III SA/Wr 315/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. jawna w W. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej dla przedsiębiorców na terenie Gminy W. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] zł ([...] złotych). Uchwałą z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Rada Miejska W. uchyliła uchwałę w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej dla przedsiębiorców na terenie Gminy W. Jak wynika z akt sprawy oraz twierdzeń strony skarżącej i organu D. B., będąca wspólnikiem "A" sp. jawna w W., wręczyła w dniu [...] lutego 2014 r. M. R., pełniącej funkcję Przewodniczącej Rady Miejskiej w W. pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. zatytułowane jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", w którym jako adresata wskazano Radę Miejską w W., a jako wnoszącą pismo – D. B. W treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa podano, że D. B. wnosi je "jako obywatel Miasta W., przedsiębiorca i pracodawca". Pismo to nie zostało podpisane jego nadawcę. M.R. pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. przekazała Prezydentowi Miasta W. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Przewodnicząca Rady Miejskiej W. powiadomiła D. B., że akta podatkowe objęte są tajemnicą skarbową i w związku z tym nie ma możliwości zapoznania się z przedmiotową sprawą i zajęcia stanowiska. Wskazała ponadto, że istnieje możliwość skorzystania z wszelkich narzędzi przewidzianych prawem zmierzających do weryfikacji podjętego rozstrzygnięcia. Pismem z dnia [...] marca 2014 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] marca 2014 r., strona skarżąca wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia uchwałę Rady Miejskiej W. W dniu [...] marca 2014 r. nadano – jako uzupełnienie skargi – pełnomocnictwo i podpisany przez D. B. egzemplarz wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] stycznia 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że strona skarżąca nie wniosła do Rady Miejskiej w W. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zdaniem organu niepodpisany egzemplarz pisma z dnia [...] stycznia 2014 r. nie mógł być uznany za skutecznie wniesione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ nie wpłynęło ono do Rady Miejskiej W., ale do radnej, a co za tym idzie, zostało potraktowane jako interwencja mieszkańca w sprawie. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. strona skarżąca podkreśliła, że nie budzi wątpliwości przyznany przez stronę przeciwną fakt złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w biurze Rady w obecności Przewodniczącej Rady. Wskazano, że pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Rada miejska w W. ustosunkowała się do wezwania, traktując je jako skutecznie wniesione. W odpowiedzi na powyższe organ wskazał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej pismo zatytułowane jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" zostało złożone nie w Biurze Rady Miejskiej W., czy też w biurze podawczym Urzędu, ale zostało przekazane M.R. w czasie pełnienia przez nią dyżuru radnej. Dodatkowo podkreślono, że pisma z dnia [...] lutego 2014 r. nie można traktować jako odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ pochodziło od Przewodniczącej Rady Miejskiej, a nie od Rady. W odpowiedzi na wezwanie Sądu strona skarżąca w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. wyjaśniła, że wezwanie do sunięcia naruszenia prawa zostało złożone w dniu [...] lutego 2014 r. osobiście w siedzibie Rady Miejskiej W. Przewodniczącej Rady. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej w skrócie: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Uprawnienie określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest ograniczone czasowo, a skorzystanie z tego uprawnienia jest uzależnione wyłącznie od woli uprawnionego. W niniejszej sprawie stronie skarżącej służyło prawo do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia było ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie Spółka jawna "A" przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała administracyjny tok instancji poprzez bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu takie wezwanie nie zostało skutecznie przez Spółkę wniesione. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" jako wnoszącą pismo wskazano D. B., a nie Spółkę jawną. Ponadto z treści pisma wynika, że D. B. wniosła wezwanie jako "obywatel Miasta W., przedsiębiorca i pracodawca aktywnie uczestniczący we wspieraniu lokalnego rynku pracy", a więc jako osoba fizyczna, a nie jako wspólnik reprezentujący Spółkę jawną. Podkreślić przy tym trzeba, że z żadnego fragmentu złożonego pisma nie wynika, by pochodziło ono od "A" sp. jawna w W.. Zgodnie natomiast z art. 22 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.) spółką jawną jest spółka osobowa, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą, a nie jest inną spółką handlową. Spółka jawna jest więc odrębnym podmiotem prawa, mającym zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych, zdolność sądową, swój własny, niezależny od wspólników majątek i jest od nich wyodrębniona również organizacyjnie. W konsekwencji zatem dla skutecznego wniesienia przez "A" sp. jawna w W. skargi do Sądu na uchwałę Rady Miejskiej, konieczne było złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez tą Spółkę jawną. Wniesienie natomiast wezwania przez D. B., będącą co prawda wspólnikiem tej Spółki, ale działającą w imieniu własnym jako obywatel miasta W., nie spełniło wymogu wyczerpania administracyjnego toku instancji przed wniesieniem skargi przez Spółkę. Dodatkowo należy zauważyć, że pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. nie zawierało także koniecznego dla swej ważności elementu w postaci własnoręcznego podpisu osoby je wnoszącej. Brak własnoręcznego podpisu oznacza natomiast, że osoba wskazana jako wnosząca pismo nie złożyła oświadczenia woli wynikającego z jego treści. Z podpisem łączy się między innymi autentyczność dokumentu i zgodność osnowy dokumentu z wolą osoby podpisującej dokument, gdyż podpis pełni funkcję identyfikacyjną. Wobec braku jakiegokolwiek podpisu na wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, nie ma podstaw do uznania, aby ten swoisty środek zaskarżenia został w ogóle skutecznie złożony. Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżąca Spółka jawna nie złożyła skutecznie i prawidłowo wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to tym samym skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.