II GSK 17/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 569/14 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną. I. Wyrokiem z 3 września 2014r. sygn. akt: I SA/Łd 569/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] września 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowych środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej, przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa-Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu J. Z. kwotę 240,00 zł plus należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty P. z [...] czerwca 2013r. odmawiającą przyznania R. S. jednorazowych środków z PFRON na podjęcie działalności gospodarczej. Starosta P. stwierdził, że R. S. nie posiada udokumentowanych kwalifikacji i uprawnień do prowadzenia działalności prawniczej i windykacyjnej, zaś działalność wspomagająca działalność biurową nie będzie opłacalna ekonomicznie i kierując się racjonalnością w wydatkowaniu środków publicznych, odmówił przyznania środków PFRON na podjęcie wnioskowanej działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, przytaczając art. 12a ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011, Nr 127 poz.721 ze zm.) oraz § 2, § 3, § 4 ust.1 i ust.5 § 5 ust.1 i ust.2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 17 października 2007r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz. U Nr 194 poz. 1403 ze zm.) wskazało m.in., że w dniu 9 maja 2013r. R. S. złożył wniosek o przyznanie osobie niepełnosprawnej środków z PFRON na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie 30.000,00zł przedstawiając szczegółowo rodzaj i cenę zakupów. Wnioskodawca zamierzał prowadzić działalność prawniczą polegającą na: przygotowywaniu wszelkich pism administracyjnych i procesowych, udzielanie porad prawnych i reprezentowanie stron przed sądem lub innym ciałem orzekającym (ww. usługi strona wykonuje nieodpłatnie od 2006r. w ramach stowarzyszenia i istnieje na nie duże zapotrzebowanie z uwagi na konkurencyjne ceny i rzetelność). Ponadto wnioskodawca zamierzał prowadzić działalność biurową (PKD 82.19.Z) polegającą na: komputerowym redagowaniu tekstów, przepisywanie tekstów, światłokopiowanie, laminowanie i bindowanie oraz usługi faksowe. W ocenie R. S. czynności polegające na komputerowym redagowaniu tekstów, przepisywanie tekstów nie są powszechne zaś pozostałe czynności z uwagi na jakość i cenę usługi będą konkurencyjne na rynku usług. Organ I instancji powiadomił stronę o konieczności zgłoszenia się na posiedzenie Komisji wyznaczonym na dzień 28 maja 2013r. oraz złożenia niezbędnych dokumentów do rozpatrzenia wniosku. Przed tym terminem strona przedłożyła żądane dokumenty modyfikując złożony wniosek. W dniu 28 maja 2013r. odbyło się posiedzenie ww. Komisji ds. opiniowania ww. wniosków wraz z udziałem zainteresowanego, który przedłożył dokumenty Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] oraz odpis KRS Stowarzyszenia z 21 marca 2013r. W dniu 4 czerwca 2013r. wnioskodawca złożył pismo wraz z szeregiem dokumentów min. decyzję w sprawie nadania NIP, zaświadczenie o nadaniu numeru REGON oraz zaświadczenia UM i G w T. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, dwa zaświadczenia z UG w C. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz zaświadczenie o zmianie we wpisie do ewidencji działalności z UG w C., zaświadczenie o nadaniu numeru REGON dla Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego dot. wpisania oraz zmiany w Krajowym Rejestrze Sądowym dot. działalności ww. Stowarzyszenia. W ocenie wnioskodawcy przedłożone dokumenty w szczególności dot. nadania nr REGON, NIP oraz wpisie do ewidencji dzielności gospodarczej miały potwierdzać, że strona może podjąć się działalności usługowej określonej we wniosku. Z dokumentów złożonych do akt wynika, iż strona jest zarejestrowana w PUP w P. od kwietnia 2012r. jako osoba poszukująca pracy z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności (niepełnosprawność ma charakter trwały). R. S. ma wykształcenie średnie ogólnobudowlane, ponadto wnioskodawca studiował na Wydziale Prawa i Administracji [...] ma zaliczone 5 semestrów. Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w latach 1984-2005r., której przedmiotem był handel detaliczny i hurtowy artykułami spożywczo-przemysłowymi-działalność była prowadzona w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej z siedzibą Firmy w C. obejmująca B., B. S., C. i Ż.