II FSK 3635/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Marek Olejnik, Protokolant Natalia Narejko, po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 414/14 w sprawie ze skargi A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 13 stycznia 2014 r. nr IPTPB3/423-355/13-13/PM IPTPB3/423-355/13-14/PM w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 7 sierpnia 2014 r., I SA/Łd 414/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną przez A[...] spółka z o.o. z siedzibą w P. interpretację indywidualną Ministra Finansów z 13 stycznia 2014 r., IPTPB3/423-355/13-13/PM IPTPB3/423-355/13-14/PM w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie amortyzacji prawa ze zgłoszenia znaku towarowego. 2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym zawartym we wniosku interpretacyjnym. Wnioskodawca jest przedsiębiorstwem, prowadzącym działalność w zakresie projektowania, wytwarzania i wprowadzania do obrotu, sprzedaży, dystrybucji i promocji: produktów leczniczych, wyrobów medycznych, suplementów diety, kosmetyków i innych produktów. W ramach swojej działalności zawiera szereg umów z innymi niepowiązanymi przedsiębiorstwami (również farmaceutycznymi). Umowy te dotyczą między innymi nabycia praw do produktów leczniczych w celu poszerzenia swojego asortymentu produktów. Umowy są dostosowane do konkretnej transakcji, różnią się przedmiotem i zakresem. Przedmiotem umów może być: 1. Przejęcie praw i obowiązków podmiotu odpowiedzialnego wynikających z Pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego oraz nabycie licencji do Dokumentacji produktu, obejmującej m.in. dane, informacje, procesy, techniki, itd. (w tym Dokumentacji rejestracyjnej, będącej podstawą do wydania Pozwolenia). 2. Nabycie autorskich praw majątkowych do Dokumentacji produktu, tj. dokumentacji, będącej podstawą wydania Pozwolenia na Dopuszczenie do obrotu. W tym przypadku nabywane prawa Dokumentacji są nieograniczone, nabywający może dysponować dokumentacją wedle własnego uznania. 3. Nabycie zarejestrowanego w Urzędzie Patentowym znaku towarowego; 4. Nabycie zgłoszonego do Urzędu Patentowego znaku towarowego. Zawarte umowy oprócz wynagrodzenia określają terminy płatności. Płatności następują z reguły w kilku ratach w zależności od ziszczenia się konkretnych warunków. Przy czym fakt rozłożenia płatności w czasie nie wpływa na wysokość kwoty należnej, która pozostaje bez zmian. Najczęściej sprzedający wystawia faktury oddzielnie za każdą ratę również w zależności od ziszczenia się konkretnych warunków, określonych w umowie. Wynagrodzenie może być określone w PLN, jako równowartość w PLN określonej waluty obcej lub w walucie obcej. Wnioskodawca wskazał również, że przejęcie praw i obowiązków podmiotu odpowiedzialnego oraz nabycie licencji do dokumentacji (lub praw autorskich do dokumentacji) następuje w jednej umowie (niekiedy za odrębnie określonym wynagrodzeniem). Niemniej jednak przejęcie praw i obowiązków podmiotu odpowiedzialnego oraz nabycie licencji do dokumentacji (lub praw autorskich do dokumentacji) może następować także w odrębnych umowach. W uzupełnieniu wniosku wnioskodawca wskazał m.in., że nabyte składniki majątkowe kwalifikuje do różnych wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art.16b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, ze zm., dalej: "u.p.d.o.p."). Jednocześnie wskazał, że przedmiotem wniosku o interpretację jest to, czy nabyte przez niego prawa mieszczą się w katalogu wartości niematerialnych i prawnych zawartych w art. 16b u.p.d.o.p. Wnioskodawca oczekuje potwierdzenia przez Ministra Finansów prawidłowości zaliczenia nabytych składników majątkowych do odpowiednich wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawca wskazał, że wartość początkowa poszczególnych wartości niematerialnych i prawnych jest ustalana na podstawie kwot wynikających z umowy lub faktur z uwzględnieniem różnic kursowych naliczonych do dnia przekazania do używania nabytych składników majątku. Wyszczególnił także moment wprowadzenia wartości