II SA/Sz 68/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] Spółka A. zwróciła się, w oparciu o art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – zwanej dalej "K.p.a.", do Prezydenta Miasta o wydanie zaświadczenia następującej treści: "Zaświadczam, że zamiar zmiany sposobu użytkowania czterech pomieszczeń gospodarczych, położonych w [...] przy ul. [...], usytuowanych na poddaszu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (po dwa segmenty każdy w zabudowie bliźniaczej) tj.: lokalu przy ul. [...] o powierzchni [...] m2, lokalu przy ul. [...] o powierzchni [...] m2, lokalu przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 i lokalu przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 - na cele mieszkalne, które mają już status samodzielnych lokali w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, a które znajdują się na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w [...] , jest zgodny z przepisami uchwały Nr LII/1372/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 25 października 2010 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w Szczecinie (Dz. U. Woj. Zach. z 2010 r., Nr 116, poz. 2152), która weszła w życie dnia 25 grudnia 2010 r." Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 219 K.p.a., odmówił Spółce A. wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę czterech budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej o dwóch lokalach mieszkalnych w każdym budynku, w oparciu o ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] Po zakończeniu budowy, inwestor uzyskał zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych (po dwa w każdym budynku) oraz o samodzielności lokali gospodarczych (po jednym w każdym budynku). Z ustaleń obecnie obowiązującego planu wynika, że na terenie elementarnym o symbolu [...], w którym zlokalizowane są przedmiotowe budynki, przewidziana jest zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna, wolno stojąca lub bliźniacza z dopuszczeniem usług wbudowanych. Jednocześnie ustalenia ogólne wskazują, że na terenach [...] w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych bliźniaczych i szeregowych dopuszcza się nie więcej, niż jeden lokal mieszkalny w każdym segmencie. Potwierdzenie przez organ możliwości zmiany sposobu użytkowania samodzielnego pomieszczenia gospodarczego na cele mieszkalne w konsekwencji stanowiłoby przyzwolenie na powstanie trzeciego lokalu mieszkalnego, co doprowadziłoby do naruszenia prawa, gdyż trzy lokale mieszkalne zmieniłyby status budynku na wielorodzinny, a fakt ten byłby niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz z ustaleniami obecnie obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]". Spółka A. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, w którym zarzuciła, że uzasadnienie odmowy wydania zaświadczenia nie odpowiada prawu, jest wewnętrznie sprzeczne, jak również, że organ dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa miejscowego. Budowa bowiem czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej o dwóch lokalach mieszkalnych w każdym budynku, została rozpoczęta w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...], przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem budynki te należy traktować jako zainwestowanie istniejące, do którego odnoszą się przepisy rozdziału 2 planu (ustalenia ogólne obszaru planu). Z kolei postanowienia szczegółowe planu (rozdział 3), zdaniem strony, mają zastosowanie tylko wtedy, gdy inwestor zamierza realizować istotne zamierzenia budowlane (np. budowa, rozbudowa, nadbudowa). Dotychczasowe zainwestowanie na obszarze położenia budynków wykazuje istnienie budynków jednorodzinnych trzylokalowych (np. przy ul. Szerokiej 42, 42a). Skarżąca wskazała na § 6 ust. 3 planu, który dopuszcza zachowanie zainwestowania i użytkowanie niespełniające ustaleń planu. Budynki mogą być poddawane remontom kapitalnym i modernizacjom bez prawa powiększania kubatury budynku. Zdaniem strony, modernizacja oznacza unowocześnienie, uwspółcześnienie produktu, trwałe ulepszenie, np. istniejącego obiektu budowlanego prowadzące do zwiększenia jego wartości użytkowej, obejmuje prace związane z podnoszeniem walorów estetycznych i użytkowych budynku lub innego produktu. Zamierzona przez inwestora zmiana sposobu użytkowania części budynków jednorodzinnych nie powoduje zmiany bryły i kubatury wybudowanych budynków i można zaliczyć ją do zakresu modernizacji i użytkowania budynku. Dalej odwołująca się powołała się na orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące na sposób wykładni pojęcia kontynuacja funkcji zabudowy, użytej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ostatecznie zaś przywołując wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19.04.2012 r. (IV SA/Po 124/12) wskazała, że docelowym zamiarem inwestora jest zmiana kwalifikacji budynków na budynki wielorodzinne, posiadające więcej niż dwa lokale mieszkalne. Taki sposób zmiany kwalifikacji budynków dopuszcza ustalenie planu miejscowego zawarte w § 6 ust. 3 pkt 13. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz w związku z § 6 ust. 3 pkt 8 i § 11 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" przyjętego uchwałą Nr LII/1372/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 25 października 2010 r., po rozpoznaniu zażalenia, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. oraz art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, który nakłada obowiązek dostarczenia zaświadczenia na osobę ubiegającą się o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Treść zaświadczenia ma dotyczyć "zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", a zatem dla wydania takiego zaświadczenia konieczna jest analiza i ocena, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu. Przedmiotowe budynki zostały wzniesione zgodnie z pozwoleniem na budowę (decyzja Nr [...]), w oparciu o ostateczną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, po dwa segmenty każdy, w zabudowie bliźniaczej oraz wewnętrznej drogi dojazdowej, parkingu wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną. Rzeczone budynki posiadają po dwa samodzielne lokale mieszkalne w każdym z nich oraz pomieszczenia gospodarcze na poddaszach tych budynków - po jednym pomieszczeniu w każdym z budynków. Dla obszaru działki nr [...], począwszy od dnia [...], obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" przyjętego uchwałą Nr LII/1372/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 25 października 2010 r. Plan zagospodarowania przestrzennego zawiera regulacje, które podają sposób jego odczytywania - zasady konstrukcji planu (Rozdział 1). Zgodnie z tymi zasadami, obszar planu podzielony jest na tereny elementarne, dla których ustala się przeznaczenie i zasady użytkowania (§ 4 ust. 1). Ustalenia planu są natomiast formułowane na dwóch poziomach: ogólnym i szczegółowym. Ustalenia ogólne obowiązują w granicach całego planu, natomiast ustalenia szczegółowe obowiązują w granicach terenu elementarnego (§ 4 ust. 3). Pełny tekst ustaleń dla określonego obszaru zawiera ustalenia ogólne i ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego, w którym znajduje się dany obszar (§ 4 ust. 5). Zarówno ogólne, jak też szczegółowe ustalenia formułowane są w następujących grupach ustaleń (§ 4 ust. 4): funkcjonalne, ekologiczne, kompozycji, form zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu, parcelacji, komunikacyjne oraz ustalenia dotyczące obsługi inżynieryjnej. Zdaniem organu II instancji, zgodnie z przywołanymi powyżej zasadami konstrukcji planu, a jednocześnie wbrew zarzutowi podniesionemu w zażaleniu, dla prawidłowego odczytania ustaleń obowiązującego planu konieczne jest uwzględnienie zarówno ustaleń ogólnych planu, jak też ustaleń szczegółowych dla terenu elementarnego, w którym położone są obiekty. Zgodnie z rysunkiem miejscowego planu, obszar działki skarżącej znajduje się na terenie elementarnym o symbolu [...]. Ustalenia ogólne dla obszaru planu (rozdział 2), w zakresie ustaleń kompozycji, form zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu, dopuszczają w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych bliźniaczych i szeregowych, położonych na terenach oznaczonych symbolami [...], nie więcej, niż jeden lokal mieszkalny w każdym segmencie (§ 6 ust. 3 pkt 8). Jednocześnie ustalenia ogólne planu dopuszczają zachowanie zainwestowania i użytkowanie niespełniające ustaleń planu, wskazując jednocześnie, że budynki mogą być poddawane remontom kapitalnym i modernizacjom bez prawa powiększania kubatury budynku (§ 6 ust. 3 pkt 13). Ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego o symbolu [...] wskazują przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolno stojącą lub bliźniaczą z dopuszczeniem usług wbudowanych (§ 11 ust. 1 pkt 1). Kolegium stwierdziło dalej, że dla tego obszaru plan przewiduje funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - lokalizację budynków wolno stojących lub bliźniaczych oraz przewiduje możliwość umieszczenia lokali usługowych w tych budynkach. Przy czym w budynkach jednorodzinnych plan dopuszcza tylko jeden lokal mieszkalny. Budynki bliźniacze położone na działce nr [...] posiadają już po dwa lokale mieszkalne w każdym z segmentów (łącznie 8 lokali mieszkalnych w 4 segmentach) i taki stan użytkowania budynków sankcjonują ustalenia obowiązującego obecnie planu. Zamiarem inwestora jest zmiana sposobu użytkowania poddaszy budynków bliźniaczych, przy czym przyszłe pomieszczenia mieszkalne mają posiadać status kolejnych samodzielnych lokali mieszkalnych. Docelowym zamiarem inwestora, co