I OZ 1452/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. – N. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 240/14 pozostawiające bez rozpoznania wniosek K. P. – N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. P. – N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, przez wypełnienie urzędowego formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania, gdyż nie nadesłano w wyznaczonym terminie wypełnionego formularza PPF. Pismem z dnia 10 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia, podnosząc, że jest ono przedwczesne, gdyż wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych winien być rozpoznany dopiero po rozstrzygnięciu przez NSA zażalenia na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządzeniem z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt IIISA/Kr 240/14, pozostawił bez rozpoznania wniosek K. P. – N. o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd wskazał, że skarżąca nie złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie dochowała więc wymogu określonego w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Wobec tego – zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek ten należało pozostawić bez rozpoznania. Za nietrafne uznał Sąd zawarty w sprzeciwie argument, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych winien być rozpoznany dopiero po rozstrzygnięciu przez NSA zażalenia na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Sąd wskazał, że w przypadku równoczesnego złożenia przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy i zażalenia na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, w pierwszej klejności rozpatrywany jest wniosek o przyznanie prawa pomocy. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia takiego wniosku, postępowanie przed NSA w przedmiocie rozpoznania zażalenia stanie się bezprzedmiotowe, gdyż strona zwolniona od kosztów nie ma obowiązku uiszczenia wpisu. Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła K. P. – N., ponownie zarzucając przedwczesność orzekania w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych. Zdaniem skarżącej w pierwszej kolejności winno być rozpoznane zażalenie na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadza wymóg złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru (w przypadku osób fizycznych jest to wskazany formularz PPF). Niezachowanie tego wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 tej ustawy, podlegającym usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., I OPS 1/08). Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Skarżąca, pomimo stosownego wezwania do wypełnienia formularza PPF, nie złożyła w zakreślonym przez Sąd terminie takiego wniosku. Tym samym koniecznym stało się pozostawienie wniosku bez rozpoznania, co zasadnie zarządził Sąd I instancji. Nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony w zażaleniu argument dotyczący przedwczesności orzekania w sprawie prawa pomocy. Wbrew przekonaniu skarżącej, rozpoznanie wniosku strony dotyczącego udzielenia prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych nie jest uzależnione od wcześniejszego rozstrzygnięcia co do zasadności zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.