II OSK 2534/15

Dnia 7 czerwca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 462/14 w sprawie ze skargi H. B. i L. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 lutego 2015r. sygn. akt II SA/Lu 462/14 oddalił skargę H. B. i L. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2014r. w przedmiocie wznowienia robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Podczas [...] ( dalej: PINB) w dniu [...] 2013 r., na działce nr [...], położonej przy ul. [...] organ ustalił, że I. i M. B. prowadzą roboty budowlane związane z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2012r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę. Projekt budowlany, będący załącznikiem do udzielonego pozwolenia na budowę obejmował budowę murowanego, parterowego budynku mieszkalnego o wymiarach zewnętrznych 14,08 x 8,0 m, z poddaszem użytkowym, z dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, pokrytym blachą powlekaną i z częściowym podpiwniczeniem budynku od strony zachodniej. Projekt zagospodarowania przewidywał usytuowanie budynku ścianą oddzielenia przeciwpożarowego bezpośrednio przy wschodniej granicy działki (zabudowa bliźniacza z istniejącym budynkiem na działce sąsiedniej nr ewid. [...]), w odległości 4,0 m od zachodniej granicy z działką nr ewid. [...]. W toku oględzin stwierdzono, że realizowany budynek jest w stanie surowym otwartym i posiada wymiary 14,25 x 7,89 m. Usytuowany jest w odległości 4,12 m od ogrodzenia z działką nr ewid. [...] (od strony zachodniej) oraz bezpośrednio przy wschodniej granicy działki. Stwierdzono również, że projektowany od strony północnej wiatrołap, o wymiarach 2,30 x 2,0 m, został przesunięty w kierunku zachodnim o około 0,5 m, co spowodowało zmianę geometrii dachu od strony północnej w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponadto pod wskazanym wiatrołapem wykonano podpiwniczenie, którego nie przewidywał zatwierdzony projekt budowlany. W ścianie północnej wiatrołapu wykonano dodatkowy otwór okienny, a od strony wschodniej otwór drzwiowy. Otworów tych również nie przewidywał zatwierdzony projekt budowlany. Dokonane przez inwestora odstępstwa nie zostały naniesione na projekcie budowlanym i nie zostały zatwierdzone przez autora projektu, gdyż brak było stosownych wpisów w dzienniku budowy. Postanowieniem z dnia [...] 2013 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, a następnie decyzją z dnia [...] 2013r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie do 30 listopada 2013r., projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wobec przedłożenia przez inwestorów w dniu 19 listopada 2013 r. wymaganych 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, PINB decyzją z dnia [...] 2014r. zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił I. i M. B. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej w [...] oraz nałożył na nich obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, przed przystąpieniem do jego użytkowania. Od decyzji tej odwołanie wnieśli H. B. i L. B. zarzucając, że inwestorzy w jednym czasie posiadali dwa pozwolenia na budowę, a nadto wskazując na niezgodność projektu budowlanego zamiennego z istniejącym stanem faktycznym, polegającą na nieuwzględnieniu w projekcie istniejącego podpiwniczenia od strony wschodniej. Decyzją z dnia [...] 2014 r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że inwestorzy spełnili wszystkie wymogi określone w art. 51 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Przedłożony przez nich projekt budowlany zamienny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], zaś projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Omawiany projekt zamienny jest kompletny, posiada wymagane prawem opinie i uzgodnienia w zakresie przyłączeń mediów, informacje dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz dołączono do niego wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyli H. B. i L.. B., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., poprzez niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w skutek pominięcia, że od strony wschodniej budynku zostało wybudowane podpiwniczenie tuż przy granicy z istniejącym budynkiem mieszkalnym, niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz pominięcia, że złożone przez skarżących zawiadomienie o zaistniałej samowoli budowlanej spowodowało zamurowanie otworu drzwiowego w tej części podpiwniczenia, co powoduje , że po zakończeniu postępowania inwestor ponownie wykona w tym samym miejscu otwór drzwiowy i nadal będzie korzystał z istniejącego podpiwniczenia. Nadto nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, który potwierdziłby fakt istnienia wskazanego