I FZ 425/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, , , po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 737/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2008 r. oraz od stycznia do lipca i od września do grudnia 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. I FZ 425/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 737/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez D. K. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 i 2009 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że zdaniem strony za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiały następujące okoliczności: wadliwość decyzji, zakończenie działalności gospodarczej i w konsekwencji utrata jedynego źródła utrzymania skarżącego i jego rodziny, podważenie rzetelności skarżącego jako kontrahenta, co może mieć ogromny wpływ na jego działalność, konieczność dysponowania specjalistycznym sprzętem w działalności skarżącego, ochrona miejsc pracy. Zdaniem skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji zachwieje jego płynnością finansową, co skutkować będzie radykalnym ograniczeniem zakresu jego działalności, a także licznymi zwolnieniami pracowników. Oceniając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), tj. wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu argumentacja strony nie prowadzi do wniosku, iż podjęcie czynności egzekucyjnych wiązać się będzie z nieodwracalnymi skutkami prawnymi. podkreślił, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez skarżącego przy regulowaniu - nawet znacznych - zobowiązań podatkowych nie jest jednak pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. Sąd stwierdził, że bez wątpienia kwota określonego zaskarżoną decyzją podatku jest znaczna, a zatem wykonanie tejże decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową skarżącego, jednak wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. W przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. W sytuacji, gdy ponadto z okoliczności przedstawionych przez skarżącego nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jego bytowi, nie sposób też przyjąć, że spowoduje ono powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącego przedstawione na poparcie wniosku są zbyt ogólnikowe. Skarżący nie załączył do wniosku jakichkolwiek dokumentów, które odzwierciedlałby jego sytuację majątkową. Wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niepowetowaną szkodą, bowiem spowoduje trudne do odwrócenia skutki materialne, nie przedstawił jednak okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie oceny wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się do argumentacji, że decyzja narusza prawo i najprawdopodobniej zostanie uchylona, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że przekonanie skarżącego o wadliwości decyzji nie może być brane pod uwagę, gdyż przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie ocenia prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Podsumowując swoje stanowisko w ocenie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny, iż w sprawie nastąpi wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, a także, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów stanowiących załączniki do zażalenia, z uwagi na fakt, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości zaistniałych w sprawie. W ocenie strony zaskarżone postanowienie narusza art. 61 § 3 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. przez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo wystąpienia przesłanek uzasadniających takie wstrzymanie. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, że za uwzględnieniem jej wniosku przemawiają następujące przesłanki: 1) w wyniku utraty przez stronę istotnych składników majątku niezbędnych do funkcjonowania (wysoce specjalistyczny i zaawansowany technologicznie sprzęt) może zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, 2) wymuszona sprzedaż aktywów strony na niekorzystnych warunkach w celu realizacji obowiązku z zaskarżonej decyzji spełnia przesłankę trudnych do odwrócenia skutków, 3) utrata kontaktów biznesowych z [...] Sp. z o.o. rodzi istotne ryzyko likwidacji działalności gospodarczej przez stronę w tej części i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, 4) utrata stanowisk pracy osób zatrudnionych u skarżącego, a także pozbawienie go źródło utrzymania i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, 5) pogarszająca się sytuacja zdrowotna strony w powiązaniu z pozostałymi okolicznościami uzasadnia stwierdzenie, że wykonanie przedmiotowej decyzji rodzi dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie zgodził się z Sądem pierwszej instancji, że nieprzedłożenie np. umów sprzedaży sprzętu na niekorzystnych warunkach czyni argumentację wniosku