I OSK 3121/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1608/13 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1608/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę Z. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego, z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 7, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.b, art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., Prezydent Miasta Krakowa odmówił przyznania Z. K., od dnia 19 sierpnia 2013 r., prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. Organ wskazał niespełnienie przez Z. K. warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. niewykazanie posiadania w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania 365 dni zatrudnienia ani też innych okresów zaliczanych do nabycia prawa do zasiłku. W odwołaniu Z. K. stwierdziła, że decyzja jest dla niej krzywdząca. Wyjaśniła, że nie miała możliwości zarejestrowania się w Urzędzie Pracy bezpośrednio po ustaniu stosunku pracy, gdyż jeszcze w trakcie wypowiedzenia musiała poddać się operacji rąk. Po operacji odwołująca się przebywała na zwolnieniu lekarskim oraz pobierała świadczenie rehabilitacyjne – w sumie przez okres 15 miesięcy, który został wliczony do okresu 18 miesięcy pobierania wynagrodzenia. Odwołująca się stwierdziła, że wysokość pobieranego przez nią świadczenia była za niska i w konsekwencji brakło jej ok. 20 zł by mogła otrzymać zasiłek. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i ust. 2 pkt 3 oraz w związku z art. 2 ust. 1 pkt 12a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ drugiej instancji stwierdził, że status osoby bezrobotnej Z. K. uzyskała od 19 sierpnia 2013 r., a więc badany okres 18 miesięcy poprzedzający dzień zarejestrowania w rozstrzyganym przypadku rozpoczyna się 18 lutego 2012 r. i kończy 18 sierpnia 2013 r. Wojewoda Małopolski ustalił, że w badanym okresie, od 18 lutego 2012 r. do 31 maja 2012 r. (tj. przez 104 dni) Z. K. pracowała w Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr 11 im. Jana Pawła II w Krakowie, w wymiarze ½ etatu, od 1 czerwca 2012 r. do 19 listopada 2012 r. pobierała zasiłek chorobowy, zaś od 20 listopada 2012 r. do 16 sierpnia 2013 r. pobierała świadczenie rehabilitacyjne. Organ stwierdził, że stosunek podstawy wymiaru zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego, wypłaconego przez ZUS, do kwoty minimalnego wynagrodzenia był niższy od kwoty minimalnego wynagrodzenia. W związku z tym, zdaniem organu, okresów pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego nie można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku. Wojewoda Małopolski uznał zatem, że wyliczony powyżej okres pracy (w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji) jest niewystarczający do przyznania Z. K. prawa do zasiłku. Ustawodawca wymaga bowiem 365 dni uprawniających do zasiłku, a okres pracy odwołującej się to 121 dni. Wojewoda Małopolski podniósł, że okres zatrudnienia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy osoba zatrudniona osiągała wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ odwoławczy stwierdził, że z przedłożonych przez Z. K. zaświadczeń o zarobkach wystawionych przez pracodawcę z dnia 26 sierpnia 2013 r. wynika, że w analizowanym okresie osiągała ona wynagrodzenie w wysokości wymaganej ustawą jedynie w kwietniu i maju 2012 r. Natomiast podstawa wymiaru świadczeń przyznanych po ustaniu zatrudnienia od początku była niższa, niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę. W związku z powyższym Wojewoda uznał, że Z. K. nie posiada wymaganych ustawą co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. K. zarzuciła naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a-i oraz ust. 2 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także naruszenia prawa procesowego poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem. Sąd przytoczył treść art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, 71 ust. 2 pkt 3 oraz art. 2 pkt 12a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stwierdził, że z uwagi na treść art. 71 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, okresów pobierania przez skarżącą zasiłku chorobowego i świadczenia pielęgnacyjnego nie można zaliczyć do okresu wymaganego przez ustawodawcę do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Oznacza to, że skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, nie przepracowała łącznie co najmniej 365 dni. W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącą w skardze i na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. zarzuty nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny w niniejszej sprawie. Skarżąca potwierdziła, że wysokość uzyskanego przez nią wynagrodzenia była zbyt niska, zarzuciła jednak nieprawidłowości w ustaleniu wysokości wypłaconych jej zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego. Z treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyraźnie wynika, że aby osoba bezrobotna mogła się ubiegać o zasiłek dla bezrobotnych, musi w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Skarżąca nie spełniła tego warunku, gdyż jej wynagrodzenie w badanym okresie było niższe od minimalnego wynagrodzenia. Zdaniem Sądu, brak było zatem podstaw do przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych. Skargę kasacyjną wniosła Z. K., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając: 1) na zasadzie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2013 r. poz. 674) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że skarżąca nie wykazała posiadania