V SA/Wa 1579/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2014r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w D. na informację Ministra Gospodarki z dnia ... czerwca 2013 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej; 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo; 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz P. Sp. z o.o. w D. kwotę ... zł (słownie: ... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; W dniu [...] czerwca 2011 r. skarżąca P. sp. z o. o. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. ,,Wdrożenie nowej technologii w offsetowej reprodukcji poligraficznej’’, realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007- 2013 Działanie 4.3. Kredyt technologiczny. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. strona została poinformowana przez Bank Gospodarstwa Krajowego – Instytucję Wdrażającą (dalej: BGK, IW), że podjęto decyzję o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Wskazano, że wniosek nie spełnia kryteriów określonych w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730 ze zm.). Skarżąca wniosła protest na powyższe pismo. Minister Gospodarki pismem z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] poinformował skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu. Uznał, że projekt nie spełnia wymogów zawartych w art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Wskazał również, że w opinii załączonej do projektu brak jest merytorycznego opisu wdrożenia technologii, co stanowi wymóg określony w art. 5 ust. 3 pkt lit. b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Opis ten został zastąpiony opisem maszyn oraz opisem standardu JDF 1.4a. Minister Gospodarki stwierdził ponadto, że opinię o nowej technologii wydał Wydział Inżynierii Produkcji Politechniki [...], zaś dostawcą technologii ma być firma I. S.A., której Prezesem Zarządu jest doktorant w jednym z instytutów wchodzących w skład Wydziału Inżynierii Produkcji Politechniki [...]. W związku z tym Minister uznał, że instytucja, która opracowała technologię oraz prowadziła prace na zlecenie skarżącej nie mogła przygotować opinii specjalistycznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając sprawę po raz pierwszy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 czerwca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1099/12 oddalił skargę. Skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną na powyższy wyrok. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 października 2012 r. sygn.. akt II GSK 1672/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 marca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 394/13 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę Ministrowi Gospodarki do ponownego rozpatrzenia protestu. Sąd wskazał, iż wobec dużej złożoności zagadnienia będącego przedmiotem projektu o dofinansowanie, przy rozpoznaniu protestu MG powinien skorzystać z możliwości jakie daje art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który stanowi, że w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętność z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, i powołać ekspertów. Tym bardziej, że z § 14 obowiązującego Załącznika 4.4 (Procedura odwoławcza w ramach PO IG) taka możliwość wynika. WSA wskazał, że rację ma skarżąca, iż w związku z jej zarzutami zawartymi w proteście, przy jego rozpoznawaniu należało ocenić projekt merytorycznie posiłkując się osobami posiadającymi wiedzę specjalistyczną, a nie tylko bazować na ocenie projektu dokonanej przez Komisję Konkursową (KK). Także Regulamin Konkursu daje możliwość zwrócenia się do wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowych informacji i wyjaśnień. Powołanie przez organ ekspertów wydaje się w niniejszej sprawie także z tego powodu zasadne, że kwestionowana była bezstronność złożonej przez Wnioskodawcę Opinii. Ponadto, zdaniem Sądu, istnieją duże wątpliwości co do prawidłowości zastosowania w sprawie przez organ art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Po wyroku, o którym wyżej mowa Minister Gospodarki poinformował skarżącą, że dokonano ponownego rozpatrzenia protestu i uznano go za niezasadny. W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę, iż w odniesieniu do kryterium ,,Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG’’ oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.) kredyt technologiczny może zostać udzielony na wdrożenie ,,nowej technologii’’, co powinna potwierdzić niezależna od Wnioskodawcy jednostka naukowa w ,,Opinii o nowej technologii’’. Zgodnie z art. 2 ust. 1 punkt 4 ustawy inwestycja technologiczna oznacza ,,inwestycję polegającą na: a) zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług’’. Mając na uwadze powyższy zapis ustawy projekty powinny wykazywać się również innowacją produktową, która zostanie zapewniona właśnie dzięki wdrożeniu nowej technologii. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy ,,Kredyt technologiczny nie może być udzielony na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego’’. Następnie organ podniósł, iż wnioskodawca przedstawił w dokumentacji Opinię o nowej technologii wydaną przez Instytut Mechaniki i Poligrafii Politechniki [...], która nie zawiera informacji, które pozwoliłyby zakwalifikować opisywaną technologię jako spełniającą wymagania ustawy. Przedstawiona Opinia dotyczy ,,technologii [...]’’, która ma zostać zakupiona w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej od przedsiębiorstwa I. S.A. Niezgodność z ustawą dotyczy zastrzeżenia w ustawie, że ,,Kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą, kredytu technologicznego’’. Zdaniem IP, na podstawie przedstawionej Opinii nie można jednoznacznie stwierdzić, że planowana do zakupu technologia jest ,,nową technologią’’, gdyż jej zasadnicza część (cyfrowy interfejs komunikacyjny zgodny z JDF 1.4a) jest już wdrożona w planowanych do zakupu urządzeniach poligraficznych. JDF obejmuje uproszczenie wymiany informacji pomiędzy systemami stosowanymi w poligrafii, integrację różnych urządzeń w spójny system zarządzania drukiem i produkcją (na poziomach Prepress, Press and Postpress), a także umożliwia i wspiera stosowanie indywidualnych rozwiązań i różnych zastosować w branży. JDF opisujący procesy produkcyjne obejmuje w sprawie zarówno dla poziomu ściśle technologicznego, ale także logistycznego i handlowego oraz umożliwia swobodne manipulowanie i przetwarzanie zdefiniowanych zadań. Zdaniem IP wnioskodawca nie wskazał elementów odróżniających ,,nową technologię’’ od oprogramowania, które jest dostępne na rynku, np. [...] firmy I. S.A., który umożliwia bezpośrednie sterowanie drukiem zleconych prac na maszynach wyposażonych w interfejs sieciowy, gdzie druk jest monitorowany, a operatorzy są informowani o zakończeniu kolejnych prac i ewentualnych błędach. Ponadto zdaniem IP w Opinii oraz dokumentach aplikacyjnych, brak jest doprecyzowania w jakim stopniu uzyskanie ulepszeń w procesie produkcji, które jest podstawą projektu, wynika z wdrożonego standardu JDF, parametrów technicznych urządzeń (głównie drukarki offsetowej) oraz oprogramowania, a w jakim z zastosowania ,,wiedzy technicznej’’. Zdaniem IP rozróżnienie to jest decydujące dla rozstrzygnięcia, jaki zakres ma zostać objęty nową technologią. IP stwierdziła również, że w projekcie nie mamy do czynienia z ulepszonym produktem w rozumieniu Ustawy. Zgodnie z art. 2 ust 1 punkt 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej projekty powinny wykazywać się innowacją produktową, która zostanie zapewniona właśnie dzięki wdrożeniu nowej technologii. IP zgodziła się, że realizacja projektu doprowadzi do zakładanych ulepszeń w produkcie. Bezpośredni wpływ na wytwarzanie znacząco ulepszonych produktów, a więc właściwą innowację produktową, Wnioskodawca uzyska poprzez zastosowanie maszyny poligraficznej o odpowiednich parametrach technicznych oraz wykorzystanie wbudowanego interfejsu JDF 1.4a, oraz odpowiednie oprogramowanie współpracujące z maszynami. Podsumowując IP wskazała, iż źródłem innowacji produktowej jest technologia, która jest wbudowana w urządzenie drukujące, stanowiąca o jej technicznych parametrach oraz zastosowanie formatu JDF 1.4a, również zaimplementowane w urządzeniach, które jest podstawą zastosowanego systemu zarządzania procesem produkcyjnym. Tym samym, to elementy wskazane powyżej są decydujące dla uzyskania ulepszonego produktu, a nie zakupywane know- how. Na końcu stwierdziła, iż projekt dotyczy przypadku, w którym nowa technologia jest już zaimplementowana w urządzeniach, tym samym, kryterium merytoryczne Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej zostało uznane za niespełnione, a złożony protest za niezasadny. Na informację z dnia [...] czerwca 2013 r. Sp. z o.o. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki. Po rozpoznaniu tejże skargi tut. Sąd wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1741/13 oddalił ją. W uzasadnieniu w/w wyroku podkreślono m.in., że art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stanowi, że kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Sąd wskazał, że jednoznaczne stwierdzenie przez eksperta, że nowa technologia jest już zaimplementowana w urządzeniach przesądza, iż zastosowanie w sprawie znajduje art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, co wyklucza udzielenie wnioskowanego kredytu technologicznego. Sąd wyjaśnił, że błędna jest interpretacja zacytowanego przepisu polegająca na uznaniu, że ,,Ustawa nie wyklucza (...) możliwości finansowania w ramach projektu zakupu ,,innowacyjnych’’ maszyn, o ile ich odpowiednie zastosowanie doprowadzi do uzyskania nowej technologii w rozumieniu ustawy’’. Przepis art. 3 ust. 4 ustawy wprost wyklucza taką możliwość. Sąd stwierdza, że organy przeprowadzające ocenę Projektu dokonują tego na podstawie dokumentów złożonych przez Wnioskodawcę, na którym spoczywa obowiązek wykazania w sposób niebudzący wątpliwości, iż spełnia wszystkie kryteria warunkujące przyznanie finansowania. Niewykazanie przez Wnioskodawcę, że projekt spełnia wszystkie wymagane kryteria wyklucza przyznanie wnioskowanego dofinansowania. Sąd nie zgodził się z zarzutem spółki, iż powołany do oceny projektu ekspert nie posiadał specjalistycznej wiedzy w ocenianej dziedzinie (według strony ekspert powinien dysponować specjalistyczną wiedzą z dziedziny poligrafii i technologii produkcji poligraficznej). Wiedza eksperta to specjalistyczna wiedza w konkretnej dziedzinie, ale również wiedza o granicach swoich kompetencji i zakreślonych tymi kompetencjami możliwościach oceny konkretnych zagadnień. Jak wynika z przedstawionej przez eksperta oceny projektu, dokonał on tej oceny po zapoznaniu się z dokumentacją aplikacyjną wnioskodawcy. Dr inż. S. N.- informatyk dokonując oceny projektu pod kątem spełnienia wskazanego kryterium nie miał wątpliwości, że jest osobą kompetentną do dokonania takiej oceny. Podkreślono, że Sąd nie może oceniać opinii ani kompetencji eksperta, ponieważ nie dysponuje wiedzą specjalistyczną, którą dysponuje ekspert. Nie miał więc kompetencji aby ocenić wiedzę eksperta dokonującego oceny w sprawie. Sąd stwierdził natomiast, iż strona kwestionując uprawnienia eksperta podniosła, że aby ocenić rodzaj projektu należy dysponować specjalistyczną wiedzą w dziedzinie poligrafii, ponieważ jedynie osoba świadoma procesów produkcji przebiegających w drukarni jest w stanie prawidłowo ocenić czy prowadzeni danego rozwiązania doprowadzi do usprawnienia procesów oraz uzyskiwania produktów lepszej jakości. Zdaniem Sądu przedmiotem oceny eksperta w rozpoznanej sprawie było ustalenie czy ,,nowa technologia’’ jest już zaimplementowana w urządzeniach. Wobec powyższego kwestionowanie uprawnień eksperta do sporządzenia oceny nie znajduje żadnego uzasadnienia. Reasumując Sąd stwierdził, że ,,nowa technologia’’ może prowadzić nie tylko do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, ale również nowych lub znacząco ulepszonych procesów lub usług, jednak powodem negatywnej oceny projektu nie było uznanie, iż ,,nowa technologia’’ może dotyczyć tylko wytworzenia produktu, ale stwierdzenie, że ,,nowa technologia’’ jest już zaimplementowana w urządzeniach. O tym, że ,,nowa technologia’’ jest zaimplementowana w urządzeniach przesądziła opinia eksperta. Sąd wskazuje, że w sposób nieuzasadniony skarżąca Spółka przypisała Ministrowi Gospodarki stanowisko, iż ,,konieczność wdrożenia konkretnego urządzenia w procesie produkcyjnym’’ wyklucza przyjęcie, że technologia opisana we wniosku jest ,,nową technologią’’ w rozumieniu ustawy. Minister Gospodarki stwierdził (w piśmie z [...] czerwca 2013 r.), że właściwą innowację produktową wnioskodawca uzyska przez zastosowanie maszyny poligraficznej o odpowiednich parametrach technicznych oraz wykorzystanie wbudowanego interfejsu JDF 1.4a oraz odpowiednie oprogramowanie współpracujące z maszynami, czyli źródłem innowacji produktowej jest technologia, która jest wbudowana w urządzenie drukujące oraz zastosowanie formatu JDF 1.4a, również zaimplementowane w urządzeniach, które jest podstawą zastosowanego systemu zarządzania procesem produkcyjnym. Tak więc nie konieczność wdrożenia nowego urządzenia wyklucza przyjęcie, że technologia nie jest ,,nową technologią’’ w rozumieniu ustawy, ale fakt, że ,,nowa technologia’’ jest już wbudowana w przeznaczone do zakupu urządzenie, wyklucza możliwość