II FZ 1573/14

II FZ 1573/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 sierpnia 2014 r., I SA/Gl 717/14 w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi O. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 28 kwietnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. 1. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o odpowiedzialności solidarnej O. A. (zwanego dalej skarżącym) za zaległości podatkowe spółki akcyjnej, powstałe w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków wiceprezesa zarządu, z tytułu podatku dochodowego za 2009 r. 2. Skarżący w skardze na powyższą decyzję zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a). W uzasadnieniu wniosku podniósł, że zaskarżona decyzja nakłada obowiązek zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kwoty ponad 7.000 zł. W jego ocenie "wyegzekwowanie tak sporej sumy przed rozpatrzeniem niniejszej skargi spowoduje niepowetowaną szkodę oraz pozbawi skarżącego i jego rodzinę środków do życia". Nadto wskazał, że w przypadku uchylenia decyzji organ podatkowy poniesie - z uwagi na miejsce zamieszkania skarżącego - bezzasadnie wysokie koszty egzekucyjne. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, I SA/Gl 717/14, oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że skarżący ograniczył się tylko do ogólnikowych twierdzeń we wniosku, a podnoszony argument "bezzasadności poniesienia kosztów egzekucyjnych" nie jest przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący oświadczył, że argumenty przytoczone przez niego we wniosku są jak najbardziej konkretne i wskazują na konieczność objęcia go instytucją wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. 3. Zasadą jest, że ostateczne decyzje organów podlegają wykonaniu. Wyjątkiem od tej zasady jest – wszczęte na wniosek strony – postępowanie w zakresie wstrzymania wykonania decyzji. Skoro zatem zostało ono wszczęte na wniosek- w interesie strony leży staranne jego uzasadnienie. Wielokrotnie orzecznictwo podkreślało, że przesunięcie środków finansów ma co do zasady charakter odwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2008 r., I OZ 28/08) . Dlatego wnioskodawca powinien wskazać, jakie konsekwencje będzie miało dla niego pozyskiwanie środków. Może się bowiem okazać, że wysokość kwoty jest tak duża, iż zmusi skarżącego do: sprzedania domu, środków transportu, które są mu niezbędne do pracy zawodowej, spowoduje konieczność zamknięcia działalności gospodarczej. Dla poparcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji niezbędne było przedstawienie wyciągu z rachunku bankowego, wskazanie wysokości ponoszonych comiesięcznych koniecznych opłat, wskazanie wysokości kwoty, która pozostaje do dyspozycji skarżącego po ich uiszczeniu. Istotne było również to, czy kwota pozostała po poniesieniu koniecznych wydatków służy utrzymaniu jedynie skarżącego, czy jeszcze osób pozostających na jego utrzymaniu. Wszystkie te okoliczności mają znaczenie. Wskazują bowiem konkretnie jak przedmiotowa kwota ma się do sytuacji finansowej skarżącego. Informacje dotyczące aktualnego kursu obcej waluty, czy statystyczne wskazanie, że kwota wynikająca z decyzji dziesięciokrotnie przekracza średnią płacę w kraju również nie daje obrazu sytuacji finansowej skarżącego. Pełnomocnik skarżącego w zażaleniu podniósł, że podając we wniosku średni kurs NBP złotego do hrywny uprawdopodobnił możliwość wystąpienia szkody u skarżącego. Sąd nie podziela tego stanowiska. We wniosku niezbędne jest podanie informacji, które przybliżą osobistą, konkretną sytuację strony, która to sytuacja uzasadnia wyjątek w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Informacje te wskażą, że w danej sytuacji zwrotne przeniesienie sumy pieniężnej wynikającej z decyzji nie naprawi sytuacji. Odnosząc się zaś do różnicy między słowem uprawdopodobnienie, a udowodnienie, należy wskazać, że niemożliwe jest udowodnienie zdarzeń, które dopiero nastąpią w przyszłości. Niewątpliwie jednak można je uprawdopodobnić, przedstawiając stosowne dokumenty. Same twierdzenia strony nie dają sądowi żadnego punktu oparcia. W art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca przewidział restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy. Jej zastosowanie uzależnił od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. To nakłada określone obowiązki na stronę wnoszącą wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych obowiązków skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wywiązał się. 4. Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.