jasno zostało wyrażone w zażaleniu, jest doprowadzenie do zmiany funkcji zabudowy z jednorodzinnej na wielorodzinną. W świetle powyżej przywołanych ustaleń planu taka zamiana funkcji zabudowy jest niedopuszczalna. Niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu byłoby również wydzielenie kolejnego samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku o jednym lokalu mieszkalnym, pomimo że budynek o dwóch lokalach mieszkalnych z punktu widzenia prawa budowlanego jest postrzegany jako budynek jednorodzinny. Ustosunkowując się do zarzutów zażalenia, organ wskazał, że są one nieuzasadnione, gdyż organ I instancji w sposób prawidłowy odczytał ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy uwzględnieniu zasad konstrukcji planu. Przywołane przez stronę ustalenia planu (§ 6 ust. 3 pkt 13), nie wpływają na prawidłowy sposób odczytania ustaleń panu dla terenu elementarnego [...]. Planowane wydzielenie kolejnych samodzielnych mieszkań w budynkach skarżącej nie skutkuje wprawdzie zwiększeniem kubatury budynków, to jednak wpływa na zmianę kwalifikacji tych budynków na wielorodzinne. Z kolei przywołane w zażaleniu orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazujące na sposób wykładni pojęcia "kontynuacja funkcji zabudowy", nie ma odniesienia dla niniejszej sprawy. Przywołane orzecznictwo kształtowało się w procesie stosowania zupełnie innego aktu prawnego - ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niniejsze postępowania wiąże się natomiast ze stosowaniem aktu prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na powyższe postanowienie SKO Spółka A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając organowi naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego w związku z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa miejscowego regulujących zmianę sposobu użytkowania poddaszy na cele mieszkaniowe. W uzasadnieniu skargi, na jej wstępie, skarżąca opisała przebieg tego postępowania, a także odwołała się do argumentów podanych w zażaleniu, podkreślając, że bez wątpienia zamierzona zmiana sposobu użytkowania części budynku, nie powoduje zmiany bryły i kubatury wybudowanych już budynków, i można ją zaliczyć do zakresu zamierzeń budowlanych dotyczących modernizacji i zmiany sposobu użytkowania części budynku, która nie spełnia ustaleń planu w zakresie ustaleń szczegółowych. Treść § 6 ust. 3 pkt 13 uchwały, takowe działanie sankcjonuje. Spełnienie innych przesłanek dopuszczalności zamierzenia w świetle przepisów prawa, następuje w odrębnym postępowaniu określonym w przepisach art. 71 ustawy Prawo budowlane. Tymczasem, organy obu instancji błędnie uznały, że potwierdzenie możliwości zmiany sposobu użytkowania samodzielnego pomieszczenia gospodarczego na cele mieszkalne w konsekwencji stanowiłoby przyzwolenie na powstanie trzeciego lokalu mieszkalnego, co doprowadziłoby do naruszenia prawa, gdyż trzy lokale mieszkalne zmieniłyby status budynku na wielorodzinny, a fakt ten byłby niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz ustaleniami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Skarżąca podniosła następnie, że wskazywana przez nią podstawa prawna do wydania zaświadczenia, nie była w ogóle przedmiotem uzasadnienia organu I instancji, a z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało interpretacji przepisów planu miejscowego w sposób zawierający wewnętrzne sprzeczności, co do ocen stanu faktycznego, a także różnicujący prawa i obowiązki posiadających już budynki o danym statusie na dzień wejścia w życie uchwały, jak też tych, którzy dopiero zamierzają zrealizować istotne zamierzenia budowlane na tym terenie (budowa, nadbudowa, rozbudowa itp.). Uzasadniając swój zarzut, skarżąca podała, że powstałe budynki należy traktować jako zainwestowanie istniejące, do którego, w wąskim zakresie, odnoszą się przepisy rozdziału 2 "Ustalenia ogólne dla obszaru planu". Z kolei postanowienia szczegółowe planu mają zastosowanie wtedy i tylko wtedy, jeżeli inwestor zamierza realizować istotne zamierzenia budowlane np. budowa, rozbudowa, nadbudowa. Nadto dotychczasowe zainwestowanie na tym obszarze, powstałe w ostatnich dekadach XX wieku, wskazuje na istnienie budynków jednorodzinnych trzylokalowych, np. ul. Szeroka 42, 42a. Skarżąca podkreśliła dalej, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, gdy dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne, niż w wydanej decyzji. Niemniej jednak, na podstawie ust. 2 analizowanego artykułu, przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Tak więc w zakresie realizacji dalszych zamierzeń budowlanych na tym terenie wiążące są obecne zapisy uchwalonego planu miejscowego. Według skarżącej, wiele pojęć zastosowanych w przepisach analizowanego planu miejscowego nie zostało ujętych w słowniczku tego aktu, co oznacza, że trzeba im przypisać znaczenie powszechne lub odwołujące się do danej dziedziny prawa. Pojęcie modernizacja, według wiedzy powszechnie dostępnej, oznacza unowocześnienie i uwspółcześnienie produktu, trwałe ulepszenie, np. istniejącego obiektu budowlanego prowadzące do zwiększenia jego wartości użytkowej. Obejmuje prace związane z podnoszeniem walorów estetycznych i użytkowych budynku lub innego produktu. Bez wątpienia zamierzoną zmianę sposobu użytkowania części budynków jednorodzinnych można zaliczyć do zakresu modernizacji i użytkowania budynku, która nie spełnia ustaleń szczegółowych planu dla terenu elementarnego [...]