II GSK 2948/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych O P S.A. z siedzibą w W, Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1545/14 w sprawie ze skargi T P S.A. z siedzibą w W na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty do kosztów świadczonych usług, wchodzących w skład usługi powszechnej 1. oddala skargi kasacyjne, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji w Warszawie na rzecz O P S.A. z siedzibą w W po 280 zł (dwieście osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji), po rozpoznaniu skargi T.P.S.A. w W. - obecnie O.P. S.A. w W. (dalej: Spółka) na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie przyznania dopłaty do kosztów świadczonych usług wchodzących w skład usługi powszechnej, uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy pkt II decyzji Prezesa UKE z dnia [...] 2011 r. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. Prezes UKE decyzją z dnia [...] 2006 r. wyznaczył T. P. S.A. do świadczenia usługi powszechnej, określonej w art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), dalej p.t., na terenie całego kraju. Prezes UKE decyzją z dnia [...] 2007 r. określił szczegółowe warunki świadczenia usługi powszechnej, w tym okres jej świadczenia. Spółka została zobowiązana do realizacji obowiązku świadczenia wszystkich usług wchodzących w skład usługi powszechnej na terenie całego kraju przez okres 5 lat od [...] 2006 r. do [...] 2011 r. W dniu 27 czerwca 2008 r. T.P. S.A. przedłożyła Prezesowi UKE wniosek o przyznanie dopłaty do kosztów usługi powszechnej za 2007 rok. Prezes UKE dopuścił do udziału w postępowaniu na prawach strony Krajową Izbę Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji (KIGEiT). Decyzją z [...] 2011 r. Prezes UKE przyznał dopłatę za 2007 r. w wysokości [...] zł kosztu netto świadczonej usługi, o której stanowi w art. 81 ust. 3 pkt 5 p.t. (świadczenie udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych). W pozostałym zakresie odmówił przyznania dopłaty do kosztów świadczonych przez Spółkę usług wchodzących w skład usługi powszechnej za 2007 r. Decyzją z [...] 2011 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezes UKE utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] 2011 r. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2012 r. oddalił skargę Spółki na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] 2011 r., a Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1168/12, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że p.t. nie zawiera przepisu wyłączającego stosowanie art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), dalej u.s.d.g. Brak wyraźnej regulacji w omawianym zakresie oznacza, że powołany przepis znajduje zastosowanie w sprawach przedsiębiorców rozstrzyganych na podstawie przepisów p.t. W ocenie NSA wniosek o dopłatę złożony przez przedsiębiorcę wyznaczonego stanowi "sprawę przedsiębiorcy", a jego nierozpatrzenie w terminie rodzi skutki określone w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Wskazał także, że nie ma podstaw do przyjęcia, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. obejmuje jedynie sprawy, w których rozpatrywane są "proste" wnioski, których załatwienie nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jednak przyjęcie co do zasady, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. obejmuje także sprawy z wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego o dopłatę nie oznacza, że przepis ten będzie miał zastosowanie w przypadku wniosku o dopłatę za rok 2007. Wyjaśnienie tej kwestii wymaga przede wszystkim uwzględnienia, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte i nie zakończone przed wejściem w życie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Ustawodawca nie wypowiedział się odnośnie do stosowania nowego prawa do stanów powstałych w poprzednio obowiązującym porządku prawnym. NSA nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, zgodnie z którym powodem uznania, że zweryfikowany koszt netto nie stanowi nieuzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego, jeżeli świadczona usługa nie spełnia kryterium jakości i dostępności. W rozpoznawanej sprawie Prezes UKE ustalił, że wystąpił koszt netto w wysokości innej (niższej), niż podana we wniosku, a przyznana kwota dopłaty obejmowała wyłącznie koszt netto świadczenia usługi w zakresie świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych. W pozostałej części ustalonego kosztu netto Prezes UKE uznał, że nie stanowi on uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego, z uwagi na to, że Spółka świadcząc usługę powszechną nie spełniła kryterium dostępności i jakości. NSA stwierdził, że odmowa przyznania dopłaty nastąpiła z przyczyn, które nie powinny mieć wpływu na ocenę, czy zweryfikowany koszt netto nie stanowi uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego. Zdaniem NSA, Sąd I instancji błędnie uznał, że niespełnienie w całości wymagań decyzji, o której mowa w art. 82 ust. 4 p.t., uzasadniało odmowę przyznania dopłaty. Stanowisko Sądu I instancji zostało sformułowane bez uwzględnienia istotnych wskazówek interpretacyjnych zwrotu "uzasadnione obciążenie", wynikających z wyroku TSUE w sprawie C-222/08. NSA podał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji powinien zbadać, uwzględniając przedstawioną wyżej ocenę prawną, czy w sprawie miał zastosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. W zależności od wyniku kontroli zaskarżonej decyzji w tym zakresie, aktualna stanie się jej ocena z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym, w szczególności art. 96 ust. 4 p.t. WSA w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że zaistniały stan faktyczny nie dawał podstaw do zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Sprawa została wszczęta wnioskiem strony z dnia [...] 