II SA/Po 1335/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy ze skargi "A" w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Burmistrz W. decyzją z dnia [...] 2013 r. o nr [...] umorzył postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, polegającego na "Konserwacji rzeki Ł. w km 27+800-29+600". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż inwestor, Wielkopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w P., Rejonowy Oddział w P., zwrócił się do Burmistrza W. z wnioskiem z dnia 23 stycznia 2013 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Konserwacji rzeki Ł. w km 27+800-29+600". Inwestor zaliczył przedmiotową inwestycję do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 88 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z w/w przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, inne niż melioracje łąk, pastwisk lub nieużytków. Organ wyjaśnił, iż w toku postępowania zwrócił się o opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowiska do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.. Na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., postanowieniem z dnia [...] 2013 r. znak [...] umorzył postępowanie w sprawie wyrażenia opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w dniu [...] 2013 r. wydał Opinię Sanitarną znak [...] , odstępującą od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej inwestycji. Organ wyjaśnił, iż planowane przez inwestora na rzecze Łobżonce prace, będą polegały na odmuleniu dna, wybraniu rumoszu i mułu na długości 1,8 km na głębokość 25 cm przy szerokości koryta 5 m. W okresie niskich stanów wody po sezonie wegetacyjnym (wrzesień-listopad) lub zimą przy małym przepływie, wykonane zostanie odmulenie dna rzeki koparką hydrauliczną o pojemności łyżki 0,4 m3 z długim wysięgnikiem jadąc wzdłuż górnej krawędzi skarpy. Wybrany namuł składowany będzie pasem wzdłuż górnej krawędzi skarpy. Tak odłożona na brzegu warstwa namułu z biegiem czasu obcieka z nadmiaru wody a po znacznym obeschnięciu namuły zostają rozplantowane i z czasem porosną rodzimą roślinnością. Spadek podłużny dna wynosi obecnie niecałe 1‰ po wykonaniu odmulenia planowany jest spadek 1,35‰. Realizacja przedsięwzięcia ma na celu ułatwienie odpływu wód powodziowych corocznych w okresie wiosennych wezbrań i po intensywnych opadach atmosferycznych. Na omawianym odcinku w sytuacji sprzyjających warunków atmosferycznych praca koparki potrwa około trzech dni. W oczenie Burmistrza W. planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym zachodzą przesłanki, dla których należy stwierdzić, że omawiana inwestycja nie została zakwalifikowana do § 2 cytowanego rozporządzenia tj. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane obligatoryjnie i do § 3 tj. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane fakultatywnie. A tym samym dla tego przedsięwzięcia nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Organ wyjaśnił, iż rzeka Ł., będąca ciekiem naturalnym, nie zalicza się do urządzeń melioracji podstawowych i szczegółowych o których mowa w art. 71 i 73 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, a prowadzone prace nie będą służyć polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby, ułatwieniu jej uprawy czy ochronie użytków rolnych przed powodziami. Zatem nie można uznać ich za prace polegające na melioracji, przez którą, w świetle art. 70 Prawa wodnego, rozumie się regulację stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwiania jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Dalej organ wyjaśnił, iż w związku z tym, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. nie przeanalizował przedmiotowego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na obszar Natura 2000. Jednakże w wydanym postanowieniu znak [...] z dnia [...] 2013 r., zaznaczył, iż należy zwrócić uwagę na art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Jeżeli organ ten uzna, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska odpowiednich dokumentów, celem stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 i uzgodnienia warunków realizacji inwestycji. W tej sytuacji Burmistrz W. uznał, iż wydanie decyzji środowiskowej jest bezprzedmiotowe i umorzył postępowanie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. S. podnosząc, iż odmulanie powinno odbywać się przy użyciu koparki hydraulicznej gąsienicowej jadącej po dnie rzek odkładającej urobek na obydwu stronach brzegu, nie zaś koparki hydraulicznej o poj. łyżki 0,4 m3 z długim wysięgnikiem jadącej wzdłuż górnej krawędzi