. Niemniej jednak, ustalenia te dotyczą tylko nowych istotnych zamierzeń budowlanych, natomiast wnioskodawca zamierza dokonać zmiany sposobu użytkowania dla już istniejącego zainwestowania [budynków]. Następnie skarżąca wskazała, że z analizy innych ustaleń ogólnych dla obszaru planu, które skarżąca szczegółowo wymieniła wynika, że w bardzo wielu fragmentach planu miejscowego, jest mowa o różnorakich zmianach sposobu użytkowania już istniejących budynków lub ich części. Bo takim zamierzeniem jest zmiana sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne. Z uwagi na powyższe, zdaniem strony, w jej sprawie, doszło do naruszenia zasady nie retroaktywności prawa i zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Skarżąca omówiła problematykę związaną z interpretacją przepisów prawa miejscowego, ze względu na pokrywanie się obszarów planistycznych w różnych aktach uchwałodawczych w związku z częstymi zmianami planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części. Powołała się też na poglądy judykatury i doktryny, oraz opublikowane rozstrzygnięcia nadzorcze wojewodów, które uznały takie działania za nieprawidłowe. Według skarżącej, podniesione kwestie są o tyle ważne w okolicznościach analizowanej sprawy, że nawet gdyby zapisy ogólnego planu miejscowego mówiły o przeznaczeniu terenu pod zabudowę jednorodzinną (bez ustalenia własnego słowniczka terminów), to wówczas należałoby się odwołać do przepisów § 3 pkt 2-4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które określały definicje budynku mieszkalnego w zabudowie wielorodzinnej (budynek mieszkalny zawierający więcej, niż 4 mieszkania) oraz w zabudowie jednorodzinnej (budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania). Dlatego też, zdaniem strony, odwoływanie się wyłącznie do definicji wynikających z przepisów Prawa budowlanego, nie wydaje się właściwym sposobem interpretacji przepisów prawa miejscowego. Przepis art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, definiujący budynek mieszkalny jednorodzinny, dodany został dopiero przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 27 marca 2003 r., z dniem 11 lipca 2003 r. Tak więc nie może on mieć wprost zastosowania do zapisów planu miejscowego z 1994 r., o którym mowa w uchwale, która utraciła moc na podstawie obowiązującego planu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotem kontroli sądu, na skutek skargi Spółki A., stało się postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, wydane na podstawie art. 219 K.p.a. Przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym. W art. 217 § 2 K.p.a. wymienione są sytuacje, w których wydaje się zaświadczenie, tj. gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, a także gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W powyższych przypadkach, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Wydając zaświadczenie o potwierdzeniu stanu prawnego, o którym mowa w art. 217 i 218 K.p.a., organ administracyjny musi się opierać na obowiązującym, w dacie wydania tego aktu, stanie prawnym. Podkreślić też należy, że w orzecznictwie sądów utrwalone jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie nie może też rozstrzygać żadnych kwestii spornych. W judykaturze zwracano uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Jak wynika z akt, istotą żądania skarżącej jest uzyskanie zaświadczenia, że zamiar zmiany sposobu użytkowania czterech pomieszczeń gospodarczych, znajdujących się w poszczególnych budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, położonych przy ul. [...] w [...], na działce nr [...] obręb [...], na cele mieszkalne - jest zgodny z przepisami uchwały Nr LII/1372/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 25 października 2010 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w Szczecinie (Dz. U. Woj. Zach. z 2010 r., Nr 116, poz. 2152). Wniosek o wydanie ww. zaświadczenia został skierowany do organu w związku z obowiązkiem z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wynikającym dla strony w przypadku zgłoszenia organowi administracji budowlanej zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Przedmiotowe budynki, zgodnie