VI SA/Wa 833/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej oddala skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] grudnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku M. P. (dalej "Strona", "Skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] marca 2013 r., nr [...], orzekającą o zastosowaniu wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w związku z pośrednictwem Skarżącej w nabyciu nieruchomości przez J. U., która [...] stycznia 2011 r. zawarła umowę pośrednictwa z biurem "K." D. M., zatrudniającym Skarżącą jako pośrednika w obrocie nieruchomościami, odpowiedzialną zawodowo również za przedmiotową transakcję. Zamawiająca nie zaakceptowała żadnej z przedstawionych jej ofert, w związku z czym [...] lutego doszło do zawarcia kolejnej umowy pośrednictwa. Zamawiająca wyraziła zgodę przedsiębiorcy na wykonywanie czynności pośrednictwa na rzecz obu stron transakcji. Skarżąca również w tym przypadku była pośrednikiem w obrocie nieruchomościami odpowiedzialnym zawodowo za jej wykonanie. [...] lutego 2011 r. doszło do zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży, na podstawie której D. M. prowadzący biuro "K.", zobowiązał się sprzedać J. U. prawo własności swojego lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul. B. [...] za cenę 136.000 zł. Do zawarcia umowy sprzedaży doszło [...] kwietnia 2011 r. Biuro pośrednictwa "K." D. M., wystawiło następnie J. U. fakturę z tytułu wynagrodzenia za usługę pośrednictwa na kwotę 3.345,60 zł, która odmówiła zapłaty tej kwoty z uwagi na fakt, że nie doszło do faktycznego zaistnienia usługi pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. W toku postępowania organ ustalił ponadto, że w okresie styczeń-luty 2011 r. D. M., działając jako zamawiający, zawarł umowy pośrednictwa w sprzedaży własnego lokalu położonego w B. przy ul. B. [...], z szeregiem biur nieruchomości. Organ nie ustalił, aby D. M. zawarł taką umowę z biurem "R." Sp. z o.o. w B. [...] lutego 2011 r. została natomiast zawarta "Umowa o współpracy między firmami zajmującymi się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami", dotycząca współpracy w zakresie obrotu nieruchomościami pomiędzy biurem "R." Sp. z o. o. w B. a biurem "K." D. M. Współpraca miała polegać na wzajemnej wymianie ofert oraz wspólnym załatwianiu spraw związanych z zawieraniem transakcji. Zgodnie z § 4 tej umowy każda ze stron miała pobierać wynagrodzenie od swojego klienta. W tym samym dniu na druku firmowym biura R. Sp. z o. o. osoba o nieczytelnym podpisie pokwitowała odbiór oferty mieszkania położonego w B. przy ul. B. [...]. Zdaniem organu właściciel biura "K." – D. M. miał prawo zaproponować klientce ofertę sprzedaży należącej do niego nieruchomości, jednakże w sytuacji, gdy J. U. zdecydowała się na zakup lokalu należącego do przedsiębiorcy, transakcja ta leżała już poza zakresem umowy pośrednictwa, gdyż przedsiębiorca - właściciel biura nie skojarzył kupującej z innym sprzedającym, tylko zaproponował kupno własnego lokalu. Skarżąca, będąc odpowiedzialną zawodowo za wykonanie czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, akceptowała sytuację, w której właściciel biura "K." - przedsiębiorca D. M. zażądał od zamawiającej zapłaty za usługę pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, której faktycznie nie było. Organ nie zaakceptował wyjaśnień Strony, jakoby oferta sprzedaży lokalu przy ul. B. [...] została przedstawiona kupującej jako oferta przekazana przez biuro "R.", bowiem biuro to mogło przekazać tylko takie oferty, co do których posiadało zawarte ze sprzedającymi stosowne umowy pośrednictwa. Wśród 17 umów pośrednictwa w obrocie nieruchomościami przedstawionych przez Skarżącą , mających stanowić dowody zawarcia przez D. M. umów pośrednictwa z innymi biurami nieruchomości, nie było umowy zawartej z biurem "R.". Organ dodał, że gdyby D. M. rzeczywiście zlecił pośrednictwo w sprzedaży swojego lokalu biuru "R." to powinien zapłacić temu biuru wynagrodzenie z tytułu pośrednictwa, co jednak nie zostało w niniejszej sprawie wykazane. Organ stwierdził, że Strona naruszyła przepisy prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie kary dyscyplinarnej, w tym zasadę ochrony interesu swojego klienta, wyrażoną w art. 181 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz lojalności wobec klienta wyrażoną w § 3 "Standardów nieruchomościami", ogłoszonych w komunikacie Ministra Infrastruktury z dnia 18 marca 2009 r. (Dz. Urz. Nr 3 poz. 