I SA/Wr 1366/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska,, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 lipca 2014 sprawy ze skargi M. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. wydanej z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów, na rzecz skarżącej M. B. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest ,wydana na wniosek M. B. (dalej: strona, skarżąca) przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów, interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] (interpretacja indywidualna) dotycząca podatku od towarów i usług. Z opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego, uzupełnionego pismem z dnia 23 stycznia 2014 r., wynika, że strona jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej projektuje meble kuchenne oraz stałe zabudowy wnękowe (szafy, zabudowy łazienek) oraz realizuje zlecenia montażu mebli. Usługi te polegają na montażu gotowych elementów składowych zabudowy w sposób trwały, m in. w budynkach mieszkalnych. Montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem, w sposób istotny, elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Finalnie powstaje trwała zabudowa, spełniając funkcje użytkową. Miejsce instalacji trwałej zabudowy ograniczone jest ścianami wykonanymi z płyty GK, cegły lub betonu. Elementy zabudowy trwalej montowane są do ścian, sufitu, podłogi za pomocą kołków, specjalnie przystosowanych do montażu prętów metalowych, kątowników, kotw oraz kołków wypełnionych cementem, jeśli zabudowa wymaga dodatkowego wzmocnienia, specjalnych klejów i wypełnień. Do wykonania zabudowy wykorzystywane są elementy płyt laminowanych, drewnianych, płyt OSB. MDF, konstrukcje stalowe i aluminiowe, które są dostosowywane do rozmiaru wnęk i za pomocą ww. elementów łączone na stałe z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, sylit, podłoga). Sposób zamontowanie zabudowy nie pozwala na jej demontaż bez uszkodzeń. Demontaż wiąże się ze zburzeniem ścian GK, ubytkami w ścianach (zastosowane kołki i wypełnienia betonowe) oraz zniszczeniem elementów zabudowy meblowej, które nie nadają się do powtórnego montażu. Trwała zabudowa jest projektowana indywidualnie do każdego lokalu i wykonywana na wymiar, a następnie montowana w opisany wyżej sposób. Zabudowa ta stanowi modernizację lokalu i zwiększa jego użyteczność poprzez wykorzystanie elementów konstrukcyjnych budynku (lokalu). Strona zaznaczyła, ze demontaż trwałej zabudowy meblowej nie narusza elementów konstrukcyjnych budynku (fundamenty, ściany nośne, konstrukcyjne, nadproża, stropy, dachy, wieńce i schody), których głównym zadaniem jest przenoszenie obciążeń. Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego, strona zapytała: Jaka jest właściwa stawka podatku od towarów i usług dla usługi montażu trwałej zabudowy wnękowej mebli wbudowanych na stałe (meble kuchenne, blaty, garderoby, szafy wnękowe) w sytuacji gdy usługi montażu mebli świadczone są dla gospodarstw domowych objętych społecznym programem mieszkaniowym? Jako przedmiot interpretacji strona wskazała art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535, ze zm. – dalej: u.p.t.u.) Przedstawiając własne stanowisko w sprawie strona stwierdziła, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym winna stosować stawkę 8 % podatku od towarów i usług, zgodnie bowiem z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. 8% stawkę podatku od towarów i usług stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P., w wymienionej na wstępie interpretacji indywidualnej, stanowisko strony uznał za nieprawidłowe. Powołując treść przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, tj. art. 2 pkt 6 i 12, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 41 ust. 1, 2, 12, 12a, 12b i 12c, art. 146a oraz § 7 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm. – zwanego dalej rozporządzeniem MF – obowiązujące do końca 2013 r.), a także, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., § 3 ust. 1 , 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania stawek obniżonych (Dz. U. poz. 1719), organ wydający interpretację stwierdził, że od 1 stycznia 2011 r. opodatkowaniu stawką 8 % podlega dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (z wyłączeniem lokali użytkowych) zatem m in. budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) w dziele 11, przy uwzględnieniu kryterium powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 41 ust. 12b u.p.t.u. oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12. Według organu wydającego interpretację, ze względu na to, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Preferencyjna stawka podatku miała i ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego. Ponieważ przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć wymienionych w art. 41 ust. 12, to wg organu wydającego interpretację należy odwołać się do rozumienia tych terminów przyjętego w języku potocznym. Według Słownika języka polskiego (Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2005 r.) przez budowę należy rozumieć m in. wznoszenie budowli, budowanie, przez modernizację należy rozumieć unowocześnienie i usprawnienie czegoś. Ponadto organ, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I PS 2/13, wskazał że czynności wymienione w art. 41 ust 12 u.p.t.u., w tym pojęcie modernizacji, wprowadzone zostało do ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym i modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. Z takiego rozumienia czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 u.pt.u. organ wydający interpretacje wyprowadził wniosek, ze czynności takie jak budowa, przebudowa, modernizacja powinny dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiekty lub jego części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Dalej organ zauważył, że przy ustaleniu właściwej stawku podatku od towarów i usług decydujące znaczenia ma co jest przedmiotem sprzedaży, tj. czy podatnik