z decyzjami Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę z dnia [...] i o warunkach zabudowy z dnia [...], stanowią budynki mieszkalne jednorodzinne, w zabudowie bliźniaczej (po dwa segmenty) o dwóch lokalach mieszkalnych i pomieszczeniu gospodarczym w poddaszu. Na terenie, na którym znajdują się budynki skarżącej, obowiązuje, począwszy od 24 grudnia 2010 r., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym, na obszarze działki nr [...], dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolno stojącą, bliźniaczą, szeregową z nie więcej, niż jednym lokalem mieszkalnym w każdym segmencie (§ 6 ust. 3 pkt 8 planu). Jednocześnie ustalenia ogólne planu dopuszczają zachowanie zainwestowania i użytkowanie niespełniające ustaleń planu, wskazując jednocześnie że budynki mogą być poddawane remontom kapitalnym i modernizacjom bez prawa powiększania kubatury budynku (§ 6 ust. 3 pkt 13 planu). Tak więc aktualna zabudowa działki skarżącej, pomimo że budynki posiadają po dwa lokale mieszkalne, jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego, gdyż pozwolenie na budowę zostało wydane [...], tj. przed wejściem w życie obowiązującego obecnie planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem sądu, rację mają organy obu instancji, że wobec obowiązujących zapisów ww. planu, na obszarze inwestycji skarżącej, nie jest możliwa inna zabudowa, niż jednorodzinna z jednym lokalem mieszkalnym, z dopuszczeniem usług wbudowanych. Zmiana sposobu użytkowania, istniejących w budynkach skarżącej pomieszczeń gospodarczych na odrębne, kolejne, lokale mieszkalne w budynku jednorodzinnym, doprowadziłaby do zmiany funkcji zabudowy na tym terenie z jednorodzinnej na wielorodzinną, co jest niedopuszczalne w świetle ustaleń (ogólnych i szczegółowych) aktualnego planu zagospodarowania tego terenu. Plan ten jasno stanowi o możliwości zabudowy terenu przy ul [...] w [...] wyłącznie budynkami jednorodzinnymi z jednym lokalem mieszkalnym. Tym samym, w ocenie sądu, nie jest prawnie możliwe poświadczenie zgodności z aktualnymi przepisami prawa miejscowego zamiaru zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych w budynkach skarżącej na odrębne lokale mieszkalne. Nie jest trafny również argument skarżącej, że dla prawidłowego odczytania planu, w kontekście żądanej treści zaświadczenia, ma znaczenie § 6 ust. 3 pkt 13 planu, w którym dopuszcza się zachowanie zainwestowania i użytkowanie niespełniające ustaleń planu i ustala, że budynki mogą być poddawane remontom kapitalnym i modernizacjom bez prawa powiększania kubatury budynku. Słusznie podkreślił organ II instancji, że bez znaczenia dla sprawy jest podnoszony przez skarżącą fakt, że planowana zmiana sposobu użytkowania budynków skarżącej nie spowoduje zwiększenia kubatury, albowiem decydujące znaczenie dla stwierdzenia zgodności zamierzenia skarżącej z przepisami powszechnie obowiązującego prawa (planu) ma kwestia zmiany kwalifikacji statusu tych budynków na budynki wielorodzinne. Nie sposób również zgodzić się ze skarżącą, że planowane zamierzenie stanowi modernizację obiektu i jako takie jest dopuszczalne w świetle zapisów uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie znajdują również zastosowania w tej sprawie przepisy § 3 pkt 2-4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które określały definicje budynku mieszkalnego w zabudowie wielorodzinnej (budynek mieszkalny zawierający więcej, niż 4 mieszkania) oraz w zabudowie jednorodzinnej (budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania). Jak już powyżej wskazano, w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, dla organu istotny jest aktualny stan faktyczny i prawny, a zatem do potwierdzenia tego stanu należało stosować przepisy obowiązujące w chwili wydania zaświadczenia bądź postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Skoro w uchwale Nr LII/1372/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 25 października 2010 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w Szczecinie ustalono, że na terenie działki nr [...] w [...] ma funkcjonować jedynie zabudowa jednorodzinna z jednym lokalem mieszkalnym i ewentualnie wbudowane usługi, przy jednoczesnym sankcjonowaniu zastanej już zabudowy, to niezależnie od funkcjonujących w obrocie prawnym definicji "budynku jednorodzinnego", na tym terenie nie mogą powstawać, czy to w wyniku modernizacji, czy też przebudowy, budynki o większej, niż jeden, liczbie lokali mieszkalnych. Z powyższych względów, zdaniem sądu, odmowa wydania zaświadczenia o zgodności zamierzenia skarżącej z aktualnie obowiązującymi przepisami powołanej uchwały, jest zasadna. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu. Z tych względów, skarga podlegała oddaleniu jako niezasadna, o czym sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).