14), dopuszczając do sytuacji, w której klientka miałaby płacić za usługę faktycznie niewykonaną. Strona, jako pośrednik w obrocie nieruchomościami, jak wskazał organ, nie kwestionowała również prawa przedsiębiorcy do żądania wynagrodzenia od kupującej, co więcej w swojej argumentacji uważała to żądanie za zasadne, Czym naruszyła § 6 i § 12 "Standardów zawodowych pośredników w obrocie nieruchomościami", zgodnie z którymi pośrednik w obrocie nieruchomościami jest obowiązany do odmowy wykonania czynności pośrednictwa, która pozostawałaby w sprzeczności z przepisami prawa lub standardami zawodowymi. Jednocześnie zachowanie Strony stanowiło naruszenie przepisu § 15 Standardów zawodowych pośredników w obrocie nieruchomościami, zgodnie z którym powinna aktywnie dążyć do wyeliminowania w swym otoczeniu (biurze nieruchomości "K.") praktyk sprzecznych z przepisami prawa, standardami zawodowymi lub uchybiających godności zawodu. W związku z powyższym organ orzekł w decyzji z [...] marca 2011 r. o zastosowaniu wobec Strony kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 182 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] marca 2013 r. Strona podniosła, że postępowanie w jej sprawie rozpoczęło się dopiero w październiku 2012 r. Pośrednik co prawda od początku był reprezentowany przez pełnomocnika jednakże z niewyjaśnionych przyczyn nie brał on udziału w sprawie i nie był informowany o jakichkolwiek terminach Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Dopiero na skutek zażalenia na bezczynność organu wniesionego przez pełnomocnika [...] października 2012 r. sprawa została rozpoczęta. Strona wskazała, że jej pełnomocnik w piśmie z [...] grudnia 2012 r. poinformował organ i udokumentował, że w związku z urodzeniem dziecka Strona nie może uczestniczyć w posiedzeniu Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Chce uczestniczyć osobiście w postępowaniu wyjaśniającym i prosi o wyznaczenie terminu posiedzenia na maj 2013 r. Powyższe pismo pozostało bez odpowiedzi, a posiedzenie odbyło się. Strona następnie podniosła, że organ zdawkowo wskazał, iż brak jest umowy z biurem "R." oraz, że brak jest potwierdzenia zapłaty wynagrodzenia od tegoż biura. Bez żadnych podstaw organ uznał to za fikcję i linię obrony. Tymczasem nie jest to prawda. Umowa z biurem R. była zawarta i zostało uiszczone honorarium. Organ nie podjął jednak jakichkolwiek kroków w kierunku sprawdzenia wspomnianego faktu. Tymczasem to do organu, a nie strony należy ustalanie wszelkich okoliczności w sprawie. Strona dodała, że zapoznała klienta z kilkoma ofertami, z których jedna stanowiła własność pracodawcy Pośrednika. Klientka nie miała nic przeciwko temu i na tę ofertę zgodziła się. Ponadto mieszkanie to było wystawione jako oferta przez inne biura nieruchomości, z którymi pracodawca Pośrednika zawarł umowy pośrednictwa. Nieprzedstawienie owej oferty klientce wprost prowadziłoby do naruszenia zasady ochrony interesu osób, na rzecz których Pośrednik wykonuje swoje czynności. Ponadto, skoro zgodnie z art. 180 ustawy o gospodarce nieruchomościami, pośrednictwo to "wykonywanie czynności zmierzających do zawarcia przez inne osoby umów" to niewątpliwie z punktu widzenia Pośrednika w niniejszej sprawie owymi innymi osobami są klient oraz pracodawca Pośrednika. Strona dodała również, że z art. 180 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że czynności pośrednictwa oceniane są z punktu widzenia klienta pośrednika (zamawiającego), a nie z punktu widzenia obu stron transakcji. Pośrednik działa bowiem co do zasady na rzecz jednej ze stron transakcji i bez znaczenia jest (dla czynności pośrednictwa) kto stoi po drugiej stronie. Strona podsumowała, że celem Pośrednika nie było naruszenie jakichkolwiek norm bądź działanie na niekorzyść klienta. Jedyne co można ewentualnie zarzucić to inną interpretację przepisów o pośrednictwie. Nie może to jednak skutkować wymierzeniem, dotąd niekaranemu Pośrednikowi, tak surowej kary, jaką jest 3 miesięczny okres zawieszenia licencji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ponownie opisał stan faktyczny niniejszej sprawy i zgadzając się z argumentacją zawartą w decyzji I instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] lutego 2014 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, z uwagi na naruszenie art. 156 pkt 2 K.p.a., tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] marca 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa) na rzecz Skarżącej od organu według norm przepisanych. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 6 K.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów, przejawiające się w jego niezastosowaniu skutkującym nieważnością postępowania, gdyż decyzja została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ organ nie miał prawa wydać decyzji utrzymującej w mocy decyzję o nałożeniu kary dyscyplinarnej, jako że w dniu 1 stycznia 2014 r. postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej pośredników wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. umarza się; 2. art. 7 i art. 8 K.p.a. przejawiające się w naruszeniu zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów, poprzez opatrzenie zaskarżonej decyzji datą "[...] grudnia 2013 r.", podczas gdy wysłana ona została dopiero [...] stycznia 2014 r., zatem już po uchyleniu przepisów dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej, co stoi w sprzeczności z w/w zasadami, o czym organ miał świadomość. Pełnomocnik Skarżącej podniósł w skardze, że organ sporządził decyzję w ostatnim dniu obowiązywania przepisów dot. odpowiedzialności zawodowej pośrednika, gdyż w dniu 1 stycznia 2014 r. zmienił się stan prawny. Organ podpisał decyzję [...] grudnia 2013 r., ale wysłał ją dopiero w dniu [...] stycznia 2014 r. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej, w niniejszej sprawie uznać należy, że decyzja została wydana z dniem [...] stycznia 2014 r., a nie w dniu [...] grudnia 2013 r. W dniu doręczenia decyzji stronie weszła ona do obrotu prawnego. Zgodnie z przywołanym przez pełnomocnika Skarżącej orzecznictwem sądów administracyjnych decyzja administracyjna jest wydana dopiero z chwilą jej doręczenia stronie. Skoro zatem decyzję uznać należy za wydaną w dniu doręczenia jej stronie, wydana została ona bez podstawy prawnej, bowiem w dniu [...] stycznia 2014 r. brak było przepisu umożliwiającego nałożenie na pośrednika kary dyscyplinarnej w obliczu "uwolnienia" zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (obecnie Minister Infrastruktury i Rozwoju) orzekł wobec Skarżącej, na podstawie art. 195a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wynikającą z art. 183 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, karę dyscyplinarną zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy, z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Organ uznał, że Skarżąca naruszyła przede wszystkim zasadę ochrony interesu swojego klienta, wyrażoną w art. 181 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez akceptację i dopuszczenie do sytuacji, w której klientka biura obrotu nieruchomościami, w którym zatrudniona była Skarżąca, miała zapłacić za usługę faktycznie niewykonaną, za wykonanie której odpowiedzialna była Skarżąca jako pośrednik w obrocie nieruchomościami. Zgodnie z art. 180 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji: "Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami polega na zawodowym wykonywaniu przez pośrednika w obrocie nieruchomościami czynności zmierzających do zawarcia przez inne osoby umów: 1) nabycia lub zbycia praw do nieruchomości; 2) nabycia lub zbycia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego lub prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej; 3) najmu lub dzierżawy nieruchomości albo ich części; 4) innych niż określone w pkt 1-3, mających za przedmiot prawa do nieruchomości lub ich części". Jak wynika natomiast z art. 181 ust. 1 tej ustawy: "Pośrednik w obrocie nieruchomościami jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w art. 180 ust. 1 i ust. 1a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zasadami etyki zawodowej. Jest on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności". W świetle powyższej regulacji, należy zgodzić się z organem, iż w sytuacji w której właściciel biura nieruchomości sprzedaje własne mieszkanie klientce biura po wcześniejszym zawarciu z tą klientką umowy pośrednictwa w nabyciu nieruchomości, nie dochodzi do czynności z zakresu pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, a więc czynności zmierzających do zawarcia przez inne osoby jednej z umów, o których mowa w art. 180 ust. 1 ustawy o obrocie nieruchomościami. Istota pośrednictwa w obrocie nieruchomościami polega na kojarzeniu stron transakcji, której przedmiotem jest nieruchomość, a więc pośredniczenie w tej transakcji, a nie dokonywanie tej transakcji. Trudno przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie właściciel biura pośrednictwa w obrocie