V SA/Wa 1422/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. sprawy ze skargi L.Sp. z o.o. w P. na informację zawartą w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez L. Sp. z o.o. w [...]. (zwanej dalej: spółką, skarżącą lub stroną) jest rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji (zwanego dalej: Ministrem lub organem) zawarte w piśmie z [...] listopada 2013r., nr [...] stwierdzające, że protest nie został uwzględniony. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W odpowiedzi na konkurs skarżąca w dniu [...] maja 2013r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Klub Sportowy 2.0 innowacyjny portal wspierający lokalne kluby sportowe w zakresie marketingowym, finansowym, prawnym i szkoleniowym" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Działania 8.1 "Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej. Wnioskowi nadano nr [...] Pismem z [...] czerwca 2013r. Regionalna Instytucja Finansująca - [...] Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości Sp. z o.o. w [...] zwana dalej: WARP lub RIF) poinformowała, że wniosek spółki uzyskał pozytywną ocenę w wyniku weryfikacji zgodności z kryteriami oceny formalnej i został skierowany do oceny merytorycznej. Pismem z [...] lipca 2013r. RIF poinformowała spółkę, że w wyniku dokonanej oceny merytorycznej obligatoryjnej wniosek strony nie uzyskał pozytywnej oceny. Zdaniem WARP wniosek nie spełniał kryterium oceny obligatoryjnej nr 2 "Przedstawiony opis modelu biznesowego uwiarygodnia powodzenie rynkowe projektu". W wyniku rozpoznania protestu Minister Administracji i Cyfryzacji działający jako Instytucja Pośrednicząca I Stopnia pismem z [...] listopada 2013r. nie uwzględnił złożonego przez spółkę protestu. Z treści rozstrzygnięcia wynika, że Minister częściowo uwzględnił argumentację strony dotyczącą identyfikacji źródeł przychodów oraz prognozy sprzedaży produktu. Organ natomiast ponownie wskazał, że przeprowadzona analizy SWOT została dokonana przez stronę nieprawidłowo. Wyjaśnił, że strona nie odpowiedziała na dwa obligatoryjne pytania "czy wskazane słabe strony ograniczą możliwość wykorzystania wymienionych szans" oraz "czy wskazane słabe strony spotęgują ryzyka związane z wymienionymi zagrożeniami". Ponadto zarzucił skarżącej brak wskazania czy podjęte działania w ramach niwelowania zagrożeń okażą się wystarczające oraz, że przedstawiona analiza SWOT została dokonana w sposób niejednoznaczny, dopuszczający wątpliwości interpretacyjne. Dodatkowo organ podniósł, że przedstawione przez skarżącą przychody z reklamy są mało wiarygodne i rzetelne. Wskazał, że strona powinna oprzeć swoje prognozy popytu na obiektywnie weryfikowalnych źródłach, które mogą być sprawdzone przez osoby oceniające wniosek. Zdaniem organu przyjęte założenia wielkości przychodów z działalności marketingowej nie mogą zostać uznane za wiarygodne. Pismem z [...] czerwca 2014r. spółka złożyła skargę na rozstrzygnięcie z [...] listopada 2013r. wnosząc o stwierdzenie, że rozstrzygnięcie Ministra oraz poprzedzająca go ocena merytoryczna wniosku o dofinansowanie WARP naruszają prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Ministra. Ponadto wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodów uzupełniających z dodatkowych dokumentów załączonych do niniejszej skargi, które do tej pory nie znajdowały się w aktach sprawy, tj. dokumentów potwierdzających uzyskanie w podobnej sprawie dofinansowania na projekt unijny przez inną spółkę (D. Sp. z o.o.). Zdaniem skarżącej dokumenty te potwierdzają korzystną praktykę działania odnośnych organów w podobnych sprawach oraz potwierdzają prawidłowość działań skarżącej spółki w niniejszej sprawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła. 1. dokonanie niczym nieuzasadnionej, błędnej i wadliwej weryfikacji merytorycznej wniosku, jak i zarzutów zawartych w proteście wnioskodawcy; 2. przeprowadzenie oceny projektu w sposób nierzetelny oraz niezgodny z prawem (w szczególności ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), regulaminem i przyjętymi kryteriami; 3. naruszenie słusznego interesu prawnego wnioskodawcy w uzyskaniu pozytywnej merytorycznej oceny wniosku o dofinansowanie projektu; 4. naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa; 5. brak rzetelnej i konkretnej oceny zarzutów zawartych w proteście (brak wszechstronnego i obiektywnego rozważenia zarzutów) co skutkowało brakiem zamieszczenie w treści rozstrzygnięcia pełnego, niepozostawiającego wątpliwości uzasadnienia przyjętego rozstrzygnięcia; 6. brak rzetelnej i wszechstronnej weryfikacji oceny wniosku w ramach procedury odwoławczej (brak własnych ocen Instytucji Pośredniczącej I Stopnia, powielenie argumentów przytoczonych przez WARP) co skutkowało powtórzeniem błędów wykładni wytycznych kryteriów oceny merytorycznej zawartych w Przewodniku po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (dalej: "Przewodnik") oraz wydaniem rozstrzygnięcia nieuwzględniającego złożonego protestu; 7. rozpatrzenie protestu w terminie dłuższym niż jest to dopuszczalne przepisami art. 30b ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: "u.z.p.p.r.") oraz przepisami § 8 załącznika 4.4 Procedury Odwoławczej w ramach PO IG, bowiem zgodnie z ustawą oraz załącznikiem rozpatrzenie protestu powinno nastąpić w terminie 70 dni licząc od dnia jego wpłynięcia do instytucji informującej o wynikach oceny projektu. W uzasadnieniu skarżąca m.in. stwierdziła, że szczegółowo przeprowadziła analizę SWOT, odpowiadając na wszystkie pytania z Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie. Jej zdaniem opisała dokładnie swoje mocne strony, a następnie wymieniła szanse, które są bezpośrednio z nimi powiązane, a także sposób niwelowania słabych stron oraz każdego z zagrożeń, odniosła się także do wpływu każdego z ww. czynników na szanse realizacji projektu, wskazując również w jaki sposób będą niwelowane czynniki, które mogą negatywnie wpłynąć na projekt oraz w jaki sposób zostaną wykorzystane mocne strony przedsięwzięcia. Ponadto wskazała, że przychody z reklam nie będą miały wpływu na realizację założeń przedstawionych we wniosku, nie miały charakteru gwarantującego realizację projektu. Realizacja projektu nastąpiłaby niezależnie od wysokości dochodów uzyskiwanych z działań marketingowych. Spółka stanęła na stanowisku, że określone we wniosku źródła przychodów sprecyzowano jasno a sposób ich sformułowania nie nastręcza problemów ich weryfikacji. W ramach oceny wniosku organ nie ma prawa badać źródeł przyjętych założeń co do wielkości przychodów, ponieważ w tym zakresie organ ogranicza się tylko do sprawdzenia przeprowadzonej kalkulacji. Wyjaśniła również, że wskazane założenia, jak poczynione w jej wniosku znajdowały do tej pory uznanie organów, czego przykładem jest załączony wniosek o dofinansowanie podmiotu trzeciego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ponadto wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2014r. nastąpiło wyczerpanie alokacji na Działanie 8.1, gdyż stan zakontraktowania środków wyniósł 100,8% alokacji na ww. Działanie. W związku ze zmianą stanu faktycznego, zdaniem Ministra, brak jest możliwości uwzględnienia wniosku skarżącej o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przybyły na rozprawę pełnomocnik skarżącej zmodyfikował wniosek skargi i wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30c i 30i