2007 r. Organ zakończył postępowanie decyzją ostateczną z dnia [...] 2008 r. W wyniku uchylenia tej decyzji przez Sąd, organ ponownie rozpoznał sprawę i wydał skarżoną w części decyzję z dnia [...] 2011. W ocenie Sądu I instancji powołany przepis nie może dotyczyć wniosków złożonych przed jego wejściem w życie. WSA zwrócił uwagę na datę wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie oraz jego zakończenia wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] 2008 r. i wskazał, że organ po raz pierwszy rozstrzygnął merytorycznie sprawę jeszcze przed wejściem w życie zmiany przepisów u.s.d.g. Sąd I instancji podkreślił, że za niestosowaniem art. 11 ust. 9 u.s.d.g. przemawia także wykładnia prowspólnotowa przepisów implementujących dyrektywę 2006/123/WE. WSA zwrócił uwagę, że warunkiem uznania usługi za usługę powszechną jest jej dostępność dla wszystkich użytkowników końcowych na całym terytorium kraju. Ponadto musi to być usługa o należytej jakości i cenie. Dopiero spełnienie tych warunków powoduje, że mamy do czynienia ze świadczeniem usługi powszechnej przez przedsiębiorcę wyznaczonego. W konsekwencji jej wykonania powstaje możliwość ubiegania się przez przedsiębiorcę wyznaczonego o dopłatę. Słusznie zdaniem Sądu I instancji organ uznał, że nie wystarczy wykazać, że Spółka poniosła koszt związany z daną usługą i że ta usługa wchodzi w skład katalogu usługi powszechnej. Istotą usługi powszechnej jest jej dostępność, polegająca na tym, że usługa ma być realizowana na terenie całego kraju, na odpowiednim poziomie i musi być osiągalna dla każdego abonenta. Przyznanie zaś dopłaty, w sytuacji gdy usługa jest świadczona w sposób niepełny oraz poniżej określonej jakości, nie spełnia celu określonego w przepisach p.t. Zdaniem Sądu rację ma Prezes UKE przyjmując, że aby uzyskać dopłatę, co do zasady przedsiębiorca wyznaczony obowiązany jest spełnić wszystkie bez wyjątku wymagania określone w decyzji, o której stanowi w art. 82 ust. 4 p.t. Brak spełnienia tych wymagań w całości i spełnienie ich jedynie w części uprawnia organ do odmowy przyznania dopłaty. Argumenty skargi co do przyczyn niespełnienia wymagań ustawowych przez przedsiębiorcę wyznaczonego nie mają wpływu na ocenę wykonywania usługi powszechnej przez tego przedsiębiorcę. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania działań organu w kwestii dokonanej weryfikacji wyliczonych przez stronę skarżącą kosztów netto. Ustawodawca nałożył na Prezesa UKE wymóg przeprowadzenia weryfikacji kosztu netto (art. 96 ust. 3 p.t.) i dopiero jej wyniki mogły decydować o istnieniu materialnoprawnej podstawy do orzekania o przyznaniu ustalonej kwoty dopłaty netto lub odmowie jej przyznania. Materialnoprawna podstawa do orzekania o odmowie przyznania dopłaty została jeszcze wyrażona w art. 96 ust. 4 p.t., zgodnie z którym Prezes UKE odmówi przyznania dopłaty w razie stwierdzenia, że zweryfikowany koszt netto nie stanowi uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego. Zdaniem Sądu I instancji, zasadnie organ przyjął, że nie każdy koszt netto świadczenia usługi powszechnej automatycznie staje się kosztem uzasadnionym. Sąd I instancji stwierdził, że skoro w planie [...] "socjalnym" realizowanym przez T.P. w badanym okresie były niskie opłaty abonamentowe, lecz wysokie opłaty telefoniczne, to nie uwzględniał on podmiotów o niskich dochodach. Natomiast celem tego pakietu jest właśnie zapewnienie osobom o niskich dochodach swobodnego korzystania z podstawowych usług telekomunikacyjnych. Rację ma organ przyjmując, że niezyskowny abonent to taki, któremu przedsiębiorca wyznaczony nie świadczyłby usług telekomunikacyjnych, gdyby nie miał takiego obowiązku. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że to nie plan socjalny, lecz dopiero wprowadzony po korekcie plan "przyjazny" wprowadzony do oferty w 2008 r. uwzględniał wymogi prowadzące do likwidacji zjawiska tzw. wykluczenia cyfrowego. WSA podał, że uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło ze względu na naruszenie art. 96 ust. 4 p. t. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązania, mające na celu zapewnienie prawidłowego wykonywania przez przedsiębiorcę wyznaczonego decyzji o wyznaczeniu przedsiębiorcy do świadczenia usługi powszechnej, prowadzą do wniosku, że ewentualne naruszenia w tym zakresie nie mogą stanowić podstawy odmowy przyznania dopłaty. Osiągnięcie właściwego poziomu dostępności i jakości świadczenia usługi powszechnej powinno nastąpić z wykorzystaniem mechanizmów kontrolnych oraz wymuszających wykonanie decyzji nakładającej na Spółkę obowiązek świadczenia usługi powszechnej. O tym, czy świadczenie usługi powszechnej stanowi niesprawiedliwe (nieuzasadnione) obciążenie przedsiębiorcy wyznaczonego, powinny decydować szeroko rozumiane przesłanki o charakterze ekonomicznym. Odmowa przyznania dopłaty przez organ nastąpiła z przyczyn, które nie powinny mieć wpływu na ocenę, czy zweryfikowany koszt netto nie stanowi uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego. Prezes UKE błędnie uznał, że niespełnienie w całości wymagań decyzji z art. 82 ust. 4 p.t. uzasadnia odmowę przyznania dopłaty. W ocenie Sądu I instancji stanowisko organu zostało sformułowane bez uwzględnienia istotnych wskazówek interpretacyjnych zwrotu "uzasadnione obciążenie" wynikających z wyroku TSUE w sprawie C-222/08. Od powyższego wyroku wniesione zostały trzy skargi kasacyjne. Prezes UKE zaskarżył wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie: I. Przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 267 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm. - dalej "TFUE"), poprzez zaniechanie w niniejszej sprawie przedstawienia pytań prejudycjalnych, pomimo że pytania dotyczące wykładni art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE z dnia 7 marca 2012 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dalej: dyrektywa o usłudze powszechnej), związane z wykładnią aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii były podniesione przed WSA w piśmie KIGEiT z dnia [...] 2014 r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym sensie, że odmienna wykładnia wspominanych przepisów dokonana przez Trybunał byłaby wiążąca w niniejszej sprawie, b) art. 190 p.p.s.a., w zw. art. 267 ust. 1 i 2 TFUE, poprzez uznanie, że przepis art. 190 p.p.s.a. dotyczy także wykładni prawa wspólnotowego oraz że w sytuacji dokonania odmiennej wykładni prawa wspólnotowego przez Sąd I instancji, nie może on odstąpić od zastosowania (pominąć) wyżej wymienionego przepisu p.p.s.a., oraz że mimo zmiany stanu faktycznego sprawy i modyfikacji skargi nie można było odstąpić, chociażby w części od wykładni dokonanej przez NSA, która wiąże zdaniem Sądu I instancji w pełni, c) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia wyroku oraz poprzez niedostateczne przedstawienie stanu sprawy, w szczególności bez dostatecznego przytoczenia okoliczności faktycznych, niedostateczne przedstawienie stanowisk pozostałych stron, wadliwe przytoczenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a nadto niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku w zakresie używanych pojęć, tj. pojęcia "usługi powszechnej", "przedsiębiorcy wyznaczonego w decyzjach wymienionych w art. 82 i 83 p.t.", "kosztu netto", "zweryfikowanego kosztu netto" - co uniemożliwia tzw. kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, a także zawarcie przez WSA niedostatecznych wskazań dla Organu, co do dalszego postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku T.P. i uczestnika. II. Przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 96 ust. 2-4 p.t. w zw. z art. 82 ust. 4 p.t. w zw. z art. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej oraz art. 8, 9, 12 ust 1 i 2 dyrektywy o usłudze powszechnej i art. 13 ust. 1-4 tejże dyrektywy, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że ustalenie, czy koszt netto stanowi uzasadnione obciążenie przedsiębiorcy wyznaczonego wymaga zbadania stosunku pomiędzy kosztem netto, a zakresem i charakterem działalności zobowiązanego przedsiębiorcy, gdy z § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie obliczania kosztu netto usługi wchodzącej w skład telekomunikacyjnej usługi powszechnej (Dz. U. Nr 255, poz. 2141 – dalej: rozporządzenie kosztowe) wyraźnie wynika, że koszt netto oblicza się jako różnicę pomiędzy kosztami bezpośrednio związanymi ze świadczeniem usługi powszechnej, których przedsiębiorca wyznaczony nie poniósłby, a przychodami i korzyściami pośrednimi, których nie osiągnąłby, gdyby nie miał obowiązku jej świadczenia, b) art. 96 ust. 4 p.t. w zw. z art. 95 ust. 1-3 p.t., art. 3 i art. 13 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej wraz z załącznikiem IV część A i B do dyrektywy o usłudze powszechnej, poprzez błędną wykładnię wymienionego przepisu i uznanie, że odmowa przyznania dopłaty przez organ nastąpiła z przyczyn, które nie powinny mieć wpływu na ocenę, czy zweryfikowany koszt netto nie stanowi uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego, c) art. 81 ust. 1-3 p.t. w zw. z art. 82 ust 1-4 p.t., art. 85 ust. 1 i 2 p.t. i art. 103 p.t. w zw. z art. 95 ust. 1-3 p.t., poprzez niewłaściwe zastosowanie (w istocie niezastosowanie) i pominięcie definicji usługi powszechnej (w szczególności jej parametrów) oraz procesu wyłaniania przedsiębiorcy wyznaczonego do jej świadczenia oraz szczegółowych warunków świadczenia usługi powszechnej, przez