podpiwniczenia w tej części budynku. Zarzucili również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 oraz 36a ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez pominięcie tego, że inwestorzy realizując wspomniany obiekt budowlany, samodzielnie wprowadzili rozwiązania techniczne i konstrukcyjne inne niż przewidywał projekt budowlany, naruszając tym samym zasady współżycia społecznego oraz konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W ocenie Sądu zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego było trafne, skoro organy stwierdziły, że przewidziane w projekcie zamiennym zmiany - w odniesieniu do projektu objętego pozwoleniem na budowę - są zgodne z przepisami technicznymi, a nadto ich wykonanie doprowadzi realizowaną inwestycję do stanu zgodnego z prawem. Sąd zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji, weryfikując poprawność projektu budowlanego zamiennego działając w granicach zakreślonych przez art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - stwierdził wykonanie projektu przez osoby posiadające uprawnienia budowlane, biorąc pod uwagę złożone oświadczenia, że projekt budowlany został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ stwierdził także, że projekt uwzględnia zmiany dokonane w trakcie budowy oraz zakres określonych czynności lub robót budowlanych, przewidzianych do wykonania w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W ocenie Sądu ocena ta nie jest wadliwa, co w konsekwencji dawało temu organowi podstawy do zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego oraz udzielenia I. i M.B. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważył, że organ zatwierdził projekt budowlany zamienny, który nie przewiduje podpiwniczenia w części budynku inwestorów, która usytuowana jest przy granicy z istniejącym budynkiem mieszkalnym - a co za tym idzie, nie przewiduje także otworu drzwiowego do tego pomieszczenia. Brak takiego otworu nie został zakwestionowany przez skarżących, którzy podnieśli jedynie, że po zakończeniu postępowania inwestor ponownie zrobi otwór drzwiowy i będzie korzystał z istniejącego podpiwniczenia. Zdaniem Sądu twierdzenie to odnosi się jedynie do kwestii możliwych, przyszłych działań inwestorów, pomijając istotną okoliczność, że takie domniemane działania - poza kwestią ich prawdopodobieństwa - nie mogą być przedmiotem oceny organu nadzoru w ramach kontroli prawidłowości złożonego projektu zamiennego, bowiem organ w tym postępowaniu nie ocenia hipotetycznych stanów przyszłych, lecz sam projekt zamienny, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, mającym zastosowanie odpowiednio na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, który miałby potwierdzić ewentualny fakt istnienia podpiwniczenia, bowiem na omawianym etapie postępowania administracyjnego czynienie takich ustaleń jest zbędne. Sąd zwrócił uwagę, że obowiązkiem inwestorów, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego, będzie uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu (art. 55 pkt 2 Prawa budowlanego), przy czym organ odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w art. 59 ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4, a przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio (art. 59 ust. 1-7 Prawa budowlanego). Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji, wskazując, że zarzut ten nawet ogólnie nie został w skardze uzasadniony, a w okolicznościach rozstrzyganej sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do jego stwierdzenia. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł L. B., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i jego zmianę. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy a w szczególności art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej, nadto poprzez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych oraz nieuwzględnienie faktu, że inwestorzy otrzymali równocześnie dwa pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, bowiem Starosta [...] wydał decyzję nr. [...], która uchyliła wcześniejszą decyzję z dnia [...] 2012 roku znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, która to decyzja nie uprawomocniła się. W tym samym czasie w dniu [...] 