niematerialnych i prawnych do ewidencji oraz moment rozpoczęcia dokonywania odpisów amortyzacyjnych (amortyzacji): licencji, autorskiego prawa majątkowego, prawa ochronnego na znak towarowy i zgłoszonego do Urzędu Patentowego znaku towarowego. W odpowiedzi na wezwanie II wnioskodawca poinformował, że zakup poszczególnych praw wymienionych w punktach 1-4 wniosku dokumentowany jest co do zasady umową, lecz zdarzają się sytuacje, że dowodem zakupu praw są wyłącznie faktury. W dalszej kolejności wnioskodawca szczegółowo opisał zasady dokumentowania nabycia poszczególnych praw wymienionych w punktach 1-4 wniosku, a także wynagrodzenia i warunki dokonywania płatności. W związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym spółka zwróciła się z następującymi pytaniami: 1. Czy w zdarzeniu przyszłym opisanym przez wnioskodawcę przejęcie praw i obowiązków podmiotu odpowiedzialnego wynikających z Pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego oraz nabycie licencji do dokumentacji należy traktować w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. jako nabycie licencji i amortyzować: począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym wnioskodawca otrzymał dokumentację i ujął w ewidencji wartości niematerialnych i prawnych? 2. Czy w zdarzeniu przyszłym opisanym przez wnioskodawcę nabycie autorskich praw majątkowych do dokumentacji należy traktować jako nabycie praw autorskich w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. i amortyzować począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym wnioskodawca otrzymał dokumentację i ujął w ewidencji wartości niematerialnych i prawnych? 3. Czy nabycie praw do znaków towarowych, w stosunku do których zostały udzielone prawa ochronne w rozumieniu ustawy Prawo własności przemysłowej należy amortyzować począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym wnioskodawca nabył prawa ochronne do znaków towarowych i wprowadził je do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych, nie czekając na dokonanie zmiany podmiotu uprawnionego do znaku? 4. Czy w przypadku nabycia praw z dokonanego w Urzędzie Patentowym zgłoszenia znaku towarowego amortyzacja może nastąpić nie wcześniej niż w momencie uzyskania praw ochronnych do znaku towarowego i wprowadzeniu uzyskanego prawa ochronnego do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych? 5. Według jakiego kursu dokonać przeliczenia wynagrodzenia wyrażonego jako równowartość waluty obcej w złotych polskich jak również w walucie obcej jeżeli sprzedający po zawarciu umowy nie wystawił faktury obejmującej całą kwotę należności w przypadku nabycia licencji oraz praw autorskich (pkt 1 i 2) oraz nabycia praw wymienionych w punktach 3-4 wniosku? 3. W rozważaniach merytorycznych sąd pierwszej instancji podniósł m.in., że spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności dokonywania w przedstawionym stanie faktycznym odpisów amortyzacyjnych praw ochronnych do znaków towarowych uzyskanych przez wnioskodawcę stosowną decyzją Urzędu Patentowego poprzedzonych nabyciem w drodze umów z podmiotami zewnętrznymi praw do zgłoszeń znaku towarowego do Urzędu Patentowego, i przy założeniu spełnienia pozostałych warunków traktujących o amortyzowaniu wartości niematerialnych i prawnych. Strona pyta zatem o interpretację art. 16 b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. Zdaniem spółki brak jest podstaw prawnych ażeby w takiej sytuacji odmówić jej prawa do amortyzacji praw ochronnych na znak towarowy. Organ interpretujący nie podzielając tego poglądu koncentruje się wokół sposobu w jaki doszło do uzyskania prawa ochronnego na znak, wskazując, że nie została spełniona przesłanka nabycia w rozumieniu cytowanej normy prawnej albowiem w przedstawionej sytuacji doszło do jego " wytworzenia" przez spółkę, co dyskwalifikuje nabyte prawo ochronne jako podlegające amortyzacji, zaś samo zgłoszenie znaku towarowego właściwości takiej nie posiada będąc jedynie ekspektatywą prawa ochronnego na znak towarowy. Dalej Minister Finansów