nieprzekonującą. Z postanowienia wynika zdaniem strony, że Sąd co do zasady zgodził się z racjonalnością jej argumentów, a o nieuwzględnieniu wniosku zadecydował brak dokumentów potwierdzających konieczność wyprzedaży sprzętu i majątku przez skarżącego. Z tego względu strona wskazała, że ze względu na sposób (pominięcie licznych procedur) i tempo (2 tygodnie) prowadzenia postępowania odwoławczego nie rozpoczęła jeszcze wyprzedaży majątku, bezzasadne było zatem domaganie się przez Sąd dysponowania dokumentami potwierdzającymi taką wyprzedaż już w momencie składania wniosku, kiedy to przesłanki wskazane we wniosku jeszcze się nie spełniły, ale były nieuniknione. Zdaniem strony Sąd pierwszej instancji bardzo wąsko zinterpretował przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., niezgodnie z bogatym orzecznictwem NSA. Nadto odniesienie się tylko do możliwości utraty przez skarżącego jedynego źródła utrzymania jego i jego rodziny narusza art. 134 § 1 P.p.s.a. Odnosząc się do poszczególnych kwestii strona wskazała m.in., że: ad 1) w przypadku egzekucji z ruchomości, w tym maszyn i urządzeń budowlanych, z uwagi na zakres wykonywanej działalności, strona zostanie pozbawiona możliwości świadczenia usług w zakresie robót wyburzeniowych i rozbiórkowych, co w oczywisty pogorszy kondycję przedsiębiorcy, uniemożliwiając wykonywanie tego typu usług; ad 2) w sprawie można mówić nie tylko o potencjalnym ryzyku wyrządzenia szkody, lecz o graniczącym z pewnością skutku w postaci likwidacji dobrze prosperującej dotychczas działalności gospodarczej w sposób szybki i chaotyczny (wymuszona sprzedaż aktywów na niekorzystnych warunkach); ad 3) wykonanie decyzji podważa prawidłowość rozliczeń strony – organ zakwestionował rzetelność transakcji skarżącego z [...] Sp. z o.o., które to ustalenia mogą mieć ogromny wpływ na dalszą współpracę z tym podmiotem, a zerwanie z nim współpracy – z uwagi na wysoką monopolizację rynku – w praktyce oznacza wykluczenie skarżącego ze znaczącego przedmiotu działalności, a w konsekwencji utratę wieloletniego źródła utrzymania; ad 4) bezzasadnie Sąd uznał, że gdy przedmiotem sporu jest należność pieniężna, jest to świadczenie z natury rzeczy odwracalne i co do zasady nie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – pozbawienie strony środków finansowych koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej w praktyce oznacza brak możliwości pozyskania nowych zleceń oraz udziału w realizacji nowych inwestycji w zakresie [...] (działalność skarżącego wymaga wkładu własnego – wydatków rzędu kilkunastu tysięcy złotych), jak i istotne utrudnienie kontynuowania działalności w zakresie robót budowlanych (w dużo większym stopniu niż mogłoby to wynikać z analizy bezpośrednich konsekwencji utraty środków na rachunkach bankowych, np. niemożność korzystania z kredytu obrotowego, czy niemożność regulowania należności wynikających z codziennych czynności, jak media); z powodu dokonanych zajęć strona przestała być wiarygodnym klientem dla banków i wiarygodnym kontrahentem; sprawa jest również wyjątkowa z uwagi na ochronę miejsc pracy zapewnianych przez skarżącego – utrzymanie w mocy dokonanych czynności egzekucyjnych skutkuje zachwianiem płynności finansowej działalności prowadzonej przez stronę, co oznacza radykalne ograniczenie zakresu tej działalności i może oznaczać liczne zwolnienia zatrudnianych od wielu lat pracowników, czego skutkiem byłoby drastyczne pogorszenie sytuacji tych osób i ich rodzin; dowodem na pogarszającą się kondycję finansową przedsiębiorstwa jest spadek obrotów odnotowany w bieżących okresach działalności (na co wskazują deklaracje VAT-7 za kwiecień 2013 r. i 2014 r.) i redukcja zatrudnienia (co wynika z deklaracji rozliczeniowych ZUS P DRA); utrata doświadczonych pracowników spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki, gdyż skarżący najprawdopodobniej nie będzie miał możliwości ich ponownego zatrudnienia; niemożliwym lub bardzo trudnym do odwrócenia skutkiem będzie też utrata wypracowanej przez wiele lat reputacji, do której dojdzie w przypadku – nawet tymczasowego – braku zleceń; już obecnie skarżący traci potencjalne zyski, które będą niemożliwe do odpracowania, nadto dla przedsiębiorcy działającego w formie jednoosobowej działalności gospodarczej kwoty podlegające egzekucji stanowią niewspółmierną stratę z uwagi na to, że podmiot ten nie ma odrębnego kapitału zakładowego, a środki finansowe z działalności gospodarczej stanowią odrębny majątek takiego przedsiębiorcy; ad 5) wykonanie zaskarżonej decyzji w znacznym stopniu przyczyniło się do pogorszenia stanu zdrowia skarżącego (w miesiącu doręczenia pierwszych decyzji organu kontroli skarbowej zdiagnozowano u niego depresję). Na potwierdzenie istotności przywołanych przez siebie okoliczności w świetle przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. strona przywołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przede wszystkim podkreślić, że wniesienie skargi, zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji, zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej, mimo jej zaskarżenia. Sąd administracyjny może jednak, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, przy spełnieniu przesłanek z tego przepisu, tj. zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona co prawda na wystąpienie tych przesłanek się powołuje, jednak nie sposób nie zauważyć, że posługuje się w tym zakresie przede wszystkim nieweryfikowalnymi ogólnikami, niemożliwymi do oceny pod względem merytorycznym. Zarówno wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i zażalenie, pozbawione są jakichkolwiek danych dotyczących stanu majątku skarżącego, stąd niemożliwe jest w istocie przeprowadzenie analizy wpływu, jaki na ten majątek wywarłoby wykonanie decyzji (a zwłaszcza ocena tego, czy istotnie byłoby konieczne wyprzedanie składników tego majątku w stopniu prowadzącym do likwidacji działalności gospodarczej i utraty źródła utrzymania). Warto podkreślić, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich – przez stronę – dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie strona w żaden sposób nie wskazała (już nie mówiąc o rzetelnym udokumentowaniu), że w istocie wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by można było stwierdzić spełnienie wymogów z art. 61 § 3 P.p.s.a. Rozbudowana argumentacja zażalenia nie wyjaśnia w wystarczającym stopniu sytuacji, w której znajduje się skarżący, a jego sytuacja rodzinno-majątkowa jako osoby fizycznej pozostaje wręcz całkowicie nieznana – z wyjątkiem ogólnikowego wskazania na grożącą utratę źródła utrzymania i to, że zajęcie osobistego rachunku bankowego utrudnia uiszczanie płatności w życiu codziennym, np. za media, strona nie przedstawiła żadnych danych dotyczących takich kwestii jak liczba osób pozostających ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym, wielkość dochodów uzyskiwanych w tym gospodarstwie i wydatków na jego utrzymanie ponoszonych. Nie wiadomo też, jakie (i jakiej wartości) składniki majątkowe obejmuje mienie skarżącego – brak jakichkolwiek danych, zwłaszcza co do posiadanych oszczędności, nieruchomości, czy pojazdów, z których mogłaby być możliwa egzekucja (obok majątku wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej, na którego potencjalnej utracie koncentruje się strona), nie może pozostać bez wpływu na ocenę zasadności wniosku i zażalenia skarżącego. Zażalenie jest natomiast pełne ogólnikowych – i w dużej mierze gołosłownych – wskazań na nieodwracalność wpływu, jaki wykonanie decyzji ma wywrzeć na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Również w tym względzie zabrakło bazowych informacji w zakresie np. majątku przedsiębiorstwa, jego przychodów (dochodów) i wielkości kosztów ponoszonych w związku z tą działalnością. Wbrew intencjom strony załączenie do zażalenia dwóch deklaracji VAT-7 (za kwiecień 2013 r. i kwiecień 2014 r.) i dwóch formularzy ZUS P DRA (również za te same miesiące) nie może być uznane za wystarczające zobrazowanie sytuacji przedsiębiorstwa skarżącego – wątpliwości może budzić nie tylko skąpość załączonych dokumentów, ale i ich wybiórczość. Brak ciągłości przedstawionej dokumentacji uniemożliwia konstatację, czy istotnie mamy do czynienia z (będącą rezultatem wykonania zaskarżonej decyzji, a nie innych czynników) trwałą tendencją spadkową, jeśli chodzi o obroty, i powiększającą się redukcją zatrudnienia, czy też przedłożenie dokumentów akurat za kwiecień 2013 r. i 2014 r. (zażalenie, do którego te dokumenty załączono, zostało sporządzone w sierpniu 2014 r., stąd nie są to dokumenty najbardziej aktualne na moment wnoszenia tego pisma) było skutkiem odpowiedniej selekcji, mającej służyć nie tyle rzetelnemu zobrazowaniu sytuacji przedsiębiorstwa, co przedstawieniu takiego jego stanu, który najbardziej potwierdza stanowisko strony co do konieczności wstrzymania wykonania decyzji w sprawie. Z tego względu trudno uznać, by załączone do zażalenia dokumenty świadczyły o zasadności zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. w sprawie. Odnosząc się do poszczególnych argumentów strony należy zaznaczyć, że: ad 1) i 2) choć istotnie utrata składników majątku niezbędnych do funkcjonowania przedsiębiorstwa strony (zwłaszcza w drodze wymuszonej sprzedaży na niekorzystnych warunkach) mogłaby być zakwalifikowana jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, trudno na podstawie zażalenia uznać, iż taka utrata rzeczywiście skarżącemu grozi – jak już wskazano wyżej, brak rzetelnych informacji na temat obrotów przedsiębiorstwa, jego majątku, czy np. wysokości środków znajdujących się na rachunkach bankowych