II GSK 2574/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Administracji i Cyfryzacji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 sierpnia 2014 r.; sygn. akt V SA/Wa 1708/14 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r.; nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz T. Spółki z o.o. w W. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na zawarte w piśmie z 24 czerwca 2014 r. rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji, w przedmiocie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, wyrokiem z [...] sierpnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1708/14 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 7 lutego 2014 r. spółka T. wystąpiła do Regionalnej Instytucji Finansującej - Fundacji Małych i Średnich przedsiębiorstw (dalej: RIF lub Fundacja) z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu pod nazwą "Wdrożenie systemu bilingowego Tytan" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka; Priorytet 8. Społeczeństwo informacyjne - zwiększenie innowacyjności gospodarki Działanie 8.2 Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B. Pismem z [...] kwietnia 2014 r. RIF poinformowała wnioskodawcę, że projekt nie spełnia wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, to jest kryterium nr 4 - "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu", co uzasadnia odmowę dofinansowania jego realizacji. Po rozpatrzeniu protestu, Minister Administracji i Cyfryzacji pismem z [...] czerwca 2014 r., nr [...] na podstawie art. 30b ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.; dalej: uzppr) oraz § 8 ust. 8 Procedury odwoławczej w ramach PO IG, stanowiącej załącznik nr 4.4 do Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 poinformował Spółkę, że zaskarżona przez nią ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo. Wskazał, że RIF zasadnie uznała niekwalifikowalność wydatków w kategorii WNP (wartości niematerialne i prawne), bowiem ich opis, szczególnie w kontekście nabywania licencji na oprogramowanie open source słusznie budził wątpliwości. Zawarte w proteście wyjaśnienia strony, wskazujące na to, iż nabywa oprogramowanie wraz z pakietem usług wsparcia, nie podważa konkluzji, że nie jest to równoznaczne z nabywaniem licencji (w rozumieniu terminologii dotyczącej praw autorskich). Użycie sformułowań wskazujących na zamiar nabycia licencji, w stosunku do oprogramowania dostępnego bez konieczności nabywania takich licencji, determinuje uznanie przeznaczonych na to wydatków za niekwalifikowane, szczególnie, że wnioskodawca nie uzasadnił w wiarygodny sposób liczby licencji, które zamierza nabyć. Nie mogą być uznane za kwalifikowalne wydatki, które zostały zaprezentowane we wniosku w sposób niedostatecznie konkretny i uniemożliwiający pełną ocenę wszystkich aspektów kwalifikowalności. Za prawidłowe organ uznał stanowisko RIF odnośnie nie kwalifikowalności - w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 21 marca 213 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach POiG, 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 412, dalej: rozporządzenie MRR) - wydatków na oprogramowanie związane z rozbudowanym środowiskiem testowym (6 serwerów). Z punktu widzenia działania 8.2 POiG kwalifikowane są tylko wydatki niezbędne do osiągnięcia jego celów. Ponieważ celem projektu z punktu widzenia instytucji publicznych jest uruchomienie w pełni funkcjonalnego systemu B2B w postaci opisanej w dokumentacji aplikacyjnej, to nie jest uzasadnione finansowanie jego dalszego rozwoju. Organ potwierdził wpływ środowiska testowego na dalszy rozwój systemu, tworzenie jego nowych funkcjonalności czy rozwijania kolejnych wersji, podkreślając przy tym, że taki rozwój nie stanowi podstawowego celu projektu, który finalnie ma być sfinansowany. Dalszy rozwój systemu, niewątpliwie potrzebny w przyszłości, powinien następować ze środków własnych wnioskodawcy, w tym przychodów generowanych przez wdrożony system. Nieprzekonujące - w ocenie organu - jest stanowisko zaprezentowane w proteście, że odbiór modułów systemu musi następować w okresie realizacji projektu w środowisku testowym, bowiem do momentu ostatecznego uruchomienia systemu w wersji produkcyjnej, środowisko produkcyjne, składające się aż z 6 serwerów, również może służyć temu celowi. Wobec powyższego organ stwierdził, że nie było możliwe skorzystanie z możliwości wyłączenia wydatków niekwalifikowanych w projekcie, skoro przekraczają one dopuszczalny