I GSK 2171/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant asystent sędziego Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1931/14 w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1931/14 oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 20 maja 2014 r. nr [...] BC w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. Sąd orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 3 marca 2011 r. [...] – dalej: skarżący - dokonała zgłoszenia celnego, wg dokumentu SAD nr OGL [...] , do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru w postaci m.in. "kamer w długopisach, zegarkach i obudowie plastikowej. Towar sklasyfikowano do kodu Taric 8525 80 19 90, ze stawką celną - 4,9% i stawką podatku VAT w wysokości 23% (kod dodatkowy V999). Zgłoszenie celne zostało przyjęte, a towar po zabezpieczeniu należności celnych i podatkowych objęto procedurą dopuszczenia do obrotu wg kodu Taric zadeklarowanego przez zgłaszającego. W dniu 29 kwietnia 2013 r. przeprowadzono w firmie skarżącego przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego [...]1 kontrolę towarów oraz dokumentacji celno-handlowej w zakresie ustalenia rodzaju i klasyfikacji taryfowej towarów objętych pozycjami HS 8519, 8517 i 8525, importowanych w okresie od 18.10.2010 r. do 21.03.2013 r. W jej wyniku stwierdzono nieprawidłowości w zakresie odnośnie m.in. kamer szpiegowskich ukrytych w przedmiotach codziennego użytku. Naczelnik Urzędu Celnego [...]2 decyzją z dnia 30 stycznia 2014 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności celnych wynikającej z długu celnego w następstwie zmiany klasyfikacji taryfowej oraz stawki celnej dla importowanych "mini kamer" (poz. 1 dok. SAD). Towar zaklasyfikowano do kodu Taric 8525 80 99 00, ze stawką celną 14%. Orzekając na skutek odwołania skarżącego Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z 20 maja 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, przedmiotem importu były kamerki ukryte w długopisie ("[...]"), zegarkach ("[...]") i plastikowaych obudowach ("[...]") posiadające funkcję rejestracji obrazu i dźwięku w formacie zapisu wideo AVI z możliwością rejestracji plików wideo z zewnętrznego źródła. Właściwą do ich zaklasyfikowania jest pozycja 8525 WTC, kod Taric 8525809900. Organ II instancji wskazał, że importowany towar, w postaci mini kamer ze względu na podstawową funkcję jaką pełni (kamery wideo) winien być klasyfikowany do pozycji 8525 WTC, obejmującej kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo. Klasyfikacja jest wyznaczona postanowieniami reguł 1 i 3b) ORINS oraz uwagi 3 do Sekcji XVI. Stanowi ona, iż jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, zespoły maszyn składających się z dwóch lub więcej maszyn, połączonych razem, aby tworzyć całość oraz inne maszyny przeznaczone do wykonywania dwóch lub więcej wzajemnie uzupełniających się lub alternatywnych funkcji, należy klasyfikować tak, jakby składały się tylko z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową. Zdaniem organu odwoławczego w celu identyfikacji nośnika zdolnego do rejestracji plików wideo należy posiłkować się Notami wyjaśniającymi do pozycji 8523 WTC obejmującej z brzmienia różne typy nośników takich, jak "dyski, taśmy, półprzewodnikowe urządzenia pamięci trwałej, karty inteligentne i inne nośniki do rejestrowania dźwięku lub innych zjawisk, nawet nagrane, włączając matryce do produkcji dysków, ale wyłączając produkty objęte działem 37". Są to nośniki służące do rejestrowania dźwięku lub innych zjawisk (np. dane liczbowe; tekst; obrazy, wideo lub inne dane graficzne; oprogramowanie). Takie nośniki są zazwyczaj umieszczane w urządzeniu do zapisu lub odtwarzania, lub z niego wyjmowane, i mogą być przenoszone z jednego do drugiego urządzenia, do zapisu lub odtwarzania. Organ wskazał, że urządzenia mają możliwość zapisywania danych z zewnętrznego źródła, tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna i mogą być używane jako pendrive. Oznacza to, iż pliki wideo mogą być przesyłane przez złącze USB do przedmiotowych urządzeń na kartę microSD (lub SD) z urządzenia do automatycznego przetwarzania danych. Takie urządzenia zaś należy klasyfikować do kodu Taric 8525 80 99 00, jako pozostałe rejestrujące kamery wideo. Uzasadniając oddalenie skargi [...] na powyższą decyzję WSA w Warszawie podniósł, że dla urządzeń rejestrujących sekwencje wideo pochodzące z własnego, zewnętrznego źródła, czyli mini kamery ukryte w zegarach, długopisach i pamięci przenośnej USB, właściwym do zaklasyfikowania jest kod Taric 8525 80 99 00. Sąd podniósł, że importowany towar ze względu na podstawową funkcję jaką pełni (kamery wideo), zgodnie z postanowieniami reguł 1 i 3b) ORINS oraz uwagi 3 do Sekcji XVI jest taryfikowany do pozycji 8525 WTC, obejmującej kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo. Kod CN 8525 80 19 – "pozostałe" kamery telewizyjne wyszczególnione w kodach 8525 80 19 20, 8525 80 25 8525 80 19 31, 8525 80 19 35, 8525 80 19 40, 8525 80 19 90; kod CN 8525 80 30 - "kamery i aparaty cyfrowe" inne niż wymienione powyżej (tzn. z wyłączeniem kamer telewizyjnych), kod CN 8525 80 91 - "rejestrujące kamery wideo nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną, kod CN 8525 80 99 - ,,pozostałe" rejestrujące kamery wideo, tzn. te, które nadają się nie tylko do zapisywania plików wideo pochodzących z wbudowanej wewnątrz kamery telewizyjnej, ale także plików pochodzących z innych źródeł. Zdaniem Sądu I instancji urządzenia mogące zapisywać dane na półprzewodnikowych urządzeniach pamięci trwałej, tj. wewnętrznej pamięci flash lub wymiennej karcie pamięci micro SD/micro SD HC, pochodzące z zewnętrznego źródła, tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna – dzięki posiadaniu funkcji pendrive’a, są taryfikowane do kodu CN 8525 80 99, jako pozostałe rejestrujące kamery wideo, zgodnie z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS, brzmieniem uwagi 3 do Sekcji XVI oraz kodów CN 8525 80 19, 8525 80 91, 8525 80 99, jak również treścią not wyjaśniających do pozycji 8525 i 8523 WTC. W ocenie, WSA wskazany przez skarżącego kod Taric 8525 80 19 90, obejmujący "pozostałe" kamery telewizyjne, które nie posiadają zdolności do rejestracji sekwencji wideo pochodzących ani z własnego, ani z zewnętrznego źródła, czyli takie, które nie mogą pracować w trybie pendrive - nie dotyczy towaru będącego przedmiotem importu, co oznacza, iż nie może mieć zastosowania. Już sama możliwość rejestracji sekwencji wideo do pendrive'a (kamera w długopisie) lub na wymiennej karcie pamięci mikro SD (lub mikro SD HC) wyklucza klasyfikację przedmiotowego towaru do deklarowanego kodu Taric, ponieważ, urządzenia objęte kodem 8525 80 19 90 takich zdolności (tj. rejestracji plików wideo) nic posiadają. Cechą przesądzającą o zastosowaniu kodu Taric 8525 80 99 00 jest rejestrowanie plików wideo na nośnikach trwałej pamięci półprzewodnikowej, z zewnętrznego źródła tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna, dzięki posiadaniu przez urządzenia funkcji pendrive’a. W przypadku kamer ukrytych w długopisie, plastikowych obudowach i zegarkach, nagrywanie plików odbywa się na kartach pamięci mikro SD lub mikro SD HC stosujących także jako nośnik danych pamięć flash (vide: specyfikacja Nr 10 , 15 i 21). Tym samym, możliwość pracy w trybie pendrive stanowi cechę przesądzającą o taryfikacji przedmiotowych urządzeń do kodu Taric 8525 80 99 00 obejmującego ,,pozostałe" rejestrujące kamery wideo, tzn. te, które nadają się nie tylko do zapisywania plików wideo pochodzących z wbudowanej wewnątrz kamery telewizyjnej, ale także plików pochodzących z innych źródeł. Natomiast sam rodzaj nośnika danych - tj. wewnętrzna pamięć flash lub pamięć flash na wymiennych kartach pamięci mikro SD/mikro SD HC nie przesądza o taryfikacji towarów do jednego z kodów CN - 8525 80 19, 8525 80 91 lub 8525 80 99. WSA zauważył, że zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji ( UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. dotyczącym klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (DZ.UE L. z 2011 r. Nr 319, poz. 39 dalej: rozporządzenie KE nr 1249/2011) towarem, który klasyfikuje się do kodu CN 85258099 jest przenośne urządzenie do przechowywania i zapisywania plików wideo, w którym zarejestrowane przez urządzenie sekwencje wideo mogą być przesyłane albo przez złącza USB do urządzenia do automatycznego przetwarzania danych bez zmiany formatu plików wideo, albo do cyfrowego urządzenia wideo do zapisu, monitora lub odbiornika telewizyjnego przez złącze AV, gdzie pliki wideo mogą być przesyłane do urządzenia z urządzenia automatycznego przetwarzania danych przez złącze USB. Klasyfikacja analogicznych towarów jest uzależniona od możliwości zapisywania plików wideo ze źródeł innych, niż wbudowana kamera telewizyjna. Jeżeli istnieje taka możliwość - właściwym jest kod CN 8525 80 99, natomiast jeżeli nie, tzn. gdy rejestrujące kamery wideo nadają się tylko do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez wbudowaną kamerę telewizyjną - prawidłowym jest kod CN 8525 80 91, zgodnie z jego brzmieniem w taryfie celnej. Dokonana klasyfikacja taryfowa kamer jest zgodna z wiążącymi informacjami taryfowymi, m.in. wydanymi dla: 1) mini kamery cyfrowej, przeznaczonej do zamontowania w przedmiotach codziennego użytku, np. w długopisie, zegarku, okularach, breloczku czy pilocie samochodowym. Nazywana kamerą szpiegowską; umożliwia nagrywanie z ukrycia obrazów nieruchomych (w formacie JPG), sekwencji wideo (w formacie AVI) oraz głosu w formacie WAV. Posiada wszystkie funkcje i parametry tradycyjnej kamery cyfrowej. Nagrane pliki zapisywane są na standardowych kartach pamięci micro SD do 16 GB. Gniazdo USB umożliwia przesyłanie nagranych plików do komputera klasy PC. Urządzenie może być również wykorzystane jako tradycyjny pendrive do przenoszenia plików oraz po podłączeniu do komputera jako kamera internetowa. Kamera zasilana jest baterią litowo-jonową. W zestawie znajduje się kabel USB, płyta CD i instrukcja. Towar zataryfikowano do kodu CN 8525 80 99, zgodnie z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS, na podstawie uwagi 3 do Sekcji XVI i zgodni« z brzmieniem podpozycji 8525 80 99 właściwej dla pozostałych rejestrujących kamer i wideo (vide WIT nr PL-WIT-2013-01262 z dnia 06.08.2013 r.) 2) minikamery cyfrowej wbudowanej w długopis. Z uwagi na wymiary i obudowę umożliwia nagrywanie filmów w dyskretny sposób; nazywana jest urządzeniem szpiegowskim. Posiada wszystkie funkcje i parametry tradycyjnej kamery cyfrowej. Obraz i dźwięk zapisywane są na dysku wewnętrznym. Pliki w postaci gotowego filmu ściągane są z kamery za pomocą kabla USB i odtwarzane na komputerze klasy PC. Kamera nie ma możliwości rejestracji materiału wideo z innego źródła niż własny obiektyw. Format Video- AVI; wbudowana pamięć flash 4 GB. Funkcja wykonywaniu zdjęć w formacie JPG. W zestawie znajduje się ładowarka sieciowa i kabel USB. Towar zataryfikowano do kodu CN 8525 80 91, zgodnie z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS, na podstawie uwagi 3 do Sekcji XVI i zgodnie z brzmieniem podpozycji 8525 80 91 właściwej dla rejestrujących kamer wideo nadających się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjna (vide WIT nr PL-WIT 2009-00660 z dnia 15.04.2011 r.) 3) minikamery cyfrowej wbudowanej w zegarek ręczny. Z uwagi na wymiary i obudowę umożliwia nagrywanie filmów w dyskretny sposób; nazywana jest urządzeniem szpiegowskim. Posiada wszystkie funkcje i parametry Obraz i dźwięk zapisywane są na dysku tradycyjnej kamery cyfrowej. wewnętrznym. Pliki w postaci gotowego filmu ściągane są z kamery za pomocą kabla USB i odtwarzane na komputerze klasy PC. Kamera nie ma możliwości rejestracji materiału wideo z innego źródła niż własny obiektyw. Format Video- AVI; wbudowana pamięć od 2 do 16 GB. Funkcja wykonywania zdjęć w formacie JPG. Towar zataryfikowano do kodu CN 8525 80 91, zgodnie z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS, na podstawie uwagi 3 do Sekcji XVI i zgodnie z brzmieniem podpozycji 8525 80 91 właściwej dla rejestrujących kamer wideo nadających się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną (vide WIT nr PL-WIT-2009-00661 z dnia 19.06.2009 r.). 