sfinansowania zakupu. W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej od wyżej opisanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 2319/13 uchylił tenże wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji. NSA wskazał m.in., że w przedłożonej skardze kasacyjnej strona skarżąca w istocie podnosi cztery zarzuty. Po pierwsze, uchylenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny od zbadania czy prawidłowo zostały wykonane wskazania zawarte w wyroku z dnia 4 marca 2013 r., brak rozpoznania kwestii prawidłowości doboru przez organ eksperta z dziedziny informatyki i zignorowania opinii ekspertów z dziedziny poligrafii. Po drugie, pominięcie wniosku dowodowego skarżącej z dokumentu w postaci ,,Zapytania ofertowego’’ z dnia [...] maja 2011 r. i brak jakiegokolwiek odniesienia się do tego dokumentu w uzasadnieniu wyroku. Po trzecie, pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia poruszonego przez organ zagadnienia dotyczącego zawiadomienia prokuratury przez Bank Gospodarstwa Krajowego. Po czwarte, naruszenie art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez przyjęcie, że zastosowana nowa technologia zawarta w planowanych do zakupu środkach trwałych wyklucza możliwość uzyskania przez skarżącą nowej technologii w planowanym procesie technologicznym (tj. odnośnie do całej linii produkcyjnej). Zdaniem NSA na uwzględnienie niewątpliwie zasługuje zarzut dotyczący uchylenia się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od zbadania czy prawidłowo zostały wykonany wskazania zawarte w wyroku z dnia 4 marca 2013 r. sygn.. akt V SA/Wa 394/13, tj. czy w ramach i realizacji zawartych w nim wskazań, nie doszło do naruszenia prawa. Poza tym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego w ogóle nie pozwala na jakiekolwiek odniesienie się do sporządzonych w toku postępowania opinii ekspertów. W sprawie niniejszej jest poza sporem, że dotyczy ona, co najmniej, dwóch różnych dziedzin wiedzy technicznej: informatyki i poligrafii. Ponadto takie pojęcia jak ,,technologia’’ i ,,proces’’ pojawiają się w różnych aspektach: zarówno jako informatyczna technologia i proces sterowania maszynami, jak też jako technologia i proces organizacji oraz kierowania całym ciągiem produkcji poligraficznej (linią produkcyjną), tak w całym procesie produkcji, jak i w poszczególnych jej fazach. W ocenie NSA przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien zbadać i rozważyć, czy skorzystanie z wiedzy specjalistycznej tylko eksperta w dziedzinie informatyki i przy jednoczesnym nieskorzystaniu przez organ z wiedzy specjalnej, jaką posiada ekspert w dziedzinie poligrafii jest zgodne z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. i czy doprowadziło do realizacji określonego w tym przepisie celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów. Wyjaśnienia również wymaga, w jakim znaczeniu organ i strona posługują się pojęciami ,,technologia’’ i ,,proces’’, co pozwoli na zbadanie, czy i na ile dokonana przez organ ocena projektu odpowiada treści wniosku i temu z czym zwróciła się strona. Zdaniem NSA trafnie strona skarżąca podnosi brak skontrolowania stanowiska organu w świetle zgodności z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w kwestii uwzględnienia przez organ zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach Programu. Oczywiście, sama odmienna ocena innego projektu nie świadczy o naruszeniu zasady równego dostępu, ale skoro taki zarzut był podnoszony, organ powinien był to zbadać w kontekście określonej w art. 26 zasady oraz określonych w Programie kryteriów i – zwłaszcza – jednolitości stosowanych pojęć, zaś Sąd powinien był to dostrzec i jasno wyrazić swoją ocenę w tej kwestii. W ocenie NSA niezasadny jest zarzut dotyczący braku ustosunkowania się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do poruszonego przez organ w odpowiedzi na skargę zagadnienia dotyczącego zawiadomienia prokuratury przez Bank Gospodarstwa Krajowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem postępowania administracyjnego i wydanego w jego konsekwencji orzeczenia. Nie jest natomiast upoważniony do rozpoznawania wszelkich sporów pomiędzy organem a stroną, tym bardziej, gdy dotyczą one zdarzeń mających miejsce po zakończeniu postępowania administracyjnego. Jeśli chodzi o pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, NSA stwierdził, że nie można się do nich odnieść, ponieważ, de facto, Sąd pierwszej instancji orzekając w