II SA/Go 519/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi F na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Rektora Uniwersytetu na rzecz skarżącej F kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z [...] czerwca 2012r., przesłanym pocztą elektroniczną, radca prawny B.F. zwróciła się do Rektora Uniwersytetu o udostępnienie w trybie art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1474, dalej: u.d.i.p) informacji, czy przedstawiciele Uniwersytetu (w tym Rektor, Prorektorzy, Dziekani, inni przedstawiciele władz Uniwersytetu) lub inni pracownicy tej uczelni odbywali spotkania z przedstawicielami P Sp. z o.o. (wcześniej P Sp. z o.o.), ewentualnie spółki będącej jej stuprocentowym współwłaścicielem, tj. P S.A., oraz spółki P S.A. w jakichkolwiek kwestiach dotyczących planowanej budowy kopalni odkrywkowej węgla brunatnego i elektrowni opalanej tym węglem na terenie gmin [...]. Jeżeli spotkania miały miejsce, wniosła o wskazanie ilości tych spotkań, dat ich odbycia oraz protokołów (notatek służbowych ewentualnie innych zmaterializowanych rezultatów tych spotkań) z nich sporządzonych. Wniosek o udzielenie informacji objął również spotkania zespołów odbywanych nawet bez udziału wskazanych powyżej podmiotów, lecz których przedmiotem była opisana inwestycja. Wnioskodawczyni zwróciła się o udostępnienie korespondencji mailowej oraz tradycyjnej (papierowej) z podmiotami wyżej wskazanymi, która dotyczyłaby opisanej wyżej inwestycji, jeżeli taka korespondencja miała miejsce). Wniosła również o udostępnienie wszelkich umów jakie Uniwersytet podpisał z P Sp. z o.o. (wcześniej P Sp. z o.o.), P S.A. oraz P S.A. a które dotyczyły planowej budowy kopalni odkrywkowej węgla brunatnego i elektrowni opalanej tym węglem na terenie gmin [...]. Pismem z [...] lipca 2012 r. Rektor Uniwersytetu wezwał wnioskodawczynię do wykazania istotnego interesu publicznego w celu uzyskania żądanej informacji, gdyż zdaniem tego organu informacja objęta wnioskiem ma charakter informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi, pismem z [...] lipca 2012 r. radca prawny B.F. poinformowała, że o udostępnienie powyższej informacji zwracała się w imieniu E o.s. oraz wyjaśniła przyczyny, w których upatruje istnienia istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji objętych wnioskiem. Nadto załączyła pełnomocnictwo udzielone przez władze tego stowarzyszenia oraz jego statut. Decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Rektor Uniwersytetu, działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p odmówił udostępnienia pełnomocnikowi stowarzyszenia żądanej informacji publicznej. Według Rektora żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, a co za tym idzie w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p żądający jej podmiot powinien wykazać, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W uzasadnieniu decyzji Rektor przedstawił argumentację, w myśl której wnioskodawca nie wykazał, że uzyskanie żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego. Od powyższej decyzji E o.s. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stowarzyszenie zarzuciło organowi nieprawidłową interpretację zakresu złożonego wniosku oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 1 oraz art. 3 u.d.i.p. Zdaniem strony w przypadku odmowy udostępnienia dokumentacji przetworzonej organ powinien udostępnić dokumentację nie mającą charakteru przetworzonego, a stanowiącą informację prostą. Innymi słowy powinny zostać udostępnione dokumenty klasyfikowane jako informacja publiczna prosta. W konsekwencji Rektor powinien uwzględnić wniosek strony w zakresie, w jakim dotyczył on informacji prostej. Strona zarzuciła również, że organ w decyzji nie dopełnił obowiązku wykazania, że udostępnienie wnioskodawcy informacji przetworzonej nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, problem ten został potraktowany w decyzji pobieżnie i bez prawidłowego rozeznania. Nadto strona zakwestionowała argumentację organu w tym zakresie. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] października 2012 r. nr [...] Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie z [...] sierpnia 2012 r., nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów wnioskodawcy. W ocenie organu informacje, o których udostępnienie wnosi strona, w szczególności na temat ilości i przebiegu spotkań przedstawicieli Uniwersytetu z przedstawicielami spółek wymienionych we wniosku, jak również korespondencji pomiędzy tymi podmiotami mają charakter informacji przetworzonych. O ile informację prostą stanowią dokumenty znajdujące się w posiadaniu organu, o tyle udzielenie informacji przetworzonej wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu do dokumentacji źródłowej czy też dokonania analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskaniu określonych środków osobowych i finansowych. Zebranie żądanych przez stronę informacji wbrew twierdzeniom wnoszącej nie polega na wydaniu dokumentów będących