4) kamery cyfrowej, przeznaczonej do rejestracji obrazów nieruchomych oraz ujęć wideo z nagrywaniem dźwięku. Obrazy zdejmowane są za pomocą obiektywu, przekształcane na sygnały cyfrowe, a następnie zapisywane w pamięci wewnętrznej 8 GB. Urządzenie nie posiada możliwości nagrywania obrazów lub sekwencji wideo ze źródeł innych niż własny obiektyw. Nagrane pliki można odtwarzać przy pomocy wbudowanego wyświetlacza LCD oraz głośnika, albo poprzez złącza w komputerze lub telewizorze. Podstawowe parametry techniczne: format nagrania H.264, MP4; rozdzielczość nagrania wideo 1280 x 720 ( przy 30 klatkach/s); czas nagrywania do 120 min; wyświetlacz LCD TFT 960 x 240; wewnętrzny akumulator litowo - jonowy. Wymiary 10 x 50 x 17 mm, masa 116 g. W skład zestawu wchodzą: przewód USB, instrukcja skrócona oraz tekstylny pasek do zawieszenia kamery na szyję. Klasyfikacja ustalona została w myśl postanowień reguł 1, 3b) i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej i zgodna jest z brzmieniem pozycji 8525 i podpozycji 8525 8091, obejmującej rejestrujące kamery wideo, nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną (vide WIT nr PL-WIT-20:13-01402 z 10.09.2013r.) 5) Kamery cyfrowej rejestrującej obrazy nieruchome oraz ujęcia wideo z nagrywaniem dźwięku. Nagrania zapisywane są na nośniku wymiennym (jedna lub dwie karty pamięci SD/SDHC do 32 GB). Kamera nie ma możliwości rejestracji zdjęć lub materiału wideo z innego źródła niż własny obiektyw i własny mikrofon. Urządzenie posiada funkcje zoomu optycznego (5 x) oraz zoomu cyfrowego (4 x). Kamera ma możliwość podłączenia do komputera lub telewizora (także HD), w celu przeglądania ujęć wideo lub zdjęć zapisanych na karcie (kartach) pamięci. Podstawowe techniczne/specyfikacja: przetwornik obrazu 5 Mpx, 1/3,2 cala parametry CMOS, rozdzielczość wideo - FHD 1920x1080 przy 30 fps, HD 1280x720 przy 30 fps, WVGA 848x480 przy 60 fps, Web 320x240 przy 30 fps, rozdzielczość przy trybie zdjęć - 16M 4608x356, 8M 3200x2400, 5M 2592x1944, 3M 2048x1536, wyświetlacz dotykowy LCD 3', zasilanie z akumulatora Li-Ion 1050 mAh, wymiary 110 x 68 x 37 mm, masa (bez akumulatora) 186 g. Poza kamerą w skład zestawu wchodzą: futerał, szybki przewodnik (instrukcja użytkowania), CD z oprogramowaniem, przewody HDMI, A/V i USB, adapter i akumulator. Klasyfikacja ustalona została w myśl postanowień reguł 1, 3b) i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz na podstawie uwagi 1 sekcji XVI i zgodna jest z brzmieniem pozycji 8525 i podpozycji 8525 80 91 obejmującej rejestrujące kamery wideo, nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną (vide WIT nr PL-W1T-2012-00671 z dni 18.06.2012r.). Jak wynika z powyższych WIT wyróżnikiem między kodem CN 8525 80 91 a CN 8525 80 99 jest źródło, z którego pochodzić może obraz i dźwięk rejestrowany w tych urządzeniach. Jeśli pochodzi tylko z własnego obiektywu, stosowany był kod CN 8525 80 91. Sąd podniósł, że nietrafny jest zarzut błędnej klasyfikacji "identycznych" rodzajowo towarów do czasu wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji KE nr 1249/2011. Z Not wyjaśniających z pozycji 8525 WTC oraz z brzmienia kodów CN 8525 80 19, CN 8525 80 91 i CN 8525 80 99 wynika wprost, że takie same "rodzajowo'" towary, tzn. mini kamery szpiegowskie ukryte w przedmiotach codziennego użytku, mogą być taryfikowane do różnych kodów CN (8525 80 19, 8525 80 91 lub 8525 80 99). Wybór właściwego kodu jest uzależniony od stanu towaru, w tym od tego, czy urządzenia mogą być wykorzystywane jako pendrive, tzn. czy mogą zapisywać sygnały pochodzące z zewnętrznych źródeł, takich jak np. odtwarzacze DVD, maszyny do automatycznego przetwarzania danych lub odbiorników telewizyjnych, jak również, czy zarejestrowane w ten sposób obrazy mogą być odtwarzane za pomocą zewnętrznego odbiornika telewizyjnego lub monitora. Rejestrujące kamery wideo objęte kodami CN 8525 80 91 i CN 8525 80 99, w przeciwieństwie do kamer telewizyjnych (CN 8525 80 19), są zawsze zdolne do rejestrowania sekwencji wideo albo na nośniku pamięci wewnętrznej, albo na nośniku wymiennym. WSA podniósł, że opublikowanie rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 1249/2011 i umieszczenie go w systemie ISZTAR nie wprowadziło nowych zasad dot. klasyfikacji towarów z pozycji 8525 WTC. Sąd wskazał, że przyjęcie zgłoszenia celnego bez skorzystania z możliwości jego pełnej weryfikacji przed zwolnieniem towaru, nie stanowi błędu organu, który wyłącza możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Organy celne nie są zasadniczo zobowiązane do weryfikacji zgłoszenia celnego, co oznacza, że obowiązkiem organu jest jedynie stwierdzenie, czy towar może zostać objęty wnioskowaną procedurą. Natomiast obowiązkiem zgłaszającego jest prawidłowe wypełnienie formularza SAD, poprzez m.in. wpisanie właściwego kodu Taric i stawki celnej dla importowanego towaru. Z uprawnienia weryfikacji zgłoszenia celnego organy celne mogą skorzystać zarówno po przyjęciu zgłoszenia celnego, lecz przed zwolnieniem towaru jak i po zwolnieniu towaru. W tej sytuacji okoliczność, że zadeklarowany przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym kod TARIC nie został zakwestionowany w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny, nie daje podstaw do przerzucania na organ odpowiedzialności za wskazanie w nim wadliwego kodu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [...] wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647 dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) poprzez wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej, której wynikiem było oddalenie skargi, bez rozważenia, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w związku z nakazem odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego zawartym w art. 220 ust. 2 lit b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L. 1992.302.1 ze zm. dalej: WKC) mają okoliczności: a/ pominięcia w ocenie błędu organów celnych dokonywanej przez polskie urzędy celne do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 kwalifikacji do kodu taryfy celnej importowanych przez skarżącego oraz innych niż skarżący importerów polskich - towarów w postaci mini kamer w długopisach, w zegarkach i w obudowei plastikowej, a co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem - zaakceptowanym przez Sąd - że organy celne w rozpoznawanej sprawie nie dopuściły się błędu, który mogły łatwo wykryć na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a to z uwagi na rodzaj i zasadę działania importowanych mini kamer w przedmiotach codziennego użytku; b/ pominięcia w ocenie błędu organów celnych okoliczności, iż Dyrektor Izby Celnej w W. jako organ celny uprawniony w Polsce do wydawania i publikowania WIT stanowiących wykładnię przepisów prawa wspólnotowego, klasyfikował mini kamery ukryte w przedmiotach codziennego użytku do kodu taryfy celnej ze stawką celną 4%, a dopiero po kilkunastu miesiącach po opublikowaniu rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 Dyrektor Izby Celnej w W. zmienił swą wykładnię i w ślad za wykładnią Komisji przyjął, że mini kamery ukryte w przedmiotach codziennego użytku należy klasyfikować do kodu taryfy celnej ze stawką celną 14% c/ pominięcia w ocenie dobrej wiary skarżącego wpływu wydawanych przez polskie organy celne i publikowanych w systemie ISZTAR Wiążących Informacji Taryfowych - klasyfikujących mini kamery w długopisach, w zegarkach