próg 10% wartości wydatków kwalifikowalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę spółki T. stwierdzając, że ocena projektu dokonana przez Ministra Administracji i Cyfryzacji została przeprowadzona z naruszeniem prawa. Wskazał, że istotą sporu jest uznanie przez Ministra za niekwalifikowane wydatków opisanych w rozstrzygnięciu w kategoriach: wartości niematerialne i prawne, środki trwałe oraz instalacja sprzętu serwerowego i oprogramowania, co przesądziło o odmowie przyznania dofinansowania. Stwierdził, że z uwagi na specyficzny charakter branży ubezpieczeniowej powinna ona cechować się wysokim poziomem niezawodności, a to z kolei wymusza rezygnację z serwerów wirtualnych i konieczność organizacji środowisk pracujących, jako zespół serwerów wykonujących każdy swoje zadanie. Zasadne jest więc to, że skarżąca Spółka przewidziała dwa węzły po trzy serwery: aplikacyjny, bazodanowy oraz www, bowiem w wypadku wystąpienia awarii jednego z węzłów, następuje automatyczne przejęcie jego funkcji przez inne węzły. Sąd I instancji podzielił także pogląd o konieczności zakupu przez stronę środowiska testowego wskazując, że we wniosku są przewidziane trzy etapy realizacji (przy planowanym terminie rozpoczęcia realizacji projektu na 1 lipiec 2014 r. i zakończenia - 30 listopad 2015 r.), to uzasadnione jest zaplanowanie zakupu środowiska testowego w I etapie, gdyż prace związane z wdrażaniem oprogramowania nie mogą być realizowane od razu w środowisku produkcyjnym. Środowisko testowe powinno być zapewnione przez cały czas realizacji projektu, z powodu wystąpienia ewentualnej konieczności poprawiania błędów, a także po to, aby nowi partnerzy, dopiero integrujący własny system z systemem skarżącej, mogli testować integrację w środowisku testowym, a nie produkcyjnym. Zdaniem Sądu, takie podejście jest standardowe w przypadku projektów o podobnej skali, dlatego uzasadnione jest przewidzenie 12 serwerów, z których można zbudować dwa węzły. W konsekwencji celowe jest nabycie środowiska produkcyjnego na ostatnim etapie projektu, bowiem służy ono świadczeniu usług o takim charakterze, gdy są zainstalowane wszystkie komponenty projektowanego systemu informatycznego. Sąd stwierdził, że przewidziane oprogramowanie nie posiada odmian darmowych i nie jest tożsame z darmowym dostępem. Przedmiotem zakupu jest tu licencja i nie istnieje, zgodnie z wiedzą Sądu, możliwość zakupu wsparcia tego oprogramowania bez zakupu licencji. Wskazał, że na s. 21-24 Biznes Planu zawarto wystarczające uzasadnienie, co do ilości licencji, które zamierza nabyć Spółka. Reasumując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uznanie choćby jednego z dwóch opisanych wydatków (na zakup licencji i na oprogramowanie związane ze środowiskiem testowym) powoduje, iż wniosek spełnia wszystkie obligatoryjne kryteria oceny merytorycznej w świetle § 7 pkt 2.10. Regulaminu Komisji Konkursowej, zgodnie z którym wnioskodawcy przysługuje prawo do uznania za niekwalifikowalne wydatków w wysokości do 10% łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem. Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy w razie nieuwzględnienia zarzutów procesowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa). Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa w zw. z art. 30e uzppr naruszenie, poprzez niezastosowanie reguł formalnych, które zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach, Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie oraz instrukcją wewnętrzną wypełniania Biznes Planu, wymagają w procesie oceny merytorycznego kryterium obligatoryjnego: "Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu" (dalej: kryterium nr 4), odpowiedniego uzasadnienia wydatków; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie poprzez niezastosowanie art. 141 § 4 ppsa: a) w zw. z art. 133 § 1 ppsa polegające na sprzeczności pomiędzy stanem faktycznym przyjętym przez Sąd, a wynikającym z akt sprawy, co wyraża się we wskazaniu (por. s. 12 in fine uzasadnienia), że z 12 planowanych do zakupu serwerów możliwe jest zbudowanie dwóch węzłów, choć z dokumentacji aplikacyjnej (por. s. 39 Biznes Planu) wynika, że z wykorzystaniem takiej liczby serwerów można wybudować po dwa węzły w obu środowiskach (produkcyjnym i testowym), czyli łącznie 4, co podważa prawidłowość ustaleń Sądu i dowodzi błędnego ustalenia podstawy faktycznej wyrokowania, skutkując błędnym uwzględnieniem skargi wnioskodawcy; b) polegające na niepełnej identyfikacji podstaw prawnych oceny projektu w aspekcie sposobu uzasadniania wydatków i pominięciu w tym zakresie postanowień Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie oraz instrukcji wewnętrznej wypełniania Biznes Planu, co uniemożliwia ustalenie motywów prawnych wyroku i skutkowało błędnym uznaniem przez Sąd pierwszej instancji kwalifikowalności wydatków zanegowanych przez organy, a w konsekwencji uwzględnieniem skargi wnioskodawcy; 3. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa w zw. z art. 30e uzppr oraz w zw. z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: pusa) oraz § 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia MRR z 21 marca 2013 r. poprzez uznanie, pomimo braku w tym zakresie wiedzy eksperckiej, za niezbędne wydatków na nadmiarowe środowisko testowe planowanego przez wnioskodawcę systemu B2B, co doprowadziło do błędnego stanowiska o spełnianiu przez projekt kryterium nr 4 i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu środka prawnego, w którym kasator podtrzymywał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. - spółka z o.o. w W. wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w rozdziale 5 "Realizacja programów operacyjnych" przewiduje autonomiczne regulacje procesowe stosowane przez sąd I instancji i Naczelny Sąd Administracyjny (art. 30c-30e). Uwzględniając skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 uzppr i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję pośredniczącą Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, bowiem braki w zakresie ustaleń faktycznych i ich oceny nie pozwalają na właściwą sądową ocenę legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego. Tak więc Sąd I instancji nie przesądził treści końcowego rozstrzygnięcia, ale zaakcentował potrzebę niezbędnych ustaleń i rozważań, w szczególności w zakresie związanych z projektem wydatków. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stwierdzenia Sądu pierwszej instancji odnośnie niedostatków w zakresie ustaleń faktycznych i ich prawnej oceny, które powodują, że rozważania, w szczególności w zakresie wykładni i zastosowania przepisów rozporządzenia MRR z 21 marca 2013 r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej (...) nie znajdowałyby oparcia w stanie faktycznym sprawy i mogłyby mieć jedynie abstrakcyjny charakter. Ze wskazanego wyżej przepisu art. 30e uzppr wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152. W postępowaniu przed NSA mają zatem zastosowanie m.in. przepisy dotyczące wymogów, jakie winna spełniać skarga kasacyjna oraz rozstrzygnięć, jakie rozpoznając ten środek prawny może podjąć Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 ppsa zarzuty skargi kasacyjnej należy oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo formułując zarzuty autor środka prawnego powinien zatem jasno wskazać, czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania (lub łącznie). Jeżeli zarzuty są postawione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną, należy precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu, to jest wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu a jaka jest prawidłowa, czy jego niewłaściwe zastosowanie, to jest gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie - zdaniem kasatora - uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. Opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, strona zobowiązana jest nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie, lecz również, czy mogło ono wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że stosownie do przepisu art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach środka prawnego, poza przypadkiem nieważności postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, który w sprawie nie występuje. Przytoczenie podstawowych wymogów skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie istotne, z uwagi na zawarte w niej uchybienia. Wskazany jako pierwszy, zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niezastosowanie reguł formalnych, które wymagają właściwego uzasadnienia wydatków w procesie oceny merytorycznego kryterium obligatoryjnego, nie jest trafny. W pierwszym rzędzie należy podnieść, iż zarzut ten został wadliwie sformułowany. Kryterium nr 4, na które powołuje się autor środka prawnego, ma charakter przepisu materialnoprawnego, a nie procesowego. W jego ramach ocenie podlega to, czy "Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu". Zarzucając naruszenie wskazanego