co Sąd I instancji doszedł do błędnej konkluzji, że Prezes UKE niezasadnie odmówił przyznania przedsiębiorcy wyznaczonemu dopłaty do kosztów świadczonych przez T.P. usług wchodzących skład usługi powszechnej za rok 2007, gdy decyzje wyznaczające nakładały na T.P. świadczenie usługi powszechnej o określonych parametrach, wskazywanych również w ofercie konkursowej T.P. KIGEiT zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, a także skierowania do TSUE czterech sformułowanych przez nią pytań prejudycjalnych związanych z zarzutami skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) art. 190 p.p.s.a., mające wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie się związanym wykładnią dokonaną przez NSA w zakresie art. 96 ust. 4 p.t. oraz art. 11 ust. 9 u.s.d.g., podczas gdy w tym zakresie powinna być stosowana wykładnia prounijna, a wiążącej wykładni w tym zakresie może dokonywać wyłącznie TSUE; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a., mające wpływ na wynik sprawy, przez sporządzenie uzasadnienia, które nie spełnia wymogów wskazanych w tym przepisie, w szczególności przez pominięcie argumentacji przedstawionej przez KlGEiT i brak odniesienia się do wniosków o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE; 3) art. 96 ust. 4 p.t. przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że odmowa przyznania dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej może nastąpić wyłącznie w oparciu o przesłankę "uzasadnionego obciążenia", stanowiącą kryterium ekonomiczne, podczas gdy przesłanka ta może stanowić podstawę do odmowy przyznania dopłaty również w sytuacji niespełnienia kryteriów jakościowych usług, mających stanowić usługę powszechną; 4) art. 95 ust. 4 p.t. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że koszt świadczenia usługi, niespełniającej wymogów nałożonych przez Prezesa UKE, może stanowić koszt netto świadczenia usługi powszechnej, podczas gdy taka usługa, niespełniająca wymogów, nie może być uznana za usługę powszechną; 5) naruszenie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w zw. z art. 13 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) poprzez błędną wykładnię (polegającą na uznaniu, że przepis ten co do zasady stosuje się w sprawach dotyczących dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej), podczas gdy przepis ten nie powinien znaleźć zastosowania w postępowaniu dotyczącym przyznania dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej. Spółka zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła naruszenie: a) przepisów postępowania, tj. art. 190 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezastosowaniu się do wykładni dokonanej w tej sprawie przez NSA, co nastąpiło poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. nie ma w ogóle zastosowania do spraw o przyznanie dopłaty do usługi powszechnej, podczas gdy NSA w tej sprawie (w wyroku o sygn. akt IGSK 1168/12) uznał, że: "co do zasady, art. 11 ust. 9 u.s.d.g. obejmuje także sprawy z wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego o dopłatę", a przekazując WSA sprawę do ponownego rozpoznania NSA nakazał jedynie zbadanie jaki wpływ na stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w przedmiotowej sprawie ma fakt, iż postępowanie w sprawie dopłaty zostało wszczęte i nie zakończone przed wejściem w życie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. oraz że postępowanie dotyczy stanów powstałych w poprzednio obowiązującym porządku prawnym, b) przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na orzekaniu w sprawie na podstawie materiału, który nie został zgromadzony w aktach sprawy, jak również poza granicami sprawy, co nastąpiło poprzez orzekanie w przedmiocie stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w postępowaniu o przyznanie dopłaty do usługi powszechnej za rok 2007 przy założeniu, że ta sprawa została rozstrzygnięta decyzją ostateczną z dnia [...] 2008 r., podczas gdy taka decyzja nie została nigdy wydana (nie ma jej też w aktach sprawy), co w rezultacie doprowadziło do nieprawidłowego uznania, że instytucja milczącej zgody, o której mowa w art. 11 ust 9 u.s.d.g., nie miała zastosowania w niniejszej sprawie; c) przepisów postępowania, tj. art. 190 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezastosowaniu się do wykładni dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co nastąpiło poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że na podstawie art. 96 ust. 4 p.t. dopuszczalna jest odmowa przyznania dopłaty w wysokości ustalonego kosztu netto z tego powodu, że jakość usług wchodzących w skład usługi powszechnej nie spełniała wszystkich wymogów określonych w decyzji Prezesa UKE, podczas gdy NSA w wyroku o sygn. akt II GSK 1168/12 uznał, że nieprawidłowa jakość usługi powszechnej nie może stanowić o odmowie przyznania dopłaty, d) przepisów postępowania, tj. art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w związku z art. 96 p.t., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że przepis ten nie miał zastosowania w postępowaniu o przyznanie dopłaty do usługi powszechnej, gdyż wszedł on w życie po wszczęciu postępowania w sprawie przyznania dopłaty, co spowodowało, że Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że przed wydaniem decyzji przez Prezesa UKE sprawa nie została już rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem Spółki; e) przepisów postępowania, tj. art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w związku z art. 96 p.t., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że przepis ten nie miał zastosowania w postępowaniu o przyznanie dopłaty do usługi powszechnej za 2007 r., gdyż wcześniej Prezes UKE wydał decyzję o odmowie przyznania dopłaty, pomimo tego, że taka decyzja nigdy nie została wydana, co spowodowało, że Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że przed wydaniem decyzji przez Prezesa UKE sprawa nie została już rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem Spółki, f) przepisów postępowania, tj. art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w związku z art. 96 p.t., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że przepis ten nie miał zastosowania w postępowaniu o przyznanie dopłaty do usługi powszechnej za 2007 r., gdyż Prezes UKE w części przyznał dopłatę, co spowodowało, że Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że przed wydaniem decyzji przez Prezesa UKE sprawa nie została już rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem Spółki, g) przepisów postępowania, tj. art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w związku z art. 96 p.t., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że przepis ten nie ma w ogóle zastosowania w postępowaniu o przyznanie dopłaty do usługi powszechnej, co spowodowało, że Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że przed wydaniem decyzji przez Prezesa UKE sprawa nie została już rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem Spółki, h) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 11 ust. 9 u.s.d.g., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niestwierdzeniu przez Sąd I instancji nieważności decyzji, pomimo że dotyczyła ona sprawy już poprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, co nastąpiło wskutek nieprawidłowego uznania przez Sąd I instancji, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. nie ma zastosowania w sprawie przyznania dopłaty do usługi powszechnej za 2007 r. i) prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w związku z art. 95 i 96 p.t., przez błędną ich wykładnię, polegające na przyjęciu, że w postępowaniu w przedmiocie dopłaty do usługi powszechnej wszczętym przed [...] 2010 r., tj. przed wejściem w życie art. 11 ust. 9 u.s.d.g., pomimo nierozpatrzenia wniosku w terminie, nie uznaje się, że organ wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, a w konsekwencji przyjęcie, że w sprawie o dopłatę za usługę powszechną za rok 2007 nie uznaje się, że najpóźniej z dniem [...] 2010 r. wydane zostało rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem Spółki, j) prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 4 p.t., przez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że o odmowie przyznania w całości dopłaty do danej usługi wchodzącej w skład usługi powszechnej mogło przesądzić jej świadczenie z naruszeniem wymogów jakościowych, k) przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. zdanie pierwsze, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów, dla których WSA uznał, że niezasadny był podniesiony w skardze zarzut naruszenia § 2 ust. 4 rozporządzenia kosztowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skarg kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skargi kasacyjne Prezesa UKE, Spółki i Izby zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Z tego powodu Sąd II instancji w pierwszej kolejności odniesie się do sformułowanych w nich zarzutów procesowych. Konieczność przyjęcia tej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że zarzuty w zakresie naruszeń prawa materialnego mogą być rozpoznane dopiero wtedy, gdy stan faktyczny sprawy jest niesporny, albo nie został on skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Wobec faktu, że przedmiotem rozpoznania są trzy skargi kasacyjne i w pewnym zakresie ich zarzuty pokrywają się, Sąd II instancji zarzuty zbieżne rozpozna łącznie, natomiast do pozostałych odniesie się oddzielnie. W ocenie NSA skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw, zatem nie mogły prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku. Sąd II instancji podziela stanowisko WSA w Warszawie prezentowane przez ten Sąd w uzasadnieniu wyroku, chociaż nie wszystkie zawarte tam tezy zasługują na pełną akceptację. Nie zmienia to jednak ogólnego poglądu Sądu II instancji, że uchybienia w tym zakresie nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a poza tym nie zostały skutecznie zakwestionowane skargami kasacyjnymi. Ocena przedstawionych w skargach zarzutów kasacyjnych musi wychodzić od ogólniejszej kwestii jaką jest stwierdzenie, że skarżony wyrok zapadł po wcześniejszym orzeczeniu