I SAB/Wa 240/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., G. O., M. W., M. W. i H. W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., G. O., M. W., M. W. i H. W. z dnia 10 października 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], ozn. jako "[...]", stanowiącą obecnie działkę ewid. nr [...] z obrębu [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżących E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., G. O., M. W., M. W. i H. W. solidarnie kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., G. O., M. W., M. W. i H. W., reprezentowani przez r.pr. E. S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., ozn. jako "Tabela likwidacyjna wsi [...]. nr [...]", stanowiącą obecnie działkę ewid. nr [...] z obrębu [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., G. O., M. W., M. W. i H. W. wnioskiem z dnia 10 października 2013 r. wystąpili o odszkodowanie za nieruchomość [...], stanowiącą obecnie działkę ewid. nr [...] z obrębu [...]. Prezydent [...] pismem z dnia [...] października 2013 r. wystąpił do Delegatury Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] w Dzielnicy [...] z prośbą o przesłanie wydruku informacji z ewidencji gruntów dla działki ewid. nr [...] oraz mapy z zaznaczonymi granicami ww. działki ewidencyjnej oraz granicami dawnej nieruchomości hipotecznej. Delegatura Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] w Dzielnicy [...] udzieliła odpowiedzi pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Z uwagi na brak rozstrzygnięcia w sprawie, skarżący w dniu 16 grudnia 2013 r. wnieśli do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył termin rozpatrzenia sprawy wynoszący 4 miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia. Postanowienie Wojewody [...] zostało doręczone organowi I instancji w dniu [...] marca 2014 r. E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., G. O., M. W., M. W. i H. W., reprezentowani przez r.pr. E. S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., ozn. jako "Tabela likwidacyjna wsi [...]. nr [...]", stanowiącą obecnie działkę ewid. nr [...] z obrębu [...]. Skarżący wskazali, że do dnia wniesienia skargi, mimo upływu wszystkich ustawowych terminów na załatwienie sprawy przez organ, sprawa nie została zakończona. Zaznaczyli, że Prezydent nie poinformował ich o nowym terminie załatwienia sprawy oraz o przyczynach zwłoki. Skarżący wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Podał, że niniejsze postępowanie prowadzone jest na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W toku postępowania organ podjął szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji merytorycznej, m.in. zlecono geodecie uprawnionemu wykonanie opracowania geodezyjnego, mającego na celu określenie położenia działki objętej wnioskiem z dnia 10 października 2013 r. o odszkodowanie. Opinia geodezyjna dołączona została do akt sprawy w dniu 20 stycznia 2014 r. Organ zaznaczył, że w dniu [...] marca 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] wniosek E. K. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1957 r., nr [...] odmawiającego dotychczasowemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], opisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...], w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Miasta [...], tj. działki ewid. nr [...] z obrębu [...]. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Wydział Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zapytaniem, czy sprawa z w/w wniosku E. K. została zakończona. Pismo to pozostało bez odpowiedzi. W zakresie wniosku skarżącej dotyczącego trybu rozpoznania skargi Prezydent [...] nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. W sprawie tej nie ma wątpliwości, że terminy określone w art. 35 § 3 k.p.a. upłynęły, zaś postępowanie z wniosku z dnia 10 października 2013 r. o odszkodowanie za nieruchomość [...], stanowiącą obecnie działkę ewid. nr [...] z obrębu [...], nie zostało przez organ zakończone w wymaganej przez przepisy prawa formie do dnia orzekania przez Sąd w sprawie ze skargi na bezczynność organu. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., G. O., M. W., M. W. i H. W. o odszkodowanie w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Jednocześnie Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł do przekonania, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność Prezydenta [...], pomimo naruszenia art. 12 § 1, art. 35 i art. 36 k.p.a., nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11, publ. - cbois.nsa.gov.pl.). Tymczasem od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie za sporną nieruchomość minęło 9 miesięcy, podczas których Prezydent [...] podejmował czynności zmierzające do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji merytorycznej w sprawie, m.in. wystąpił do Delegatury Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] w Dzielnicy [...] z prośbą o przesłanie wydruku informacji z ewidencji gruntów dla działki ewid. [...] oraz mapy z zaznaczonymi granicami ww. działki oraz granicami dawnej nieruchomości hipotecznej, jak również zlecił geodecie wykonanie opracowania geodezyjnego, mającego na celu określenie położenia nieruchomości objętej wnioskiem z dnia 10 października 2013 r. o odszkodowanie. Przedmiotowa opinia geodezyjna została dołączona do akt sprawy w dniu 20 stycznia 2014 r. Tym samym nie można Prezydentowi [...] zarzucić braku jakiejkolwiek aktywności, czy też długotrwałego prowadzenia postępowania, świadczących o rażącym naruszeniu prawa. Odnosząc się do treści odpowiedzi organu na skargę wyjaśnić należy, że jeżeli w ocenie Prezydenta [...] przeszkodą w prowadzeniu niniejszego postępowania odszkodowawczego było toczące się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] postępowanie z wniosku E. K. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1957 r., nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu [...], opisanego w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...], w części dotyczącej tej samej nieruchomości co wniosek skarżących z dnia 10 października 2013 r., to Prezydent mógł zawiesić postępowanie odszkodowawcze, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ustrzegłoby to organ od zarzutu bezczynności w prowadzonym postępowaniu odszkodowawczym. Uwzględniając czas przekroczenia terminu na wydanie decyzji merytorycznej i podjęte w tym czasie przez organ czynności, Sąd stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono jak w pkt 3, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.