(została zlikwidowana przyczyn zdrowotnych i ekonomicznych). W dniu 9 sierpnia 2006r. decyzją Wójta Gminy C. wykreślono z dniem 1 marca 2006r. z ewidencji działalności gospodarczej w związku z orzeczeniem sądu o pozbawieniu wnioskodawcy prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek na okres 3 lat. Z akt sprawy wynika, iż od 10 stycznia 2006r. R. S. pełni funkcję Prezesa Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...], do dnia ww. podmiot wpisany był do rejestru przedsiębiorców i rejestru stowarzyszeń w KRS. Od 20 października 2010r. stowarzyszenie jest wpisane do rejestru stowarzyszeń. W trakcie postępowania wyjaśniającego strona przedstawiła swoją koncepcję prowadzania działalności w szczególności udzielanie pomocy prawnej mieszkańcom powiatu, uznając, iż prowadząc przez 20 lat działalność gospodarczą na własny rachunek nabył praktyczną znajomość przepisów prawnych a ponadto przez wiele lat prowadził spór sądowy w sądzie gospodarczym. Ponadto zdaniem wnioskodawcy prowadzenie przez wiele lat stowarzyszenia i udzielanie porad, pisanie pism przygotowawczych uprawnia go o ubieganie się o ww. środki pieniężne. Ponadto jak wynika z akt sprawy R. S. oświadczył, iż zamierza reprezentować klientów w sądzie lub przed organem administracji publicznej na podstawie stałego stosunku zlecenia oraz będzie świadczył usługi windykacyjne w ten sposób, iż przygotowane przez niego pismo podpisuje wierzyciel. Udział w rozprawach sądowych będzie zdaniem strony możliwy o ile pozwoli na to sąd, w dalszym etapie prowadzonej działalności wnioskodawca zamierza poszerzyć ją o zawieranie umów zlecenia i zlecanie innym prawnikom oraz otworzenie filii w każdej z gmin powiatu p. Jeżeli chodzi o działalność biurową to usługi kserokopiowania wykonywane byłby na urządzeniu wielofunkcyjnym zakupionym ze środków PFRON, zaś urządzenie do laminowania i bindowania zakupione zostały by ze środków własnych strony. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Powiatu P. z [...] marca 2013r. w sprawie określenia zadań i wysokości środków na ich realizację w 2013r. otrzymanych z PFRON na zadania w zakresie przyznawania osobom niepełnosprawnym środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej przyznano kwotę 94.000,00zł. Szczegółowe zasady przyznawania środków bezrobotnym osobom niepełnosprawnym określa wskazane powyżej rozporządzenie MPiPS z 17 października 2007r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz. U Nr 194 poz. 1403 ze zm.), które w §4 pkt 5 szczegółowo wskazuje jakie okoliczności musi rozważyć musi starosta rozpatrując wniosek o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium, Starosta P. wnikliwie rozpatrzył całą sprawę i w sposób szczegółowy wykazał, iż wnioskodawca nie posiada stosownych uprawnień do prowadzenia działalności prawniczej i windykacyjnej. Prawidłowo przyjęto, że świadczenie usług prawniczych w zakresie proponowanym przez R. S. - może być wykonywane przez radcę prawnego lub adwokata tzn. przez osoby posiadające wykształcenie wyższe prawnicze i które odbyły aplikację radcowską lub adwokacką i zostały wpisane na właściwą listę prowadzoną przez samorząd radcowski czy adwokacki. Organ przyznał, iż wprawdzie istnieje instytucja doradcy prawnego (są to osoby świadczące usługi prawnicze), ale nie należące do samorządu adwokackiego czy radcowskiego i mogą tylko w wąskim zakresie udzielać porad prawnych i przygotowywać projekty pism czy być pełnomocnikiem w sprawach administracyjnych nie mogą natomiast występować w sprawach, w których wymagany jest przymus adwokacki czy radcowski tj. np. przed Sądem Najwyższym, w sprawach pracowniczych, rodzinnych, karnych czy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto powołano orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, który w sprawie sygn. akt: SK 22/02 z 26 listopada 2003r. uznał, iż obowiązujące w naszym kraju przepisy prawne pozwalają osobom z wyższym wykształceniem prawniczym prowadzić działalność gospodarczą na własny rachunek. Tymczasem R. S. posiada jedynie wykształcenie średnie i posiada zaliczone 5 semestrów studiów prawniczych a zatem nie legitymuje się uprawnieniami do bycia doradcą prawnym. Także słusznie zauważył organ I instancji, iż wnioskodawca nie może prowadzić usług windykacyjnych, gdyż jest to zastrzeżone dla komornika. Fakt prowadzenia