2014 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję, która zatwierdziła projekt budowlany zamienny i udzieliła inwestorom kolejnego pozwolenia na budowę. Jednocześnie obowiązywały w tym samym czasie dwa pozwolenia na budowę, dotyczące budowy tego samego budynku i wydane na rzecz tych samych inwestorów, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 5 ust. 1 i art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego poprzez pominięcie faktu, że inwestorzy realizując obiekt budowlany, samodzielnie wprowadzili rozwiązania techniczne i konstrukcyjne inne niż przewidywał zatwierdzony projekt budowlany oraz naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych bez ustalenia, że inwestorzy wykonali obowiązki nałożone na nich przez PINB w [...], w szczególności kilkakrotnie kwestionowanej okoliczności budowy podpiwniczenia od strony wschodniej, czego nie przewidywał projekt budowlany zamienny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego ( por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016r. sygn. akt II GSK 938/15, LEX nr 2227735). W zakresie dotyczącym zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uwzględniając treść wniesionego środka zaskarżenia, winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z konkretnymi przepisami postępowania dowodowego, którego naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, tymczasem skarżący kasacyjnie nie wskazał w zarzucie takich przepisów. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów ( por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2017r. sygn. akt I FSK 1063/15, LEX nr 2249197). W ocenie skarżącego wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowalny zamienny przed uprawomocnieniem się decyzji uchylającej pierwotne pozwolenie na budowę stanowi naruszenie przepisów postępowania, przy czym nie precyzuje jakich przepisów. Z uzasadnienie skargi kasacyjnej wynika, że jest to podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny w trybie art.156 k.p.a. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, bowiem decyzja uchylająca pierwotne pozwolenie na budowę w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji powinna wprawdzie zostać wydana w związku z prawomocnym orzeczeniem organu nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jednakże niewydanie takiej decyzji nie oznacza, że doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia tylko wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, gdy decyzja została wydana wbrew wyraźnemu nakazowi lub zakazowi zawartemu w przepisie. Nie można natomiast mówić o rażącym naruszeniu prawa, jeżeli przepis pozostawia różne możliwości interpretacyjne. Przepisy nie określają terminu wydania decyzji uchylającej na podstawie art. 36a ust. 2 pozwolenia na budowę, jak też nie uzależniają wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny od wcześniejszego uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Jak słusznie podniosła strona skarżąca, jedyną przesłanką wydania decyzji z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego jest uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Nie można zatem mówić o oczywistym i bezspornym naruszeniu prawa przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany z tej tylko przyczyny, że nie została ona poprzedzona wydaniem decyzji o uchyleniu pozwolenia na budowę. Decyzja ta może być uchylona także później. Pozostawanie jednocześnie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego nie powoduje takiego stanu, który byłby nie do zaakceptowania w państwie prawa. Należy jednoznacznie opowiedzieć się za dotychczasowym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, iż unormowania zawarte w ustawie - Prawo budowlane z 1994 r. wskazując wprawdzie, że w razie wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 3 organ nadzoru architektoniczno-budowlany uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 36a ust. 2), który to przepis stanowi lex specjalis do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego określających generalne zasady uchylania ostatecznych decyzji administracyjnych, brak jest jednak w prawie materialnym określenia terminu, w jakim powinno nastąpić orzeczenie na podstawie art. 36a ust. 2. Kolejną kwestią jest, czy rzeczywiście wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, a więc orzeczenie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych wówczas, po stwierdzeniu przez organ nadzoru budowlanego, iż inwestor odstąpił istotnie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, oraz wydaniu decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 bez uprzedniego uchylenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 36a ust. 2, powoduje nie do zaakceptowania w państwie prawnym sytuacji, iż inwestor nie będzie miał świadomości co do tego, jakie są jego uprawnienia w zakresie realizacji procesu inwestycji budowlanej. Skoro ustalony przez organ nadzoru budowlanego stan faktyczny polegający na tym, że inwestor realizując inwestycję budowlaną istotnie odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, nie kwestionowany