nieruchomościami "K.", występował jako klient własnego biura. Dlatego też, zdaniem Sądu, zażądanie od klientki biura "K.", po sprzedaniu jej lokalu mieszkalnego i pobraniu kwoty 137.00 zł tytułem ceny za ten lokal, wynagrodzenia za usługę pośrednictwa, było nadużyciem ponieważ w przedmiotowej sprawie doszło do sprzedaży lokalu mieszkalnego, a nie do pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w rozumieniu art. 180 ust. 1 ustawy o obrocie nieruchomościami. W przedmiotowej sprawie kluczowa była rola Skarżącej jako pośrednika w obrocie nieruchomościami, ponieważ w stanie prawnym obowiązującym do [...] grudnia 2013 r., pośrednictwo w obrocie nieruchomościami było działalnością zawodową wykonywaną przez pośredników na zasadach określonych w ustawie o obrocie nieruchomościami (art. 179 ust. 1 tej ustawy), pośrednikiem w obrocie nieruchomościami mogła być osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową nadaną w trybie przepisów ustawy o obrocie nieruchomościami (art. 179 ust. 2 tej ustawy). Prowadzenie działalności w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej było możliwe, w przypadku gdy czynności z zakresu pośrednictwa w obrocie nieruchomościami były wykonywane przez pośredników w obrocie nieruchomościami (art. 179 ust. 3 ustawy o obrocie nieruchomościami). Pośrednik w obrocie nieruchomościami wykonywał zawód prowadząc działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, lub w ramach stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej u podmiotu prowadzącego działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami (art. 180 ust. 7 ustawy o obrocie nieruchomościami). W niniejszej sprawie Skarżąca była zatrudniona w biurze pośrednictwa w obrocie nieruchomościami "K." i jako pośrednik w obrocie nieruchomościami zawodowo odpowiedzialny za wykonanie umowy pośrednictwa zawartej z ww. klientką biura, powinna była się sprzeciwić żądaniu zapłaty za niewykonaną usługę pośrednictwa. Organ zatem słusznie uznał, iż Skarżąca działała nie tylko wbrew normie wynikającej z art. 181 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale również naruszyła § 6, § 12 i § 15 "Standardów zawodowych pośredników w obrocie nieruchomościami", wydanych na podstawie art. 181 ust. 5 ustawy o obrocie nieruchomościami przez Ministra Infrastruktury w komunikacie z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie uzgodnienia standardów zawodowych pośredników w obrocie nieruchomościami (Dz. Urz. MI. Nr 3 poz. 14). W świetle przywołanej regulacji pośrednik w obrocie nieruchomościami jest obowiązany do odmowy wykonania czynności pośrednictwa, która pozostawałaby w sprzeczności z przepisami prawa lub standardami zawodowymi, nie może wykonywać poleceń pracodawcy niezgodnych z prawem oraz naruszających standardy zawodowe, a także powinien dążyć do wyeliminowania w swym otoczeniu praktyk sprzecznych z przepisami prawa, standardami zawodowymi lub uchybiających godności zawodu. Zgodzić się należy z organem, iż nie zostało wykazane aby lokal mieszkalny sprzedany klientce biura "K." w niniejszej sprawie został jej przedstawiony jako oferta innego biura – "R." Sp. z o.o. Brak jest bowiem w aktach sprawy umowy pośrednictwa zawartej pomiędzy tym biurem i właścicielem biura "K.", którego przedmiotem byłby ww. lokal mieszkalny, jak również zapłaty wynagrodzenia za realizację tej umowy pośrednictwa. Rację ma organ twierdząc, że w tej kwestii ciężar dowodowy znajduje się po stronie Skarżącej, która powinna wykazać prawdziwość swoich twierdzeń. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 24 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 661/08: "Obowiązkiem organu administracji jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zakres materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia, wynika z treści żądania strony, a organ winien podjąć stosowne działania, w tym również żądać od strony przedstawienia dokumentów na poparcie jej twierdzeń, w celu ustaleniu stanu faktycznego. Zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza jednak, że w jego toku strona może zachowywać się biernie, ponieważ to na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń z których wywodzi ona określone, korzystne dla siebie skutki prawne". Sąd nie stwierdza również naruszenia przepisów postępowania związanych z udziałem Skarżącej w postępowaniu wyjaśniającym. Skarżąca działała w postępowaniu za pośrednictwem pełnomocnika, który występował również jako jej obrońca w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej Skarżącej. Po wyjaśnieniu wątpliwości dotyczących pełnomocnictwa, organ umożliwił pełnomocnikowi Skarżącej udział w postępowaniu wyjaśniającym. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze, dotyczących kwestii wydania oraz doręczenia decyzji, Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez pełnomocnika Skarżącej, iż decyzja administracyjna jest wydana z chwilą jej doręczenia. Już z samego przepis art. 110 K.p.a. wynika, iż nie można identyfikować wydania decyzji administracyjnej z jej doręczeniem lub ogłoszeniem. Od chwili doręczenia bowiem lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej, decyzja administracyjna wiąże organ który ją wydał. Aby decyzja administracyjna mogła być doręczona, musi być wcześniej wydana, czyli podpisana przez właściwy organ. Stanowisko powyższe wyrażone jest w doktrynie jak i w orzecznictwie. Zgodnie z komentarzem do art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego Andrzeja Wróbla: "Przyjęcie, że niedoręczona decyzja nie istnieje w sensie prawnym oraz że doręczenie decyzji jest równoznaczne z jej wydaniem, pozbawia art. 110 nie tylko logicznego, lecz także normatywnego sensu. Decyzja istnieje w sensie prawnym od dnia jej podpisania przez upoważnioną osobę i tylko istniejąca decyzja może być skutecznie doręczona. Taka decyzja jest decyzją, którą organ wydał; jest on związany tą wydaną decyzją od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia (...) należy z naciskiem podkreślić, że wszystkie skutki doręczenia lub ogłoszenia mogą dotyczyć tylko decyzji uprzednio istniejącej, tj. takiej, która nie tylko została sporządzona, lecz także podpisana" (Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art.110 Kodeksu postępowania administracyjnego [w:] , Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), LEX/el, 2014, za uchwałą SN z dnia 26 września 2000 r., III CZP 29/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 25; Biul. SN 2000, nr 9, poz. 5; Wokanda 2000, nr 11, s. 9; M. Praw. 2001, nr 1, s. 6; Prok. i Pr.-wkł. 2001, nr 2, s. 28; M. Praw. 2001, nr 3, s. 161; Prz. Sąd. 2002, nr 1, s. 140). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 216/10 stwierdził, że: "Przypomnieć zatem trzeba, że decyzja niewątpliwie wywołuje skutki prawne dopiero z chwilą wprowadzenia jej do obrotu prawnego w drodze doręczenia lub jej ogłoszenia (art.110 kpa). (...) Nie oznacza to jednak, że w pojęciu "wydanie decyzji" mieści się również doręczenie tego aktu. Wynika to między innymi z unormowania zawartego w art.107 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem do konstytutywnych elementów omawianej formy działania organu administracji publicznej zalicza się bowiem: oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie, podpis piastuna funkcji organu administracji publicznej lub osoby działającej w imieniu organu, a także datę wydania decyzji. Chwilą wydania decyzji jest wobec tego nie data doręczenia stronie lecz data jej sporządzenia, czyli w przypadku decyzji pisemnej dzień podpisania decyzji zawierającej prawem wymagane składniki. Wydanie, ogłoszenie i doręczenie aktu to trzy odrębne czynności podejmowane w toku postępowania, które ustawodawca wyraźnie rozróżnia i z którymi łączy różne skutki tak procesowe jak i materialne ( por. E. Frankiewicz "Wydanie a doręczenie decyzji administracyjnej" PiP 2002/2/70)". W niniejszej sprawie, zaskarżona decyzja została wydana, a więc podpisana przez osobę działającej w imieniu organu, [...] grudnia 2013 r., wysłana [...] stycznia 2014 r., a doręczona Stronie [...] stycznia 29014 r. natomiast pełnomocnikowi Strony [...] stycznia 2014 r. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej ponieważ w dniu jej wydania, obowiązywały jeszcze przepis ustawy o obrocie nieruchomościami, stanowiące podstawę nałożenia na Skarżącą kary dyscyplinarnej. Nie doszło w związku z tym do naruszenia art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. poz. 829), zgodnie z którym: "Postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. umarza się", jak również do złamania zasady praworządności wyrażonej w art. 6 K.p.a. Wysłanie natomiast decyzji do Strony postępowania, osiem dni po jej wydaniu nie jest z całą pewnością całkowicie prawidłowym działaniem organu, jednak nie godzi to w zasady wyrażone w art. 7 oraz art. 8 K.p.a., a przynajmniej nie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy jak i przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.