IV SA/Wa 2615/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi G. Z. na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę G. Z. (dalej Skarżący) 14 czerwca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miasta Z. nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dalej uchwała Rady. Zaskarżonej uchwale Skarżący zarzucił naruszenie procedury planistycznej poprzez nie wydanie odrębnej uchwały w przedmiocie protestów złożonych w toku postępowania z wyjątkiem protestu wniesionego przez T. Uwzględnienie protestu wymagało, zdaniem skarżącego, ponowienia czynności w zakresie wprowadzonych zmian – zgodnie z art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto skarżący wskazał, że przyjęcie lub odrzucenie protestów wymagało sporządzenia uzasadnienia – czego Rada Miejska w Z. nie uczyniła. Poza tym Rada Miejska w Z. dwukrotnie podjęła uchwałę w przedmiocie wszczęcia procedury planistycznej. Niedopuszczalnym było podjęcie nowej uchwały w tym przedmiocie gdy obowiązywała poprzednia uchwała z [...] lutego 2001 r. nr [...]. W takiej sytuacji Rada powinna była więc uchylić poprzednią uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu. Uchybienia te stanowią o nieważności uchwały Rady. Uchwała wpływa na interes prawny skarżącego, ponieważ uniemożliwia mu racjonalne zagospodarowanie należącej do niego nieruchomości zgodnie z koncepcją przestawioną przez skarżącego wraz z wnioskiem o wszczęcie prac nad zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony został w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999, Nr 15, poz. 139/, dalej z.p., zgodnie z poprzedzającą uchwałą Rady Miejskiej Z. nr [...] z 22 lutego 2001r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. Do projektu planu nie wniesiono żadnych zarzutów. Skarżący A. i G. Z. byli właściwe zawiadomieni o wyłożeniu projektu planu i nie skorzystali z przysługującego im prawa do ich wniesienia. Zgłoszono natomiast 4 protesty z których trzy zostały uwzględnione przez organ planistyczny. Następnie Rada Miejska Z. uchwałą nr [...] odrzuciła protest T. w części niedopuszczenia rozbudowy stołówki na terenie 1 UM. [...] czerwca 2003 r. Rada Miejska Z. uchwałą nr [...] uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Z. obejmujący obszar ograniczony ulicą [...], północną granicą działek przy ulicy [...], [...], północną granicą parku oraz północnymi granicami działek położonych przy ulicy [...] i ul. [...]. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego konieczności wydania przez Radę odrębnej uchwały w przedmiocie wszystkich protestów wskazano, że zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 8 z.p. Prezydent Miasta Z. miał obowiązek przedstawienia Radzie tylko protestów wcześniej nie uwzględnionych. W tym wypadku był to protest T., który ostatecznie został przez Radę odrzucony. Zdaniem organu zarzuty skarżącego nie odnoszą się do uchwały z [...] czerwca 2003 r. lecz wskazują na uchybienia procedur przy sporządzaniu projektu planu miejscowego jeszcze przed dniem podjęcia przez Radę Miejską Z. uchwały [...] z dnia [...] lutego 2001r. Na rozprawie przed WSA pełnomocnik skarżącego popierał skargę dodatkowo zarzucając naruszenie art. 23, 24 i 18 ust. 2 pkt 7 z.p. wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej Z. z [...] czerwca 2003 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Z. obejmującego obszar ograniczony ulicą L., północną granicą działek ulicy [...], [...], północną granicą parku oraz północnymi granicami działek położonych przy ulicy [...] i ul. [...]. Podstawą prawną stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej s.g. oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, powołana wyżej. Skarga, zgodnie z art. 101 ust.1 w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy s.g. spełnia wymogi formalne. Skarżący dopełnił obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa – wezwanie z 24 czerwca 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący posiada także interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego, ponieważ jest właścicielem nieruchomości położonej przy ulicy [...], której dotyczą ustalenia planu, czemu organ nie zaprzecza. Oceny niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd dokonuje w granicach art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym a więc w granicach przysługującego Skarżącemu interesu prawnego, który związany jest z określonym prawem do nieruchomości. W ocenie sądu administracyjnego postanowienia tej uchwały nie są sprzeczne z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa. Przeprowadzona procedura planistyczna, wbrew temu co wywodzi skarga, była zgodna z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 23, 24 i 18 ust. 2 pkt 8.z.p. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 8, po upływnie terminów o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2 .z.p. wójt, burmistrz, alb prezydent miasta rozpatruje protesty i zarzuty wniesione do projektu planu i przestawia radzie gminy protesty i zarzuty nie uwzględnione w projekcie planu. Z przepisu tego nie wynika, wbrew temu co wywodzi skarga, że ma on obowiązek przestawienia właściwej radzie wszystkich protestów. Świadczy o tym użyty spójnik "i". Ustawodawca przewidział, że tylko w wypadku gdy wójt, burmistrz lub prezydent miasta nie uwzględni złożonych protestów ma obowiązek przestawienia ich Radzie. Potwierdza to art. 18 ust. 1 pkt 9 .z.p. który stanowi, że rada gminy na sesji rozpatruje nie uwzględnione protesty i zarzuty. Jak wynika z akt do projektu planu wniesiono cztery protesty, trzy zostały uwzględnione przez Prezydenta Miasta Z. Tylko zatem czwarty – T. musiał być przedstawiony Radzie – co też nastąpiło a Rada tego protestu nie uwzględniła i podjęła w tym zakresie uchwałę z [...] marca 2003 r. Czyni to niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 23 ust. 2, 24 ust. 2 i 18 ust. 2 pkt 7 i 8 z.p. Nieskuteczny jest także zarzut naruszenia procedury planistycznej w związku z podjęciem dwu uchwał o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu (uchwały z [...] lutego 2001 r i [...] czerwca 1998 r.). Nawet gdyby tak było to i tak zaskarżona uchwała z [...] czerwca 2003 r. została podjęta w związku z uchwałą Rady Miejskiej Z. nr [...] z [...] lutego 2001 r. o przystąpieniu do sporządzania planu, w związku z czym Rada była umocowana do jej podjęcia na mocy tej właśnie uchwały. To, że istniała wcześniej inna uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu nie powoduje nieważności zaskarżonej uchwały jako znajdującej umocowanie w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu na datą uchwalania uchwały oraz odpowiedniej uchwale Rady Miasta Z. Będąc związanym granicami skargi oraz interesem prawnym skarżącego sąd nie mógł w tym postępowaniu oceniać innych postępowań planistycznych na które powołuje się skarżący tym bardziej, że uchwała nr [...] Rady Miejskiej Z. z [...] września 1999 r. była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z 14 lipca 2000 r odrzucił skargę A. i G. Z. na uchwałę Rady Miejskiej Z. z [...] września 1999 r, nr [...](sygn. akt. IV SA 703/00). Wobec ostatecznego sformułowania przez skarżącego skargi jako skargi na uchwałę Rady Miasta Z., nie było także przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwotne żądanie do zobowiązania organu do wydania aktu (żądanie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa), tym bardziej, że żaden przepis prawa nie nakłada na organ obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa – o czym zresztą skarżący został pouczony zarządzeniem z 3 października 2013 r (k 20 akt sąd). Powyższe ustalenia skutkują uznaniem niezasadności skargi. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 Ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr. 153., poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. W świetle art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), brak jest podstaw do zasądzania na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania.