II OSK 1385/15

Dnia 6 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1978/14 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] oraz umarza postępowanie administracyjne, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. K. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 lutego 2015 r., sygnatura akt II SA/Wa 1978/14, oddalił skargę J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] czerwca 2014 r. o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Wyrok Sądu pierwszej instancji zapadł w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] czerwca 2014 r., powołując się na art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Organ administracji przyjął, że w sprawie miał zastosowanie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, gdyż postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w dniu 25 kwietnia 2014 r., a więc po wejściu tej ustawy w życie, stanowiący, że ważną przyczyną posiadania broni do celów sportowych jest członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz posiadanie licencji właściwego polskiego związku sportowego. Dalej, powołując się na § 1 ust. 2 regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, stwierdził, że do uprawiania strzelectwa sportowego niezbędna jest licencja wskazanego związku, której skarżący nie posiada. W związku z tym uznał, że istnieją podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń do celów sportowych przyznanego [...] czerwca 1996 r., przy czym ujął to w ten sposób, iż stwierdził, że art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania oraz że "w interesie publicznym, z uwagi na brak kwalifikacji do uprawiania sportu o charakterze strzeleckim (aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego), nie leży zachowanie stronie pozwolenia na broń palną do celów sportowych". Na skutek odwołania skarżącego, w którym skarżący przyznając, że nie posiada licencji PZSS, twierdził, iż jest członkiem [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" i uczestniczy w zawodach sportowych organizowanych przez ten oraz inne kluby, Komendant Główny Policji decyzją z [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] czerwca 2014 r. Organ odwoławczy stwierdził, że oceny, czy zachodzą przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń należy dokonywać na podstawie przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji w takiej sprawie. Następnie wskazał na przepisy art. 10 ust. 3 pkt 3 i art. 10b ustawy o broni i amunicji w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a także art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Zdaniem organu administracji przepisy te uzależniają uprawianie sportów o charakterze strzeleckim od posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem wydanym po przeprowadzenia przez polski związek sportowy egzaminu oraz licencji zawodnika wydanej przez ten związek, a także od przestrzegania obowiązujących w tym sporcie zasad bezpieczeństwa. Ponadto w ocenie organu odwoławczego przepisy te stanowiły dla PZSS podstawę prawną do uchwalenia regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego, zgodnie z którym licencje ważne są w określonym roku kalendarzowym. Przy czym organ administracji zwrócił uwagę, że PZSS z mocy ustawy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez siebie. Zdaniem organu administracji zmiana regulacji prawnych dotyczących sposobu uzyskiwania licencji związku sportowego i ich ważności odnosi się także do uprawnień wcześniej nabytych w tym znaczeniu, że wcześniej nabyte uprawnienia należy badać przez pryzmat aktualnych regulacji prawnych. W związku z tym osoby, które uzyskały pozwolenie na broń przed wejściem w życie obecnie obowiązujących przepisów są także związane aktualnymi regulacjami wynikającymi z tych przepisów. Skoro więc zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym wymagane są stosowne dokumenty potwierdzające fakt uprawiania sportu strzeleckiego, to obowiązkowi ich przedstawienia podlegają także osoby posiadające pozwolenie na broń wydane na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów. Z kolei niespełnienie tego obowiązku może być przyczyną uznania, że ustały okoliczności, jakie w przeszłości zdecydowały o wydaniu pozwolenia na broń. Dalej organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji zwrócił się do skarżącego o przedstawienie wymaganych dokumentów oraz że skarżący ich nie przedłożył. Na tej podstawie organ przyjął, że skarżący nie posiada kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów strzeleckich oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Zdaniem organu są to okoliczności, które stanowią podstawę do stwierdzenia, że w przypadku skarżącego ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę przyznania skarżącemu pozwolenia na broń do celów sportowych. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że w decyzji z 1996 r. o udzieleniu skarżącemu pozwolenia na broń do celów sportowych nie wskazano, że wydanie tego pozwolenia było możliwe ze względu na posiadanie przez niego licencji, jednakże wyjaśniając wówczas przesłanki rozstrzygnięcia podano, że przedstawione przez skarżącego w podaniu okoliczności faktyczne uzasadniają potrzebę posiadania broni sportowej oraz że przynależność do klubu sportowego oraz zdanie egzaminu z przepisów dotyczących broni sportowej daje podstawę do wydania pozytywnej decyzji administracyjnej. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że uprawia strzelectwo sportowe jako członek [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" Komendant Główny Policji stwierdził, że nie jest to strzelectwo sportowe uprawiane w ramach PZSS, mające charakter współzawodnictwa sportowego, lecz strzelectwo o charakterze rekreacyjnym. Zdaniem organu administracji tylko strzelectwo sportowe uprawiane w ramach PZSS, z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, stanowi ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych. W ocenie organu administracji skoro skarżący jest członkiem klubu, który nie jest zrzeszony w PZSS, to ma możliwość brania udziału jedynie w zawodach organizowanych przez ten klub, co może realizować z użyciem broni będącej na jego wyposażeniu. W skardze skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, twierdził, że posiada kwalifikacje do posługiwania się bronią stwierdzone egzaminem przeprowadzonym przed udzieleniem mu pozwolenia na broń w celach sportowych oraz że czynnie bierze udział we współzawodnictwie sportowym w ramach Narodowej Federacji Strzeleckiej i [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]". Sąd pierwszej instancji oddalając skargę podzielił argumentację organów administracji. Wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Następnie stwierdził, że skarżący otrzymał pozwolenie na broń palną sportową, w celu uprawiania strzelectwa sportowego w 1996 r., po zdaniu stosownych egzaminów przed organami Policji. Podał też, że uzyskiwanie pozwolenia na posiadanie broni sportowej zostało uregulowane w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którymi właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b powołanej ustawy oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. W końcu wskazał też, że zgodnie z art. 10b powołanej ustawy, uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Z tego wynika, zdaniem Sądu pierwszej instancji, że warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest posiadanie aktualnego patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS, zaś skarżący nie legitymuje się ani licencją, ani patentem. Oznacza to, w ocenie Sądu, że skarżący, pomimo iż spełnia inne przesłanki konieczne do posiadania pozwolenia na broń sportową, nie legitymując się aktualną licencją uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Licencja PZSS potwierdza, że jej posiadacz faktycznie uprawia strzelectwo w ramach rywalizacji sportowej, organizowanej przez ten związek, a nie tylko rekreacyjnie strzela z broni sportowej. Sąd pierwszej instancji odniósł się też do art. 52 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. W ocenie Sądu przepis ten oznacza, że ustawodawca zagwarantował osobom, które uzyskały takie pozwolenia na podstawie przepisów uprzednio obowiązujących, prawo do legalnego posługiwania się posiadaną bronią, nabytą na podstawie tego pozwolenia. Gwarancja ta nie oznacza jednak, że osoby te nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Prowadziłoby to, zdaniem Sądu pierwszej instancji, do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na broń i której celem jest zwiększenie kontroli nad posiadaną bronią. Według Sądu, skoro zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym wymagane są stosowne dokumenty potwierdzające fakt uprawiania sportu strzeleckiego, to obowiązkowi przedstawienia tych dokumentów podlega również osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy. Niedopełnienie zaś tego obowiązku może powodować, że organ administracji uzna, iż ustały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń dla celów sportowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji, okoliczności przedstawione wyżej uzasadniają wydane przez organy Policji, na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, decyzje. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię związaną z oceną, iż brak aktualnej licencji strzeleckiej PZSS stanowi o zmianie okoliczności faktycznych stanowiących ważną przyczynę wydania skarżącemu zezwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych, podczas gdy w tej sprawie nie uległy zmianie jakiekolwiek okoliczności faktyczne, które na chwilę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych były uprzednio uznane za ważne przyczyny uzasadniające wydanie skarżącemu pozwolenia na broń, - art. 52 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niezastosowanie i błędną wykładnię, mimo że przepis ten wprost stanowi o ważności pozwoleń na broń wydanych w oparciu o wcześniej obowiązujące przepisy prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że po jego stronie nadal istnieje ważna przyczyna posiadania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, gdyż