NSA, w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r., II GSK 1168/12. Wprawdzie w uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd I instancji wadliwie wskazał ten wyrok, to jednak analiza treści uzasadnienia nie pozostawia żadnych wątpliwości, że Sąd I instancji odnosił się do tego właśnie wyroku, a nie wyroku w sprawie o sygn. II GSK 1167/13, który zapadł również w tej samej dacie co wyrok II GSK 1168/13. Z tego też względu Sąd II instancji jako nietrafne uznaje zarzuty tych skarg kasacyjnych, które podnoszą tę kwestię, bo przyjmuje, że jest to oczywista omyłka Sądu I instancji, która była skutkiem podobieństwa rozpoznawanych spraw, a nie zamierzonego i wadliwego działania Sądu I instancji. Poza tym, jak to wcześniej zauważył NSA, ta pomyłka nie miała żadnego wpływu na sentencję skarżonego rozstrzygnięcia. W ujęciu wszystkich skarg kasacyjnych stawiany jest zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g., przy czym dodatkowo skarga kasacyjna Prezesa UKE i Izby łączy wskazane naruszenie z art. 267 traktatu UE poprzez niezadanie TSUE pytań prejudycjalnych, a tym samym dokonywania przez Sąd I instancji w sposób nieuprawniony oceny przepisów unijnych, czyli dyrektywy usługowej. Tak przedstawiony zarzut kasacyjny jest nietrafny. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że w rozpoznawanej przez niego sprawie nie było potrzeby zadawania pytań TSUE. Podobnie takiej potrzeby nie widzi Sąd II instancji w zakresie pytań, które zostały skierowane pod jego adresem, a sformułowane w skardze kasacyjnej Izby i uzupełnione jej pismem złożonym na rozprawie. Odnosząc się szczegółowo do tego problemu NSA potwierdza dotychczasowy własny pogląd, zgodnie którym Sąd II instancji, jako sąd ostatni w hierarchii odwoławczej, nie ma obowiązku występowania z pytaniem prejudycjalnym do TSUE, jeżeli uznaje, że konkretna kwestia prawna objęta pytaniami prejudycjalnymi nie ma zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wniosek taki jest prostą konsekwencją łącznej interpretacji art. 267 akapit 2 i 3 traktatu UE, a więc uznania, że sąd odwoławczy jako sąd ostatniej instancji dysponuje taką sama autonomią jak sądy niższych instancji (zob. wyrok NSA z dnia 13 maja 2015 r., II GSK 1863/12, CBOIS). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją. Sąd I instancji jasno i trafnie przyjął, że nie ma podstaw do zadawania TSUE pytań prejudycjalnych, gdyż w sprawie nie pojawia się problem zgodności art. 11 ust. 9 u.s.d.g. z dyrektywą usługową 2002/22/WE, zatem nie ma w tym zakresie potrzeby rozstrzygania o zgodności prawa krajowego z unijnym. Sąd II instancji podziela ten pogląd i podkreśla, że konieczność zadania pytania TSUE musi wynikać z realnej kolizji tych przepisów, a nie może być antycypacją oczekiwań stron ze względu na rozbieżność ocen prawnych jakie pojawiły się w tej materii przed Sądem II instancji. Z tego względu te zarzuty kasacyjne, które podnoszą naruszenie art. 267 traktatu UE są chybione. Na kanwie tych zarzutów pojawia się kolejna kwestia podnoszona przez strony, która jest wiązana z naruszeniem przez Sąd I instancji art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Odpowiadając na tak stawiany zarzut, Sąd II instancji stwierdza, że skarżony wyrok nie narusza dyspozycji art. 190 p.p.s.a. Z treści uzasadnienia wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2013 r., II GSK 1168/12, zatem wyroku, którym został związany Sąd I instancji, wynika, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji miał przesądzić o możliwości i zakresie stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. do stanu faktycznego ustalonego w spawie, w której rozpoznawana jest skarga kasacyjna. Wprawdzie NSA w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r., II GSK 1168/12 zaprezentował ogólny pogląd na temat dopuszczalności stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w sprawie z zakresu dopłaty do usługi powszechnej świadczonej przez przedsiębiorcę wyznaczonego, jednak równocześnie ten Sąd stwierdził, że możliwość zastosowania tego przepisu w sprawie dotyczącej dopłaty za 2007 r. musi być ustalona przez Sąd I instancji w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu wyroku. W ten sposób wyznaczony zakres obowiązku dla Sądu I instancji wymagał oceny na użytek rozpoznawanej sprawy możliwości stasowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Sąd I instancji w skarżonym obecnie wyroku dokonał takich ustaleń, zatem działał zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. W ramach tej oceny przyjął, że w rozpoznawanej sprawie odnoszącej się do dopłat za 2007 r. art. 11 ust. 9 u.s.d.g. nie może mieć zastosowania. Sąd I instancji na poparcie tego poglądu przedstawił obszerne uzasadnienie. NSA uznaje tę argumentację za zasadną, co więcej stwierdza, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. może odnosić się tylko do spraw przedsiębiorcy, a tymi nie mogą być te rodzaje spraw, które wiążą się z wydaniem decyzji administracyjnych w określonej prawnie procedurze. W tym znaczeniu Sąd I instancji trafnie przyjął, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. nie