skarżącego, uniemożliwia ocenę, czy utrata sprzętu (w niewiadomej zresztą ilości i o nieznanej wartości) jest realnym zagrożeniem, zwłaszcza do poziomu, który zagrozi bytowi działalności gospodarczej skarżącego; nadto należy wskazać, że bezpodstawnie strona zarzuca Sądowi pierwszej instancji, iż domagał się on od strony udokumentowania wyprzedaży sprzętu – jest to oczywista nadinterpretacja stanowiska Sądu, który wskazał jedynie, że skarżący "nie załączył do wniosku jakichkolwiek dokumentów, które odzwierciedlałby jego sytuację majątkową", które to twierdzenie jest nie tylko zgodne z prawdą, ale i aktualne na etapie postępowania zażaleniowego; ad 3) w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trudno dostrzec bezpośredni związek pomiędzy akurat wykonaniem decyzji (w przeciwieństwie np. do samego faktu jej wydania) a ewentualną utratą kontaktów biznesowych z [...] Sp. z o.o. – z argumentacji zażalenia wynika, że wpływ na współpracę ze wskazanym kontrahentem ma zakwestionowanie rzetelności transakcji z tym podmiotem, a to zakwestionowanie jest wynikiem wydania ostatecznej decyzji w toku postępowania administracyjnego (której zasadność nie podlega badaniu na obecnym etapie postępowania), a nie jej wykonania; ad 4) rację należy przyznać stronie, że mogą wystąpić sytuacje, w których również egzekucja świadczenia pieniężnego może wywołać nieodwracalne skutki, jednak to do strony należy uprawdopodobnienie, że akurat w jej przypadku taka sytuacja zachodzi (przez powołanie się na konkretne okoliczności, które mogłyby wskazywać na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącego w tym zakresie) – uprawdopodobnienia takiego nie stanowi ogólne i gołosłowne wskazanie, że stronie grozi "utrata źródła utrzymania", "pozbawienie środków finansowych koniecznych do prowadzenia działalności", "zachwianie płynności finansowej", "utrata reputacji" czy "utrata potencjalnych zysków" – dla uznania, że w okolicznościach konkretnej sprawy zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie wystarczy odwoływanie się do generalnych sformułowań, które w poszczególnych sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne (jak wynika z przywołanego przez stronę orzecznictwa) za spełnienie tych przesłanek zostały uznane, konieczne jest co najmniej uprawdopodobnienie, że takie skutki istotnie mogą stronie grozić, w konkretnych okolicznościach jej przypadku; zdaniem Sądu argumentacja zażalenia na taką konstatację nie pozwala, a ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tym względzie była prawidłowa, gdyż powołane przez skarżącego okoliczności nie zostały potwierdzone, jak już wielokrotnie wskazano, aktualnymi danymi dotyczącymi np. wysokości majątku, dochodów i wydatków skarżącego; bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest natomiast odwoływanie się do niewspółmierności straty z uwagi na funkcjonowanie przez skarżącego w formie jednoosobowej działalności gospodarczej – gdyby intencją ustawodawcy była automatyczna ochrona tego rodzaju podmiotów, niezależna od okoliczności poszczególnych przypadków, dałby on temu wyraz w treści przepisu, czego nie uczynił; ad 5) stan zdrowotny skarżącego jest jedyną okolicznością, która w ocenie Sądu została prawidłowo udokumentowana (do zażalenia dołączone zostało zaświadczenie o pozostawaniu skarżącego pod opieką poradni psychiatrycznej i przyjmowaniu leków od listopada 2013 r.), okoliczność ta jednak sama w sobie, co przyznaje zresztą strona w zażaleniu, nie może być uznana za wystarczającą do uznania, że zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., zwłaszcza w sytuacji, gdy jest to nowa okoliczność (niewskazana we wniosku), a Sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa przy rozpoznawaniu wniosku (np. przez zignorowanie tej kwestii). Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych argumentów odnoszących się do wpływu wykonania decyzji na jego sytuację majątkową, ograniczając się w tym względzie przede wszystkim do niemożliwych do zweryfikowania ogólników, a zatem Sąd pierwszej instancji zasadnie i bez naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. – analiza złożonego przez stronę wniosku została dokonana prawidłowo, gdyż jego ogólne sformułowanie i niepoparcie go żadnymi dowodami źródłowymi uniemożliwiło w istocie Sądowi pierwszej instancji zbadanie, czy w sytuacji skarżącego zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a.; stwierdzenie spełnienia tych przesłanek nie byłoby zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przedmiotowego wniosku możliwe, niezależnie od tego, czy jego analiza byłaby dokonywana jedynie pod kątem utraty źródła utrzymania skarżącego i jego rodziny, czy też również pod innymi kątami (zresztą przez stronę niesprecyzowanymi). Ze wskazanych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.