w posiadaniu Uniwersytetu, a zatem zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p warunkiem udostępnienia informacji publicznej przetworzonej jest wykazanie przez wnioskującego szczególnie istotnego interesu publicznego. W sytuacji braku interesu publicznego w danej sprawie organ powinien wydać decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej przetworzonej z takim właśnie uzasadnieniem. Ponadto w uzasadnieniu decyzji Rektor powtórzył argumentację wykazującą, że wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji publicznej. Na powyższą decyzję Rektora Uniwersytetu stowarzyszenie Es o.s., reprezentowane przez radcę prawnego B.F., złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w części dotyczącej odmowy udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej w postaci umów zawartych z P Sp. z o.o., P S.A. oraz P S.A. dotyczących planowanej budowy kopalni odkrywkowej węgla brunatnego i elektrowni opalanej tym węglem na terenie gmin [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 27 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Go 1052/12 uchyliło ww. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Uniwersytetu z [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że żądania skarżącej określone w skardze, co jest ograniczeniem żądania zawartego w piśmie z [...] czerwca 2012 r., są informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Wobec odmowy udostępnienia informacji publicznej sąd ocenił jako zasadne żądanie wnioskodawczyni w zakresie wskazanym w skardze (tj. w części dotyczącej odmowy udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej w postaci umów zawartych z P Sp. z o.o., P S.A. oraz P S.A. dotyczących planowanej budowy kopalni odkrywkowej węgla brunatnego i elektrowni opalanej tym węglem na terenie gmin [...]). Zdaniem sądu żądane informacje, w zakresie wskazanym w skardze, należy uznać jako informacje proste. Dostarczenie umów zawartych przez władze Uniwersytetu, bądź innych jego przedstawicieli działających z upoważnienia władz tej uczelni ze wskazanymi wyżej podmiotami nie wymaga wszakże żadnego gromadzenia i opracowywania materiałów, przetwarzania zawartych w nich danych, żadnego nakładu intelektualnego, którego wynikiem byłoby wytworzenie nowego, wcześniej nie istniejącego dokumentu. Zapewnienie dostępu do informacji publicznej przez udostępnienie żądanych umów należy uznać za czynność materialno-techniczną, nie wymagającą szczególnego nakładu pracy, zaś w sferze intelektualnej żadnego wysiłku nakierowanego na wytworzenie nowej – przetworzonej – informacji. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ po pierwsze udostępni żądaną informację publiczną prostą w zakresie wskazanym w skardze (tj. dotyczącym odmowy udostępnienia wnioskodawcy żądanych umów), bez żądania wykazania przemawiającego za tym interesu publicznego, jako że na obecnym etapie sprawy można bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że wniosek w tym zakresie dotyczy właśnie informacji publicznej prostej. Po drugie natomiast, rozstrzygając wniosek o udostępnienie informacji publicznej w pozostałym zakresie dokona oceny, czy dotyczy on informacji publicznej prostej, czy też informacji publicznej przetworzonej. Jeżeli w wyniku tej oceny organ dojdzie do wniosku, że żądana informacja w pozostałym zakresie ma charakter przetworzony (i jednocześnie nie dopatrzy się interesu publicznego przemawiającego za jej udostępnieniem wnioskodawcy), odpowiednio uargumentuje to w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., czego właśnie zabrakło w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającym ją rozstrzygnięciu wydanym w pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Rektor Uniwersytetu decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...] odmówił stronie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z [...] sierpnia 2013 r. udostępnił informacje publiczną w postaci następujących umów zawartych pomiędzy Uniwersytetem a P sp. z o.o. (obecnie G sp. z o.o.): - umowy ramowej o współpracy z [...] lutego 2009 r., - umowy nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., - umowy o współpracy z [...] czerwca 2012 r. wraz z załącznikami. Organ zaznaczył, że poinformował wnioskodawcę o skierowaniu do przedstawicieli P sp. z o. o wniosku o wyrażenie zgody na udostępnienie informacji publicznej w zakresie umów objętych zastrzeżeniem poufności wraz załącznikami, w tym załącznika nr 1 do umowy [...] z [...] kwietnia 2009 r. oraz poinformował, że przedstawiciele Uniwersytetu odbywali spotkania z przedstawicielami P sp. z o. o, jednakże nie jest w posiadaniu informacji, co do ich ilości, dat, jak również jakichkolwiek zmaterializowanych rezultatów tych spotkań. Zaznaczono, że w odpowiedzi na wniosek Uniwersytetu o wyrażenie zgody na udostępnienie dokumentacji, przedstawiciel P sp. z o.o. podał, że opisane we wniosku dokumenty zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, a P sp. z o. o nie wyraża zgody na ich udostępnienie. Organ uznał, że w takiej sytuacji, skoro przedsiębiorca zastrzegł okoliczności dotyczące zawarcia umów, jak również ich treść jako tajemnicy przedsiębiorstwa, to na gruncie u.d.i.p zastrzeżenie to także jest skuteczne, zatem zobligowany jest do nieudostępnienia powyższych informacji podmiotom trzecim. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem F (dawniej E) złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a) – poprzez jego niezastosowanie i odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 27 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Go 1052/12, - art. 5 ust. 2 u.d.i.p poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że informacje których udostępnienia domaga się skarżący są objęte tajemnicą przedsiębiorcy, - art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885, dalej: u.f.p) poprzez jego niezastosowanie i utajnienie dokumentacji, która jest związana z gospodarką środkami publicznymi, - art. 35 u.f.p poprzez jego niezastosowanie i uznanie klauzuli poufności zawartych w umowach, których udostępnienia domaga się skarżący, za zastrzeżone, - art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: K.p.a) – poprzez jego błędne zastosowanie i brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Rektor Uniwersytetu decyzją z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, że powołane przez stronę okoliczności nie dały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu całkowicie chybiony jest zarzut wniosku niezastosowania się do wytycznych wyroku sądu z 27 marca 2013 r. W wykonaniu bowiem tego wyroku organ udostępnił informację publiczną w postaci umów zawartych pomiędzy Uniwersytetem a P sp. z o. o (obecnie G sp. z o.o.) : - umowy ramowej o współpracy z [...] lutego 2009 r., - umowy nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., - umowy o współpracy z [...] czerwca 2012 r. wraz z załącznikami. Jednocześnie w części umów, co do których zastrzeżono poufność ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, pomimo uznania ich, zgodnie z wytycznymi sądu, za informację publiczną prostą, udostępnienie tej informacji stało się niemożliwe ze względu na zaistnienie przesłanki o której mowa w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. Okoliczność ta zaś nie stanowiła przedmiotu prowadzonego postępowania sądowego, stąd też brak jest podstaw do uznania, że odmawiając udostępnienia informacji publicznej w części dotyczących umów co do których zastrzeżono tajemnicę przedsiębiorstwa, nie wykonano powołanego wyroku sądu. Odnosząc się do zarzutu błędnego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p i przyjęcia, że informacje których domaga się skarżący objęte są tajemnicą przedsiębiorcy, jak również niezastosowanie art. 35 u.f.p i uznanie klauzul poufności w zawartych umowach za zastrzeżone, organ wskazał, że zgodnie z poglądami doktryny jak i orzecznictwa informacja staje się "tajemnicą" kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem przedsiębiorca – P sp. z o. o podjęła działania zmierzające do wyeliminowania możliwości dotarcia informacji co do zawartych pomiędzy Uniwersytetem a P sp. z .o. o umów, do osób trzecich w tym do wnioskodawczyni, bez konieczności podejmowania szczególnych starań, co przesądza o zakwalifikowaniu tych informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa. P sp. z o.o wyraźnie podkreśliła to również odmawiając wyrażenia zgody na udostępnienie informacji publicznej w powyższym zakresie w toku prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania administracyjnego. Skoro przedsiębiorca skutecznie zastrzegł okoliczności dotyczące zawarcia umów, jak również ich treść jako tajemnicę przedsiębiorcy, to na gruncie u.d.p zastrzeżenie to jest skuteczne, zatem organ zobligowany jest do nieudostępnienia powyższych informacji podmiotom trzecim, w tym wnioskodawczyni. Sama wola przedsiębiorcy przesądza o charakterze wnioskowanych informacji. Za chybiony - zdaniem organu - uznać także należało zarzut naruszenia przepisów u.f.p. Sama okoliczność, że przedsiębiorca nie wskazał czy informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, nie oznacza że przesłanki te nie występują. Art. 35 u.f.p mógłby znaleźć zastosowanie w przypadku powołania się na tajemnicę przedsiębiorstwa organu tj. jednostki sektora finansów publicznych. W rozpoznawanej sprawie przesłanką odmowy udzielenia informacji publicznej jest natomiast zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorcy przez P sp. z o. o. a zakres powyższego zastrzeżenia nie zależy od woli organu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi F złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 5 ust. 2 u.d.i.p w zw. z art. 153 P.p.s.a przez bezpodstawne zastosowanie i uznanie, że uprawnionym jest odmowa udostępnienia informacji z powodu objęcia umów zastrzeżeniem poufności pomimo tego, że organ był związany oceną prawną i wskazaniami sądu, co do dalszego postępowania, oraz 2. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a u.f.p przez jego niezastosowanie i utajnienie dokumentacji, która jest związana z gospodarką środkami publicznymi, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] marca 2014 r. a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanym. Skarżący zawarł w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci umów, które znajdują się w posiadaniu organu. Odpowiadając na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a oddalił wniosek dowodowy skarżącego, bowiem wniosek ten dotyczy dokumentów stanowiących część akt administracyjnych. Wbrew ocenie wyrażonej w skardze organ nie naruszył art. 5 ust. 2 u.d.i.p w zw. z art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z 27 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Go 1052/12 przesądził, że żądana informacja publiczna w zakresie wskazanym w skardze, tj. dotyczącym udostępnienia umów, stanowi informację publiczną prostą i jako taka powinna być udostępniona wnioskodawcy bez żądania wykazania przemawiającego za tym interesu publicznego. Przejmując sprawę do ponownego rozpoznania organ przyjął za sądem, iż w sprawie mamy do czynienia z informacją prostą. Odmowa udostępnienia informacji publicznej (prostej) podyktowana była jednak przesłankami które nie były przedmiotem rozważań sądu. Organ odmówił bowiem udostępnienia informacji publicznej z uwagi na występujący jego zdaniem przypadek zachowania tajemnicy przedsiębiorcy. Wydając zatem zaskarżoną decyzję organ nie naruszył art. 153 P.p.s.a. Zasadny okazał się natomiast zarzut sformułowany w punkcie 2 skargi. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 u.d.i.p, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Definicja tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503 ze zm., dalej: u.z.n.k). Zgodnie z jego treścią przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Na tajemnice przedsiębiorstwa składają się zatem takie informacje należące do tego podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one udostępnione. Słusznie zauważa skarżący, że Uniwersytet jako uczelnia publiczna jest jednostką sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 11 u.f.p). Gospodarka środkami publicznymi jest jawna (art. 33 ust. 1 u.f.p). Zasada jawności gospodarowania środkami publicznymi jest realizowana m.in. przez podawanie do publicznej wiadomości przez jednostki sektora finansów publicznych informacji dotyczących zakresu zadań lub usług wykonywanych lub świadczonych przez jednostkę oraz wysokości środków publicznych przekazanych na ich realizację (art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a u.f.p). Zgodnie z art. 35 u.f.p klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. Przepis ten wprowadza zasadę domniemania niezastrzeżenia klauzuli dotyczącej wyłączenia jawności w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych. Zastrzeżenie tajemnicy stanowi zatem wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia. Zdaniem sądu jednostka sektora publicznego powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu u.z.n.k. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1483/12 (wyrok dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził stanowisko, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni je podziela, że "złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 powołanej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne". W rozpoznawanej sprawie Rektor Uniwersytetu dysponując żądaną informacją (umowami zawartymi z P sp. z o. o) odmówił jej udostępnienia, wskazując, że ww. spółka skutecznie zastrzegła okoliczności dotyczące zawarcia umów, jak również ich treść jako tajemnicę przedsiębiorcy i to zastrzeżenie na gruncie u.d.i.p jest skuteczne. Organ jednak nie dokonał samodzielnej oceny, do czego zdaniem sądu był zobowiązany, zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji, przy czy zaznaczyć należy, że P sp. z o.o. niewykazała, że zastrzeżone informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa (pismo spółki z [...].09.2013 r.). Warunkiem koniecznym do uznania istnienia tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych, posiadających wartość gospodarczą należących do niego informacji, które mają korzystać z poufności. Organ bez podjęcia samodzielnej oceny przyjął oświadczenie P sp. z o. o, że "opisane we wniosku dokumenty zawierają między innymi informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa". Uznać zatem należało, że w sprawie nie dokonano właściwej interpretacji pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z tych względów sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ administracji weźmie pod uwagę powyższą ocenę prawną. Orzeczenie w zakresie wykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 powołanej wyżej ustawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490). Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa prawnego w kwocie 240 zł, oraz koszty opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym w kwocie 17 zł.