I SA/Wa 273/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Bożena Marciniak (spr.) WSA Tomasz Wykowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego Miasta [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2013r. znak [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia, z dniem 1 stycznia 1999r., przez Gminę [...] (obecnie [...]) prawa własności nieruchomości położonej w Dzielnicy [...], w obrębie [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2013r. znak [...] odmówił stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] (obecnie [...]) prawa własności nieruchomości położonej w Dzielnicy [...]), w obrębie [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, iż prowadząc postępowanie w trybie art. 73 ustawy z 1998 r. organ orzekający bada spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Organ podniósł, iż bezsporne jest, że przedmiotowa nieruchomość przed dniem 31 grudnia 1998 r. nic stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, ale własność osób fizycznych: A. P. oraz M. P. Wskazał również, iż przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była zajęta pod drogę publiczną w rozumieniu art. 73 ust. ustawy z 1998 r. Z pisma z dnia [...] lipca 2009 r. [...] Wydziału Infrastruktury Urzędu [...] w [...] wynika bowiem, że na ulicy [...] według stanu na dzień 1 stycznia 1999 r. nie było urządzonej nawierzchni gruntowej, zaś wodociąg, kanalizacja i gazociąg nie istniały. Ponadto, z pisma z dnia 20 lutego 2013 r. Wydziału Infrastruktury Urzędu [...] w [...] wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana jako droga ogólnodostępna posiadającą nawierzchnię gruntową nieurządzoną, a na ul. [...] istniało oświetlenie uliczne. Wojewoda wskazał, że cechą konstytutywną każdej drogi publicznej jest posiadanie jezdni o stosownej nawierzchni i w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nabycia nieruchomości należy przede wszystkim, w celu wydania decyzji uwzględniającej wniosek, wykazać istnienie urządzonej jezdni drogi publicznej. Powyższą okoliczność można wykazać w szczególności w sposób pośredni, poprzez udowodnienie, iż na nieruchomości nawierzchnia jezdni była konserwowana i remontowana przed dniem 1 stycznia 1999 r. W ocenie Wojewody, spełniona została przesłanka zaliczenia drogi do jednej z kategorii dróg publicznych w przewidzianym prawem trybie, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów albo w uchwale właściwej miejscowo rady gminy, przed dniem 1.01.1999 r., bowiem zgodnie z uchwalą nr [..] Rady Narodowej [...] z dnia [...] maja 1988 r. ul [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Kolejną przesłanką jest to, iż rozpatrywana nieruchomość winna pozostawać we władaniu podmiotu publicznoprawnego (jednostki samorządu terytorialnego albo Skarbu Państwa) w dniu 31 grudnia 1998 r. Dla spełnienia tej przesłanki istotne jest by jednostki organizacyjne Skarb Państwa lub gmina wykonywały faktyczne czynności w doniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami, konserwacją itp. Udokumentowane władztwo winno wskazywać konkretne fakty. zdarzenia, okoliczności wskazujące na czym ono polegało. Wojewoda zauważył, iż okoliczność władania nieruchomością powinna mieć charakter materialny (faktyczny) a nie czysto formalny, wynikający z wydanej uchwały lub zapisu w rejestrze gruntów. Z dokumentów nadesłanych przez Miasto [...] nie wynika, że takie władztwo było sprawowane. Wojewoda podsumował, iż z uwagi na brak stosownych dowodów nie została wykazana okoliczność zrealizowania inwestycji celu publicznego polegającej na budowie drogi. Brak jest także dowodów na prowadzenie prac remontowych lub konserwacyjnych przez podmiot publicznoprawny na rozpatrywanej nieruchomości. W tych warunkach nie sposób przyjąć, że właściciele zostali pozbawieni władztwa nad przedmiotową nieruchomością. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prezydent [...] wskazując, iż zgodnie z pismem zarządcy drogi Wydziału Infrastruktury dla [...] z dnia 20 lutego 2013 r. przedmiotowe działki zajęte były pod drogę publiczną ul. [...], droga ta była na dzień 31 grudnia 1998 r. zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz była ogólnodostępna i każdy mógł z niej korzystać zgodnie z jej przeznaczeniem a także wskazując, iż na działkach istniało oświetlenie uliczne, które było finansowane ze środków gminy, co potwierdza umowa powiernicza nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r., a finansowanie i konserwacja oświetlenia stanowi formę władania nieruchomością. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia, z dniem 1 stycznia 1999r., przez [...] (obecnie [...]) prawa własności nieruchomości położonej w Dzielnicy [...], w obrębie [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...]o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2. W uzasadnieniu ww. decyzji powołał się na przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., Wskazał, iż jedną z przesłanek przewidzianą w tym przepisie jest zajętość nieruchomości pod drogę publiczną, która w niniejszej sprawie stanowi istotną kwestię. Zajęcie nieruchomości, o którym mowa w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. oznacza zajęcie pod drogę publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, za drogę publiczną może być uważana droga łącznie spełniająca dwa wymienione w tej normie warunki. Po pierwsze musi to być droga zaliczona, na podstawie ustawy o drogach publicznych, do jednej z kategorii dróg, a po drugie - z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zatem, w ocenie Ministra, zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2012r. sygn. akt I SA/Wa 274/12, LEX nr 1231811; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2473/11, LEX nr 1137362). Organ odwoławczy wskazał, iż organ wojewódzki ustalił, iż przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998r. nie była zajęta pod drogę w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., a także wskazał na pismo Wydziału Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r., w którym stwierdzono, że na ulicy [...] według stanu na dzień 1 stycznia 1999 r. nie było urządzonej nawierzchni gruntowej, zaś wodociąg, kanalizacja i gazociąg nie istniały. W ocenie Ministra, ustalenia dokonane przez organ wojewódzki wskazują, że na przedmiotowych działkach w dniu 31 grudnia 1998r. nie była urządzona ww. droga publiczna, a także nie znajdowały się na niej żadne urządzenia infrastruktury technicznej. Nie można zatem uznać, aby przedmiotowe działki w dniu 31 grudnia 1998r. były zajęte, w rozumieniu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., pod ww. drogę publiczną. W ocenie Ministra, zajęcia nic można również uznać na podstawie zawartego w odwołaniu wskazania, że na działkach znajdowało się oświetlenie uliczne, bowiem wskazanie to nie zostało poparte żadnymi dowodami i nie wynika ono też z akt sprawy, zaś wobec kwestionowania zajęcia przez właścicieli za niewystarczające uznał Minister powołanie się na dane z operatu ewidencji gruntów według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Odnosząc się do przedstawionych dowodów Minister zaznaczył, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy za niewystarczające do potwierdzenia władania ww. gruntem na dzień 31 grudnia 1998 r. uznał oświadczenie wnioskodawcy oraz umowę powierniczą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. o zastępstwo inwestorskie na eksploatację oświetlenia, znaków prześwietlonych i słupków przeszkodowych na ulicach gminnych wraz z aneksem Nr [...] z dnia 1 stycznia 1995 r. Wskazał, iż z załącznika nr [...] do ww. umowy nie wynika, aby na ul. [...] znajdowały się jakiekolwiek znaki prześwietlone, czy słupki przeszkodowe, zaś w załączniku do aneksu nr [...] przy ul. [...] nie wskazano ani liczby opraw, ani słupów, co nic pozwala nawet domniemywać, iż na ww. gruncie prowadzone były czynności związane z oświetleniem ulicznym. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoje złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...]. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez niewykonanie obowiązku polegającego na zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez przyjęcie za prawidłowe ustaleń organu I instancji. Wskakując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ I instancji oparł się na jednym dokumencie - umowie powierniczej o zastępstwo inwestorskie, który pochodził z 1994 roku, a więc nie był wystarczający do zweryfikowania stanu faktycznego istniejącego 4 lata później. Ponadto organ I instancji nie przeprowadził dowodu z oględzin nieruchomości, który potwierdziłby twierdzenia skarżącego, a już pobieżne zapoznanie się z przedmiotowymi nieruchomościami pozwala bowiem na stwierdzenie, że linia energetyczna oraz oświetlenie uliczne na ulicy [...] istnieje, a technologia budowy słupów oraz ich stan wskazuje, że zostały tam posadowione w latach 70-ych XX wieku. Wskazał, iż z zestawienia dokumentów dotyczących konserwacji oświetlenia wynika niezbicie, że czynności te wykonywała gmina [...]