ma zastosowania do dopłaty za 2007 r., a ten właśnie problem był objęty zakresem działania art. 190 p.p.s.a. W tym miejscu Sąd II instancji akceptując pogląd WSA w Warszawie odnoszący się do niestosowania w rozpoznawanej sprawie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. oraz podzielając przedstawioną na jego rzecz argumentację, odstępuje od powtórnego jej przytaczania, stwierdzając, że zarzuty kasacyjne nakierowane na kwestionowanie poprawności stosowania art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. są chybione jako niemające prawnego oparcia. Na marginesie tych rozważań Sąd II instancji zauważa, że wszystkie skargi kasacyjne w zakresie ocenianego zarzutu, a skargi kasacyjne Prezesa UKE i Izby, a Spółki w zakresie zarzutów oznaczonych pkt a, c, d, e, f, g, i, j są również wadliwe formalnie. Wada ta nie skutkuje ich odrzuceniem, bo judykatura przyjęła możliwość rozpoznania skarg obarczonych tego rodzaju wadami (zob. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 1/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1), jednak nie zmienia to faktu, że tak zbudowane zarzuty nie odpowiadają wymogom ustawy, co ma istotne znaczenie przy sformalizowanym i profesjonalnym charakterze skargi kasacyjnej, gdyż efektem tych uchybień jest ograniczenie kontroli kasacyjnej skarżonego wyroku tylko do tych wątków, które daje się jednoznacznie ustalić z treści uzasadnienia. W takim też zakresie dokonuje kontroli Sąd II instancji rozpoznając złożone w sprawie skargi kasacyjne. Podkreślić także należy, że kontrola kasacyjna wyroku odnosi się do działań Sądu I instancji, zatem przepisów, które ten Sąd stosował lub których nie zastosował, nie zaś do przepisów stosowanych przez organy, a z treści wielu zarzutów kasacyjnych wynika, że strony skarżące kasacyjnie stawiają Sądowi I instancji zarzut wadliwego stosowania przepisów materialnego lub procesowego prawa administracyjnego. Przepisy tego rodzaju stosują organy, toteż one mogą naruszać wyrażone w nich normy. Nie może tego czynić Sąd I instancji, który tych przepisów nie stosuje. Z takim ujęciem zarzutów mamy do czynienia w zakresie zarzutów pkt 3, 4 i 5 skargi kasacyjnej Izby, pkt 1a), 2a), 2b) i 2c) Prezesa UKE oraz pkt d, e, f, g, i, j Spółki. Zdaniem NSA nietrafne są również te zarzuty skarg kasacyjnych, które podnoszą naruszenie przepisów prawa materialnego. Poszczególne strony skarżące kasacyjnie ujmują te zarzuty od strony technicznej w sposób zróżnicowany, jednak we wszystkich tych przypadkach kwestionują błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 95 i art. 96 p.t., zatem sposobu rozumienia zweryfikowanego kosztu netto stanowiącego uzasadnione obciążenie przedsiębiorcy wyznaczonego jako przesłanki uzasadniającej odmowę przyznania dopłaty. W zakresie tych zarzutów wadliwie zbudowane są zarzuty Spółki (pkt 2), która w ich ramach wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji ogólnie art. 95 i art. 96 p.t. W postępowaniu kasacyjnym, więc w skardze kasacyjnej stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w ramach podstaw kasacyjnych należy zarzuty odnosić do konkretnie i jednoznacznie określonych przepisów prawa. Sąd II instancji nie działa z urzędu, zatem nie może domniemywać naruszeń tych przepisów, które nie zostały wskazane. Podkreślić należy, że art. 95 i art. 96 p.t. to jednostki tekstu ustawy składające się z wielu przepisów, a to oznacza, że poprawnie zbudowany zarzut kasacyjny powinien odnosić się do konkretnych przepisów objętych tymi jednostkami redakcyjnymi. Rozpoznawany zarzut tego nie czyni, więc już z tego tylko względu nie zasługuje na uwzględnienie. W pozostałej części zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w skargach kasacyjnych poddają się kontroli kasacyjnej, jednak merytorycznie są nietrafne. Odniesienie się do nich wymaga raz jeszcze podkreślenia, że obecna ocena ich trafności musi być dokonywana przez pryzmat treści art. 190 p.p.s.a., gdyż wykładnia art. 95 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 96 ust. 4 p.t. może być ustalana w ramach wytycznych sformułowanych przez NSA w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r., II GSK 1168/12. Uwzględniając ten kontekst sprawy NSA stwierdza, że zaskarżony wyrok nie narusza dyspozycji art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 95 ust. 1, ust. 3 i art. 96 ust. 4 p.t. W wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r. II GSK 1168/12, NSA stwierdził, że niespełnienie w całości wymagań decyzji wydanej na podstawie art. 82 ust. 4 p.t., zatem wyznaczającej do świadczenia usługi powszechnej, nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania dopłaty. Naruszenie obowiązków wynikających z takiej decyzji może skutkować podjęciem przez organ określonych kroków przewidzianych p.t. zmierzających do wykonywania usługi zgodnie z decyzją, ale nie może stanowić podstawy odmowy przyznania dopłaty, bo ta musi być wiązana z aspektem ekonomicznym świadczenia usługi powszechnej i koniecznie ma odnosić się do zweryfikowanego kosztu netto usługi odniesionego do