skarpy. W piśmie z dnia 30 kwietnia 2013 r. "A." z siedzibą w S. podniósł, iż przedsięwzięcie, pomimo określenia go jako konserwacja, w istocie jest regulacją rzeki, albowiem zakłada zmianę spadku podłużnego rzeki z 1 ‰ do 1,35‰ i zmianę relacji miedzy przepływami, a stanami wód. W związku z tym przedsięwzięcie powinno zaliczać się do kategorii "prace kanalizacyjne i przeciwpowodziowe", o których mowa w zał. II dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady Europy 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Zdaniem Wnioskującego, realizacja w/w przedsięwzięcia bez przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko stanowi naruszenie zobowiązań Polski do zapewnienia prowspólnotowej interpretacji prawa krajowego. Nadto "A" wskazał na konieczność oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzja z dnia [...] 2013r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, iż planowane przedsięwzięcie, którego celem jest ułatwienie odpływu wód powodziowych corocznych w okresie wiosennych wezbrań i po intensywnych opadach atmosferycznych, nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Organ wyjaśnił, iż w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia zidentyfikowano starorzecze okresowe zalewane wezbranymi wodami powodziowymi porośnięte przez łęg olszowy z drzewostanem świerkowym wewnątrz starorzecza, zlokalizowane ok. 0.5 km poniżej jazu w Kościerzynie Wielkim. Istotne znaczenie dla tego siedliska ma coroczne zasilanie wodami powodziowymi rzeki Ł.. Po zmianie spadku dna rzeki różnica stanu wody wyniesie 7 cm i to zapewni możliwość zasilania starorzecza corocznie w wodę. Według Kolegium organ I instancji słusznie zauważył, iż planowane przedsięwzięcie nie stanowi melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151 poz. 1220 ze zm.) lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. I pkt 1-3 tej ustawy, inne niż melioracje łąk, pastwisk lub nieużytków. W myśl art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwiania jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Tymczasem rzeka Ł., będąca ciekiem naturalnym, nie zalicza się ani do urządzeń melioracji podstawowych ani szczegółowych (art. 71 i 73 Prawa wodnego), prowadzone prace nie będą służyć polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby, ułatwieniu i uprawy czy ochronie użytków rolnych przed powodziami. Zatem nie jest to przedsięwzięcie podpadające pod § 3 ust. 1 pkt 88 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w świetle art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jedynie realizacja przedsięwzięcia, mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Skoro w badanej sprawie wymogu takiego nie przewidziano, wszczęte w tej sprawie postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a umorzyć. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego, brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Odnosząc się do uwag podniesionych przez "A"., Kolegium stwierdziło, że aby zasady określone w dyrektywie europejskiej mogły wywołać skutki na poziomie obywatela danego państwa, prawodawca krajowy musi przyjąć akt dokonujący jej transpozycji do prawa krajowego, a więc dostosować prawo krajowe pod względem wymogów określonych w dyrektywie. Takim aktem prawnym w Polsce jest rozporządzenie powołane na wstępie, stanowiące podstawę do rozstrzygania, które przedsięwzięcia wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Wprowadzenie do krajowego systemu prawnego tego rozporządzenia obowiązującego od dnia 15 listopada 2010 r., miało na celu wdrożenie przepisów prawa wspólnotowego, a przede wszystkim uwzględnienie zarzutów Komisji Europejski podniesionych w ramach postępowania w sprawie o naruszenie przepisów dyrektywy 85/337/EWG Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych na niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne. Na dzień orzekania w niniejszej sprawy rozporządzenie nadal obowiązywało. Wyjaśniono dodatkowo, iż godnie z 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Jeżeli organ ten uzna, iż przedsięwzięcie takie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska stosownych dokumentów, m.in. wniosku i karty informacyjnej przedsięwzięcia. Po otrzymaniu dokumentów, regionalny dyrektor ochrony środowiska, uwzględniając łączne uwarunkowania rozstrzyga o konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Skargę na powyższą decyzję wniósł "A". z siedzibą w S. podnoszą, iż planowane przedsięwzięcie, wbrew stanowisku organów I i II instancji, wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy bowiem do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mimo, że nazwane "konserwacją" rzeki, spełnia kryteria kwalifikujące je jako "regulacja". Przedsięwzięcie zakłada zmianę spadku podłużnego rzeki (z 1 do l,35%o) i zmianę relacji między przepływami a stanami wód - nie może więc być określane jako "konserwacja", która mogłaby polegać co najwyżej na utrzymywaniu aktualnych spadków i przepływów. Nosi znamiona regulacji rzeki, wymagając tym samym wydania decyzji środowiskowej - lecz nie z tytułu zaliczenia go do "melioracji wodnych", ale zaliczenia do "regulacji wód" - § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca przytoczyła fragment wytycznych wydanych przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, z których wynika, iż regulowanie wód, w tym kształtowanie przekroju podłużnego i porzecznego oraz układu poziomego koryta cieku naturalnego uznać należy za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż planowane przedsięwzięcie nie stanowi także przedsięwzięcia o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które dotyczy konserwacji i regulacji wód dla celów żeglugowych. W piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2014 r. Dyrektor Wielkopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w P. Rejonowy Oddział w P. wyjaśnił, iż wbrew twierdzeniom skarżącego przeprowadzone prace nie miały na celu zmiany przekroju poprzecznego, podłużnego oraz zmiany układu poziomego koryta rzeki Ł.. Podniesiono, iż naturalny spadek rzeki wynosił 1,47%o ,lecz w wyniku okresowych wezbrań wody doszło do zamulenia i spłycenia fragmentów rzeki. Przedmiotowe prace konserwacyjne miału doprowadzić do uzyskania spadku 1,35%o na objętym konserwacją odcinki rzeki. Zakres robót nie obejmował odmulenia większego niż 30 cm. bez ingerencji w przekrój poprzeczny, podłużny oraz układ poziomego koryta rzeki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie zaskarżonego aktu. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną -art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Zgodnie z art. 71. ust 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2013.1235 ze zm.) - dalej nazywana jako : "Ustawa" - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia – art. 73 Ustawy. A jej wydanie wymagane jest przed uzyskaniem decyzji, pozwoleń lub zezwoleń określonych w art. 72 ust 1 pkt 1- 21 Ustawy. Katalog dwóch wskazanych wyżej grup przedsięwzięć został skonkretyzowany w wydanym na podstawie art. 60 Ustawy Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. z 2010 r., nr 213, poz.1397) – dalej zwane jako: "Rozporządzenie". Jak wynika z akt sprawy Wielkopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w P., Rejonowy Oddział w P. wystąpił do Burmistrza W. o wydanie decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia zatytułowanego: Konserwacja rzeki Ł. na km 27+800-29+600". Zdaniem inwestora przedsięwzięcie to zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymienione jest w § 3 ust 1 pkt 88 lit. b Rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się gospodarowanie wodą w rolnictwie, polegające na melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Należy zgodzić się z organami I i II instancji, iż planowane przedsięwzięcie, którego celem jest odmulenie dna rzeki, wybranie rumoszu i mułu na długości 1,8 km. na głębokości 25 cm, przy szerokości koryta 5 m, w celu ułatwienia odpływu wód powodziowych corocznych w okresie wiosennych wezbrań po intensywnych opadach atmosferycznych i coroczne zasilenie, porośniętego łęgu olszowego z drzewostanem świerkowym starorzecza, zlokalizowanego 0,5 km poniżej jazu w Kościerzu Wielkim, nie stanowi przedsięwzięcia o którym mowa w powołanym § 3 ust 1 pkt 88 lit. b Rozporządzenia. Z opisu planowanego przedsięwzięcia nie wynika, aby jego celem były melioracje wodne, przez które, zgodnie z art. 70 ust 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne należy rozumieć regulację stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Rzeka Ł. nie stanowi też urządzenia melioracji wodnych, o których mowa w art. 72 i 73 Prawa wodnego - jest ciekiem naturalnym. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej przedsięwzięcie to nie można również uznać za inwestycję określoną w § 3 ust. 1 pkt 65 powoływanego Rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko mogą budowle przeciwpowodziowe, z wyłączeniem przebudowy wałów przeciwpowodziowych polegającej na doszczelnieniu korpusu wałów i ich podłoża, w celu ograniczenia możliwości ich rozmycia i przerwania w czasie przechodzenia wód powodziowych, a także regulacja wód lub ich kanalizacja rozumiana jako zagospodarowanie wód umożliwiające ich wykorzystanie do celów żeglugowych. Z opisu przedmiotowego przedsięwzięcia nie wynika, aby jego celem była regulacja wód rzeki Ł., umożliwiająca wykorzystania jej dla celów żeglugowych, ani też aby miały powstać jakiekolwiek urządzenia przeciwpowodziowe. Tym samym w ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie nie mieści się w katalogi inwestycji mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Tym samym brak jest obowiązku uzyskania dla tego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację, a zatem zaistniała przesłanka umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Należy zauważyć, że z postanowień przepisów art. 71 i 72 Ustawy wynika, iż organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody w kwalifikowaniu przedsięwzięć, w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym, jeżeli decyzja taka zostanie wydana w przypadkach, w których nie jest wymagana, to będzie ona obarczona wadą nieważności, wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (patrz. K. Gruszecki "Udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o oceny oddziaływania na środowisko. Komentarz", wyd. II z 2013 r. opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX ) Dalej wyjaśnić należy, iż instytucja umorzenia postępowania wiąże się bowiem z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania bądź określonym zastojem trwałym i ostatecznym postępowania. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Jedną z nich jest oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Taka właśnie sytuacja, zaistniała w niniejszej sprawie. Wówczas to jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy też negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Dodać jeszcze należy, że umorzenie postępowania na podstawie omawianego przepisu następuje zarówno wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę umorzenia powstały przed wszczęciem postępowania, jak i wtedy, gdy zaistniały po jego wszczęciu. Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania zachodzi zarówno wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, jak i wówczas, gdy utraciła taki charakter w toku tego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje pogląd podzielany przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że postępowanie wszczęte wobec przedsięwzięcia, które nie zostało wymienione w katalogu określonym w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Po 1088/08, wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 lipca 2013 r. o sygn. II SA/Lu 110/13, wyrok WSA w Opolu z dnia 2 września 2013 r. o sygn. akt II SA/Op 222/13 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się natomiast do kwestii zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa wspólnotowego tj. Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko wyjaśnić należy, iż Dyrektywa ta została wydana w celu ujednolicenia przepisów zawartych w obowiązującej wcześniej Dyrektywie Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. wielokrotnie zmienianej. Jak wynika z art. 14 Dyrektywy nr 2011/92/UE, wcześniej obowiązująca Dyrektywa Rady 85/337/EWG traci moc bez uszczerbku dla państw członkowskich dotyczących transpozycji do prawa krajowego jej postanowień oraz postanowień dyrektyw ją zmieniających . Zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, z późn. zm.) dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Z przytoczonego przepisu wynika, że dyrektywa jest aktem wymagającym implementacji (wdrożenia) przez państwo członkowskie w określonym czasie. Implementowanie dyrektyw polega zasadniczo na wydaniu aktu prawnego przez właściwy organ państwa członkowskiego, który wprowadzi normy zawarte w dyrektywie do porządku prawnego w tym państwie. O pełnej implementacji dyrektywy można mówić, gdy normy prawa krajowego stwarzają podstawy do kompetencji organów państwowych, a także określając uprawnienia lub obowiązki podmiotów prawa, niezbędne do osiągnięcia celów, przewidzianych w danej dyrektywie. Implementacja dyrektywy nie musi natomiast polegać, ani zasadniczo nie powinna, na dosłownym przepisywaniu ich tekstów do ustaw krajowych. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zarówno ustawa środowiskowa, jak i wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 60 rozporządzenie wykonawcze z 2010 r., w zakresie swojej regulacji dokonały wdrożenia postanowień dyrektywy 85/337/EWG (aktualnie nr 2011/92/UE ).