Kryterium organ winien przywołać niewłaściwie zastosowany lub naruszony wyrokiem przepis prawa, wskazać rodzaj tego naruszenia oraz określić, jaka winna być poprawna wykładnia lub prawidłowe zastosowanie wskazanego przepisu (lub przepisów). Przedstawienie jedynie ogólnych stwierdzeń o nieprawidłowościach, nie daje możliwości ich uwzględnienia. Tak więc ta podstawa kasacyjna nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 176 ppsa. Z uzasadnienia wyroku niemniej jednoznacznie wynika, iż Sąd I instancji miał na uwadze wskazane Kryterium nr 4. Znaczna część uzasadnienia orzeczenia sprowadza się właśnie do rozważań, czy wydatki będące przedmiotem sporu można uznać za kwalifikowalne. Należy zwrócić uwagę, że organ I instancji (RIF) na podstawie danych podanych we wniosku o dofinansowanie projektu dokonał oceny kwalifikowalności wydatków i nie dostrzegł, w odróżnieniu od późniejszej oceny organu II instancji, aby ich opis był "lakoniczny", zatem aby projekt został opisany w sposób niespójny, czy ogólnikowy, a to na naruszenie tego kryterium powoływał się kasator. Organ rozpoznający protest ocenił negatywnie więc te aspekty kwalifikowalności wydatków, które wcześniej nie były podważane przez Fundację. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa wskazać należy, iż oparty jest on jedynie na nieuzasadnionej polemice z uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia, zaś kasator, wysuwając ten zarzut, jednocześnie nie dopełnił obowiązku wykazania, iż następstwa możliwych uchybień procesowych były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 ppsa stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10 dostępne w internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Omawiany przepis może stanowić także samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Wiążący pogląd w tym zakresie został wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 luty 2010 r., sygn. akt. II FSK 8/09 (ONSAiWSA 2010, z. 3, poz. 39). Żadna z wyżej wskazanych okoliczności w sprawie nie występuje. Sąd I instancji wyraźnie wskazał, iż "zasadne jest to, że skarżący przewidział dwa węzły po trzy serwery: aplikacyjny, bazodanowy, www" (s. 12). Sformułowanie to odnosi się do środowiska produkcyjnego. Ponieważ Sąd I instancji uznał, iż zasadne jest stworzenie środowiska testowego, które również będzie wykorzystywało 6 serwerów, to łączna przewidywana liczba serwerów określona została na 12. Jest to stanowisko spójne z wnioskiem o dofinansowanie oraz z tokiem rozumowania przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tym samym nie ma sprzeczności pomiędzy stanem faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji, a wynikającym z akt sprawy. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej nie wskazał, jaki przepis naruszył Sąd I instancji, ani też nie wskazał sposobu jego naruszenia. Wskazany w tym miejscu przepis art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych jest normą o charakterze ustrojowym, która określa funkcje sądów administracyjnych wyjaśniając, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zarzut naruszenia powołanego przepisu prawa mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd administracyjny rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów, niż zgodność z prawem. Taka sytuacja nie miała w sprawie miejsca. Ponadto wskazać należy, że przepis ten nie stanowi podstawy do czynienia zarzutu niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jak już wskazano wyżej, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, który aby mógł zostać rozpoznanym, musi odpowiadać wymogom przewidzianym w art. 176 ppsa. Konieczne jest zatem wskazanie, które przepisy ustawy, oznaczone właściwą jednostką redakcyjną, zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący kasacyjnie miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego. Ponadto, obydwie formy naruszenia prawa materialnego, o których mowa w art. 174 pkt 1 ppsa, mogą się odnosić jedynie do sytuacji, gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny jest przez wnoszącego skargę kasacyjną kwestionowany, w związku z czym stawianie zarzutu naruszenia prawa materialnego jest zdecydowanie przedwczesne. W tych okolicznościach skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa i art. 205 § 2 ppsa. W skład tych kosztów wchodzi wynagrodzenie pełnomocnika, które określono na podstawie § 2 ust. 2 (2 x stawka minimalna) i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).