i w obudowie plastikowej do kodu taryfy celnej 8525 80 19 90 do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 na taką samą klasyfikację tych samych towarów dokonaną przez przedstawiciela skarżącego, tj. profesjonalną agencję celną w kontekście błędu organów celnych wskazanym w art. 220 ust. 2 lit b) WKC a doprecyzowanego w orzeczeniach ETS wskazywanych przez skarżącego w uzasadnieniu skargi - podczas gdy klasyfikacja dokonywana przez polskie organy celne świadczy o wieloletnim wadliwym interpretowaniu przepisów taryfy, a poprzez publikowanie wadliwej klasyfikacji w systemie ISZTAR który jest ustanawiany, aktualizowany, zarządzany i rozpowszechniany przez organy celne - wprowadzaniu w błąd przedsiębiorców importerów dokonujących importu takich samych rodzajowo towarów, tak jak w przypadku skarżącego; d/ pominięcia w ocenie dobrej wiary skarżącego zasady zaufania do organów państwa i przyjęcie, że opieranie się przez niego i agentów celnych zatrudnionych w profesjonalnej agencji celnej przy klasyfikowaniu mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku na danych zawartych w WIT dotyczący klasyfikacji taryfowej mini kamer publikowanych w ISZTAR nie może być dla importera bezpieczne i potwierdzać jego dobrej wiary podczas gdy, błąd w klasyfikacji mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku popełniany przez polskie organy celne i publikowany w WIT dostępnych w systemie ISZTAR to błąd organów, który był źródłem ewentualnej wadliwej klasyfikacji takich samych rodzajowo towarów skarżącego, a co powinno skutkować odstąpieniem od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego; e/ pominięcia w ocenie dobrej wiary skarżącego okoliczności, że skarżący powierzył dokonywanie zgłoszeń celnych profesjonaliście [...], zatrudniającej profesjonalnych agentów celnych, a którzy wypełniając zgłoszenie celne wprowadzają w jego treść kod taryfy celnej, co było możliwe - jak wynika z ich zeznań - na podstawie posiadanych przez nich dokumentów importowych, a które w dalszej kolejności były przesyłane przez agencję wraz z towarem do skarżącego; f/ pominięcia w ocenie dobrej wiary skarżącego ustalonych w postępowaniu dowodowym przyczyn klasyfikacji towarów w postaci mini kamer w długopisach, w zegarkach i w obudowie plastikowej do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 przez Agencję Celną działającą w imieniu i na rzecz skarżącego w szczególności wpływu na dokonywanie tej klasyfikacji czynnego działania Dyrektora Izby Celnej w W., który to organ przed wydaniem w/w rozporządzenia Komisji (UE) klasyfikowały takie same rodzajowo i co do sposobu działania towary do kodu 8525 80 19 90 ze stawką celną 4% i publikowały swe decyzje w systemie ISZTAR co skutkowało bezpodstawnym twierdzeniem, iż błąd Agencji Celnej, a skutkujący bezpośrednio wobec skarżącego nie był wywołany wcześniejszym błędem polskich organów celnych oraz bezpodstawnym przyjęciem, iż skarżący działał nieracjonalnie i bez staranności wymaganej od profesjonalisty; g/ pominięcia w ocenie dobrej wiary skarżącego oraz w ocenie błędu organów celnych okoliczności dotyczącej okresu czasu akceptowania przez organy celne dokonujące wielokrotnych rewizji importowanych przez skarżącego mini kamer ukrytych w różnych przedmiotach codziennego użytku, tj. towarów rodzajowo i co do sposobu działania takich samych jak objęte skargą, a które to rewizje w łatwy sposób powinny doprowadzić do wykrycia błędu w klasyfikacji podczas gdy dla ustalenia błędu organów celnych będącego źródłem błędu skarżącego istotny jest czas trwania błędu akceptowanego przez organy jak i łatwość jego wykrycia przez organy, a co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, iż organy nie dopuściły się błędu w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit b) WKC. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 2 lit. b) WKC poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało naruszeniem zakazu retrospektywnego zaksięgowania długu celnego wobec skarżącego, który działał w dobrej wierze i w zaufaniu do publikowanych w systemie ISZTAR a wydanych przez Dyrektora Izby Celnej w Wiążących Informacji Taryfowych, a dotyczących klasyfikowania towarów w postaci mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku, tj. rodzajowo i co do sposobu działania tożsamych z towarami importowanymi przez skarżącego oraz działał starannie jako przedsiębiorca importer powierzając dokonywanie klasyfikacji towarów wyspecjalizowanemu przedsiębiorcy [...], a błąd organów celnych w rozumieniu naruszonego przepisu był w ocenie skarżącego oczywisty. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Dyrektor Izby Celnej w W. w piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2016 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o "zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego". Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. połączył na podstawie art. 111 par. 2 p.p.s.a. do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I GSK 2171/15, I GSK 2278/15 i I GSK 2279/15. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, która w sprawie w ocenie składu orzekającego nie występuje. Powyższa zasada oznacza związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zatem to podstawy skargi kasacyjnej decydują o zakresie dokonanej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji. Wskazać także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy ponownie, lecz dokonuje jedynie kontroli zaskarżonego wyroku w ramach zgłoszonych podstaw kasacyjnych. Jak wyżej wskazano NSA związany zarzutami skargi nie może wypowiadać się co do innych kwestii, poza tymi, które zostały podniesione w ramach podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna skarżącego oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego przez niezastosowanie art. 220 WKC, co skutkowało naruszeniem zakazu retrospektywnego zaksięgowania długu celnego wobec skarżącego, oraz na naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez, - jak to określił autor skargi kasacyjnej - wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej, której wynikiem było oddalenie skargi, bez rozważenia okoliczności wskazanych przez skarżącego w skardze do WSA, a mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tu autor skargi kasacyjnej wymienił: - pominięcie w ocenie błędu organów celnych dokonywanego przez polskie urzędy celne do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) z dnia 29 listopada 2011 r., - pominięcia w ocenie, że Dyrektor Izby Celnej jako organ uprawniony do wydawania