II SA/Bd 676/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2014r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. II SA/Bd 676/14 Uzasadnienie Prezydent Miasta W. dnia ...2014 r. decyzją nr ... na podstawie art. 17, art. 20, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1456 z zm.), art. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 559), rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2013 r., poz. 3), oraz art. 104 Kpa - odmówił skarżącej H. B. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką M. B., albowiem skarżąca ma ustalone prawo do emerytury. Składając odwołanie H. B. podniosła, że zrezygnowała z emerytury, ponieważ jest ona niższa niż świadczenie pielęgnacyjne. SKO we W. decyzją z ... 2014 r. (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 5 pkt 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1456 z zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją, wywodząc że słusznie organ pierwszej instancji uznał, że wstrzymanie wypłaty emerytury nie może być utożsamiane z pojęciem rezygnacji z zatrudnienia w aspekcie art. 3 pkt 22 ww. ustawy z 28 listopada 2003 r. i wskazał, że wśród jednej z negatywnych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca wymienił posiadanie przez osobę sprawującą opiekę ustalonego prawa do emerytury (art. 17 ust. 5 pkt 1a). Na powyższą decyzję SKO skargę złożył pełnomocnik H. B., domagając się uchylenia obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż H. B. nie przysługuje prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego; art. 77 § 1 i § 2 Kpa, art. 80 Kpa, i art. 86 Kpa, a w konsekwencji naruszenie art. 6 Kpa, art. 7 Kpa i art. 8 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak rozpoznania całokształtu okoliczności faktycznych niniejszej sprawy oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez potraktowanie H. B. w sposób nierówny w stosunku do innych osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 143, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną - i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że skarżąca w dniu ... 2014 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną córką M. B.. Do wniosku strona dołączyła m.in. orzeczenie zaliczające M. B. do znacznego stopnia niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia ... 2009 r. Z akt wynika także, że do ... 2014 r. pobierała emeryturę, ale na wniosek skarżącej z dniem ... 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wstrzymał wypłatę emerytury (vide decyzja ZUS-u z dnia ... 2014 r. znak ... i oświadczenie skarżącej z dnia ... 2014 r.). Po myśli przepisu art. 17 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Tak więc przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest brak podjęcia lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej ze względu na konieczność sprawowania opieki. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 5 tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Z akt sprawy natomiast jednoznacznie wynika, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych na wniosek skarżącej nie pozbawił strony emerytury, a jedynie wstrzymał jej wypłatę. Wstrzymanie wypłaty emerytury, w ocenie Sądu nie jest równoznaczne z pozbawieniem uprawnień do emerytury. Dodatkowo w tym miejscu należy także zauważyć, iż celem ustawodawcy przyjmującego z dniem 28 listopada 2003 r. ustawę o świadczeniach rodzinnych było zapewnienie odpowiedniego świadczenia osobie pozbawionej dochodu przez rezygnację z zatrudnienia w rozumieniu art. 3 pkt 22 ww. ustawy. Sąd nie dopatrzył się więc naruszenia przez organ obowiązujących przepisów prawa materialnego jak i procesowego, a w szczególności przepisów wskazanych w skardze, w tym także naruszenia art. 32 Konstytucji RP. I dlatego wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 151 tej ustawy skargę oddalił.