należy do klubu sportowego o charakterze strzeleckim – [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]", w ramach którego aktywnie uprawia strzelectwo sportowe. Ponadto, zdaniem skarżącego, przepisy art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji odnoszą się nie do kwestii cofnięcia wydanego już pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych, lecz określają warunki, w jakich konkretna osoba może obecnie ubiegać się o posiadanie takiej broni. Dodał też, że postępowanie w tej sprawie nie było wszczęte na skutek jego wniosku, lecz z urzędu, i że jego podstawą prawną nie był art. 10 ustawy o broni i amunicji, lecz art. 18 tej ustawy. Ma to, w ocenie skarżącego, znaczenie albowiem przedmiotem wywodu Sąd pierwszej instancji uczynił ocenę sytuacji i okoliczności faktycznych (ich ewentualnej zmiany) przez pryzmat postępowania w sprawie udzielenia, nie zaś cofnięcia, pozwolenia na broń. Zdaniem skarżącego, wszczęcie w tej sprawie postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych nie nastąpiło wskutek zmiany po stronie skarżącego okoliczności faktycznych, jakie legły u podstaw udzielenia mu pozwolenia na broń, lecz wskutek oceny, że w terminie późniejszym nastąpiły zmiany w zakresie przepisów reglamentujących możliwość ubiegania się o takie zezwolenie. Nie miało miejsca zatem jakiekolwiek zdarzenie faktyczne, lecz zdarzenie prawne. W ocenie skarżącego, nie jest zatem tak, że w tej sprawie niejako bez znaczenia pozostają dawne uregulowania prawne, skoro art. 52 ustawy o broni i amunicji nakazuje zachowanie ważności udzielonych już wcześniej pozwoleń. W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych lub w oparciu o zestawienie kosztów, jakie zostanie złożone na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna opiera się o usprawiedliwione podstawy. Trafnie w skardze kasacyjnej zarzuca się w szczególności naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), przy czym, w ocenie NSA, naruszenie tego przepisu polega na jego błędnym zastosowaniu. Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Niezasadnie zatem Sąd pierwszej instancji zaakceptował postępowanie organów Policji, które w rozpoznawanej sprawie przepis ten zastosowały w ten sposób, że oceniały, czy skarżący spełnia obecnie obowiązujące przesłanki udzielenia pozwolenia na broń palną do celów sportowych, ustalone w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W ocenie NSA, nie ma żadnych podstaw prawnych do tego, aby twierdzić, że osoby, które uzyskały pozwolenie na broń do celów sportowych przed wejściem w życie tego przepisu w obecnym brzmieniu, co nastąpiło – jak wynika z ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. nr 38, poz. 195 ze zm.) – w dniu 10 marca 2011 r., miały obowiązek przedłożenia dokumentu, o którym mowa w art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, czyli PZSS. Obowiązku takiego nie można wyprowadzać z faktu, że pozwolenia na broń wydane przed nowelizacją powołanego przepisu albo – jak w przypadku skarżącego – jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy, nadal obowiązują i ich posiadacze są zobowiązani do przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów. Nie ulega wątpliwości, że osoby posiadające pozwolenie na broń muszą przestrzegać obecnie obowiązujące przepisy prawa niezależnie od tego, kiedy otrzymali to pozwolenie. Jednakże organy administracji i Sąd pierwszej instancji pominęły, że art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji dotyczy udzielenia pozwolenia na broń do celów sportowych, a więc siłą rzeczy ma zastosowanie do pozwoleń na broń, które są wydawane w czasie, gdy ten przepis obowiązuje, a nie do pozwoleń na broń wydanych przed jego wejściem w życie albo pod rządami tego przepisu w innym brzmieniu. Zatem dokumentów, o których mowa w powołanym przepisie w jego obecnym brzmieniu, organy Policji mogą domagać się od osób, które ubiegają się o pozwolenie na broń do celów sportowych. Organy administracji nie powołały żadnych przepisów, które obowiązek ten rozciągałyby także na osoby, które już posiadają pozwolenie na broń do celów sportowych. Takich przepisów nie ma w szczególności w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, którą wprowadzono obecne brzmienie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Wręcz przeciwnie, znajduje się w niej art. 4 o treści wskazującej na potwierdzenie zachowania ważności dotychczas nabytych uprawnień. Podobnym przepisem jest powołany w skardze kasacyjnej art. 52 ustawy o broni i amunicji, który ma znaczenie w rozpoznawanej sprawie z tego powodu, że skarżący posiada pozwolenie na broń wydane przed wejściem w życie tej ustawy. (Co też świadczy o zasadności także drugiej z przytoczonych podstaw kasacyjnych.). W końcu takim przepisem nie jest art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, z którego wprost wynika, że pozwolenie na broń może być cofnięte, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania, a nie wtedy, gdy zmienią się podstawy prawne udzielenia pozwolenia na