o publikowania WIT stanowiących wykładnię Prawa Wspólnotowego, klasyfikował mini kamery ukryte w przedmiotach codziennego użytku, importowanych przez skarżącego, ze stawką 4%, a dopiero po ukazaniu się ww. rozporządzenia Komisji (UE), zmienił wykładnię i przyjął w ślad za komisją, że mini kamery należy klasyfikować ze stawką 14%, - pominięcie w ocenie dobrej wiary skarżącego i przyjęcie, że organy celne nie popełniły błędu w klasyfikacji, - pominięcie okoliczności, że skarżący powierzył dokonywanie zgłoszeń celnych profesjonaliście [...] - przyjęcie, że błędu w klasyfikacji dokonała Agencja Celna a nie organy celne. Z obszernego uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący nie kwestionuje faktu, że importowane przez niego towary m. in. mini kamery ukryte w przedmiotach codziennego użytku, zostały przez organy celne prawidłowo zaklasyfikowane do kodu CN 8525 80 99 00 w związku z ukazaniem się rozporządzenia komisji (UE) z 29 listopada 2011 r., dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej. Twierdzi natomiast, że towary te importował przez wiele lat (3) i zawsze stosował kod taryfy celnej 8525 19 90, zgodnie z WIT wydawanymi przez organy celne a publikowanymi w systemie ISZTAR, a zatem to błąd organów celnych doprowadził, do tego, że Agencja Celna wybrana przez skarżącego do dokonywania zgłoszeń celnych importowanych przez niego towarów wskazała jako kod taryfy celnej 8525 19 90 wobec tego organy celne niezasadnie dokonując retrospektywnego zaksięgowania długu celnego naruszyły art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania dokonanych przez Sąd pierwszej instancji wskazać należy, że zarzuty te są niezasadne. Zdaniem skarżącego, Sąd nie rozpoznał sprawy co do istoty, ponieważ nie odniósł się do retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, a rozstrzygnął o prawidłowości ustalenia taryfikacji mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku. Nie jest to zarzut zasadny, ponieważ punktem wyjścia do rozstrzygnięcia kwestii zasadności odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, było prawidłowe ustalenie stanu importowanych towarów i ich klasyfikacji taryfowej. Właśnie to rozstrzygnięcie dokonane przez Sąd pierwszej instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego, przeanalizowanie go przez Sąd pod względem zgodności z prawem stało się podstawą, że Sąd pierwszej instancji uznał zasadność retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Nie jest zgodne z prawdą twierdzenie skarżącego, że Sąd nie rozważył jego argumentacji dotyczącej błędu organów celnych i dobrej wiary skarżącego w kontekście art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Uzasadnienie tej kwestii jest wyczerpujące a zaskarżone orzeczenie rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Rozstrzyga bowiem kwestię zasadności retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego. Sąd przeanalizował postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe i dokonał oceny prawidłowości ustalonego stanu faktycznego dotyczącego importowanych towarów, oraz prawidłowość ich zaklasyfikowania do wskazanego przez organy celne kodu CN 8528 80 99. Przeanalizował także prawidłowość klasyfikacji mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku. W analizie tej Sąd stwierdził, że wyróżnikiem poprzedzającym o taryfikacji spornego towaru do kodu CN 8525 80 99 jest funkcja pendraiva umożliwiająca nagrywanie wideo z dodatkowego (zewnętrznego ) źródła. Nie jest nim natomiast sam rodzaj nośnika danych (tj. wewnętrzna pamięć flash, lub pamięć flash na wymiennych kartach pamięci mikro SD), ponieważ nie przesądza o taryfikacji do jednego z kodów CN - 8525 80 19, 8525 80 91 lub 8525 80 99. Ustalenie stanu spornych towarów nastąpiło na podstawie danych z Instrukcji obsługi przedmiotowych towarów oraz opisów urządzeń umieszczonych na stronach internetowych firmy "JB Partner" i innych dystrybutorów towaru, takie jak zasada działania, właściwości użytkowe, parametry techniczne, pełnione funkcje, przeznaczenie i zastosowanie. Wynika z nich, że przedmiotem importu były m.in. mini kamerki w długopisie, zegarze mogące rejestrować materiał wideo pochodzący z własnego obiektywu, jak również z innego źródła niż wbudowana kamera telewizyjna. Urządzenia te mogą pracować w kilku trybach: kamery rejestrującej obraz i dźwięk, dyktafonu, czytnika kart mikro SD, kamerki internetowej (nie posiadają pamięci wewnętrznej) oraz jako tradycyjny pendrive. Towary te są wyposażone w gniazdo USB, które służy do bezpośredniego przegrywania zarejestrowanych nagrań i odtwarzania na komputerze klasy PC. Przedmiotowe towary zostały wyposażone w urządzenia półprzewodnikowe pamięci trwałej, zdefiniowane w uwadze 4 (a) do działu 85 WTC. Przedmiotowe mini kamerki rejestrują dane na kartach pamięci mikro SD stosujących także jako nośnik danych pamięć flash. Takie urządzenia są zdolne do rejestracji (zapisywania) danych (w tym plików wideo) z zewnętrznego źródła, tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna. Po podłączeniu do komputera urządzenia są wykrywane jako pendrive, o których mowa w Notach Wyjaśniających do poz. 8523 WTC w punkcie (C) (1) opisującym Nośniki półprzewodnikowe - Półprzewodnikowe urządzeniu pamięci trwałej do zapisywania danych z zewnętrznego źródła. W związku z powyższym za trafne należy uznać stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że sporne mini kamery ukryte w kamerze samochodowej, długopisie, zegarze i USB mają możliwość rejestracji materiału (plików) wideo z innego źródła, niż własny obiektyw. Cechę tę posiadają wszystkie urządzenia pracujące w trybie pendrive. Daje to możliwość (za pomocą gniazda USB - interfejs 1.1/2.0) zarówno bezpośredniego przegrywania zarejestrowanych nagrań na komputer klasy PC i ich odtwarzania, jak i przenoszenia plików, w tym plików video (materiałów wideo) do urządzenia z urządzenia do automatycznego przetwarzania danych. Zatem dla urządzeń rejestrujących sekwencje wideo pochodzące z własnego i zewnętrznego źródła, czyli takich jak przedmiotowe towary, właściwym do zaklasyfikowania jest kod 8525 80 99 00. Natomiast wskazany przez pełnomocnika skarżącego kod 8525 80 19 90, obejmujący pozostałe kamery telewizyjne, które nie posiadają zdolności do rejestracji sekwencji wideo pochodzących ani z własnego, ani z zewnętrznego źródła, czyli takie, które nie mogą pracować w trybie pendrive - nie dotyczy towarów będących przedmiotem importu w niniejszej sprawie, co oznacza, iż nie może mieć zastosowania. Już sama możliwość rejestracji sekwencji wideo do pendrive ‘a (kamera ukryta w pendrive) lub na wymiennej karcie pamięci mikro SD (lub mikro SD MC) wyklucza klasyfikację przedmiotowego towaru do deklarowanego kodu Taric, ponieważ urządzenia objęte kodem 8525 80 19 90 takich zdolności (tj. rejestracji plików wideo) nie posiadają. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Dyrektor Izby Celnej, wbrew zarzutom skarżącego, ustalił i wyraźnie wskazał, a Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, które cechy i właściwości towarów wykluczają zastosowanie deklarowanej taryfikacji i jednocześnie przesądzają o zastosowaniu kodu Taric 8525 80 99 00. Cechą tą jest rejestrowanie plików wideo na nośnikach trwałej pamięci półprzewodnikowej, z zewnętrznego źródła, tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna, dzięki posiadaniu przez przedmiotowe urządzenia funkcji pendrive ‘a. W przypadku mini kamerek w długopisie, zegarze rejestracja danych odbywa się na kartach pamięci mikro SD lub mikro SD HC stosujących także jako nośnik danych pamięć flash. Tym samym, możliwość pracy w trybie pendrive stanowi cechę przesądzającą o taryfikacji przedmiotowych urządzeń do kodu 8525 80 99 00 obejmującego pozostałe rejestrujące kamery wideo, tzn. te, które nadają się nie tylko do zapisywania plików wideo pochodzących z wbudowanej wewnątrz kamery telewizyjnej, ale także plików pochodzących z innych źródeł. Natomiast sam rodzaj nośnika danych, tj. wewnętrzna pamięć flash lub pamięć flash na wymiennych kartach pamięci mikro SD/mikro SD HC nie przesądza o taryfikacji towarów do jednego z kodów CN - 8525 80 19, 8525 80 91 lub 8525 80 99. Powyższa taryfikacja wynika wprost z zastosowania reguł 1, 3b) i 6 ORINS oraz uwagi 3 do Sekcji XVI, stanowiącej, iż jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, zespoły maszyn składających się z dwóch lub więcej maszyn, połączonych razem, aby tworzyć całość oraz inne maszyny przeznaczone do wykonywania dwóch lub więcej wzajemnie uzupełniających się lub alternatywnych funkcji, należy klasyfikować tak, jakby składały się tylko z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową. Jest zatem zgodna z brzmieniem pozycji 8525 WTC i dokładnie omówionym w zaskarżonej decyzji zakresem przedmiotowym kodu Taric 8525 80 99 00. Zastosowanie reguły 3b) ORINS jest podyktowane tym, iż urządzenia wykonują kilka funkcji, w tym pamięci przenośnej USB kamery internetowej, co oznacza, iż ich taryfikację należało ustalić w oparciu o kryterium decydujące o ich zasadniczym charakterze, tj. kryterium przeznaczenia. Zważywszy, że podstawową funkcją urządzeń jest funkcja kamery wideo, ona też przesądziła o taryfikacji spornych towarów do pozycji obejmującej kamery, a nie np. pamięć USB (klasyfikowana w pozycji 8523). W świetle wyjaśnień, zaklasyfikowanie mini kamer, o parametrach określonych w specyfikacji importowanych towarów, do deklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu Taric 8525 80 19 90 byłoby sprzeczne ze stanem towaru z dały zgłoszenia celnego oraz postanowieniami reguł interpretacyjnych nomenklatury scalonej, tj. I 3b) i 6 ORINS, brzmieniem uwagi 3 do Sekcji XVI, zakresem towarowym kodów CN 8525 80 19, 8525 80 91 00 i 8525 80 99 oraz treścią Not wyjaśniających do pozycji 8525 i 8523 WTC co zostało prawidłowo omówione w zaskarżonej decyzji Dyrektora IC. Tak więc zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zaaprobowania przez Sąd pierwszej instancji wadliwego stanowiska organów celnych w "określaniu przedmiotu sporu" jak i wewnętrznie sprzecznego wyjaśnienia dotyczącego cech przesądzających o uznaniu spornych urządzeń za mini kamery mające lub niemające możliwości rejestrowania obrazu i dźwięku ze źródła innego niż własny obiektyw, są pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Gołosłowny jest zarzut, że organy celne błędnie taryfikowały przedmioty importowane przez skarżącego do czasu wydania rozporządzenia Komisji (UE). Sąd za chybiony uznaje zarzut błędnej klasyfikacji "identycznych" rodzajowo towarów do czasu wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r., co miało wpływ na zadeklarowaną taryfikację w zgłoszeniu celnym. Wskazać należy, że brzmienie pozycji 8525, kodów CN 8525 80 19, CN 8525 80 91 i CN 8525 80 99 oraz ich zakres towarowy, stanowią odzwierciedlenie zapisów Wspólnej Taryfy Celnej oraz obowiązujących w dacie zgłoszenia celnego Not wyjaśniających do HS i do CN. Zapisy te w sposób jednoznaczny umożliwiały i umożliwiają dokonanie prawidłowej taryfikacji importowanego towaru przez Agencję celną działającą jako przedstawiciel pośredni skarżącego. Przy czym podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, zasady klasyfikacji omawianych towarów uzależnione od ich możliwości związanych z rejestracją obrazu i dźwięku oraz ich odtwarzaniem lub zapisywaniem, nie uległy zmianie na przestrzeni ostatnich kilku lat. Nie zmieniły się także na skutek wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r., które w ocenie skarżącego stanowiło punkt zwrotny w klasyfikacji taryfowej przedmiotowych towarów. Sam skarżący na poparcie takiego stanowiska nie przedstawił jakichkolwiek decyzji WIT wydanych dla faktycznie tożsamych towarów, które wskazywałby na ich taryfikację do kodu CN 8525 80 19 (lub CN 8525 80 91). Nietrafny jest zatem zarzut skarżącego dotyczące "wieloletniej wadliwej interpretacji przepisów taryfy celnej" i "publikowaniu wadliwej klasyfikacji tożsamych towarów w systemie ISZTAR", ponieważ nie doszło do wydania błędnych decyzji WIT w przedmiocie taryfikacji przedmiotowego towaru, ani jemu podobnych. Publikowane decyzje WIT nie mogły zatem stanowić o błędzie polskich organów celnych skutkującym zastosowaniem błędnej taryfikacji towaru przez skarżącego lub reprezentującą go Agencję Celną. Powyższe oznacza, iż opublikowanie rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. i umieszczenie go w Systemie ISZTAR nie było punktem zwrotnym i nie spowodowało zmiany stanowiska lub praktyki organów celnych w zakresie taryfikacji przedmiotowych mini kamer. Stanowiło jedynie wskazówkę taryfikacyjną dla podmiotów importujących analogiczny towar. Zasady klasyfikacji omawianych towarów uzależniono od ich możliwości związanych z rejestracją obrazu i dźwięku oraz z ich odtwarzaniem i zapisywaniem, nie uległy zmianie na przestrzeni ostatnich kilku lat, jak twierdzi skarżący. Nie zmieniły się także na skutek wydania rozporządzenia Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r., które to rozporządzenie dotyczyło konkretnego towaru - przenośnego urządzenia do przekazywania i