u.z.p.p.r., w związku z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 i 30i pkt 2 u.z.p.p.r., sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą lub bez przekazania w wypadku wyczerpania alokacji na realizację działania. Wprowadzając w art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych rozstrzygających powyższe sprawy wskazuje, że przy interpretacji przepisów u.z.p.p.r., przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Oceniając, co będzie stanowić wzorzec kontroli sądowej, uznać należy, że prawo, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy u.z.p.p.r., ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej przez Ministra, jak również legalność jego działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji z [...] listopada 2013 r., stwierdzić trzeba, iż odpowiadają one prawu. Ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania IP z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z: - ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; - Regulaminem przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego innowacyjna Gospodarka Priorytet 8 Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1. Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej (dalej: Regulamin konkursu); - Załącznikiem 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, dalej: Procedura odwoławcza POIG; - Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (dalej: "Przewodnik po kryteriach"), - Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (dalej: "Instrukcja wypełniania wniosku"). Dokonując oceny zaskarżonej informacji w pierwszej kolejności należy zauważyć, że projekt skarżącej nie spełnił kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 2 "Przedstawiony opis modelu biznesowego uwiarygodnia powodzenie rynkowe". W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że zgodnie z Zasadami dokonywania oceny merytorycznej zawartymi w Regulaminie konkursu, ocena merytoryczna jest dwuetapowa. Pierwszym etapem oceny merytorycznej jest ocena merytoryczna obligatoryjna, drugim – ocena merytoryczna fakultatywna. Ocena merytoryczna obligatoryjna dokonywana jest w systemie "zero-jedynkowym". Wnioski o dofinansowanie nie spełniające wszystkich kryteriów oceny merytorycznej obligatoryjnej podlegają odrzuceniu, a Wnioskodawca informowany jest pisemnie o szczegółowych powodach odrzucenia wniosku. Informacja zawiera pouczenie o przysługującym środku odwoławczym i nie stanowi decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Wnioski o dofinansowanie, które spełniły wszystkie kryteria oceny merytorycznej obligatoryjnej poddawane są ocenie merytorycznej fakultatywnej. Aby zatem wniosek mógł zostać poddany ocenie merytorycznej fakultatywnej musi spełnić wszystkie kryteria oceny merytorycznej obligatoryjnej. W związku z niespełnieniem przez projekt skarżącej kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 2 Sąd dokona oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Ministra w tym zakresie. Dokonując oceny kwestionowanego kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 2 Sąd w całości aprobuje stanowisko Ministra zawarte w zaskarżonym piśmie z [...] listopada 2013r. Zgodnie z opisem kryterium zamieszczonym w Przewodniku po kryteriach powodzenie rynkowe projektu oznacza, iż Wnioskodawca w trakcie realizacji projektu osiągnie uwzględnione w modelu biznesowym przychody oraz stopień penetracji rynku (grupy docelowej), a skala prowadzonej działalności oraz dynamika jej rozwoju pozwalać będą na dalsze finansowanie i rozwój działalności firmy zaplanowany co najmniej w perspektywie okresu trwałości. Czynniki składające się na powodzenie rynkowe są przedmiotem oceny w innych kryteriach oceny merytorycznej, natomiast badane kryterium odnosi się do przedstawionych w projekcie założeń, analiz i kalkulacji składających się na model biznesowy. Wysoka jakość modelu biznesowego uwiarygodnia kalkulacje odnośnie rentowności oraz efektywności kosztowej projektu. Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach sprawdzeniu w ramach kryterium nr 2 podlega, czy: - opis modelu biznesowego zawiera wszystkie wymagane elementy, wskazane w Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie; W szczególności weryfikacja kryterium opierać się będzie w oparciu o sporządzoną przez Wnioskodawcą analizą SWOT. Analiza SWOT powinna prowadzić do wykorzystania istniejących na rynku szans oraz mocnych stron Wnioskodawcy, przy jednoczesnej minimalizacji płynących z rynku zagrożeń i ograniczeniu słabych stron Wnioskodawcy. - przychody projektu zostały skalkulowane w sposób prawidłowy i założenia odnośnie wartości poszczególnych składowych przychodów wynikają z analizy rynku, czyli przede wszystkim konkurencji oraz potrzeb i możliwości grupy docelowej; Sprawdzamy, czy Wnioskodawca przedstawił wiarygodne źródła przychodów w trakcie realizacji projektu oraz po jego zakończeniu, jak również poprawność kalkulacji przychodów projektu. Badamy, czy projekt ma realne szanse osiągnąć zakładany wolumen obrotów (popyt ze strony klientów). Wnioskodawca powinien odnieść się do cen i ofert szeroko rozumianej konkurencji oraz potrzeb i możliwości oraz liczebności zidentyfikowanej grupy odbiorców. Sprawdzamy czy Wnioskodawca nie wziął pod uwagę innych, niezwiązanych i nieuwzględnionych w projekcie źródeł przychodów, w szczególności z działalności gospodarczej wykluczonej z dofinansowania w Działaniu8.1 – w tym wypadku oznaczać to może, iż projekt nie osiągnie samodzielności i rentowności. Sprawdzamy wiarygodność danych, służących obliczeniu współczynnika Efektywności Ekonomicznej. Ocena kryterium przeprowadzana jest przy wstępnym założeniu, iż projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami grupy odbiorców. Zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku w zakresie analizy SWOT należy obligatoryjnie przedstawić oddzielne listy mocnych i słabych stron, szans oraz zagrożeń (każda lista powinna zawierać co najmniej trzy elementy). Ponadto należy obligatoryjnie dokonać analizy ww. list poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania: - Czy wskazane mocne strony pozwolą Wnioskodawcy na wykorzystanie wymienionych szans? - Czy wskazane mocne strony pozwolą Wnioskodawcy na zniwelowanie wpływu wymienionych zagrożeń? - Czy wskazane słabe strony ograniczą możliwość wykorzystania wymienionych szans? - Czy wskazane słabe strony spotęgują ryzyka związane z wymienionymi zagrożeniami? Zdaniem Ministra, z czym również zgadza się Sąd, skarżąca nie dokonała odpowiedzi na dwa ostatnie pytania w dokonanej przez siebie analizie SWOT. Skarżąca bowiem oprócz przedstawienia słabych i mocnych stron oraz wskazania szans i zagrożeń nie dokonała analizy, tj. powiązania słabych stron z szansami i zagrożeniami. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego (Słownik języka polskiego, wydawnictwo PWN tom 1, strona 33) termin analiza: to postępowanie naukowe lub proces myślowy, które mają doprowadzić do poznania. Analiza polega zwykle na rozbiciu problemu na elementy składowe, zebraniu ich i wyciągnięciu wniosków. Analiza to także wynik takiego postępowania lub procesu. Zatem przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy trzeba zauważyć, że strona nie dokonała procesu myślowego, czy wskazane słabe strony (5 słabych stron: ograniczone finanse; brak rozbudowanego zaplecza personalnego i infrastrukturalnego; odpłatny