dokonuje dostawy towarów czy świadczy usługi oraz czy czynność ta mieści się w zakresie czynności wymiennych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Uwzględniając uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r. (sygn. akt I FPS 2/13) oraz opisany we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny, organ uznał czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na wykonaniu zabudowy meblowej z uprzednio nabytych komponentów za świadczenie usług. Jednak według oceny organu wykonywane przez skarżącą prace nie mają charakteru modernizacji obiektu budowlanego, gdyż do montażu opisanej we wniosku zabudowy meblowej nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku (lokalu), tj. w taki sposób aby ich demontaż tych elementów spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku. W wydanej interpretacji zaznaczono, że ww. uchwała NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. nie może być podstawą do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z intencją strony, gdyż świadczonych przez stronę usług nie można traktować jako modernizacji, ze względu na sposób montażu trwałej zabudowy meblowej, opisany we wniosku, który w istocie jest zaopatrywaniem budynku (lokalu) mieszkalnego w elementy wyposażenia. Zgodnie zaś z ww. uchwałą modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudową określoną funkcje użytkową, np. wnętrze i półki szafy zostałyby wykonane z betonu, a jedynie dopasowane do całości byłyby fronty meblowe. Ponadto demontaż tej zabudowy musiałby spowodować naruszenie elementów konstrukcyjnych budynku, a jak wynika z wniosku do naruszenia elementów konstrukcyjnych budynku na skutek demontażu zabudowy wykonanej przez stronę nie dojdzie. Podsumowując Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, że opisanych we wniosku usług montażu trwałej zabudowy wnękowej, mebli wbudowanych na stałe (mebli kuchennych, blatów, garderób, szaf wnękowych) w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, nie można uznać za czynność wymienioną w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., a także w § 7 rozporządzenia MF. Tym samym wykonywane prze stronę usługi nie są objęte obniżoną 8 % stawką podatku od towarów i usług, ale, zgodnie a art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u., stawką podstawową w wysokości 23 %. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów, wezwany do usunięcie naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. B. wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego i zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 41 ust. 12 u.p.t.u. przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że nie ma on zastosowania do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej; - przepisów postępowania, które miałi istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności art. 122 w zw. z art. 187 §1 i art. 210 §1 pkt 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej O.p.), polegające na dokonaniu oceny wniosku o wydanie interpretacji bez wszechstronnej i całościowej analizy stanu faktycznego sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń w sprawie. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że nie zgadza się oceną dokonaną w zaskarżonej interpretacji i powołała się na uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13. Wskazała, że Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaprojektowanie, dopasowanie i montaż m in. szaf wnękowych i mebli do zabudowy korzysta z preferencyjnej 8 % stawki podatku o towarów i usług, tak jak usługi modernizacji. Dotyczy to usług wykonywanych w obiektach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zdaniem skarżącej, opisana we wniosku oferta stanowi kompleksowe świadczenie polegające na montażu elementów mebli (wykonanych przez podmioty zewnętrzne) do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar, z materiałów zakupionych od innych podmiotów, materiałów wbudowanych w sposób trwały w budynku lub lokalu mieszkalnym wskazanym przez klienta. Nie jest możliwe zamówienie przez klienta poszczególnych elementów mebli bez ich zaprojektowania i montażu. Taka usługa jest wykonywana w budynkach, które zgodnie z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. mieszczą się w definicji budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Skarżąca wyjaśnia, że przy wykonywaniu usług stosuje tą samą technikę montażu, jaka jest stosowana przy stolarce okiennej i drzwiowej. Zwraca też uwagę, że w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma mowy o naruszeniu konstrukcji budynku, fundamentów i ścian nośnych, ale o ich wykorzystaniu do montażu trwałej zabudowy meblowej. Skarżąca podkreśla, że opisując sposób wykonania usługi nie wskazywała montażu zabudowy poprzez powieszenie mebli za pomocą haków na ścianie i zauważa, że powołana uchwała nie precyzuje i nie ingeruje w rodzaj stosowanej technologii łączenia elementów zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów, wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). Stosownie do art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonej kognicji Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy oceny, czy art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, przewidujący obniżoną 8 % stawkę podatku (zgodnie z art. 146a pkt 1 ww. ustawy, stawka ta ma obowiązywać od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r.) ma zastosowanie do, opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, czynności polegających na montażu trwałej zabudowy wnękowej (szafy wnękowe, zabudowa łazienek i kuchni) w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 12 u.p.t.u. obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy czym przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym należy rozumieć, zgodnie z art. 41 ust. 12a u.p.t.u., obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Przepis art. 41 ust. 12b u.p.t.u. stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m². W