II SA/Sz 1312/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] r. Spółka A. z o.o. złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o przedłużenie, udzielonego decyzją z dnia [...] r., zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa na okres kolejnych [...] lat. Do wniosku załączono dokumenty wymagane przez ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27). Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej , działając na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w związku z art. 8, art. 118, art. 129 ust. 1 i 2, art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) umorzył postępowanie w sprawie przedłużenia na okres kolejnych sześciu lat zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że z dniem 31 października 2009 r., na mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168 poz. 1323) organy celne przejęły zadania z zakresu wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Art. 197 tej ustawy wprowadził zmiany w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych poprzez dodanie w art. 24 ustępu 1b, na mocy którego m. in. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, urządzanych na obszarze właściwości jednego dyrektora izby celnej, udziela dyrektor izby celnej, na którego obszarze właściwości miejscowej są urządzane i prowadzone takie gry. W następstwie przejętych kompetencji Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] r. przekazał sprawę według właściwości Dyrektorowi Izby Celnej. W dniu [...] r. Dyrektor Izby Celnej zwrócił się do innych Dyrektorów Izb Celnych z prośbą o nadesłanie istotnych informacji w przedmiocie rozpoznania wniosku o przedłużenie zezwolenia na okres kolejnych [...] lat, w szczególności zapytanie dotyczyło ewentualnych naruszeń ustawy o grach i zakładach wzajemnych przez Spółkę A oraz działalności niezgodnej z warunkami zezwolenia. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej przedłużył termin na załatwienie sprawy do dnia [...] r. z powodu jej złożoności. Zebrany w trakcie postępowania materiał dowodowy nie pozwalał na zakończenie sprawy i wydanie decyzji przedłużającej o kolejnych [...] lat zezwolenia z powodu nie przedstawienia przez stronę pełnej dokumentacji w zakresie lokalizacji punktów gier w których miałyby być urządzane gry na automatach o niskich wygranych. Nadto wyniki kontroli przeprowadzonych w grudniu [...] r. przez Naczelnika Urzędu Celnego wykazywały, iż działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych prowadzona jest przez Spółkę z naruszeniem warunków ustawy o grach hazardowych i zakładach wzajemnych. W dniu [....] r. weszła w życie ustawa z dnia [...] r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540) która uchyliła ustawę o grach i zakładach wzajemnych. Postanowieniami z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej ostatecznie przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia [...] r. w związku z koniecznością przygotowania stosownego rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że na dzień złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia, sprawy dotyczące zezwoleń na prowadzenie gier automatach o niskich wygranych były uregulowane w ustawie z dnia [...] r. o grach i zakładach wzajemnych. Ustawa ta w art. 36 ust. 1 stanowiła, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach, a także gier na automatach o niskich wygranych były udzielane na okres [..] lat. Ustawa ta przewidywała instytucję przedłużenia zezwolenia na okres kolejnych [...] lat. Z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540), która zastąpiła ustawę o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z art. 118 ustawy o grach hazardowych, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy tej ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych ustawodawca postanowił zaś, że postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Zgodnie z art. 138 ust.1ustawy o grach hazardowych, zezwolenia o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. W odwołaniu od ww. decyzji Spółka A. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przedłużenie zezwolenia zgodnie z wnioskiem wskazując, że organy administracji publicznej państwa członkowskiego Unii Europejskiej mają obowiązek niestosowania przepisów ustawy o grach hazardowych w tym art. 8, art. 18, art. 129 ust. 1 i 2, oraz art. 138 ust. 1 na podstawie których wydano decyzję w I instancji, jako aktu prawnego sprzecznego z prawem Unii Europejskiej, w postaci fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 1997 r. zwany "Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569) – zwany dalej "TFUE". Decyzja wydana w I instancji narusza art. 34, art. 49 i art. 56 TFUE, w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego. Od dnia 1 maja 2004 r. Rzeczpospolita Polska jako państwo członkowskie Unii Europejskiej zobowiązana jest stosować porządek prawny Unii Europejskiej ze wszystkimi fundamentalnymi zasadami ustanowionymi przez normy prawa pierwotnego oraz pochodnego, w tym również zasady wypracowane i wynikające z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Najważniejszym przełomowym orzeczeniem w zakresie pierwszeństwa prawa wspólnotowego jest wyrok Trybunału w sprawie Flaminio Costa vs. E.N.E.L. w którym Trybunał stwierdził, że jednostronnym lub późniejszym aktom prawnym Państwa Członkowskiego nie może być przyznane pierwszeństwo przed systemem prawnym przyjętym przez nie na zasadzie wzajemności (...) prawa wynikające z Traktatu będącego niezależnym źródłem prawa, nie mogą być ze względu na ich szczególny i oryginalny charakter uchylane przez postanowienia prawa krajowego w jakiejkolwiek formie, bez pozbawienia Traktatu jego charakteru jako prawa wspólnotowego oraz bez zakwestionowania podstaw prawnych samej Wspólnoty (wyrok ETS z dnia 15 lipca 1964 r. sygn. C-6/64). Zasada bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego oznacza, że normy prawa wspólnotowego z chwilą wejścia ich w życie stają się częścią porządku prawnego każdego Państwa Członkowskiego. Mając na uwadze dwie powyższe zasady łącznie, konsekwencja ich stosowania jest taka, że przepis krajowy sprzeczny z prawem wspólnotowym automatycznie przestaje znajdować zastosowanie w tym zakresie, w jakim narusza zasady unijne. W rezultacie tego wszystkie organy krajowe, tj. sądy ale także organy administracji zobowiązane są stosować normy wspólnotowe, a nie normy krajowe. Zostało to jednoznacznie wyrażone w wyroku ETS z dnia 9 marca 1978 r. w sprawie o sygn. C-106/77 "Mając powyższe na względzie, należy odpowiedzieć w ten sposób, że sąd krajowy, który w ramach swojej jurysdykcji zostaje wezwany do zastosowania przepisów prawa wspólnotowego, ma obowiązek zapewnić pełną skuteczność tym przepisom, nie stosując, jeśli to konieczne, jakichkolwiek sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego. Nie jest konieczne, aby sąd najpierw domagał się albo oczekiwał uchylenia takich przepisów przez ustawodawcę lub w inny sposób przewidziany w konstytucji" (Europejski Przegląd Sądowy, grudzień 2005 ).Ustawa o grach hazardowych jako akt sprzeczny z głównymi zasadami traktatowymi, tj. zasadą swobody przepływu towarów (art. 34 TFUE), zasadą przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), zasadą swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE), bez wątpienia narusza trzy główne zasady rynku wewnętrznego. Naruszenie fundamentalnych zasad, na których opiera się rynek wewnętrzny następuje nawet wtedy, gdy prawo krajowe w sposób pośredni, nawet bezpośrednio do tego nie zmierzając, faktycznie ogranicza te zasady, a jednocześnie możliwość ich jednolitego stosowania we wszystkich państwach członkowskich. Ustawa o grach hazardowych narusza ww. trzy podstawowe swobody Unii Europejskiej, narusza zatem porządek prawny, który w hierarchii źródeł prawa znajduje się ponad ustawodawstwem krajowym. W tej sytuacji wszystkie organy krajowe, w tym organy administracji publicznej, zobowiązane są przez wzgląd na zasadę pierwszeństwa i bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego, nie stosować przepisów sprzecznych z prawem Unii Europejskiej. Odnośnie delegalizacji automatów na podstawie ustawy o grach hazardowych Spółka wskazała na wyrok ETS z dnia 26 października 2006 r. w sprawie o sygn. C-65/05 w którym, w szczególności w tezie 41 i 42 Trybunał podniósł "Zatem ustanowiony w art. 2 ust. 1 ustawy nr 3037/2002 zakaz instalowania w Grecji wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych, elektronicznych, w tym wszelkich gier komputerowych, we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych, z wyjątkiem kasyn, stanowi środek nieproporcjonalny do realizowanego celu. W konsekwencji ustawa nr 3037/2002 jest sprzeczna z art. 28 WE". Ponadto, w ocenie strony, decyzja z dnia [...] r. narusza także art. 2 Konstytucji RP przez naruszenie zasady ochrony praw podmiotowych słusznie nabytych, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22 Konstytucji RP, tj. zasady proporcjonalności sensu stricto, art. 2 i art. 61 Konstytucji RP tj. zasadę zaufania obywateli do organów państwa prawa oraz obowiązek informacyjny organów władzy publicznej, art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 123 ust. 1 Konstytucji, tj. zasadę legalizmu. Ponadto, Rzeczpospolita Polska jako Państwo członkowskie Unii Europejskiej nie zastosowała się do ciążącego na niej obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej aktu prawnego zawierającego przepisy techniczne. Przestrzeganie procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych wprowadziła Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz. U. L 24 z 21.7.1998 r., str. 37), którą Rzeczpospolita Polska implementowała do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239 poz. 2039). Polska zobowiązana jest zatem do notyfikacji przepisów technicznych, a przy braku notyfikacji narusza zobowiązania które sama na siebie przyjęła wstępując do Unii. Obowiązek notyfikacji jest nierozerwalnie związany z ustanowionymi przez Traktat swobodami rynku wewnętrznego, gdyż jak wielokrotnie wskazywał Trybunał w swoich orzeczeniach, obowiązek notyfikacji ma na celu ustrzec pozostałe państwa członkowskie przed wprowadzeniem przepisów technicznych naruszających w sposób arbitralny generalne zasady rynku wewnętrznego, a jednocześnie stanowiące fundamentalne zasady Unii Europejskiej. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Celnej , na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) oraz art. 8, art. 118, art. 129 ust. 1 i 2, art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, decyzją z dnia [...] r. nr [...] , utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powtórzył argumenty podniesione w decyzji wydanej w I instancji wskazując, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu podał, iż zarzuty dotyczące naruszenia art. 34, 49, 56 Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskieji Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską przez naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, są bezzasadne. Z uregulowań traktatowych wynika bowiem, że zabronione są ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie skutki równoważne, ograniczenia swobody przedsiębiorczości, oraz świadczenia usług pomiędzy Państwami Członkowskimi i uregulowania te dotyczą w szczególności ograniczenia wykonywania działalności przez przedsiębiorcę jednego Państwa Członkowskiego na terytorium innego kraju Wspólnoty. Ustawa o grach hazardowych nie dopuszcza takich ograniczeń, nie zakazuje prowadzenia działalności hazardowej, a jedynie ją ogranicza. Odwołując się Spółka A. nie wykazała, że prowadzi tego typu działalność w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, a rygoryzm działania ustawy hazardowej uniemożliwił jej transpozycję świadczenia ww. usług na grunt krajowy. Zatem, w ocenie organu brak jest oznak, że stronę dotknęły ograniczenia nakazane prawem. Ponadto, ustawa o grach hazardowych nie narusza norm unijnych. W chwili obecnej organizowanie gier hazardowych na terenie poszczególnych państw członkowskich nie jest przedmiotem żadnych regulacji wspólnotowych. Zatem przytoczony w odwołaniu wyrok ETS z dnia 15 lipca 1964 r. sygn. C-6/64 w sprawie Flaminio Costa vs. ENEL oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 9 marca 1978 r. w sprawie o sygn. C-106/77, nie znajdują zastosowania w tej sprawie. Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad prawem krajowym obowiązuje wówczas, gdy przepisy krajowe są sprzeczne z przepisami pierwotnego i wtórnego prawa Unii Europejskiej. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Ponieważ ustawa o grach hazardowych nie posiada swojego odpowiednika na gruncie przepisów wspólnotowych, zasada pierwszeństwa nie znajduje tu zastosowania. Odnosząc się do wyroku Trybunału z dnia 26 października 2006 r. o sygn. C-65/05 Dyrektor Izby Celnej zauważył, że przedmiotem rozpatrywanej przez Trybunał sprawy był ustanowiony całkowity zakaz instalowania i prowadzenia w Grecji działalności w zakresie gier elektrycznych, elektromechanicznych, elektronicznych, w tym rekreacyjnych gier zręcznościowych i wszelkich gier komputerowych we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych. Wprawdzie Trybunał uznał w tym wyroku, że ustanowiony przez Grecję zakaz instalowania gier w miejscach innych niż kasyna gry jest nieproporcjonalny do realizowanego celu, ale należy zwrócić uwagę, że zakaz ten miał charakter powszechny bo dotyczył nie tylko gier hazardowych, ale także gier zręcznościowych nie noszących znamion hazardu, których urządzania polska ustawa o grach hazardowych nie zakazuje. Ponadto, ustanowiony przez Grecję zakaz miał charakter bezwzględny i dotyczył zarówno miejsc publicznych jak i prywatnych, co również nie jest przedmiotem regulacji ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Tym bardziej, że istotą rozpatrywanej sprawy jest przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a nie bezwzględny zakaz urządzania gier. Zatem orzeczenie Trybunału z dnia 26 października 2006 r. o sygn. C-65/05 nie odnosi się do przedmiotu rozpatrywanej sprawy i brak jest pełnej tożsamości miedzy tym orzeczeniem, a ograniczeniami wprowadzonymi przez ustawę o grach hazardowych, co do możliwości przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Poza tym, organ administracji publicznej nie ma uprawnień do polemizowania z zarzutami strony dotyczącymi zgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, a jego wypowiedź w tej kwestii mogłaby być odbierana jako element rozstrzygania zgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym. Uprawnienia w tym zakresie posiada Europejski Trybunał Sprawiedliwości który dokonuje wykładni całego prawa wspólnotowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji RP organ wskazał, że są one niezasadne. Ustawa o grach hazardowych nie odbiera podmiotom posiadającym zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych możliwości dalszego prowadzenia tej działalności, umożliwia jej prowadzenie aż do wygaśnięcia zezwolenia (art. 129 ust. 1 tej ustawy). Zakazuje jedynie przedłużania zezwoleń, co umożliwiała poprzednio obowiązująca ustawa o grach i zakładach wzajemnych. Zarzut naruszenia praw nabytych można co najwyżej rozważać w odniesieniu do uprawnień wynikających z ostatecznej decyzji administracyjnej, jaką jest zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Ich treścią jest prawo do prowadzenia działalności gospodarczej na rachunek własny, z zachowaniem warunków określonych w decyzji oraz wynikających z przepisów prawa dotyczących tego typu działalności, wymagającej angażowania określonych środków materialnych, rzeczowych i finansowych oraz czynnika ludzkiego, wreszcie podejmowania licznych przedsięwzięć organizacyjnych. Zezwolenie korzysta z ochrony trwałości służącej ostatecznym decyzjom administracyjnym i strona ma prawo oczekiwać by prawodawca uszanował prawa nabyte wynikające z ostatecznej decyzji administracyjnej. Natomiast ustawodawca nie ma obowiązku wstrzymywania się ze zmianą przepisów umożliwiających modyfikowanie stosunków administracyjnych usankcjonowanych ostateczną decyzja administracyjną, nawet jeżeli decyzja została wydana w innym stanie prawnym. Nadto, zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych są wydawane na czas określony – w przedmiotowej sprawie na okres 6 lat. Przepis art. 36 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych umożliwiał podmiotowi, któremu wygasa zezwolenie na wystąpienie z wnioskiem o jego przedłużenie na kolejnych [...] lat, ale także w takim przypadku organ orzekał o wydaniu zezwolenia tak, jakby było udzielane po raz pierwszy. Przepis ten nie nakazywał organowi wydania zezwolenia, a jedynie umożliwiał stronie złożenie takiego wniosku. Tym samym, za prawo nabyte nie może być uznana sama potencjalna możliwość uruchomienia postępowania zmierzającego do przedłużenia udzielonego poprzednio zezwolenia, która to decyzja była de facto nowym zezwoleniem na prowadzenie działalności w tym zakresie. W ocenie organu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie narusza zasady ochrony praw słusznie nabytych z uwagi na to, że strona nie nabyła jeszcze uprawnień podlegających ochronie. Odnośnie naruszenia zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22 Konstytucji RP) organ stwierdził, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W art. 31 ust. 3 Konstytucja stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa i porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia związane z prowadzeniem działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zostały dokonane w ustawie, z myślą o ochronie interesu publicznego, przede wszystkim z myślą o ochronie bezpieczeństwa i moralności obywateli, szczególnie osób młodocianych i nieletnich przed demoralizacją. Potrzeba ochrony społeczeństwa przed negatywnymi skutkami hazardu sprawia, że działalność gospodarcza w tym zakresie powinna być w znacznym stopniu ograniczona i prowadzona w miejscach, gdzie jest możliwość ciągłego sprawowania nadzoru i kontroli nad tą działalnością. Wolność gospodarcza nie ma charakteru absolutnego i ograniczenie jej jest dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny. Brak jest też podstaw do uznania, że ustawa o grach hazardowych narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa tylko z tego powodu, że wprowadza reżim w zakresie hazardu. Brak limitów i restrykcji w zakresie gier losowych, w celu ograniczenia uzależnień od hazardu i przeciwdziałania oszustwom, stanowiłby działanie ze strony państwa na szkodę obywateli. Dzięki regulowanej ofercie gier losowych i miejsc ich urządzania, udział w tych grach odbywać się będzie na dużo mniejszą skalę i ochroni konsumentów przed nadmiernymi wydatkami związanymi z grą, umożliwi kontrolę wieku uczestników gry. Działalność w zakresie gier hazardowych nie może być prowadzona z uszczerbkiem dla społeczeństwa, a jest to obszar który może się stać źródłem wielu zjawisk patologicznych. Ponadto, orzekanie