. Jest to spójne z art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, który stanowi w ust. 1 pkt 1, że zadania własne gminy obejmują w szczególności sprawy gminnych dróg. Choć wydaje się, że miejsce położenia słupów przesądza o tym, że znajdują się w granicach pasa drogowego, to wyjaśnienie tej okoliczności - podobnie jak jej wpływu na ocenę, czy nieruchomości zostały faktycznie zajęte pod drogę publiczną wymaga uchylenia skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż w zaskarżonej decyzji prawidłowo wywiedziono, iż w toku postępowania wnioskodawca nie przedstawił dokumentów, które potwierdzałyby istnienie na przedmiotowym gruncie w dniu 31 grudnia 1998 r. drogi publicznej. Również z załączonych do skargi dokumentów nie wynika, aby odnosiły sio stanu istniejącego w dniu 31 grudnia 1998r., a tym samym mogły podważać ustalenia organów obu instancji. Zaznaczył, iż sam fakt znajdowania się na przedmiotowym gruncie elementów oświetlenia (przy czym nie wykazano, aby istniało ono również w dniu 31 grudnia 1998r.) nie oznacza, iż na nieruchomości sprawowane było władztwo publicznoprawne w postaci chociażby napraw czy konserwacji urządzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa procesowego, tj. przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej kpa, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji z naruszeniem przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Ponadto, w sprawie tej Minister Infrastruktury i Rozwoju, utrzymując w mocy decyzję wydaną z naruszeniem powołanych wyżej przepisów, naruszył również przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zgodnie z tym przepisem, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przywołany przepis, jak słusznie zauważyły organy, określa zatem trzy przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów, tj. zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., władanie nią w tej dacie przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. Ta trafna konstatacja organów nie doprowadziła jednak, na gruncie niniejszej sprawy, do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Wskazać trzeba, iż w niniejszej sprawie jest bezsporne, że ulica [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła drogę publiczną, na mocy uchwały Nr [...] Rady Narodowej [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m[...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych. Bezsporne jest również, że nieruchomość, której dotyczy sprawa, w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła współwłasność A. P. i M. P. na podstawie umowy darowizny z dnia [...] grudnia 1973 r. Istota zaś sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do niewykazania przez skarżącego, iż spełnione zostały pozostałe przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 1 powołanej wyżej ustawy tj. zajętość nieruchomości pod drogę publiczną w dacie 31 grudnia 1998 r. i pozostawanie nieruchomości we władaniu podmiotu publicznoprawnego. Tymczasem, w ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy zebrane w sprawie materiały nie pozwalają w sposób wystarczający i przekonujący postawić tezy o niespełnianiu ww. przesłanek, jak to uczyniły organy. Wskazać trzeba, iż w aktach administracyjnych znajduje się umowa powiernicza nr [...] z dnia [...] grudnia1994 r. o zastępstwo inwestorskie na eksploatację oświetlenia, znaków prześwietlonych i słupków przeszkodowych na ulicach gminnych zawarta pomiędzy Urzędem Gminy [...] (zwanym Inwestorem Bezpośrednim) a Zarządem Dróg Miejskich (zwanym Inwestorem Zastępczym). Na mocy zapisów tej umowy, Zarząd Dróg Miejskich - w imieniu Gminy - zobowiązuje się do wykonania nieodpłatnie czynności związanych z eksploatacją oświetlenia ulicznego według wykazu latarń zgodnie z zał. Nr [...] do umowy oraz znaków prześwietlonych i słupków przeszkodowych stanowiących załącznik nr [...] do umowy (§ 1 umowy). Integralną częścią umowy jest wykaz dróg lokalnych miejskich, których oświetlenie jest przedmiotem umowy. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Podkreślić trzeba, iż w załączniku nr [...] do umowy z 1994 roku wymieniona jest ul [...]. Z powyższego wynika, iż na ulicy [...] istniało oświetlenie uliczne przed datą 31 grudnia 1998 roku. Okoliczność istnienia oświetlenia ulicznego na ul. [...] przed dniem 31 grudnia 1998 r. potwierdza ponadto załączony do skargi wykaz opraw na ulicach gminnych na dzień 1 maja 1996 r. Przy tym wskazać trzeba, iż choć w umowie powierniczej nr [...] z 1994 roku nie wymieniono wprost numerów ewidencyjnych działek, to w ocenie Sądu, nie jest to konieczne dla wykazania władztwa publicznoprawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r., I OSK 2721/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, skoro w aktach sprawy znajdowała się umowa z [...] grudnia 1994 r. na czynności związane z eksploatacją oświetlenia, znaków prześwietlonych i słupków przeszkodowych, z której wynika, iż oświetlenie uliczne były posadowione, między innymi, na ul. [...] przed datą 31 grudnia 1998 r. to należało uznać, iż organy nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób umożliwiający zakończenie postępowania, co czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa. W konsekwencji powyższego, za trafny uznać należało zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 134 października 1998 r., poprzez co najmniej jego przedwczesne zastosowanie. Wobec powyższego, ponownie rozpoznając sprawę organ wyjaśni, w sposób nie budzący wątpliwości, czy na dzień 31 grudnia 1998 r. istniało oświetlenie uliczne na nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - ul. [...] - i czy w tej dacie prowadzone były czynności związane z eksploatacją tego oświetlenia. W zależności od poczynionych w tym względzie ustaleń stanu faktycznego, odpowiednio udokumentowanych w aktach sprawy, organ podejmie stosowne rozstrzygnięcie, którego skład orzekający w chwili obecnej nie przesądza. Na gruncie niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje jednocześnie, że obowiązek rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej spoczywa na organie administracji publicznej. Wskazać trzeba, iż w aktach sprawy znajduje się opinia w sprawie [...] porządzona przez uprawnionego geodetę. Jak wynika z zakresu tej opinii, zadaniem opiniującego było przygotowanie opinii w sprawie dotyczącej odwołania Prezydenta [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. – w zakresie zaistnienia przesłanki zajętości nieruchomości pod drogę publiczną oraz sprawowania władztwa publicznoprawnego. Geodeta sporządzający opinię wskazał, że w sprawie tej przesłanka zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną nie została udowodniona, a z uwagi na nieudowodnienie tej przesłanki odstąpił od badania przesłanki władztwa publicznoprawnego. Zarówno z akt postępowania administracyjnego, jak i z treści tej opinii, którą następnie powtórzono w treści decyzji organu odwoławczego, w żaden sposób nie wynika, aby można było przyjąć, iż stanowi ona dowód w sprawie, a jej sporządzenie nastąpiło w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 kpa). W sprawie nie miał też zastosowania przepis art. 106 kpa. Sąd podkreśla w związku z powyższym, że dokonanie w postępowaniu odwoławczym ustaleń, co do spełnienia przesłanek ustawowych określonych w przepisie art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, w tym przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną i władania tą nieruchomością na dzień 31 grudnia 1998 r. należy wyłącznie do organu administracji publicznej. Niedopuszczalne jest tym samym scedowanie przez organ administracji na jakikolwiek podmiot trzeci oceny w zakresie spełnienia przesłanek ustawowych, a następnie oparcie decyzji organu na treści opinii podmiotu trzeciego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Władcze rozstrzyganie w indywidualnej sprawie administracyjnej, na gruncie przepisów kodeku postępowania administracyjnego, oznacza obowiązek dokonania wykładni i zastosowania znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa administracyjnego materialnego przez organ administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 152 powołanej ustawy, zaś o kosztach orzekł na podstawie art. art. 200 i 205 tej ustawy – jak w punkcie 3 sentencji.