w tym zakresie przez skarżącego, spowodował wydanie decyzji w postępowaniu prowadzonym przez ten organ, najpierw na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 następnie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zresztą w wyniku wykonania przez inwestora nałożonego na niego obowiązku przedłożenia zamiennego projektu budowlanego obejmującego inwestycję w takim kształcie jaki jest skutkiem niezgodnego z prawem (bez uzyskania akceptacji organu na odstępstwo) realizowania inwestycji, nie powinno budzić wątpliwości, iż jednoznaczne jest, że inwestor dalszą budowę po wznowieniu robót budowlanych powinien prowadzić według tego nowego projektu budowlanego ( por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 1004/09, LEX nr 1166023). W zakresie dotyczącym zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, należy zwrócić uwagę, że prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a, winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., w związku z konkretnymi przepisami prawa materialnego, których naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Jednocześnie zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Innymi słowy zarzut naruszenia prawa materialnego nie służy zwalczaniu przyjętego przez sąd I instancji za podstawę orzekania stanu faktycznego. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący wymieniając naruszone przepisy prawa materialnego wskazał, że ich naruszenie polegało na zatwierdzeniu projektu budowalnego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych bez ustalenia, że inwestorzy wykonali podpiwniczenie niezgodnie z przedłożonym projektem. Zatem skarżący za pomocą zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego zakwestionował ustalenia organów w zakresie dotyczącym stanu faktycznego, a konkretnie istnienia podpiwniczenia w części wschodniej budynku inwestorów. Tę okoliczność stanu faktycznego skarżący kwestionował już na etapie postępowania przed organami, przy czym zarówno z protokołu oględzin z dnia 18 czerwca 2013r. (k.19-20) jaki i załączonej do niego dokumentacji zdjęciowej (k.16-18) i szkicu stanowiącego załącznik do protokołu (k.15), jak również protokołu oględzin z dnia 2 sierpnia 2013r. i dołączonej do niego dokumentacji zdjęciowej (k. 39-42), nie wynika, aby w części budynku inwestorów graniczącym z budynkiem skarżącego istniało podpiwniczenie. Podzielić należy przy tym stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wykonanie takiego podpiwniczenia będzie stanowiło przeszkodę w uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, gdy zatwierdzony projekt budowlany zamienny nie przewiduje podpiwniczenia w tym miejscu. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego w postaci art. 5 ust.1 i art. 36a ust. 1 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie można bowiem czynić zarzutu z faktu działania w granicach obowiązującego prawa, a taki zarzut został sformułowany w skardze kasacyjnej, bowiem skarżący zarzuca, że Sąd zaakceptował stanowisko organów, które zatwierdziły projekt budowlany zamienny w sytuacji, gdy inwestor samodzielnie wprowadził rozwiązania konstrukcyjne i techniczne inne niż przewidywał zatwierdzony projekt budowlany. Tymczasem istotą postępowania naprawczego, którego pierwszym etapem jest wydanie postanowienia w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, a następnie decyzji w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego jest właśnie legalizacja istotnych odstępstw od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego. Stąd niezrozumiały jest zarzut skargi kasacyjnej kwestionujący prawidłowość działania organów administracji publicznej w tym zakresie. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej w tej części wskazuje na brak faktycznego wstrzymania prowadzonych robót, nie powołując przy tym żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność. Fakt, że istnieje różnica w stanie realizacji spornej inwestycji pomiędzy przeprowadzonymi przez organ oględzinami, nie dowodzi jeszcze, że inwestor prowadził roboty budowlane pomimo ich wcześniejszego wstrzymania. Zwrócić bowiem należy uwagę, że pierwsze oględziny zostały przeprowadzone przez organ w dniu [...] 2013r. a postanowienie wstrzymujące roboty budowlane zostało wydane w dniu [...] 2013r. i doręczone inwestorom w dniu 22 lipca 2013r. Zatem inwestor w okresie pomiędzy [...] 2013r. a 22 lipca 2013r. mógł legalnie prowadzić roboty budowlane, co z kolei uzasadnia rozbieżność w zakresie stanu realizowanego obiektu. Tak skonstruowana skarga kasacyjna wraz z jej motywami nie mogła być zatem uwzględniona. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.