co do zgodności z Konstytucją ustaw i umów międzynarodowych, jest zastrzeżone do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego zgodnie z ustawą z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), zatem zarzuty dotyczące naruszenia przez ustawodawcę obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej (art. 61 Konstytucji), zasady legalizmu (art. 123 Konstytucji), oraz zasady przyzwoitej legalizacji, jako wykraczające poza kompetencję organu, Dyrektor Izby Celnej pozostawił bez rozpoznania. Zdaniem organu, ustawa o grach hazardowych nie podlegała procedurze notyfikacji, gdyż nie zawiera przepisów technicznych, w szczególności przepisami takimi nie są art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2 tej ustawy. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Spółka A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie, oraz o uchylenie decyzji wydanej w I instancji. W uzasadnieniu skargi Spółka A. powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące naruszenia Konstytucji RP oraz prawa wspólnotowego. Spółka A. wskazała, że decyzja została wydana na podstawie bezskutecznych przepisów ustawy o grach hazardowych, której projektu, jako zawierającego przepisy techniczne, wbrew wymogom dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz. U. UE.L.1998.204.37 z późn. zm.) nie notyfikowano do Komisji Europejskiej. Spółka, powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazała, że ustawowe przepisy krajowe, zakazujące korzystania z gier hazardowych we wszystkich miejscach publicznych i prywatnych, z wyjątkiem kasyn, należy uznawać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, a zatem za regulacje podlegające notyfikacji. W ocenie Spółki A. , przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w części, w której dotyczą gier na automatach o niskich wygranych, nie odnoszą się do usług, o których mowa w Dyrektywie 98/34, gdyż gry te nie spełniają wymogów usługi społeczeństwa informacyjnego, określonych w art. 1 pkt 2 tej dyrektywy. Zakaz przedłużania dotychczasowych zezwoleń oraz zakaz zmiany miejsca prowadzenia gry, spowoduje stopniowe zmniejszanie się ilości punktów, gdzie gry mogą być prowadzone, wskutek likwidacji z różnych przyczyn punktów istniejących. Takie postanowienia powodują z kolei ograniczenie użyteczności automatów wykorzystywanych do tego rodzaju gier, których ilość jest z mocy ustawy ograniczona przez ustalenie górnego progu - proporcjonalnie do liczby ludności. Skoro przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w tym przepis art. 138 ust. 1, zabraniający przedłużania zezwoleń, zmierzają do częściowego zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych w miejscach innych niż kasyna, to może być to uznane za ograniczenie swobody przepływu towarów w rozumieniu art. 34 TFUE, równoważne z zakazem przywozu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 350/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w sprawie powołując się na to, że postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gd 262/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zadał Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych". Postanowienie to, w wyniku rozpoznania zażalenia organu, Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GZ 175/11. W związku z wydaniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie zadanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytania prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] r., podjął zawieszone postępowanie. W piśmie procesowym z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej wniósł o dopuszczenie dowodów z pisma Ministerstwa Finansów Departamentu Podatku Akcyzowego z dnia [...] r. na okoliczność eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych w okresie od [...] r. oraz z pisma Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...] na okoliczność przystosowania automatów do gier o niskich wygranych do pracy w kasynach lub salonach gry albo jako symulatory gier. Przytaczając postanowienia przepisów dyrektywy 98/34/WE oraz orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Dyrektor podkreślił, że przepisy krajowe o grach hazardowych nie dotyczą produktów, tj. automatów do gier, ale reglamentują prowadzenie działalności gospodarczej dotyczącej urządzania gier na automatach. W ocenie organu, z momentem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych nie doszło do znacznego ograniczenia obrotu automatami do gry, a rynek obrotu tymi automatami istnieje nadal. Ponadto, polskie przepisy nie wprowadzają zakazu organizowania gier na automatach (poza kasynami gier) ponieważ pozwalają na prowadzenie działalności w tym zakresie na podstawie zezwoleń udzielonych na gruncie poprzedniego