w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania - 365 dni zatrudnienia, ponadto przyjęcie, że zmiana z dniem 1 stycznia 2012 r. wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę przypadająca w okresie niezdolności do pracy skarżącej może się do niej odnosić i skutkować pozbawieniem zaliczenia okresów zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego do 365 dni wymaganych do nabycia zasiłku dla bezrobotnych; 2) na zasadzie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieuchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2013 r. pomimo naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania, a to art. 7 K.p.a., 80 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny decyzji, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów, w tym do zarzutu skarżącej dotyczącego czasookresu, który stanowił podstawę wyliczenia zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego oraz zarzutu błędnego odniesienia kwoty zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego pobieranego przez skarżącą w okresie od 18 lutego 2012 r. do 16 sierpnia 2013 r., wyliczonego na podstawie wynagrodzenia skarżącej z 2011 r. i 2012 r. (1 miesiąc) do kwoty minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w latach 2012/2013 r., podczas gdy według skarżącej powinien być odnoszony do kwoty minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w dacie ustalania podstawy zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., nie zachodzą. Należało zatem odnieść się do zagadnień wyartykułowanych w podstawach kasacji. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów procesowych, stwierdzić należy, że nie prowadzą one do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. w uzasadnieniu skargi kasacyjnej został skonkretyzowany jako zaakceptowanie nieustosunkowania się organu do zarzutu skarżącej dotyczącego czasookresu, który stanowił podstawę wyliczenia zasiłku chorobowego. Tymczasem ustalenia dotyczące okresu uwzględnionego w wyliczeniu podstawy zasiłku chorobowego zostały poczynione w oparciu o zaświadczenie ZUS. Prawidłowość wyboru właściwego okresu jest natomiast zagadnieniem z zakresu wykładni i zastosowania prawa materialnego. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez "wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny decyzji, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów, w tym do zarzutu skarżącej dotyczącego czasookresu, który stanowił podstawę wyliczenia zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego oraz zarzutu błędnego odniesienia kwoty zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego pobieranego przez skarżącą w okresie od 18 lutego 2012 r. do 16 sierpnia 2013 r., wyliczonego na podstawie wynagrodzenia skarżącej z 2011 r. i 2012 r. (1 miesiąc) do kwoty minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w latach 2012/2013 r., podczas gdy według skarżącej powinien być odnoszony do kwoty minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w dacie ustalania podstawy zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego". Konstrukcja zarzutu, mieszczącego szereg twierdzeń o różnym charakterze (faktycznym, prawnym, procesowym) jest taka, że konieczne było przed odniesieniem się do tej podstawy kasacji, posłużenie się cytatem. Odnosząc się zaś do tych zarzutów, przede wszystkim skonstatować należy, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można podważać materialnej trafności orzeczenia. Natomiast zarzut natury faktycznej można wobec uzasadnienia formułować tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (patrz: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSA i wsa 2010/3/39). Takie stanowisko wobec stanu faktycznego uzasadnienie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawiera. Nadto, zauważyć warto, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy wymagane dyspozycją art. 141 § 4 P.p.s.a. Konieczne jest także spostrzeżenie, że w zakresie okresów badanych w odniesieniu do przesłanki okresu uprawniającego do zasiłku (zatrudnienia i okresu pobierania zasiłku chorobowego, a następnie świadczenia rehabilitacyjnego), błędem obarczona jest podstawa kasacji, a nie uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji. Skarżąca pobierała zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 1 czerwca 2012 r. do 16 sierpnia 2013 r., a nie jak twierdzi skarżąca, w okresie od 18 lutego 2012 r. do 16 sierpnia 2013 r. Wreszcie, podstawa zasiłku i świadczenia rehabilitacyjnego została, tak jak to sformułowano w zarzucie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., porównana do kwoty minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w dacie ustalania tej podstawy – jest to również zagadnienie materialne. Zarzut błędnej wykładni art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim konieczne jest wskazanie, że art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) zawiera szereg jednostek redakcyjnych (ustępy, punkty, litery). Wnosząca kasację nie podała precyzyjnie naruszonego przepisu. Nadto, z opisu naruszenia nie wynika na czym polega błędna wykładnia. Opis ten nawiązuje zaś do indywidualnej sytuacji skarżącej, a wykładnia jest procesem odczytania treści abstrakcyjnej normy prawnej. Chodzi więc raczej o naruszenie w postaci niewłaściwego zastosowania, przy czym to zastosowanie może być rozumiane jako rezultat błędnej wykładni. Uwzględniając jednak tę wadliwie skonstruowaną podstawę kasacji w kontekście uzasadnienia skargi kasacyjnej oraz przepisów, w których zawarte są wymogi, których skarżąca, zdaniem organów i Sądu, nie spełniła, można