charakter e-usługi; wprowadzenie nowego systemu wiąże się z czasochłonnym procesem eliminacji szeregu błędów, które mogą wyniknąć na etapie implementacji produktu; brak rozpoznawalnej marki na rynku) będą ograniczać możliwość wykorzystania wymienionych szans (3 szanse: brak podmiotu oferującego e-usługę o takim zakresie funkcjonalności; wysoki poziom cen; udokumentowany badaniami duży potencjał rynku). Mimo obowiązku dokonania stosownej analizy skarżąca tego nie uczyniła. Za taką bowiem analizę nie można uznać zdania podsumowującego, które stanowi, że cyt. "jak widać z powyższego opisu, wszystkie słabe strony będą ograniczone do minimum, co pozwoli praktycznie wyeliminować ich wpływ na szanse projektu. Co więcej – opisane przeciwdziałania mają także pośredni wpływ na minimalizowanie zagrożeń". W związku z powyższym zdanie, na które powołuje się skarżąca w żaden sposób nie wskazuje na analizę konkretnych słabych stron i ich wpływu (lub braku wpływu) na ograniczenie szans. Co więcej skarżąca dokonując opisu słabych stron w ogóle nie nawiązuje do wskazanych szans, czy też konkretnych zagrożeń – o czym niżej. Podobnie sprawa się ma z czwartym pytaniem wiążącym słabe strony z zagrożeniami. Skarżąca w pkt 16d wniosku również nie dokonuje analizy czy wskazane słabe strony spotęgują ryzyka związane z wymienionymi zagrożeniami (4 zagrożenia: konkurencja pośrednia o rozpoznawalnych markach; ograniczone zaufanie wobec wnioskodawcy; możliwość powielenia pomysłu przez konkurencję; rozproszony rynek utrudnia prowadzenie działań marketingowych). Podobnie jak w pytaniu trzecim za taką analizę nie można uznać zdania cyt. "ww. zagrożenia są więc w dużej mierze niwelowane przez wcześniej wymienione mocne strony, w tym przede wszystkim spójną wizję projektu (...). To pozwala z kolei minimalizować wpływ słabych stron na zwiększenie ryzyka płynącego z zagrożeń". Zatem również brak jest szczegółowej analizy i wpływu słabych stron na zagrożenia. Słusznie w tym kontekście wskazał Minister w odpowiedzi na skargę, że podjęcie określonych przeciwdziałań skierowanych na zniwelowanie słabych stron projektu, które pośrednio będą minimalizować zagrożenia nie jest równoznaczne z powiązaniem i opisem słabych stron projektu w aspekcie ich wpływu na spotęgowanie ryzyka zagrożeń. W związku z powyższym dokonana analiza SWOT jest niekompletna, gdyż skarżąca wskazuje jedynie sposób zniwelowania zagrożenia, nie wskazuje czy podjęte działania powinny okazać się wystarczające. Skarżąca w zakresie dokonanej analizy SWOT, a także wiarygodności przyjętych założeń dotyczących działalności marketingowej powołuje się na inny wniosek, który zawiera podobną analizę i wnosi w związku z tym o przeprowadzenie dowodu z tego wniosku. Wskazuje jednocześnie na nierówność traktowania wnioskodawców będących w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej. Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wniosku od dofinansowanie podmiotu trzeciego został oddalony. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Trzeba bowiem zaznaczyć, że w spawie Sąd nie miał żadnych wątpliwości przy ocenie wskazanej przez skarżącą we wniosku o dofinansowanie analizie SWOT. Zatem brak jest podstaw do przeprowadzenia takiego dowodu. Trzeba również podkreślić, że każdy z wniosków oceniany jest indywidualnie, przez różnych oceniających. Załączone do skargi wnioski (skarżącej i podmiotu trzeciego) dotyczyły odmiennych obszarów usług, a więc nie można mówić identyczności czy też podobieństwie stanu faktycznego. Poza tym niedopuszczalne byłoby uwzględnienie zauważonej wady wniosku i niezakwestionowanie tej okoliczności tylko z tego powodu, że winnej sprawie inny oceniający takiej wady