zapisywania plików wideo, w którym zarejestrowane przez urządzenie sekwencje wideo mogą być przesyłane albo przez złącza USB do urządzenia do automatycznego przetwarzania danych bez zmiany formatu plików wideo, albo do cyfrowego urządzenia wideo do zapisu monitora lub odbiornika telewizyjnego przez złącza AV. Dotyczyło zatem innego towaru, niż kamery ukryte w przedmiotach codziennego użytku. Rozporządzenie dodatkowo wyjaśniało zasady taryfikacji towarów klasyfkowanych do kodów CN 8525 80 30, 8525 80 91, 8525 80 99. Wskazywało, że taryfikacja urządzeń rejestrujących pliki wideo jest uzależniona od możliwości zapisywania tych plików ze źródeł innych niż wbudowana kamera telewizyjna. Wyjaśniało, że jeżeli istniej taka możliwość - właściwym do zastosowania jest kod CN 8525 80 99, a jeżeli rejestrujące kamery wideo nadają się tylko do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez wbudowaną kamerę telewizyjną - prawidłowy jest kod CN 8525 80 91, zgodnie z jego brzmieniem w taryfie celnej. Nie jest zasadne twierdzenie, że wydane rozporządzenie Komisji (UE) stanowiło punkt zwrotny w klasyfikacji taryfowej przedmiotowych towarów. O klasyfikacji decyduje stan towaru i różnica w szczegółach dotycząca budowy, parametrów technicznych, funkcji i przeznaczenie. Te różnice decydują o wyborze właściwego kodu Taric i one przesądziły o taryfikacji mini kamer do kodu CN 8525 80 99. Publikowane decyzje WIT nie mogą stanowić o błędzie organów celnych skutkujących błędem Agencji Celnej wynajętej przez skarżącego. Decyzje WIT są wydawane dla towarów o kreślonej tożsamości, co oznacza, że zarzuty skarżącego są nieuprawnione. Administracje Celne krajów członkowskich UE wydały wiążące Informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji mini kamer wbudowanych w przedmioty codziennego użytku, posiadających zdolność do zapisywania plików wideo ze źródeł innych niż wbudowany obiekt kamery, dla których jako prawidłowy wskazano kod CN 8525 80 99 (por.: WIT nr RO 2009/000257 z dnia 14 maja 2009 r., z dnia 21 maja 2010 r. i z dnia 28 lipca 2010 r.), co przeczy twierdzeniom skarżącego, że wydano tożsame z importowanymi towarami przez skarżącego, były klasfikowane do kodu CN 8525 80 91 lub 8525 8019. Zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. jest również pozbawiony podstaw prawnych. Przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymagania jakie musi spełnić uzasadnienie. Zawarto w nim niezbędne elementy uzasadnienia tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu NSA jest zobowiązany do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być postawiony wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy Sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę rozstrzygnięcia i z jakiego powodu (uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 Lex nr 552012). Ponadto naruszenie musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie NSA brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o uzasadnienie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej wskazać należy, że decyzja ta zawiera prawidłowo sformułowane uzasadnienie faktyczne i prawne prezentowanego stanowiska, oparte na właściwie ustalonym stanie importowanych towarów. Z pewnością jej uzasadnienie pozwala skarżącemu na poznanie przyczyn takiego a nie innego rozstrzygnięcia i sposobu rozumowania organu, a więc umożliwia skarżącemu weryfikację stanowiska organu w kwestii prawidłowości zastosowanej taryfikacji. Zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest lakoniczna i nieczytelna. Sąd wskazuje także, że klasyfikację taryfową towarów o cechach opisanych jak w przedmiotowej sprawie do kodu CN 8525 80 99 potwierdza pośrednio rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej. Opisany w nim towar został zaklasyfikowany do kodu CN 8525 80 99, zgodnie z postanowieniami reguł 1 i 6 ORINS. Towarem tym jest przenośne urządzenie do przechowywania i zapisywania plików wideo, w którym zarejestrowane przez urządzenie sekwencje wideo mogą być przesyłane albo przez złącza USB do urządzenia do automatycznego przetwarzania danych bez zmiany formatu plików wideo, albo do cyfrowego urządzenia wideo do zapisu, monitora lub odbiornika telewizyjnego przez złącze AV, gdzie pliki wideo mogą być przesyłane do urządzenia z urządzenia do automatycznego przetwarzania danych przez złącze USB. Zaznaczono przy tym, że klasyfikacja analogicznych towarów jest uzależniona od możliwości zapisywania plików wideo ze źródeł innych niż wbudowana kamera telewizyjna. Jeżeli istnieje taka możliwość - właściwym jest kod CN 8525 80 99, natomiast jeżeli nie, tzn. gdy rejestrujące kamery wideo nadają się tylko do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez wbudowaną kamerę telewizyjną - prawidłowym jest kod CN 8525 80 91, zgodnie z jego brzmieniem w taryfie celnej. Sposób zaklasyfikowania taryfowego przedmiotowych kamer potwierdzają także wiążące informacje taryfowe wskazane w zaskarżonej decyzji tj. wydane dla minikamer cyfrowych zamontowanych w różnych przedmiotach codziennego użytku. I tak w sytuacji, gdy urządzenia te nie miały możliwości rejestracji materiału wideo z innego źródła niż własny obiektyw były klasyfikowane do kodu CN 8525 80 91 (m.in. WIT nr PL-WIT-2009-00660 z 15 kwietnia 2011 r.; nr PL-WIT-2009-00661 z 19 czerwca 2009 r.; nr PL-WIT-2013-01402 z 10 września 2013 r.). Z kolei towary w postaci bezprzewodowych kamer wbudowanych w zegar, w głośnik i w radioodbiornik, które nie miały możliwości zapisu danych na własnym nośniku były klasyfikowane do kodu CN 8525 80 19 90 (WIT nr PL-WIT- 2009-00663 z 18 czerwca 2009 r.; nr PL-WIT- 2009-00664 z 18 czerwca 2009 r. i nr PL-WIT-2009-00662 z 19 czerwca 2009 r.). Natomiast urządzenia w postaci minikamery zamontowanej w urządzeniach codziennego użytku, które mogło być wykorzystywane jako tradycyjny pendrive do przenoszenia plików było klasyfikowane do kodu CN 8525 80 99 (WIT nr PL-WIT- 2013-01262 z 6 sierpnia 2013r.). Zarzuty dotyczące, tego, że Sąd nie przeanalizował zachowania skarżącego, który działał racjonalnie korzystając z usług profesjonalisty jakim jest Agencja celna, jak również dokonanie wadliwego ustalenia, że skarżący nie udowodnił, iż nie ponosi winy za powstanie długu celnego, co skutkowało błędnym przypisaniem mu odpowiedzialności za odsetki od tego długu są niezasadne. Analizując powyższe zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że organy wbrew stanowisku skarżącego, nie podważyły prawdziwości danych o importowanych towarach przekazanych przez skarżącego agentowi celnemu