicznej elektrowni usytuowanych na działkach nr [...],[...] - obręb Kozłowo, [...],[...],[...],[...],[...],[...] - obręb Zakrzewo, [...],[...] - obręb Niedanowo, [...],[...] - obręb Zalesie, [...],[...] obręb Pielgrzymowo, [...] obręb Zaborowo. Ze względu na przytoczone podstawy skarżący wnosi o uchylenie wyroku WSA w Olsztynie z dnia 1 lipca 2014 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi, że dla części inwestycji nie uzyskano decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W jego ocenie decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy działek, dla których nie wydano decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przywołano ponadto jeden z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (II OSK 2520/12) w świetle którego, wywodzono, że nie jest dopuszczalna modyfikacja warunków realizacji przedsięwzięcia, określonych w decyzji środowiskowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. A. Chybiony jest zarzut kasacyjny, w którym skarżący podnosi naruszenie przez sąd I instancji przepisu prawa materialnego z powodu błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb polegającego na uznaniu, że zachodzi zgodność między projektem budowlanym a decyzją środowiskową z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] wydaną przez Wójta Gminy Kozłowo pomimo okoliczności, że decyzja środowiskowa dotyczy budowy 24 siłowni wiatrowych, natomiast decyzja Starosty Nidzickiego z dnia [...] września 2013 r. dotyczy budowy 16 elektrowni wiatrowych, co świadczyć ma o braku zgodności projektu z decyzją środowiskową. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do kwestii zmniejszenia ilości projektowanych elektrowni wiatrowych z 24 do 16 podnieść należy, że w wyniku takiej zmiany zakres przedsięwzięcia zostanie zawężony, a w efekcie oddziaływanie na środowisko planowanego przedsięwzięcia będzie mniejsze. W literaturze postuluje się de lege ferenda, by z obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny były zwolnione te przypadki zmiany decyzji, w których zakres przedsięwzięcia ulega ograniczeniu w stosunku do tego, jaki był określony w pierwotnej decyzji (por. K. Gruszecki, Komentarz do art. 87, [w:] K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX 2009 r.). Nie sposób nie zgodzić się z tymi postulatami, skoro na skutek zmiany woli inwestora prowadzącej do ograniczenia liczby elektrowni wiatrowych, zawężeniu uległo oddziaływanie na środowisko planowanej inwestycji. Wskazać przy tym należy, że celem oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko jest również dokonanie analizy możliwego skumulowanego oddziaływania tej inwestycji na środowisko, z uwzględnieniem istniejącego lub już planowanego (w tym przez innych inwestorów) otoczenia (w tym innych inwestycji i obiektów mogących wpływać na poziom owego skumulowanego oddziaływania). W tej sytuacji rozpatrywanie, czy dana decyzja środowiskowa zachowuje aktualność dla zmienionego przedsięwzięcia, czy też zmienione przedsięwzięcie wymaga decyzji nowej, może mieć miejsce w przypadkach, w których może dojść do rodzajowej zmiany albo zwiększenia potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Ponadto ‒ jak słusznie zauważył sąd I instancji ‒ w decyzji środowiskowej zaznaczono możliwość zastosowania bardziej optymalnego wariantu II (z mniejszą ilością elektrowni). Jak wskazano bowiem w rozstrzygnięciu środowiskowym, analizy wykazały, że konfiguracja elektrowni w wariancie II spełnia wszystkie normy i uwarunkowania w zakresie ochrony środowiska oraz zapewnia minimalizację potencjalnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym zarzut sformułowany w pkt 1) skargi kasacyjnej nie jest trafny. B. Pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 K.p.a., przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że decyzja środowiskowa z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] wydana przez Wójta Gminy Kozłowo dotyczyła tylko części inwestycji - wyłącznie działek, na której mają być posadowione elektrownie wiatrowe bez infrastruktury (działki nr [...] obręb Kozłowo, [...] obręb Zakrzewo, [...],[...]obręb Niedanowo, [...],[...] obręb Pielgrzymowo) w sytuacji, gdy decyzja pozwolenia na budowę starosty nidzickiego nr [...] z dnia [...] września 2013 r. dotyczy budowy 16 elektrowni wiatrowych z obiektami towarzyszącymi infrastruktury technicznej, tj. drogami dojazdowymi, placami montażowymi, zjazdami w tym tymczasowymi, stacją GPZ, podziemną linią elektroenergetyczną SN i podziemną sterującą linią światłowodową) obejmującą znacznie większą powierzchnię (ilość działek) niż wskazana w decyzji środowiskowej z dnia [...] czerwca 2009 r. i tym samym nie uzyskano decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla infrastruktury technicznej elektrowni usytuowanych na działkach nr [...],[...] - obręb Kozłowo, [...],[...],[...],[...],[...],[...] - obręb Zakrzewo, [...],[...]- obręb Niedanowo, [...], [...] - obręb Zalesie, [...],[...] obręb Pielgrzymowo, [...] obręb Zaborowo. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać w pierwsze kolejności należy, że Starosta Nidzicki jednoznacznie wyznaczył krąg podmiotów, na których nieruchomości ma oddziaływać sporne przedsięwzięcie. Stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jako obszar oddziaływania natomiast w decyzji organu I instancji wskazano teren w otoczeniu obiektu budowlanego, wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Krąg stron postępowania ustalono przy uwzględnieniu możliwych oddziaływań inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a zakres możliwych oddziaływań oparto na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności na analizie projektu, technicznych parametrów turbin, zasad wiedzy technicznej oraz ustawowych norm hałasu. Co do kwestii, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczyła jedynie elektrowni wiatrowych, natomiast nie odnosiła się do związanej z elektrowniami infrastruktury drogowej i elektroenergetycznej (a zatem decyzja ta nie objęła wymienionych przez skarżących w tym zarzucie działek) wskazać należy, iż w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (obowiązujących w dacie wydania decyzji środowiskowej oraz obecnie obowiązujących) linie elektroenergetyczne SN nie zostały wymienione wśród przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji dla linii elektroenergetycznych SN nie było i nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w związku z czym, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.