przez zainteresowanego od 7 lat stowarzyszenia, które udziela pomocy obywatelom (bez przedstawienia na te okoliczność żadnych dowodów) oraz fakt, że przez 20 lat prowadził działalność gospodarczą na własny rachunek - w ocenie Starosty P. nie jest wystarczającym warunkiem do przyjęcia, iż posiada on kwalifikacje do prowadzenia wnioskowanej działalności. Zdaniem organu, dodatkowe usługi biurowe przedstawione we wniosku oraz ich kalkulacje wskazują, że ten profil działalności może być nieekonomiczny dla wnioskodawcy w szczególności uwzględniając sprzęt na jakim miałyby być one wykonywane, tym samym przewidywane efekty ekonomiczne przedsięwzięcia mogą być zbyt małe, tym bardziej jak podkreślił Starosta P. w pobliżu miejsca świadczenia usług przez R. S. jest co najmniej kilka punktów, które świadczą takie same usługi tym samym nie istnieje popyt na runku lokalnym na tego rodzaju usługi. SKO w Ł. oceniając decyzję Starosty P., stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo przyjął, że R. S. nie posiada udokumentowanych kwalifikacji i uprawnień do prowadzenia działalności prawniczej i windykacyjnej oraz zamierzona działalność biurowa nie będzie opłacalna ekonomicznie mając na uwadze racjonalność w wydawaniu środków publicznych odmówił przyznania środków PFRON na zamierzona działalność gospodarczą. II. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, domagając się uchylenia zakwestionowanej decyzji, zarzucając, że: - organy obydwu instancji uznały, iż skarżący posiada stosownych uprawnień do prowadzenia działalności windykacyjnej, dlatego, iż usługi te w ocenie organu są zastrzeżone dla komornika; - nie zostały przedstawione dowody, iż prowadzone przeze mnie Stowarzyszenie udziela pomocy prawnej obywatelom; - organ uznał, iż zamierzona biurowa nie będzie opłacalna ekonomicznie. Odpowiadając na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarga była niezasadna. Wnioskowane przez skarżącego uprawnienie wynika z art. 12a ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który stanowi, że osoba niepełnosprawna, o której mowa w art. 11 ust. 1, może otrzymać ze środków Funduszu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej w wysokości określonej w umowie zawartej ze starostą, nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli nie otrzymała środków publicznych na ten cel. Użycie zwrotu "może" oznacza, że przyznanie osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej należy do sfery tzw. uznania administracyjnego, a przy rozpatrywaniu wniosku niepełnosprawnego w tym przedmiocie organ winien wziąć pod uwagę nie tylko potrzeby wnioskodawcy, ale także innych niepełnosprawnych ubiegających się o tego rodzaju wsparcie i możliwości finansowe PFRON. Zgodnie z §4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 17 października 2007r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej, starosta rozpatrując wniosek, bierze pod uwagę: 1) przewidywane efekty ekonomiczne przedsięwzięcia, na które mają być przeznaczone środki; 2) popyt i podaż lokalnego rynku na planowaną działalność; 3) kalkulację wydatków na uruchomienie działalności w ramach wnioskowanych środków; 4) uprawnienia i kwalifikacje wnioskodawcy; 5) wysokość środków własnych wnioskodawcy; 6) wysokość posiadanych środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na ten cel w danym roku. Z akt sprawy wynikało, że u podstaw odmowy przyznania środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej legł brak kwalifikacji do świadczenia pomocy prawnej w zakresie wskazanym przez wnioskodawcę i windykacyjnej oraz nieekonomiczny charakter działalności biurowej . Odnosząc się do planowanej działalności prawniczej zauważono, że strona nie dysponuje kwalifikacjami. Sąd podzielił pogląd, że ukończone 5 semestrów studiów prawniczych oraz powołanie się na toczony samodzielnie przez 14 lat proces przed sądem w latach 90 przy istnieniu dużej podaży kancelarii radcowskich oraz adwokackich na terenie P., są niewystarczającymi argumentami dla uznania stanowiska strony za uprawnione, czyniące zasadnym udzielenie pomocy finansowej. Nie było także przekonywujące powołanie się na wykonywania tego rodzaju usług w ramach Stowarzyszenia [...], którego strona jest Prezesem. Z wyjaśnień skarżącego zawartych w protokole z posiedzenia Komisji ds. opiniowania wniosków z 28 maja 2013r. nie wynikało, że to zainteresowany osobiście wypełnia sferę