broń. Nie można też, jak czynią to w rozpoznawanej sprawie organy Policji i co spotkało się z akceptacją Sądu pierwszej instancji, wskazanego obowiązku wyprowadzać z ogólnych idei przyświecających ustawie o broni i amunicji, mianowicie dążenia w interesie publicznym do tego, aby pozwolenie na broń posiadały tylko te osoby, dla których broń jest niezbędna. NSA nie widzi przeszkód, aby ustawodawca wprowadzając bardziej restrykcyjne przepisy dotyczące udzielania pozwoleń na broń do celów sportowych przewidział obowiązek dostosowania się przez osoby posiadające już takie pozwolenia w oparciu o łagodniejsze przepisy do aktualnego stanu prawnego. Jednakże powinno to być wyraźnie w ustawie nowelizującej przewidziane. Skoro taki obowiązek nie został wyraźnie wprowadzony, to nie można go wyprowadzać w drodze wykładni. NSA dostrzega, że w rozpoznawanej sprawie istnieje także inny aspekt stosowania art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 4 tej ustawy. Otóż można twierdzić, że skoro w świetle art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem (tak zwany patent strzelecki), a dokument ten wydaje – jak wynika z art. 10b ust. 2 powołanej ustawy – polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 176 ze zm.), czyli PZSS, to ktoś, kto nie posiada tego dokumentu, nie uprawia sportów o charakterze strzeleckim, co z kolei mogłoby uzasadniać cofnięcie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Na tym, jak należy sądzić, zasadza się rozróżnienie przez organy administracji uprawiania sportów strzeleckich o charakterze współzawodnictwa sportowego oraz o charakterze rekreacyjnym i wiązania skutków w postaci uzasadnienia dla zachowania pozwolenia na broń do celów sportowych tylko z tym pierwszym rodzajem aktywności. Jednakże w ocenie NSA, w świetle ustawy o sporcie brak podstaw do takiego rozróżnienia. Z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wynika, że każdy polski związek sportowy, a więc także PZSS, ma wyłączne prawo do organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski. Ponadto – w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie - polski związek sportowy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek. Oznacza to, że PZSS nie ma wyłączności na organizowanie i prowadzenie współzawodnictwa sportowego oraz na ustanawianie i realizację reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym na innym, niższym szczeblu. Na tym niższym szczeblu inne podmioty mogą zatem organizować i prowadzić współzawodnictwo sportowe według własnych reguł i nie można odmówić osobom biorącym udział w takich zawodach tego, że uprawiają sport strzelecki. Nie można w każdym razie różnicować uprawiania sportu w ramach polskiego związku oraz poza takim związkiem. Należy bowiem mieć na uwadze także to, że w art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie stanowi się, że sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Sportem nie jest więc tylko współzawodnictwo zorganizowane, ale też doraźne i na wszelkich poziomach, a nie tylko na poziomie krajowym (Mistrzostwa Polski i Puchar Polski). Nie są więc przekonujące argumenty organów administracji i Sądu pierwszej instancji, w których podkreśla się konieczność wykazania współzawodnictwa w zawodach organizowanych przez PZSS i przeciwstawia się tego rodzaju zawody "rekreacyjnemu" uprawianiu strzelectwa. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że organy administracji, w szczególności organ drugiej instancji, ustaliły, iż skarżący w 1996 r. otrzymał pozwolenie na broń z tego powodu, że uprawiał sporty strzeleckie. Skarżący bowiem do podania złożonego 18 kwietnia 1996 r. o udzielenie mu pozwolenia na broń sportową dołączył zaświadczenie [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]", stwierdzające, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe, zaś organ administracji w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 1996 r. o udzieleniu skarżącemu pozwolenia na broń sportową stwierdził, że "przedstawione przez stronę w podaniu okoliczności faktyczne uzasadniają potrzebę posiadania broni sportowej". Organy administracji ustaliły też, że skarżący nadal uprawia tego rodzaju sporty, tyle że w zawodach organizowanych przez inne podmioty niż PZSS. W tych okolicznościach brak było podstaw do wydania na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń do celów sportowych z tego powodu, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. W tym stanie rzeczy NSA uznał, że skarga kasacyjna jest zasadna oraz że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W związku z tym, na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i § 3 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) i art. 105 § 1 k.p.a., uwzględniając skargę kasacyjną NSA uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie administracyjne. Nadto, wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji, którym oddalono skargę, i wobec uwzględnienia skargi, NSA na mocy art. 203 pkt 1, art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego za obie instancje.