I ONP 3/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Zofia Flasińska, Jolanta Rajewska, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi W. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1130/12 oddalającego skargę kasacyjną W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 871/11 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku. Skarżący W. C. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1130/12 oddalającego jego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Skarżący zarzucił rażącą niezgodność wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2013 r. z art. 17 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.Urz. z 2012 r. nr C 326, str. 391 i nn.) oraz z art. 130 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art.47 i art. 48 K.c., art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 6, 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. Poprzednia skarga W. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2013 r. została odrzucona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt I ONP 1/14, z uwagi na to, że niedopuszczalna jest skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oparta tylko na zarzucie naruszenia art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz na zarzutach naruszenia przepisów prawa krajowego, albowiem nie dotyczy naruszenia norm prawa Unii Europejskiej w rozumieniu art. 285a § 3 w związku z art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku podlega odrzuceniu. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne z chwilą ich wydania i co do zasady nie podlegają zaskarżeniu. Stosownie do art. 285a § 3 P.p.s.a. od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia prawa Unii Europejskiej. Naruszenie to ma dotyczyć konkretnej normy prawa Unii Europejskiej, która była stosowana w rozpoznawanej sprawie lub powinna być stosowana, przy czym naruszenie takiej normy ma charakter rażący. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna zawierać wskazanie konkretnego przepisu prawa Unii Europejskiej, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 285e pkt 3 w związku z art. 285e § 3 P.p.s.a.). Skarżący w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1130/12 zarzucił naruszenie art. 17 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej: KPP) oraz szeregu przepisów prawa krajowego. Zarzuty naruszenia powołanych przepisów nie wskazują, że niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej, albowiem niewystarczające jest przytoczenie przez skarżącego jedynie art. 17 ust. 1 KPP bez powiązania z przepisem prawa Unii Europejskiej, który był stosowany lub powinien być stosowany w tej sprawie. Żaden taki przepis prawa Unii Europejskiej, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne nie został wskazany. Jakkolwiek skarżący, zarzucając naruszenie art. 17 ust. 1 KPP, powołuje się na art. 6 ust. 1. Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: TUE), zgodnie z którym Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 roku, w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 roku w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak Traktaty, to całkowicie pomija kwestie zakresu stosowania praw i zasad zawartych w Karcie. Zakres zastosowania praw i zasad zawartych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej został uregulowany w art. 51 ust. 1 KPP, w świetle którego prawa i zasady określone w Karcie są wiążące dla państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. W wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie C-617/10 (pkt 21) Åkerberg Fransson Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjął, że poszanowanie praw podstawowych chronionych na mocy Karty jest konieczne w sytuacji, gdy mające zastosowanie w sprawie przepisy mieszczą się w zakresie stosowania prawa Unii. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie C-206/13 (pkt 24) Cruciano Siragusa, w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że pojęcie stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 KPP wymaga istnienia powiązania określonego stopnia z prawem Unii Europejskiej. Oznacza to, że co prawda Karta praw podstawowych jako prawo pierwotne jest częścią porządku prawnego Unii Europejskie, ale zarzut naruszenia postanowień tej Karty może być podnoszony tylko w sytuacji, gdy w sprawie mają zastosowanie lub powinny mieć zastosowanie inne niż Karta przepisy prawa Unii Europejskiej. Wniosku tego nie podważa brzmienie art. 6 ust. 1 TUE. Tym samym zarzut naruszenia przepisów Karty praw podstawowych nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń NSA, ponieważ Karta znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy w sprawie mogą mieć zastosowanie inne przepisy prawa Unii Europejskiej i wskazanie tych przepisów jest wymogiem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia NSA określonym w art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a., którego niedopełnienie skutkuje odrzuceniem skargi, na podstawie art. 285h § 1 P.p.s.a. Skarżący, ograniczając się do wskazania art. 17 ust. 1 KPP, nie wskazał, że w tej sprawie stosuje się przepis prawa Unii Europejskiej. Tak sformułowane podstawy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2013 r. nie wskazują naruszenia norm prawa Unii Europejskiej w rozumieniu art. 285a § 3 w związku z art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a. W konsekwencji skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1130/12, podlega odrzuceniu, ponieważ nie spełnia wymagań określonych w art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285h § 1 w związku z art. 285a § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.