VIII SA/Wa 369/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 poz. 267; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 16 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198, ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") po rozpatrzeniu odwołania [...] "[...]" z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca") orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: "organ I instancji", "Dyrektor IS") z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...] odmawiającej udostępnienia informacji w zakresie wynagrodzeń zasadniczych brutto oraz mnożników kwoty bazowej dyrektora, wicedyrektorów, głównego księgowego, kierowników komórek organizacyjnych w Izbie Skarbowej w K. (w układzie: nazwa stanowiska, kwota, nazwa komórki). Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: T. L. działając w imieniu [...] "[...]" z siedzibą w W. wystąpił do organu I instancji z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wynagrodzeń zasadniczych brutto oraz mnożników kwoty bazowej dyrektora, wicedyrektorów, głównego księgowego, kierowników komórek organizacyjnych w Izbie Skarbowej w K. (w układzie: nazwa stanowiska, kwota nazwa komórki). Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. organ I instancji działając na podstawie art. 16, art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. w zw. z art. 47 Konstytucji RP i art. 23 ust. 1-5 w powiązaniu z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.; dalej: "u.o.d.o.") orzekł o odmowie udostępnienia informacji o wynagrodzeniach zasadniczych brutto oraz mnożnikach kwoty bazowej dyrektora, wicedyrektorów, głównego księgowego oraz kierowników komórek organizacyjnych w Izbie Skarbowej w K. Uzasadniając odmowę organ I instancji wskazał m.in., iż informacja publiczna podlega udostępnieniu w takim zakresie, w jakim jest to związane z działalnością publiczną i jednocześnie nie zagraża ujawnieniem chronionych prawnie danych osobowych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych. W odniesieniu do żądania udostępnienia informacji publicznej, w zakresie wysokości wynagrodzeń zasadniczych brutto oraz mnożników kwoty bazowej dyrektora, wicedyrektorów, głównego księgowego, kierowników komórek organizacyjnych w Izbie Skarbowej w K. (w układzie: nazwa stanowiska, kwota, nazwa komórki), Dyrektor IS uznał, iż podlega ono ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zadośćuczynienie żądaniu skarżącej, w ocenie Dyrektora IS, stanowiłoby naruszenie dóbr osobistych i prawa do prywatności wskazanych funkcjonariuszy, gdyż ich tożsamość jest łatwa do ustalenia przy zastosowaniu prostych metod identyfikacji. Nadto organ I instancji stwierdził, że kwoty wynagrodzeń poszczególnych pracowników nie są informacjami jawnymi, a wysokość wynagrodzenia stanowi dobro osobiste człowieka, którego ochronę gwarantują art. 23 i 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.). W opinii Dyrektora IS żądane przez skarżącą informacje, zaliczane są do danych osobowych, chronionych regulacjami zawartymi między innymi w ustawie o ochronie danych osobowych. Natomiast ochrona wynikająca z tych przepisów obejmuje wszelkie informacje odnoszące się zidentyfikowanej lub łatwej do zidentyfikowania osoby, a taka sytuacja – w ocenie organu I instancji – ma miejsce w niniejszej sprawie. Z odwołaniem do Ministra Finansów wystąpiła skarżąca, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 7, art. 61 ust. 1-2 oraz art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine k.p.a.; - art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; - art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o finansach publicznych; - art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. Uzasadniając skarżąca wskazała m.in., iż w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. organ I instancji nieprawidłowo powołał art. 16 u.d.i.p., gdyż nie wskazał konkretnych ustępów tego przepisu, dlatego też skarżąca nie ma wiedzy, na podstawie którego przepisu zostało podjęte zaskarżone rozstrzygnięcie. Skarżąca zakwestionowała także powołanie art. 107 k.p.a. jako podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt, iż reguluje on jedynie składniki decyzji administracyjnej. Nadto zarzuciła, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przytoczono brzmienia art. 23 ust. 1 u.o.d.o., wskazując jednocześnie, że art. 23 u.o.d.o. nie posiada ust. 5. Jak zauważyła, nie można w akcie administracyjnym powoływać przepisów bez przywołania ich treści i wskazania związku ze stanem faktycznym, często dokonując odpowiedniej wykładni. Zdaniem skarżącej, nie da się zweryfikować poprawności decyzji, skoro organ ograniczył się do przywołania różnych przepisów u.o.d.o. i nie dał jednocześnie możliwości adresatowi decyzji zapoznania się z treścią przepisów i wskazaniem ich związku ze sprawą. Skarżąca zarzuciła także, iż decyzja Dyrektora IS nie spełnia obowiązku, wynikającego z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., wskazania w decyzji imion i nazwisk oraz funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania, a także oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W ocenie skarżącej, dane w postaci wysokości wynagrodzeń zasadniczych funkcjonariuszy publicznych, nie stanowią tajemnicy ustawowo chronionej i nie są elementem prywatności pracownika, gdyż wynagrodzenia te przyznawane są funkcjonariuszom publicznym, zajmującym stanowiska w administracji rządowej i mają związek z wykonywaniem przez nich zadań publicznych. Na poparcie swojego stanowiska, skarżąca powołała orzeczenia sądów administracyjnych, których tezy, w jej opinii, mają zastosowanie do osób będących funkcjonariuszami publicznymi. Rozpoznając sprawę