podkreśla, że elementarnym warunkiem uznania praw ochronnych na znak towarowy wynikających z jego rejestracji jest ich nabycie, a nie uzyskanie decyzji z Urzędu Patentowego, jak to miało miejsce w sprawie. Brak zatem podstawy do uznania, że prawa ochronne na znak towarowy, które spółka uzyskuje w oparciu o zawierane umowy, będą podlegać amortyzacji podatkowej, ponieważ nie stanowią one wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., ponieważ nie zostały przez spółkę "nabyte" i nie ma tu znaczenia, że spółka nabędzie wcześniej prawa ze zgłoszenia znaku towarowego, bowiem skoro prawo ochronne na znak towarowy powstaje wskutek prawnokształtującej decyzji Urzędu Patentowego, to nie istnieje przed wydaniem takiej decyzji. Spółka nie ma podstaw do ustalenia ich wartości początkowej i nie powinna ich wprowadzać do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Prawidłowe w tej sytuacji rozstrzygnięcie niniejszej sprawy uzależnione jest od właściwej interpretacji art. 16b ust. 1 u.p.d.o.p. Chodzi mianowicie o zwrot nabycie prawa nadającego się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania – określone w ustawie z 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. nr 119, poz.1117, ze zm.- dalej: "u.p.w.p."). Zdaniem sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, i wydaje się być niesporne, gdyż wynika to z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, iż co do zasady, zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., amortyzacji może podlegać (przy spełnieniu innych jeszcze przesłanek określonych w tym przepisie) jedynie znak towarowy, na który udzielono w stosownym trybie przewidzianym w uregulowaniach zawartych w u.p.w.p., praw ochronnych do tego znaku, natomiast niewystarczające jest samo zgłoszenie takiego znaku. Przechodząc zatem do kolejnego zagadnienia, kluczowej w sprawie czynności "nabycia" na gruncie cytowanej ustawy podatkowej różnie odczytywanej przez strony, nie sposób zaakceptować stanowiska organu. W ocenie sądu pierwszej instancji nabycie prawa ze zgłoszenia znaku towarowego oznacza tylko tyle, iż podmiot do którego aport ten wniesiono (nabył prawo ze zgłoszenia na skutek zdziałanej umowy – przypis sądu), po przeprowadzeniu przez Urząd Patentowy przewidzianej przepisami u.p.w.p. procedury rozpatrywania zgłoszenia znaku towarowego, stanie się adresatem wydanej w następstwie tego decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, bądź odmowy udzielenia takiego prawa. Zdaniem sądu pierwszej instancji słusznie wskazuje NSA, że gdyby uznać za prawidłowe prezentowane stanowisko w wydanej interpretacji Ministra Finansów oraz sposób wykładni art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., z których wynika, iż uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy w drodze decyzji Urzędu Patentowego, nie stanowi "nabycia" takiego prawa, co w świetle treści powyższego przepisu, jak podkreśla Minister Finansów stanowi elementarny warunek uznania tego prawa za podlegające amortyzacji wartości niematerialne i prawne, musiałoby to oznaczać, że żaden podmiot, który uzyskał prawo ochronne na znak towarowy w tym trybie, tj. poprzez decyzję Urzędu Patentowego, nie miałby możliwości amortyzacji tego prawa. Wynikałoby zatem z tego, iż jedynym sposobem uzyskania takiej możliwości byłoby nabycie takiego prawa od innego podmiotu - jego właściciela. (...) Podmiot, który uzyskał prawo ochronne na znak towarowy w drodze decyzji Urzędu Patentowego, ale jak twierdzi Minister Finansów prawa tego nie nabył, musiałby w celu uzyskania możliwości amortyzowania tego prawa, zbyć je innemu podmiotowi, a następnie nabyć je od niego. Oczywiste jest, iż rezultat wykładni art. 16b ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. prowadzący do takich wniosków, jest całkowicie nieracjonalny, a co najistotniejsze, nie wynika z treści tego przepisu, a więc jako taki jest nieprawidłowy. Mając na uwadze przedstawioną powyżej argumentację, sąd pierwszej instancji uznał za zasadny sformułowany w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 16b ust.1 pkt 6 u.p.d.o.p. W ocenie sądu pierwsze instancji nie doszło jednak do naruszenia art. 14 c § 1 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p.") – przepisu prawa formalnego gdyż organ dokonał oceny stanowiska strony wyrażając także własny pogląd a to, że jest on odmienny od zaprezentowanego we wniosku o interpretację nie oznacza naruszenia wskazanego przepisu. Sąd nie dopatrzył się również ażeby wydany akt miał charakter sprawozdawczy. Wbrew ocenie strony organ interpretujący wywiódł z jakich powodów i na podstawie jakich przesłanek, także prawnych, przyjmuje w swej ocenie, że sformułowania "nabycie" nie można odnosić do okoliczności przedmiotowej sprawy . Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji podatkowej w wydanej interpretacji uwzględni przedstawioną przez sąd wykładnię art. 16 b ust 1 pkt 6 u.p.d.o.p. mając na uwadze, iż jest ona także następstwem utrwalonego już stanowiska judykatury w odniesieniu do zagadnienia prawnego poddanego sądowej kontroli. 4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego - art. 16 b ust. 1 pkt. 6 u.p.d.o.p., przez jego błędną interpretacje i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż w opisanym we wniosku stanie faktycznym spółka "nabyła" w rozumieniu tego przepisu prawo ochronne na znak towarowy a co za tym idzie prawo to może podlegać amortyzacji w sytuacji, gdy w przedstawionym stanie faktycznym będziemy mieli w istocie do czynienia z "wytworzeniem" praw ochronnych na znak towarowy przez podmiot, który nabył prawo ze zgłoszenia znaku towarowego. Naruszenie to miało wpływ na treść wyroku, albowiem było przyczyną uchylenia interpretacji Ministra Finansów. Wskazując na powyższe pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Pełnomocnik organu wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. 5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki wniósł o jej oddalenie z uwagi na brak uzasadnionych podstaw do jej wniesienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 6. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zarzuca ona wyrokowi sądu pierwszej instancji naruszenie art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. zarówno poprzez błędną wykładnię jak i niewłaściwie zastosowanie. Istota sformułowanego zarzutu sprowadza się do twierdzenia, że w stanie faktycznym sprawy nie doszło do nabycia prawa ochronnego na znak towarowy, a jedynie do wytworzenia praw ochronnych na ten znak. Już na wstępie należy zauważyć, że zupełnie w oderwaniu od treści przepisu jak i okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku interpretacyjnym skarżący kategorycznie stwierdza, że w sprawie doszło do wytworzenia praw ochronnych na znak towarowy, podczas gdy, z wniosku interpretacyjnego wynika, że spółka nabyła prawa z dokonanego zgłoszenia znaku towarowego, który następnie zarejestrowała i uzyskała prawo ochronne na ten znak. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący Minister Finansów popada w swoistą sprzeczność. Z jednej bowiem strony stwierdza, że warunkiem uznania za wartości niematerialne i prawne praw ochronnych na znak towarowy jest jego zarejestrowanie, z drugiej zaś stwierdza, że taka sytuacja prowadziłaby do sprzecznego z treścią art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. wniosku, że prawo ochronne do znaku towarowego wytworzonego przez wnioskodawcę, formalnie przez niego zarejestrowanego w Urzędzie Patentowym, podlegałoby prawu do amortyzacji w świetle tego przepisu. Po pierwsze należy podkreślić, że nie ma różnicy w zakresie nabycia praw określonych w ustawie Prawo własności przemysłowej, a więc stosowania art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. w odniesieniu do podmiotu, który wytworzył znak towarowy i następnie go zarejestrował (nabył prawa ochronne na znak towarowy) oraz podmiotu, który najpierw nabył prawo ze zgłoszenia znaku, a następnie go zarejestrował, uzyskując tym samym prawa ochronne na ten znak. Po wtóre o wytworzeniu (stworzeniu, wyprodukowaniu) znaku można