zgłaszającemu towar. Dyrektor Izby Celnej stwierdził jedynie, że dane te ograniczają się wyłącznie do tłumaczenia faktury, tj. podania nazwy towaru i jego zastosowania wynikającego z nazwy. Były to dane niewystarczające – w świetle brzmienia pozycji 8525 WTC i Not wyjaśniających do pozycji 8525 i 8523 – do ustalenia stanu towaru i określenia jednoznacznej taryfikacji. Sam opis towaru jest lakoniczny i nie zawiera żadnych danych identyfikujących urządzenia, takich jak zasada działania, tryby pracy, parametry techniczne, funkcje związane z nagrywaniem I odtwarzaniem obrazu i dźwięku, funkcje dodatkowe, itp. umożliwiające ustalenie rodzaju zastosowanego nośnika, sposobu przepływu danych, czy możliwości rejestracji plików i wewnętrznego lub zewnętrznego źródła, niezbędne do określenia kodu Taric. Samo wskazanie agentowi celnemu, że przedmiotem importu były mini kamerki w długopisach bez podania bliższych danych o towarach, które mogły przyczynić się do ich identyfikacji i powinny zostać udostępnione agentowi celnemu niezależnie od tego, czy ich zażądał, czy nie, świadczy o zaniedbaniu ze strony skarżącego i potwierdza brak właściwej współpracy między skarżącym a reprezentującą go Agencją celną. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny za chybione uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. art. 143 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej, której wynikiem było oddalenie skargi, bez rozważenia, jakie znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy, w związku z nakazem odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego zawartym w art. 220 ust. 2 lit. b WKC mają okoliczności podniesione w skardze kasacyjnej w kontekście błędów organów celnych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie, nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, który stanowi, że organ celny nie dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działająca w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Jeżeli chodzi o przesłankę – błąd organu – to Naczelny Sąd Administracyjny w całości podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skoro w niniejszej sprawie zgłoszenia celne nie były poddane weryfikacji, a dane w nim zawarte przyjęto jako wiarygodne, to w tych bezspornych okolicznościach faktycznych sprawy nie można organom celnym przypisać błędu. Formalne wypełnienie właściwych pozycji dokumentu SAD, bez względu na ich poprawność, obliguje organ celny do przyjęcia takiego dokumentu, jeżeli wraz z nim następuje przedstawienie towaru. Podnieść należy, że weryfikacja zgłoszenia celnego jest uprawnieniem organu, a nie jego obowiązkiem i nie można wykazywać błędu po stronie organu faktem, że organ nie skorzystał ze swoich uprawnień i nie dokonał weryfikacji danych zadeklarowanych w zgłoszeniu, chociaż mógł to uczynić. W tej sytuacji okoliczność, że zadeklarowany przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym kod TARIC nie został zakwestionowany w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny, nie daje podstaw do przerzucania na organ odpowiedzialności za wskazanie w nim wadliwemu kodu (por. wyrok NSA z 22 maja 2007 r., sygn. I GSK 1608/06). Błąd organu wystąpi, gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym były weryfikowane przez organ, a wynik tej weryfikacji stanowił podstawę określenia należności celnych. Odnosząc się z kolei do zarzutu, że organy przyjmowały zgłoszenia celne przez dłuższy okres czasu nie kwestionując zadeklarowanej taryfikacji towarów, należy stwierdzić, że Agencja celna (przedstawiciel pośredni skarżącego) nie zamieszczała w dokumencie SAD dokładnego opisu towaru, który wystarczałby do prostego porównania go z zadeklarowanym kodem CN. Tak jak wyżej wskazano wynikało to przede wszystkim z braku przedstawienia przez skarżącego pełnych informacji o funkcjach i zastosowaniu przedmiotowego towaru. Niemniej jednak w polu 31 dokumentu SAD (poz. 1) widniał zapis " mini kamerki oddzielne i w długopisach i USB" i nie był sprzeczny – przy prostym porównaniu – z zadeklarowanym kodem 8525 80 19 90, który obejmował "Kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery video; kamery telewizyjne, pozostałe". Taki opis towaru w zestawieniu z zadeklarowanym kodem CN nie pozwalał organom celnym na stwierdzenie błędnej klasyfikacji taryfowej przy prostym zestawieniu tych zapisów, bez dokonywania głębszej ich analizy. Na marginesie należy zauważyć, że opis towaru w zgłoszeniu celnym powinien być wystarczająco dokładny, aby umożliwić niezwłoczną i jednoznaczną identyfikację i klasyfikację, w niniejszej sprawie opis ten podanych cech nie wypełnił, co narusza obowiązujące przepisy w zakresie zgłoszenia celnego (załącznik 37 instrukcji wypełniania zgłoszenia celnego SAD do rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. określającego niektóre przepisy wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r. z zm.; Dz. Urz. UE. Polskie wydanie specjalne). Z akt sprawy nie wynika także, aby skarżący miał wątpliwości dotyczące klasyfikacji importowanych "kamer" lub nie rozumiał obowiązujących w tym zakresie przepisów taryfikacyjnych, co podniesiono w skardze. Nie wynika także aby skarżący podejmował działania mające na celu wyjaśnienie tych wątpliwości. Na tę okoliczność skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających zasadność podnoszonych zarzutów, a w związku z tym nie można przyjąć, że działał w dobrej wierze. Mając na uwadze powyższe organ celny słusznie uznał, a Sąd pierwszej instancji potwierdził, że w sprawie nie doszło do zaistnienia przesłanek powodujących konieczność zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b) WKC. Niemniej jednak należy zauważyć, że pełnomocnik – Agencja celna działa w oparciu o informacje i dokumenty przekazane przez importera. W rozpoznawanej sprawie Agencja celna działała w charakterze przedstawiciela pośredniego co oznacza, że ona również na zasadzie solidarności ze skarżącym odpowiada za dług celny. Niemniej jednak sam fakt działania przez przedstawiciela nie mógł skutkować odstąpieniem od obowiązku uiszczenia odsetek przez skarżącego na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza także, że z podanych już wyżej powodów w toku postępowania wyjaśniającego skarżący nie udowodnił, że w sprawie zaistniały "szczególne okoliczności nie wynikające z jego zaniedbania lub świadomego działania" w wyniku których doszło do podania nieprawdziwych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 2 i w zw. z § 14 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).