zrekonstruować istotę sporu. Odmowa przyznania skarżącej prawa do zasiłku została oparta na przepisach art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Omawiana podstawa kasacji zarzuca bezzasadne niezaliczenie okresu pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. Kwestionowane jest zatem niewłaściwe zastosowanie wobec skarżącej przepisu art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy. W myśl tego przepisu, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również m.in. okresy: pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Przed dalszymi rozważaniami konieczna jest uwaga, że co do zasady, zasiłek dla bezrobotnych przysługuje w warunkach art. 71 ust. 1 pkt 2, a więc jako rezultat zatrudnienia lub wykonywania innej pracy i osiągania z tego tytułu wynagrodzenia w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Okresy, o których mowa m.in. w art. 71 ust. 2 pkt 3 są zaliczane do okresu 365 dni (a więc okresu zatrudnienia). Oznacza to, że wymogi uprawniające do tego zaliczenia muszą być wykładane ściśle. Nie ma podstaw do czynienia analogii między warunkami z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a-i ustawy, a okresami, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 3. Dotyczy to także ustalania, czy osiągnięty został wymóg minimalnego wynagrodzenia za pracę. W przypadku art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a (w części także odnoszącego się do skarżącej), chodzi o minimalne wynagrodzenie za pracę obowiązujące w dacie osiągnięcia wynagrodzenia. W przypadku okresu pobierania zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego znaczenie ma podstawa wymiaru zasiłku i świadczenia. Podstawa ta ustalana jest na zasadach określonych w przepisach Rozdziału 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2010 r. Nr 77, poz. 512 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 372). Zgodnie z art. 36 ust. 1 tej ustawy, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Zgodnie zaś z art. 47, przepisy art. 36-42 i art. 45 stosuje się odpowiednio przy ustalaniu m.in. podstawy wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego. Pomijając szczególne regulacje związane z zasadami ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobowego można jeszcze wskazać na przepis art. 38 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, według którego, przeciętne miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się przez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego przez ubezpieczonego będącego pracownikiem za okres, o którym mowa w art. 36 ust. 1 i 2, przez liczbę miesięcy, w których wynagrodzenie to zostało osiągnięte. Tak więc podstawa wymiaru zasiłku chorobowego jest ustalana według stanu na miesiąc bezpośrednio poprzedzający niezdolność do pracy. Do minimalnego wynagrodzenia za pracę przyrównuje się, w przypadku okresów o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 3, podstawę wymiaru, a nie wynagrodzenia osiągane za miesiące uwzględniane w procesie ustalania podstawy wymiaru. W tej sytuacji, należy brać pod uwagę minimalne wynagrodzenie ustalone na dzień dokonywania tego wyliczenia wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia (stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku) oraz porównać to przeciętne wynagrodzenie do minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego z mocy stosownych regulacji na dzień ustalenia podstawy wymiaru. Na marginesie można zauważyć, odnosząc się do argumentacji kasacji, że stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I OSK 765/10, dotyczyło innej sytuacji. Chodziło o zmianę wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę dokonaną w okresie pobierania zasiłku, a więc już po ustaleniu podstawy wymiaru i porównaniu tej podstawy z poprzednio obowiązującym minimalnym wynagrodzeniem z pracę. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził wówczas pogląd, zgodnie z którym, zmiana wysokości minimalnego wynagrodzenia nie ma znaczenia dla ustalenia uprawnień skarżącej, skoro za istotną prawnie okoliczność należy przyjąć ustalenie, czy w chwili nabycia przez skarżącą prawa do zasiłku chorobowego, podstawą wymiaru jego wysokości było minimalne wynagrodzenie. Niewątpliwie trafnego stanowiska zajętego w powołanym wyroku nie można jednak odnieść do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie. Badając proces stosowania przez Sąd pierwszej instancji norm prawa materialnego, nie sposób nie dostrzec stwierdzenia świadczącego o błędnym odczytaniu przez ten Sąd przesłanki z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Chodzi o tę część wywodu Sądu, w której argumentował, że zarówno zasiłek chorobowy, jak i świadczenie rehabilitacyjne były pobierane przez skarżącą w wysokości niższej, niż minimalne wynagrodzenie. Następnie zaś Sąd stwierdził, że z uwagi na treść art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy, okresów pobierania przez skarżącą zasiłku chorobowego i świadczenia pielęgnacyjnego nie można zaliczyć do okresu wymaganego przez ustawodawcę do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy, przytoczonego zresztą przez Sąd we wstępnej części uzasadnienia wyroku, wynika zaś, że do minimalnego wynagrodzenia należy odnosić podstawę zasiłku chorobowego i świadczenia pielęgnacyjnego, a nie wysokość pobieranego zasiłku (świadczenia). Uchybienie to nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi, ustanowionemu w ramach prawa pomocy, wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu kasacyjnym, podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.