stanu prawnego. W piśmie procesowym z dnia [...] r. Skarżąca Spółka A. oświadczyła, że podtrzymuje zarzuty i wnioski podniesione w skardze, a w razie uznania tych zarzutów za chybione wnosi o stwierdzenie wydania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji tego organu z dnia [...] r. z rażącym naruszeniem prawa polegającym na rażącym naruszeniu przepisów postępowania dotyczących szybkości prowadzenia postępowania administracyjnego i podatkowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Nieuzasadniona przewlekłość postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżącej Spółki A. z dnia [...] r. doprowadziła bowiem do zmiany stanu prawnego, w wyniku którego ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych zastąpiła ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Ponadto, Dyrektor Izby Celnej prowadząc sprawę w obu instancjach i uchylając się od wydania decyzji we właściwym czasie dopuścił się rażącej przewlekłości postępowania, nie uzasadnionej żadnymi okolicznościami, co naruszyło prawo Skarżącej do niezwłocznego załatwienia jej sprawy bez zbędnej zwłoki, niezależnie od treści i kierunku rozstrzygnięcia. Takie postępowanie organu doprowadziło do rażącego naruszenia art. 36 ust. 1 i 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych dotyczących terminu wydania decyzji w sprawie przedłużenia zezwolenia naprowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, tj. przed dniem jego wygaśnięcia z uwagi na upływ sześcioletniego okresu jego obowiązywania, czyli w realiach niniejszej sprawy przed dniem [...] r., skoro zezwolenie to na okres sześciu lat zostało wydane decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. ([...] ). Zaskarżona decyzja rażąco narusza także prawo unijne w postaci art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/We z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informatycznego, w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zdnia19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 (sprawa F. i inni) poprzez zastosowanie w I i II instancji przepisu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych pomimo jego bezskuteczności wobec braku notyfikacji tej normy prawnej (przepisu technicznego). W dniu [...] r. na rozprawie pełnomocnik skarżącej Spółki A. oświadczył, że popiera skargę ze szczególnym uwzględnieniem argumentów zawartych w piśmie z dnia [...] r. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskiej wygranej wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej [...] r. na okres [...] lat wygasło, stąd alternatywne żądanie zawarte w tym piśmie. Odnosząc się do pisma Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. pełnomocnik Spółki A. oświadczył, że zaprzecza wszystkim okolicznościom faktycznym podniesionym w tym piśmie, gdyż są nieprawdziwe, a wyciągnięte wnioski uznaje za błędne. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wskazał również, że nie ma podstaw do uznania, że decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wydanie wyroku przez Trybunał w dniu 19 lipca 2012 r. stanowi potencjalną podstawę wznowienia postępowania. Zauważył również, że WSA w Gliwicach w wyroku II SA/GL 1703/12 odmiennie, aniżeli inne sądy, ocenił decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania, mając na względzie wytyczne zawarte w wyroku Trybunału. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowej stała się decyzja umarzająca postępowanie wywołane wnioskiem w sprawie przedłużenia, na okres kolejnych [...] lat, zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 129 ust. 1 i 2 oraz art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). W myśl art. 129 ust. 1 ww. ustawy, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do postanowień art. 129 ust. 2 ustawy, postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną pomiędzy stronami jest nie tyle wykładnia przytoczonych wyżej przepisów, ale w ogóle możliwość ich stosowania. Skarżąca Spółka stoi bowiem na stanowisku, że przepisy ustawy o grach hazardowych, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., zawierają przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. W związku z tym ustawa winna być poddana procedurze notyfikacji, co nie nastąpiło. To, czy rzeczywiście do przepisów technicznych, których projekty powinny zostać przekazane Komisji, zgodnie z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L.98.204.37), należy przepis ustawy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wzbudziło wątpliwości w sądownictwie administracyjnym, czego wyrazem było skierowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w pkt 3 postanowieniazdnia16 listopada 2010 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10, pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz zawieszenie postępowań dotyczących tego problemu w szeregu sprawach sądowoadministracyjnych na terenie kraju. W związku z tym, że sądy państw członkowskich nie powinny przyjmować innej interpretacji prawa wspólnotowego niż wskazana w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawierającym wykładnię stosownych przepisów tego prawa, istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma wyrok Trybunału z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, mający za przedmiot wnioski złożone do tego Trybunału przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Trybunał przypomniał, że orzekł już, iż przepisy zakazujące prowadzenia gier elektrycznych, elektormechanicznych i elektronicznych w jakichkolwiek miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn należy uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 (wyrok z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 Komisja przeciwko Grecji, Zb. Orz.S I-10341, pkt 61). W związku z powyższym przepis tego rodzaju jak art.14 ust.1ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34. W tezach 35-37 Trybunał orzekł ponadto, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania w rozumieniu art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34, jeżeli ustanawiają one "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami. W tych okolicznościach zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów (zob. podobnie wyrok z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-267/07 Lindberg, Zb.Orz. s. I-3247, pkt 78). W kolejnych tezach 38-40 Trybunał stwierdził, że dokonując powyższych ustaleń, sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczność, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. Sąd krajowy powinien również ustalić, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystywania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Lindberg, pkt 79). Mogłoby to wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów. W świetle powyższych rozważań Trybunał uznał, że art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34 należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że ustalenie, czy przepisy ustawy o grach hazardowych wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości i sprzedaż produktów, były już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych po wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. W tym zakresie stanowisko tut. Sądu jest zbieżne z poglądami wyrażonymi w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 554/12 i w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 504/12. W kontekście postanowień ustawy o grach hazardowych, nie budzi wątpliwości Sądu możliwość dalszego wykorzystywania oraz sprzedaży produktów jakimi są automaty o niskich wygranych. Teoretycznie możliwe dalsze ich funkcjonowanie w ramach działalności prowadzonej w kasynach gry, czy nawet ich przerobienie na automaty zręcznościowe jest niewystarczające do uznania, że przepisy ustawy o grach hazardowych w sposób nieistotny wpływają na właściwości lub sprzedaż automatów o niskich wygranych. Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, kasyna gry mogą być lokalizowane w miejscowościach liczących do 250 tys. mieszkańców - 1 kasyno. Na każde kolejne rozpoczęte 250 tys. mieszkańców liczbę dozwolonych kasyn gry zwiększa się o 1. Łączna liczba kasyn gry w województwie nie może być jednak wyższa niż 1 kasyno na każde pełne 650 tys. mieszkańców województwa. Postanowienia ww. przepisu prowadzą do wniosku, że mając na uwadze aktualną liczbę mieszkańców 16 województw, maksymalnie mogą funkcjonować 52 kasyna. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit.a) ustawy o grach hazardowych, kasyno gry to wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry cylindryczne, gry w karty, gry w kości lub gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym minimalna łączna liczba urządzanych gier cylindrycznych i gier w karty wynosi 4, a liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk. Jeżeli zatem w kasynie może być eksploatowanych maksymalnie 70 automatów, to łączna ilość automatów do gier, które mogą być wykorzystywane zgodnie ze swym przeznaczeniem po wygaśnięciu ostatnich zezwoleń wydanych pod rządami poprzednich przepisów wynosi 3640 sztuk – w przypadku uruchomienia maksymalnej możliwej liczby kasyn i umieszczeniu w nich automatów w granicach ich najwyższej dopuszczalnej ilości. Taka możliwość, nawet przy teoretycznym założeniu, że wszystkie umieszczone w kasynach automaty będą automatami z ograniczeniem wygranych właściwym dla automatów o niskich wygranych, nie pozwala zatem na dalsze funkcjonowanie na rynku więcej niż 3640 sztuk automatów i to niezależnie od tego, czy zostaną