działalności udzielania porad prawnych w ramach tego podmiotu. Wskazuje na to sformułowanie-udzielamy porady i piszemy pisma przygotowawcze, klient sam się podpisuje. Stwierdzenia te nie są poparte żadnymi dowodami podobnie jak wywodzenie , że istnieje zapotrzebowanie społeczne na tego rodzaju usługi wobec konkurencyjnej ceny oraz rzetelności. Trafnie organy powołały się także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 listopada 2003r. w sprawie sygn. akt: SK 22/02 mówiący o konieczności posiadania wymaganego wykształcenia prawniczego jako kryterium podejmowania działalności w zakresie usług prawniczych poza obszarem tych , które świadczone są przez radców prawnych i adwokatów. Podobnie nie można zakwestionować stanowiska organu co do nieekonomiczności planowanego przedsięwzięcia w przedmiocie opisanych we wniosku usług biurowych-kserowania, bindowania, laminowania i faksowania. Organ odwoławczy opisał swe stanowisko na stronie 7 uzasadnienia , akceptując wydanym rozstrzygnięciem także pogląd dotyczący tej kwestii wyrażony w uzasadnieniu decyzji Starosty P. Sąd nie dopatrzył się ażeby ocena tej sfery planowanej działalności była niewłaściwa. Kierowano się doświadczeniem a także wiedzą-wskazano na podaż punktów dostarczających tego rodzaju usługi w pobliżu miejsca wskazanego przez stronę, jako przyszłe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Nie należy zapominać również i o tym, że w dobie cyfryzacji proponowane usługi są już mało wykorzystywane i wręcz niekonkurencyjne, zastąpione bardziej nowoczesnymi np. zamiast faksować wystarczy wysłać wiadomość za pośrednictwem poczty internetowej. Jeśli chodzi o fragment planowanej aktywności gospodarczej, opisanej jako działalność windykacyjna, to zgodzić się trzeba ze stroną, że co do zasady nie istnieje przymus legitymowania się żadnym statusem wykształcenia. Rację ma skarżący , że także i on mógłby czynności te wykonywać. Z pewnością przygotowanie teoretyczne oraz doświadczenie są elementami pozwalającymi na uznanie, że działalność ta będzie skuteczniejsza, to jednak nie dyskredytują jej w ogólności. Wobec tego ,że strona zabiegała o pomoc na podjęcie planowanej działalności , w ramach której windykacja byłaby tylko jej elementem, w ocenie sądu wadliwość oceny organu dotyczącej tej okoliczności nie ma wpływu na wynik sprawy. Podejmując decyzję organ słusznie odwołał się do wysokości posiadanych środków (94.000,00 zł), oceniając, że ich rozmiar nakazuje szczególnie wnikliwie zajmować się ich podziałem, a uznanie znajdować w pierwszej kolejności powinny te programy, które spełniają kryteria wyznaczone przez prawodawcę i które w ramach uznania administracyjnego, którym dysponuje zajmujący się ich podziałem, ocenia jako zasługujące na uwzględnienie. Niezasadnym było oczekiwanie sfinansowania zakupu samochodu za kwotę 16.000,00 zł, służącego do przemieszczania się pomiędzy filiami planowanej działalności gospodarczej oraz dojazd do klientów, przy jednoczesnym braku przedłożenia jakiegokolwiek dowodu zaświadczającego o istnieniu zapotrzebowania na tego rodzaju usługi poza P. Twierdzenia podnoszone w tym przedmiocie są gołosłowne. W ramach uznania administracyjnego, Sąd nie ma podstaw by ingerować w proces podjęcia decyzji gdy w postępowaniu ją poprzedzającym organy prawidłowo zgromadziły dowody, umożliwiając stronie zajęcie stanowiska w ramach czynnego jej udziału w tym postępowaniu, a zapadłe rozstrzygnięcie jest oparte na wiedzy, doświadczeniu życiowym i jest logicznie uargumentowane zaś wskazane w podstawie rozstrzygnięcia przepisy prawa nie budzą wątpliwości co do ich treści , są jednoznaczne. IV. Skarżący działając przez pełnomocnika z urzędu zaskarżył wyrok w całości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 12a ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych oraz §4 ust.5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 17 października 2007r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej-przez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie za prawidłową ocenę organów administracji, iż skarżący nie posiada udokumentowanych kwalifikacji i uprawnień do prowadzenia działalności prawniczej i windykacyjnej, zaś działalność biurowa nie będzie opłacalna ekonomicznie oraz ostateczne uznanie za zasadą odmowę przyznania środków PFRON na podjęcie wnioskowanej przez skarżącego działalności gospodarczej. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, orzeczenie o kosztach postępowania oraz o przyznanie radcy prawnemu J. Z. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący przedstawił stanowisko w sprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono. V. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 września 2012r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Autor skargi kasacyjnej oparł ją jedynie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z tej podstawy kasacyjnej, zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. W sprawie poddanej kontroli instancyjnej, WSA w Łodzi prawidłowo skontrolował decyzję SKO w Ł. z [...] września 2013r. w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowych środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem art. 12a ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który stanowi, że osoba niepełnosprawna, o której mowa w art. 11 ust. 1, może otrzymać ze środków Funduszu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej w wysokości określonej w umowie zawartej ze starostą, nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli nie otrzymała środków publicznych na ten cel. Wedle przepisów rozporządzenia wykonawczego, które miało zastosowanie w sprawie tj. §4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 17 października 2007r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej, starosta rozpatrując wniosek, bierze pod uwagę: 1) przewidywane efekty ekonomiczne przedsięwzięcia, na które mają być przeznaczone środki; 2) popyt i podaż lokalnego rynku na planowaną działalność; 3) kalkulację wydatków na uruchomienie działalności w ramach wnioskowanych środków; 4) uprawnienia i kwalifikacje wnioskodawcy; 5) wysokość środków własnych wnioskodawcy; 6) wysokość posiadanych środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na ten cel w danym roku. Rozpoznając wniosek skarżącego R. S. o przyznanie wnioskowanej pomocy finansowej przewidzianej dla osób pozostających bez pracy, właściwie skonstatowano, że skarżący nie spełnia warunków do jej otrzymania. W postępowaniu administracyjnym, którego przebieg i wyniki nie były kwestionowane, ustalono, że skarżący nie ma uprawnień i kwalifikacji do prowadzenia działalności w zakresie doradztwa prawnego. Nie ukończył studiów prawniczych, nie ma wykształcenia wyższego prawniczego zatem nie mógł być członkiem korporacji zawodowej radców prawnych lub adwokatów. Wieloletnie sprawowanie funkcji Prezesa Stowarzyszenia [...] również nie dawało podstaw ku temu by przyjąć, że skarżący dysponuje odpowiednimi kwalifikacjami do udzielania porad prawnych bowiem nie wykazał czy i jakie działania w zakresie ,,doradztwa prawnego" w ramach Stowarzyszenia podejmował sam skarżący. Podobnie nie spełniona została przesłanka wykazania przewidywanych efektów planowanej działalności gospodarczej w tym wykazanie popytu i podaży lokalnego rynku. Skarżący planował, co prawidłowo podniosły organy, prowadzenie działań w tej części P., w której od lat funkcjonują liczne kancelarie prawnicze świadczące usługi doradztwa prawnego zatem mógłby mieć trudności z pozyskaniem klientów. Co więcej, także planowana dodatkowa działalność-tj. działalność biurowa-nie została właściwie skalkulowana przez skarżącego. Skarżący w sposób bardzo ogólnikowy i niewystarczający na potrzeby otrzymania pomocy finansowej, wskazał planowany utarg dzienny (z kserokopiowania) na poziomie 200,00 zł przy wykorzystaniu do tego celu taniego sprzętu kserograficznego o wartości 300,00 zł. Innych wyliczeń, prognozowanych przychodów i kosztów tej części swojej działalności nie wykazał. Zasadnie zatem Sąd I instancji podzielił zapatrywania SKO w Ł. co do tego, że planowana działalność gospodarcza jawiła się jako nieefektywna ekonomicznie a brak odpowiednich kwalifikacji zawodowych nie pozwalał na świadczenie pomocy prawnej. W świetle powyższych wywodów zarzut naruszenia art. 12a ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych oraz §4 ust.5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 17 października 2007r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej- przez ich niewłaściwe zastosowanie, były niezasadne. Tylko łączne spełnienie przesłanek określonych w §4 cyt. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 17 października 2007r. pozwalało na przyznanie pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.