rozpoznawanej sprawie, poza sporem pozostawię okoliczność, że wykonywane przez skarżącą czynności montażu trwałej zabudowy wnękowej miały miejsce w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, a do której to przesłanki odnosi się hipoteza art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Spór dotyczyły wyłącznie oceny, czy wykonywane przez skarżącą czynności zawierają w sobie element (noszą cechę) remontu, modernizacji czy przebudowy. Skarżąca twierdzi, że świadczone przez nią prace są usługami o charakterze modernizacji budynku (lokalu). Organ wydający interpretacje, uznając stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, twierdzi, że co prawda wykonywana przez skarżącą trwała zabudowa meblowa wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku, ale nie występuje na tyle istotny związek między tymi elementami a wykonaną zabudową, aby wykonane prace uznać za mające charakter modernizacji budynku. W ocenie organu, związek taki wystąpiłby wówczas, gdyby demontaż wykonanej przez skarżącą zabudowy skutkował uszkodzeniem konstrukcji budynku. Zaznaczyć wypada, że obie strony sporu prezentowały stanowisko, że skarżąca, wykonując trwałą zabudowę meblową, świadczy usługi (art. 8 ust. 1 u.p.t.u), co zgodne jest ze stanowiskiem, wiążącym Sąd, wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I FPS 2/13 (publikowane w internetowej centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W sentencji tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 u.p.t.u. Uznając ww. czynności za mające charakter usługi, wyjaśnił że elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), wydanie zaś towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. W powołanej wyżej uchwale wskazano także, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Przy czym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, ale wyłącznie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Oznacza to, że montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), nie jest objęty obniżoną stawką podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Wyjaśnić należy, że z treści art. 269 § 1 P.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd, podzielając tezy przytoczonej uchwały, nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego i przedstawienia zagadnienia do ponownego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów, mimo odwołania się do treści powołanej wyżej uchwały, nie uwzględnił, wynikającej z tej uchwały, wykładni przepisu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Wnioski jakie wyprowadził z treści uchwały w odniesieniu do przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego, są niemożliwe do zaakceptowania, a stanowisko wyrażone w interpretacji narusza art. 41 ust. 12 u.p.t.u., co słusznie podnosi strona skarżąca. Opisane przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji czynności są znacząco zbliżone do przedstawionych w stanie faktycznym sprawy, na gruncie której została podjęta ww. uchwała. Decydujące znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o interpretację w tej sprawie ma zatem ocena czy zabudowa meblowa, którą skarżąca wykonuje w ramach prowadzonej działalności, tworzy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części (lokal) trwałą zabudowę meblową. Nie można zaakceptować stanowiska Ministra Finansów zmierzającego do uznania zabudowy meblowej za trwałą jedynie w przypadku gdy usunięcie takiej zabudowy doprowadzi do uszkodzenia konstrukcji budynku. W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził " w analizowanej sprawie do montażu ww. zabudowy meblowej nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku." Stwierdził także, że " Zgodnie z uchwałą NSA I FPS 2/13, modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudowa określoną funkcję użytkową np. wnętrze i półki szafy zostałyby wykonane z betonu, a jedynie dopasowane do całości byłyby fronty meblowe." Odnosząc się do przywołanych fragmentów uzasadnienia zaskarżonej interpretacji, Sąd stwierdza, że w powołanej przez organ uchwale faktycznie znajduje się jedynie stwierdzenie, iż modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudowa określoną funkcję użytkową. Brak natomiast przytoczonego przykładu o wnętrzu i półkach szafy wykonanych z betonu oraz twierdzeń o konieczności uszkodzenia elementów konstrukcyjnych budynku przez usunięcie trwałej zabudowy meblowej. Zdaniem Sądu, z zabudową meblową o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów konstrukcyjnych budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych. Wnioski organu o konieczności uszkodzenia konstrukcji budynku, w ocenie Sądu, są zbyt daleko idące i niczym nieuzasadnione, nie wynikają też ani z sentencji ani z uzasadnienia uchwały. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca wskazała, że demontaż zabudowy meblowej wykonanej i dostosowanej pod konkretny wymiar będzie skutkować uszkodzeniem elementów meblowych oraz uszkodzeniem ścian, sufitów i podłóg pomieszczenia (zburzeniem ścian GK, ubytkami w ścianach po zastosowanych mocowanych, tj. kołki i wypełnienia betonem ). Nie jest także możliwe przeniesienia zdemontowanej zabudowy do innego pomieszczenia gdyż elementy tej zabudowy pękają, pojawiają się odpryski, wyrwy po złączach. Uwzględniając opisany we wniosku stan faktyczny oraz treść powołanej uchwały, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez skarżącą zabudowa meblowa (kuchni, łazienek, szaf wnękowych) nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu) Sąd uznał za wadliwe stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji, odmawiające uznania opisanych we wniosku czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Tym samym błędny jest pogląd organu o wysokości stawki podatku od towarów i usług od usługi opisanej we wniosku o wydanie interpretacji. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany jest uwzględnić wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 ww. ustawy.