one zmodyfikowane (przeprogramowane). Jak wynika z dołączonej do pisma procesowego Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. informacji z Ministerstwa Finansów Departamentu Podatku Akcyzowego i Gier z 24 sierpnia 2012 r., na dzień 31 grudnia 2009 r. zarejestrowanych było 86.059 automatów do gier o niskich wygranych, spośród których eksploatowanych faktycznie było 53.156 sztuk. Zatem – mając na uwadze wskazane wyżej ilości automatów faktycznie eksploatowanych i tych, które będą mogły być eksploatowane po wygaśnięciu ostatnich zezwoleń na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, których przedłużenia, zmiany oraz wydawania nowych zabraniają wymienione wyżej przepisy przejściowe - na rynku polskim będzie mogło być eksploatowanych nie więcej niż około 6,9% automatów do gier (łącznie nisko i wysokohazardowych) w stosunku do liczby automatów o niskich wygranych użytkowanych ostatniego dnia obowiązywania dotychczasowych przepisów. W świetle powyższych danych istotny wpływ analizowanych przepisów ustawy o grach hazardowych, zmierzających do ograniczenia i stopniowej likwidacji działalności w postaci gier na automatach o niskich wygranych, na sprzedaż takich produktów jest oczywisty. Popyt na rynku polskim na produkty o właściwościach charakterystycznych dla automatów o niskich wygranych musi bowiem ulec gwałtownemu spadkowi, skoro produkty te będą mogły znaleźć legalne zastosowanie w niewielkim (wręcz marginalnym) ilościowo zakresie - w stosunku do sytuacji sprzed wejścia w życie przepisów ustawy o grach hazardowych. Aby utrzymać w legalnym użytkowaniu inne tego rodzaju produkty niezbędna będzie zasadnicza zmiana ich właściwości, polegająca na przykład na przekształceniu ich w urządzenia do gier zręcznościowych. Odnosząc się do przedłożonego w piśmie procesowym przez organ zestawienia mającego wykazać nadal istniejący obrót automatami o niskich wygranych, Sąd uznał, że zestawienie to nie jest przydatne. Dotyczy ono bowiem towarów objętych kodem taryfy celnej 95043010, obejmującym gry z ekranem uruchamiane monetą, banknotem lub żetonem lub podobnym artykułem z wyjątkiem wyposażenia kręgielni. Takie określenie pozycji taryfy celnej umożliwia niewątpliwie objęcie nią nie tylko automatów do gier o niskich wygranych w rozumieniu poprzednio obowiązującej ustawy, ale także automatów do gry w kasynie (bez ograniczeń właściwych dla dotychczasowych automatów o niskich wygranych) oraz gier zręcznościowych, pozbawionych elementu losowości. Zestawienie to nie daje zatem istotnej wiedzy o skali obrotu w latach 2007-2011 konkretnymi produktami, jakimi są automaty do gier o niskich wygranych, skoro nie są one gatunkowo wyróżnione wśród innych produktów należących do pozycji taryfy celnej 95043010. Na ocenę charakteru przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych nie ma wpływu ocena wielkości całego rynku wspólnotowego i to, czy obrót automatami do gier w skali europejskiej uległ istotnym zmianom wskutek wejścia w życie polskiej ustawy o grach hazardowych. Rzeczą Sądu jest bowiem wyjaśnienie wpływu analizowanych unormowań na rynek Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, jakim jest Polska. Jak wskazano wyżej, celem dyrektywy jest prewencyjna ochrona swobody przepływu towarów przed skutkami mogącymi wynikać z wprowadzanych przez Państwa Członkowskie przepisów technicznych. Jest to zatem instrument mający zapobiegać tworzeniu nieuzasadnionych barier dla swobody przepływu towarów przez każde Państwo Członkowskie – bez względu na stosunek wielkości jego rynku wewnętrznego do całości rynku wspólnotowego. Nie ma w tym kontekście znaczenia dla oceny wpływu analizowanych przepisów na obrót automatami to, czy możliwy jest ich eksport do innych krajów Unii (por. WSA w Gdańsku z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 554/12). Z powyższych ustaleń wynika, że ustawa o grach hazardowych w takiej części, w jakiej zawiera ona przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała obowiązkowi notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy. Do przepisów takich należy art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej. Prowadzi to z kolei do wniosku, że wskutek uznania za przepis techniczny unormowania prowadzącego do zakazu przedłużania na kolejny okres zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wniosek strony skarżącej winien być rozpoznany na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów. W tym stanie sprawy, stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o ich uchyleniu na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z2012r., poz. 270). O wykonalności i o kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 152, art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.