Minister Finansów, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie i zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Za niezasadny uznał zarzut w zakresie nieprawidłowego powołania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 16 u.d.i.p. w całości, z uwagi na fakt, iż ust. 1 art. 16 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji, zaś ust. 2 art. 16 u.d.i.p. wskazuje, że do decyzji tych mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z odrębnościami określonymi w punktach 1 i 2. Wyjaśnił, iż w sprawie stanowiącej przedmiot odwołania zastosowanie znajduje zarówno ust. 1 jak i ust. 2 powołanego art. 16. Za prawidłowe Minister Finansów uznał powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji treści art. 107 k.p.a. oraz art. 23 ust. 1-5 u.o.d.o., zamiast art. 23 ust. 1 pkt 1-5 u.o.d.o. Podniósł, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak przytoczenia w decyzji podstawy prawnej bądź nieprzytoczenie wszystkich przepisów prawa, które powinny być wskazane, w sytuacji gdy podstawa prawna istnieje, nie jest taką wadą, która skutkuje uchyleniem decyzji. Wywiódł, iż w niniejszej sprawie istniała wyraźna podstawa prawna do wydania przez Dyrektora IS decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Minister Finansów odnosząc się do przedmiotu wniosku wskazał, iż żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., jednakże, stosownie do treści art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Podniósł, iż ograniczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Minister Finansów wskazał, iż w świetle definicji zawartej w treści art. 6 ust. 1 u.o.d.o., zgodnie z którą za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych uznał, że danymi osobowymi nie będą pojedyncze informacje o dużym stopniu uogólnienia, np. nazwa ulicy, nr domu czy wysokość wynagrodzenia. Informacja ta będzie jednak stanowić daną osobową wówczas, gdy zostanie zestawiona z innymi dodatkowymi informacjami, które w konsekwencji można odnieść do konkretnej osoby. Uznał, iż tak jest w niniejszym przypadku, bowiem znana jest tożsamość dyrektora, zastępców dyrektora, głównego księgowego oraz kierowników komórek organizacyjnych w Izbie Skarbowej w K., gdyż informacja ta podana jest do publicznej wiadomości między innymi na stronach Biuletynu Informacji Publicznej. Na podstawie analizy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. sygn. K 17/05 Minister wywiódł, że w odniesieniu do osób publicznych poszerzenie sfery dostępności nie oznacza wyłączenia ochrony sfery życia prywatnego. Natomiast w ramach zderzenia się dwu wartości – z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, z drugiej prawa do prywatności – nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu. Nadto podkreślił, iż zgodnie z art. 111 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), jedną z podstawowych zasad prawa pracy jest poszanowanie dóbr osobistych pracowników, których ochronę gwarantują art. 23 i 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.). Podniósł, iż w doktrynie i orzecznictwie przeważa pogląd, że wysokość wynagrodzenia danej osoby stanowi dobro osobiste, jako element prywatnej sfery życia i podlega ochronie na mocy ww. przepisów kodeksu cywilnego, zaś art. 47 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego. Minister Finansów wskazał także, iż w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 lipca 1993 r., I PZP 28/93, w której stwierdził, że "ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę, może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu art. 23 i 24 kodeksu cywilnego". Konkludując Minister Finansów stwierdził, iż żądane we wniosku informacje dotyczące wysokości aktualnych wynagrodzeń zasadniczych brutto oraz mnożników kwoty bazowej dyrektora, wicedyrektorów, głównego księgowego, kierowników komórek organizacyjnych w Izbie Skarbowej w K. (w układzie: nazwa stanowiska, kwota, nazwa komórki) stanowią informacje o charakterze prywatnym (ad personam). Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z dnia [...] marca 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. Autor skargi zarzucił organowi naruszenie: - art. 7 i art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1-2 oraz art. 61 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; - art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 5, art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 2 pkt 2 in fine u.d.i.p.; - art. 33 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o finansach publicznych; - art. 23 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.o.d.o.; - art. 6, art. 7, art. 15 w związku z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji. Uzasadniając skargę, skarżąca nie podzieliła argumentacji zawartej w obu decyzjach zarzucając im: - brak wykładni art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5, art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w kontekście praw określonych w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP; - zaprezentowanie interpretacji u.d.i.p. i u.o.d.o., która w efekcie uniemożliwia uzyskanie informacji o działaniach władzy publicznej oraz niweczy jakąkolwiek formę kontroli społecznej; - naruszenie zasady jawności finansów publicznych; - nieustosunkowanie się do większości zarzutów środka odwoławczego, czym naruszono art. 15 w związku z art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 k.p.a.; - wystąpienie poważnych wad uzasadnień decyzji pod względem faktycznym i prawnym, czym naruszono art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine i art. 140 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, z jednoczesnym odniesieniem się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 4). W myśl art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Art. 47 Konstytucji RP przewiduje zaś dla każdego prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w u.d.i.p., wedle której, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym (art. 1 ust.1). W świetle regulacji art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, zaś zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu, obowiązuje tutaj ogólna, wynikająca z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zasada, że do udzielenia informacji zobowiązane są podmioty, będące w posiadaniu takiej informacji. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, a żądania skarżącej zawarte we wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r., są informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez orzekające w niniejszej sprawie organy. Sporne natomiast jest między stronami, czy wnioskowana przez skarżącą informacja publiczna stanowi informację, której udostępnienie nie jest możliwe z uwagi na zawarte w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. ograniczenia prawa do jej uzyskania. Zgodnie przywołanym przepisem art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 wymienionego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Tym samym, jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, wtedy organ jest zobowiązany ustalić, jakie informacje podlegają ochronie. Musi zatem wskazać, czy dane te objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową, czy też statystyczną. Powołany wyżej przepis art. 5 u.d.i.p. ustala zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, w szczególności w ust. 2, ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przepisy nie zawierają definicji pojęcia prywatności osoby fizycznej, lecz posługując się przepisem art. 6 u.o.d.o. stwierdzić należy, że ustawodawca nie wyłączył informacji niezbędnych do identyfikacji z zakresu informacji publicznej, lecz poddał je ochronie. Interpretując treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd Najwyższy wyraził pogląd w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 czerwca 2003 r. (sygn. akt III RN 95/02, Wokanda 2004 nr 2, s. 19), według którego cechą prawa do prywatności jest to, że ochroną tą objęta jest dziedzina życia osobistego (prywatnego), rodzinnego i towarzyskiego człowieka. Ochrona ta nie obejmuje działalności publicznej osoby, ani też sfery działań i zachowań, które ogólnie są pojmowane jako osobiste lub prywatne, jeżeli działania te lub zachowania wiążą się ściśle z działalnością publiczną. Orzekające w niniejszej sprawie organy, powołując w podstawie prawnej wydawanych decyzji art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przywołują argumentację dotyczącą art. 5 ust. 2 tej ustawy, wskazując ograniczenie prawa do informacji z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych. W ocenie Sądu bezpodstawne jest powoływanie się w niniejszej sprawie przez te organy na przepisy Kodeksu pracy, przepisy o ochronie dóbr osobistych, czy o ochronie danych osobowych. Wprawdzie przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, jednak w niniejszej sprawie ograniczenie wynikające z tego przepisu nie może mieć zastosowania, bowiem wniosek dotyczy osób będących funkcjonariuszami publicznymi. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2009 r., Nr 31, poz. 206 ze zm.) dyrektorzy izb skarbowych, naczelnicy urzędów skarbowych, dyrektorzy urzędów kontroli skarbowej są organami niezespolonej administracji rządowej. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2008 r., Nr 227, poz. 1505 ze zm.) pracownicy zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych w urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej tworzą korpus służby cywilnej. Z art. 104 ustawy o służbie cywilnej wynika, iż członkowie korpusu służby cywilnej na zasadach określonych w odrębnych przepisach korzystają z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. W myśl art. 115 § 13 pkt 4 Kodeksu karnego funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. W świetle tych regulacji nie ulega wątpliwości, iż dyrektor, wicedyrektorzy, główny księgowy i kierownicy komórek organizacyjnych izby skarbowej są członkami korpusu służby cywilnej, którzy zajmują stanowiska w sektorze służby publicznej i posiadają określony zakres uprawnień pozwalający na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Nadto należy zauważyć, iż służba cywilna wchodzi w skład sektora finansów publicznych, której gospodarka finansowa prowadzona jest na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Oczywistym jest zatem, że informacja o wydatkach organu, w tym dotycząca wynagrodzeń pieniężnych wypłacanych funkcjonariuszom, jest informacją o majątku publicznym i podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Bowiem, jak wykazano powyżej, ochrona prywatności jest wyłączona, jeżeli chodzi o osoby pełniące funkcje publiczne i jeżeli dana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien rozpatrzeć sprawę z uwzględnieniem powyższych rozważań, mając na uwadze wskazania Sądu. Pominięcie przez organy obu instancji zawartego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zapisu, z którego wynika, iż ograniczenie prawa do informacji publicznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji doprowadziło do naruszenia art. 7, art. 61 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Mając na uwadze powołane okoliczności wystąpiła konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji organu I instancji. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono mając na uwadze art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.