niezasadnego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego. Wskazując na ten aspekt sprawy, NSA stwierdził, że Sąd I instancji w zależności od możliwości stosowania w sprawie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. dokona oceny poprawności stosowania przez Prezesa UKE treści art. 96 ust. 4 p.t. przy uwzględnieniu poglądu, że sposób wykonywania decyzji o wyznaczeniu przedsiębiorcy do świadczenia usługi powszechnej nie może być przesłanką odmowy przyznania dopłaty. Wykonując powyższe zalecenie, Sąd I instancji uchylił decyzję Prezesa UKE, ze względu na naruszenie przez organ treści art. 96 ust. 4 p.t., gdyż podstawą odmowy przyznania dopłaty było niewykonanie decyzji wyznaczającej Spółkę do świadczenia usługi powszechnej w zakresie poziomu dostępności i jakości jej świadczenia, bez odniesienia się organu do przesłanki "uzasadnionego obciążenia", bo tylko na gruncie poprawnego rozważenia wniosku w kontekście tego warunku można dokonać poprawnej oceny zasadności wniosku o dopłatę. Zdaniem Sądu II instancji tak ujęte stanowisko nie narusza prawa w zakresie w jakim podnoszą skargi kasacyjne. Sąd II instancji potwierdza trafność stanowiska prezentowanego przez WSA w Warszawie oraz uznaje, że wypełnia ono treść art. 190 p.p.s.a., chociaż w sposób lakoniczny przyjmuje, że Prezes UKE błędnie przyjął, że niespełnienie w całości wymagań decyzji z art. 82 ust. 4 p.t. uzasadnia odmowę dopłaty. Rozwijając ten aspekt przyjętej przez WSA w Warszawie argumentacji na rzecz uchylenia decyzji stwierdzić należy, że realizacja decyzji Prezesa UKE wyznaczającej przedsiębiorcę do świadczenia usługi powszechnej na podstawie art. 82 ust. 4 p.t. m.in. w zakresie poziomu dostępności tej usługi i jej jakości, nie może być jedyną podstawą odmowy przyznania dopłaty o jakiej stanowi art. 95 ust. 1 i ust. 2 p.t. w związku z art. 96 ust. 4 tej ustawy, co nie oznacza, że dostępność usługi oraz jej jakość nie mają wpływu na przyznanie tej dopłaty, jednak by to miało miejsce organ jest obowiązany wykazać, że dostępność i jakość usługi powszechnej, pomimo że wpływa na koszt netto, to nie stanowi on uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego. Dopiero takie odniesienie kosztu świadczenia usługi do jej dostępności i jakości pozwala przyjąć, że dostępność i jakość jest szeroko rozumianą przesłanką ekonomiczną, a o odmowie dopłaty mogą przesądzać tylko względy ekonomiczne, a nie formalny sposób wykonywania decyzji o wyznaczeniu przedsiębiorcy. Z tej perspektywy argumentacja Sądu I instancji odpowiada prawu i stanowisku NSA z wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r. Oznacza to, że niepełna dostępność usługi powszechnej lub zła jakość może być podstawą do odmowy dopłaty tylko wtedy, gdy koszt netto jej świadczenia zostanie uznany za uzasadnione obciążenie przedsiębiorcy, a nie tylko dlatego, że przedsiębiorca nie wykonuje treści decyzji o wyznaczeniu. Z tego powodu Sąd II instancji przyjął niezasadność zarzutów materialnych podniesionych w skargach kasacyjnych. Poza kompleksowym odniesieniem się do zarzutów powtarzających się we wszystkich skargach, indywidualnie stwierdzić należy, że nietrafny jest zarzut kasacyjny Spółki podnoszący naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Brak trafności tak stawianego zarzutu jest konsekwencją przyjęcia nietrafności zarzutów odnoszących się do treści art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie doszło do milczącego wydania decyzji, to tym samym nie doszło do wydania decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej decyzją administracyjną. Jako nietrafne i niemajace prawnego uzasadnienia należy przyjąć zarzuty kasacyjne Prezesa UKE, Spółki i Izby podnoszące naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazany przepis może być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera prawem określonych elementów. Treść art. 141 § 4 p.p.s.a. ma charakter formalny, to oznacza, że ocenie podlega kompletność uzasadnienia, a nie trafność ocen i twierdzeń Sądu I instancji. Dodatkowo należy podkreślić, że formalna kompletność uzasadnienia musi być odnoszona do całej jego treści, a nie tylko do sposobu ujęcia i przedstawienia stanu faktycznego i oceny prawnej. Mniej doskonałe uzasadnienie wyroku nie narusza treści art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli z niego wynikają niezbędne elementy określone przez ustawę. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wyroku spełnia wszystkie ustawowe warunki, zatem trudno byłoby nawet uznać, że jest w tym zakresie wadliwe, być może tylko niedoskonałe. Z oczywistych względów nietrafny jest zarzut Spółki podnoszący naruszenie art. 133 § 1 i art. 134 p.p.s.a. Analiza akt sprawy i uzasadnienia wyroku w sposób jednoznaczny potwierdza, że Sąd I instancji orzekał w sprawie odmowy ustalenia dopłaty za 2007 r. Omyłkowe wskazanie innego okresu i wydanej decyzji w lutym 2008 r. nie zmienia zakresu i granic sprawy, w której zapadł kontrolowany wyrok, chociaż obniża ocenę uzasadnienia. Z tych wszystkich powodów oraz ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.