przedmiotowej sprawie nie rozpoznał istoty sprawy. Sąd zważył co następuje: Wniesienie skargi skutkowało koniecznością jej uwzględnienia w części. Na wstępie przypomnieć należy jednak, że w przedmiotowej sprawie stanowisko zajmował zarówno WSA w Warszawie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Zostało ono wyrażone przez te sądy w uzasadnieniach wyroków, jakie zapadły, m.in. w sprawach o sygn. akt V SA/Wa 394/13 oraz II GSK 2319/13. Ma to istotne znaczenie ze względu na treść dwóch przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie art. 190 i 153. Pierwszy z nich stanowił, że sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (...). Drugi zaś, wskazuje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, iż w sprawie niniejszej, w której ostatnio wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny decydujące, a zarazem wiążące są poglądy wyrażone właśnie przez ten sąd (w sprawie o sygn. akt II GSK 2319/13). Otóż NSA stwierdził, m.in., że przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd I instancji winien zbadać i rozważyć czy w sprawie niniejszej wskazane byłoby skorzystanie przez organ z wiedzy specjalistycznej także eksperta z dziedziny poligrafii. Oparcie się jedynie na opinii eksperta, który jest specjalistą w zakresie informatyki rodzi wątpliwości co do tego czy zapewniona została rzetelna i bezstronna ocena projektu. Powyższa uwaga NSA ma związek ze stanowiskiem tut. sądu jakie zaprezentowane zostało w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 marca 2013 r. o sygn.. akt V SA/Wa 394/13. Sąd I instancji podniósł bowiem, że wobec dużej złożoności zagadnienia będącego przedmiotem projektu o dofinansowanie organ przy rozpoznaniu protestu powinien powołać ekspertów, albowiem takie możliwości daje art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Poza tym powołanie ekspertów jest uzasadnione także tym, że kwestionowana była bezstronność opinii, którą złożyła strona wnioskująca. W tym stanie rzeczy, jako niezbędna jawiła się potrzeba powołania przez organ eksperta z dziedziny poligrafii, który winien był ocenić sporny projekt w zakresie własnych umiejętności, wiedzy oraz kompetencji zajmując stanowisko w szczególności co do tego czy jego zdaniem nowa technologia jest już zaimplementowana w urządzeniach, które chce wykorzystać wnioskodawca. Było to istotne ze względu na treść art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, który stanowi, że kredyt technologiczny nie może być udzielony na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Zdaniem NSA rozpoznając sprawę ponownie, organ, powinien wyjaśnić również znaczenie pojęć ,,technologia’’’ i ,,proces’’ jakimi posługiwał się poprzednio. To w ocenie NSA pozwoliłoby na zbadanie czy i na ile dokonana przez organ ocena projektu odpowiada treści wniosku oraz żądaniu z jakim zwróciła się strona. NSA stoi na stanowisku, że organ winien zająć stanowisko także co do tego czy analogiczne projekty innych wnioskodawców uzyskiwałyby jego aprobatę, a jeśli tak to z jakich powodów. Chodzi bowiem o uwzględnienie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach danego programu oraz działania. Mając na uwadze powyższe, sąd I instancji zobligowany był do stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Przy czym Sąd nie przekazał jednocześnie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję pośredniczącą z uwagi na wyczerpanie alokacji w działaniu 4.3. Powyższe wynika z tego, że 28 czerwca 2013 r. wszedł w życie przepis art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r., który został dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 714) ustawy zmieniającej ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W świetle tego ostatniego sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytetu, o której mowa w art. 30 a ust. 1 pkt 2 zostanie wyczerpana. Na rozprawie w dniu 7.08.2014 r. pełnomocnik Ministra oświadczyła, że środki w ramach działania 4.3 zostały wyczerpane. Istotnie – jak wynika z Ogłoszenia Banku Gospodarstwa Krajowego o zamknięciu konkursu w ramach działania 4.3 Kredyt technologiczny Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007- 2013 – z dniem 23 sierpnia 2013 r. z uwagi na wyczerpanie alokacji w działaniu 4.3 został zamknięty konkurs, w którym brała udział skarżąca. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. w zw. z art. 190 p.p.s.a., uwzględniając skargę orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji wyroku.