nie dostrzegł. Zatem bez znaczenia dla oceny prawidłowości postępowania dotyczącego oceny wniosku skarżącej jest ocena innego wniosku, nawet gdyby w ocenie tego porównywanego wniosku nie dostrzeżono wady analogicznej jak we wniosku skarżącej, o ile tam taka wada istniała. Popełnienie bowiem błędu w ocenie jednego wniosku nie może bowiem prowadzić, do tolerowania takiego samego błędu w ocenie innych wniosków w imię równego traktowania wnioskodawców (por. wyroki NSA z 9 sierpnia 2011 r., II GSK 1500/11, z 31 sierpnia 2010r., II GSK 900/10 oraz WSA w Warszawie z 30 czerwca 2010r., V SA/Wa 1192/10 – wyroki dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadnie również z zakresie oceny kryterium nr 2 Minister zakwestionował właściwe przedstawienie w projekcie przychodów z działalności marketingowej innych podmiotów (reklamy). Zasadnie bowiem organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej zamieszczonym na stronie 29 wniosku (pkt 16b wniosku), która wskazała, że cyt. "jak wskazano w analizach finansowych, przychody z reklam nie będą miały decydującego wpływu na rentowność przedsięwzięcia nawet bez nich Wnioskodawca osiągnie odpowiedni poziom zysku" i dlatego też jako poboczne źródło nie wymagało szczegółowego uwiarygodnienia. Słusznie bowiem organ porównał dwie wartości, a mianowicie przychody ze sprzedaży e-usługi w okresie trwałości: 1.583.520 złotych z przychodami pozostałymi, w tym z reklamy w okresie trwałości: 444.670 zł i stwierdził, że przychody z reklamy będą stanowiły ¼ wszystkich przychodów. Zatem konstatacja mogła być tylko jedna, że wartość ta jest wbrew twierdzeniom skarżącej istotna i wymagała szczegółowego uzasadnienia. Co więcej skarżąca miała obowiązek przedstawić wiarygodne, weryfikowalne dane dotyczące wszystkich składowych przychodów, w tym również z reklamy i to niezależnie od tego czy miały one charakter istotnych przychodów czy też nie. Zgodnie bowiem z cytowanym wyżej zapisem Przewodnika po kryteriach badając przychody sprawdza się m.in. czy założenia odnośnie wartości poszczególnych składowych przychodów wynikają z analizy rynku. Sprawdza się również czy wnioskodawca przedstawił wiarygodne źródła tych przychodów. Ponadto w Instrukcji wypełniania wniosku wskazano, że w pkt 16a należy cyt. "pokrótce przedstawić metodologią zidentyfikowania potencjalnych grup odbiorców planowanych e-usług oraz ich potrzeb. Wszystkie opisy i uzasadnienia musza opierać się na danych obiektywnych (publikacjach, badaniach, statystykach itp.), aczkolwiek analiza i wnioskowanie na podstawie tych danych mogą być przeprowadzone samodzielnie przez Wnioskodawcę i wyrażać jego subiektywny pogląd. Ocena merytoryczna może prowadzić do zakwestionowania opisów niedostatecznie osadzonych w realiach, nierzetelnych, mających charakter poglądów skrajnych (a więc o stosunkowo małej wiarygodności)". Słusznie zarówno WARP, jak i Minister wskazali w odniesieniu do powyższego, że skarżąca odnoście przychodów z reklamy nie podaje żadnych źródeł przyjętej ceny, które pozwoliłby na weryfikację tej ceny. Zasadnie zauważyła WARP, że przedstawiając przychody z reklamy skarżąca wskazała we wniosku na stawki rynkowe, profile osób odwiedzających portale, statystyki i jednocześnie nie podano żadnych weryfikowalnych i konkretnych źródeł, które pozwalałyby przyjąć za poprawne założone poziomy cen. Brak przedstawienia wiarygodnych źródeł dotyczących cen w sposób bezpośredni przekłada się na brak wiarygodności założonego poziomu (współczynnika) wykorzystania, w okresie trwałości, dostępnych miejsc reklamowych. W związku z powyższym skarżąca miała obowiązek dokonać analizy wszystkich przychodów pochodzących z projektu, także te niepochodzące