mówić co najwyżej w odniesieniu do jego pierwotnego właściciela. Jak słusznie podnosi strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie można danego przedmiotu wytworzyć dwa razy. Już chociażby z tego względu, kierując się wyłącznie zasadami logiki, w sprawie niniejszej nie można mówić o wytworzeniu znaku przez wnioskodawcę. Przechodząc do wykładni art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., który stanowi, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania prawa określone w ustawie Prawo własności przemysłowej, stwierdzić należy, iż przez prawa określone w tej ostatniej ustawie należy rozumieć prawa podmiotowe dotyczące wyłącznie prawa do znaku zarejestrowanego, które ten status nabywają ex nunc, tj. z chwilą rejestracji. Przymiotu tego nie ma znak towarowy niezarejestrowany, w tym również zgłoszony do rejestracji. W tym zakresie między stronami nie ma sprzeczności. Konsekwencją takiego stanowiska jest to, że skutek podatkowy, o który w tym zwrocie normatywnym mowa, powstaje z momentem rejestracji znaku towarowego (nabycia praw ochronnych na znak towarowy). Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie ma uzasadnionych powodów, które mogłyby być wywodzone, czy to z wykładni gramatycznej, czy też systemowej, bądź celowościowej, aby na gruncie art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. przyjmować, iż w użytym tam pojęciu "nabyte" nie mieści się uzyskanie przez podatnika prawa ochronnego na znak towarowy w drodze konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego również w sytuacji opisanej we wniosku interpretacyjnym. Art. 144 i art. 147 u.p.w.p. stanowią o "wydaniu decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy". Urząd patentowy udziela zatem w drodze decyzji prawa ochronnego na znak towarowy, a adresat tej decyzji prawo to nabywa. Nabycie prawa ze zgłoszenia znaku towarowego oraz otrzymanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, to dwa różne zdarzenia, które się nie wykluczają i które nie mogą być sobie przeciwstawiane, jak zdaje się to czynić Minister Finansów. Nabycie prawa ze zgłoszenia znaku towarowego oznacza tylko tyle, iż podmiot, który to prawo nabył, po przeprowadzeniu przez Urząd Patentowy przewidzianej przepisami u.p.w.p. procedury rozpatrywania zgłoszenia znaku towarowego, stanie się adresatem wydanej w następstwie tego decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, bądź odmowy udzielenia takiego prawa. Dodatkowo jeszcze podmiotowi temu będzie przysługiwało pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, które oznaczane jest według daty zgłoszenia w Urzędzie Patentowym. Gdyby uznać za prawidłowe prezentowane w skardze kasacyjnej rozumowanie oraz sposób wykładni art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., z których wynika, iż uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy w drodze decyzji Urzędu Patentowego, nie stanowi "nabycia" takiego prawa, co w świetle treści powyższego przepisu, jak dowodzi Minister Finansów stanowi elementarny warunek uznania tego prawa za podlegające amortyzacji wartości niematerialne i prawne, musiałoby to oznaczać, że żaden podmiot, który uzyskał prawo ochronne na znak towarowy w tym trybie, tj. poprzez decyzję Urzędu Patentowego, nie miałby możliwości amortyzacji tego prawa. Wynikałoby zatem z tego, iż jedynym sposobem uzyskania takiej możliwości byłoby nabycie takiego prawa od innego podmiotu, np. jego właściciela (por. wyrok NSA z 10 marca 2015 r., II FSK 312/13). Minister Finansów w swojej argumentacji powołuje się na wyrok NSA z 28 kwietnia 2009 r., II FSK 23/08, cytując wyrwany z kontekstu fragment uzasadnienia do tego wyroku. Natomiast dokładna analiza tego orzeczenia pozwala stwierdzić, że Sąd ten również uznaje, że dopiero zarejestrowanie znaku towarowego na mocy konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego nadaje mu bezwzględne prawo ochronne i dopiero wówczas mogą być od niego dokonywane odpisy amortyzacyjne. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461).