bezpośrednio ze świadczonej e-usługi. Powoływanie się w proteście na doświadczenie prezesa Spółki w uzasadnieniu ceny, jest zupełnie niewystarczające. Oświadczenia bowiem to nie stanowi źródła, które można zweryfikować. Co więcej skoro skarżąca posiadała doświadczony podmiot, to tym bardziej nic nie stało na przeszkodzie aby wskazać na wiarygodne źródła uzasadniające przyjęcie takiej a nie innej ceny. Samo gołosłowne twierdzenie skarżącej jest w tym zakresie niewystarczające do uznania przyjętej ceny. Trzeba także zaznaczyć, że przedmiotem oceny jest tylko i wyłącznie wniosek wraz z załącznikami i ewentualne jego uzupełnienie złożone na konkretne wezwanie. Przedmiotem oceny nie mogą być treści, które w tym wniosku się nie znalazły. Należy bowiem zauważyć, że prezentacja projektów odbywa się na zasadach konkursu. A więc oceniający winni wybrać projekt, który z jednej strony jest najlepiej przygotowany, a z drugiej najlepiej będzie realizował cel konkursu. Projekty słabo przygotowane, bądź też projekty w pełni nierealizujące celów konkursu, zdaniem Sądu nie mogą być oceniane lepiej od projektów poprawnie sporządzonych i prawidłowych pod względem merytorycznym, gdyż w ten sposób naruszono by zasadę równości stron. Do dofinansowania przyjmowane winny być najlepiej sporządzone i najlepsze projekty, dające gwarancję realizacji i jej trwałości w czasie. W tym miejscu należy podkreślić, że składany wniosek o udzielenie dofinansowania winien być sporządzony możliwie zwięźle, treściwe i konkretnie. Należy unikać ogólnikowych, nie wnoszących dodatkowych informacji stwierdzeń oraz powielania tych samych informacji w różnych częściach wniosku. Nieprawidłowości związane z treścią wniosku skarżącej, jego ogólnością, brakami nie pozwalały na podjęcie innej decyzji w zakresie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 2, niż niezakwalifikowanie wniosku do wsparcia. Zatem niezasadne są zarzuty skarżącej wskazujące na wadliwą weryfikacji merytorycznej wniosku i przeprowadzenie oceny projektu w sposób nierzetelny oraz niezgodny z prawem oraz brak rzetelnej i konkretnej oceny zarzutów zawartych w proteście. Należy podkreślić, że Minister odniósł się do twierdzeń skarżącej w kontekście zapisów wniosku. Natomiast braki w samym wniosku uniemożliwiły mu inną argumentację niż zawarta w rozstrzygnięciu. Co więcej organ uwzględnił kilka argumentów skarżącej, jednakże całokształt naruszeń związanych z kryterium nr 2 nie pozwalał na uwzględnienie protestu. Skarżąca mimo podnoszonych w skardze zarzutów nie wskazała na konkretny zarzutu protestu, który miałby zostać pominięty w rozstrzygnięciu przez Ministra, jak również tych argumentów z jego uzasadnienia, które w jej opinii są niezrozumiałe czy niewystarczające. Argumentacja skarżącej ma wręcz charakter polemiki ze stanowiskiem organu, a nie odnosi się do konkretnych zarzutów organu w połączeniu z właściwymi zapisami w dokumentacji konkursowej. Trzeba także podkreślić, że skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Uzasadniony jest natomiast zarzut przekroczenia terminu na rozpatrzenie protestu o którym mowa w art. 30b ust. 7 u.zp.p.r. Jednakże należy zwrócić uwagę, że termin ten jest terminem instrukcyjnym i nie ma charakteru wiążącego. Jego naruszenie w żaden sposób nie wpływa na merytoryczne rozstrzygnięcie, a tylko z takiego powodu Sąd mógłby uwzględnić skargę. Mając powyższe na względzie, zdaniem sądu, skarga nie zawiera takiej argumentacji, która umożliwiałaby stwierdzenie, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo bez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Z powyższych względów skargę oddalono na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.