I SA/Wr 1805/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant: Paulina Szpakowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. w Wydziale I sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok i straty z prowadzonej działalności gospodarczej za 2006 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz uchyla decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok; II. orzeka, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie może być wykonana; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej M. C. kwotę 3.303,00 zł (słownie: trzy tysiące trzysta trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]r. Nr [...], w części określającej M. Ć. (dalej skarżąca, podatniczka) stratę z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej za 2006 r. w wysokości 24.322,09 zł i określił wysokość straty z tego tytułu na kwotę 40.151,- zł oraz utrzymał w mocy ww. decyzję w części określającej podatniczce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 29.512,- zł Organ I instancji zakwestionował szereg wydatków zaliczonych przez podatniczkę do kosztów uzyskania przychodów działalności prowadzonej przez nią w zakresie usług hotelarskich w budynku mieszkalno-pensjonatowym w K., przy ul. [...] [...] (wydatki związane z remontem i modernizacją ww. budynku, inwestycyjne, wydatki za zakup działki gruntowej, zakupy wyposażenia, wysokość odpisów amortyzacyjnych od ww. budynku mieszkalno- pensjonatowego) co wpłynęło no wysokość określonej straty z działalności gospodarczej. Jednocześnie Ponadto organ I instancji stwierdził, że podatniczka nie dopełniła obowiązku wykazania w złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu /poniesionej straty za 2006 r., dochodu z wynagrodzenia za pracę wykonywaną w Polsce na rzecz pracodawcy, mającego siedzibę W Wielkiej Brytanii w łącznej kwocie 200.779,26 zł. – czym naruszyła art. 3 ust. 1 oraz art. 27 ust. 9 i 9a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(Dz. Z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm), w związku z art. 4 ust. 2 pkt a) i art. 23 ust. 2 umowy zawartej pomiędzy Rządem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków i dochodów i zysków majątkowych, obowiązującej do 31.12.2006 r. Wysokość wynagrodzenia ze stosunku pracy organ I instancji ustalił na podstawie dokumentów [...], wystawianych przez brytyjskiego pracodawcę ( [...]) po zakończeniu roku podatkowego w Wielkiej Brytanii, czyli dnia 5 kwietnia każdego roku. Do wyliczenia dochodu z w/w tytułu przyjęto dane wynikające z dokumentów [...], przeliczając uzyskane w 2006 r. wynagrodzenie w funtach na złote według kursów z ostatniego dnia danego miesiąca (strona nie przedłożyła wyciągów bankowych za lata 2006 - 2008 do rachunku założonego w Wielkiej Brytanii, na który wpływały wynagrodzenia). Ponadto z uwagi na to, że rok podatkowy w Wielkiej Brytanii trwa od 6 kwietnia danego roku do 5 kwietnia następnego roku, dochody przyporządkowano do roku podatkowego obowiązującego w Polsce (od 1 stycznia do 31 grudnia 2006 r.) Kwotę obliczonego dochodu za 2006 r. w wysokości 35.104,11 GBP o równowartości 200.779,26 zł organ pierwszej instancji pomniejszył o: - koszty uzyskania przychodów w kwocie 1/227,00 zł (zgodnie z art. 22 ust. 2 w/w ustawy) oraz - składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 966,06 zł (zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.d.o.f), opłacone przez podatniczkę w 2006 r. Dochód po odliczeniach ustalono w wysokości 198.586,00 zł. Od tak ustalonej podstawy opodatkowania podatek obliczono w wysokości 67.426,88 zł. Po odliczeniu natomiast od podatku w wysokości 67.426,88 zł kwoty podatku zapłaconego przez podatniczkę w 2006 r. za granicą w wysokości 6.366,15 GBP o równowartości 36.410,45 zł oraz po odliczeniu kwoty 1.503,97 zł z tytułu zapłaconych przez stronę w kraju składek na ubezpieczenie zdrowotne należny podatek za 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. określił skarżącej zobowiązanie w wysokości 29.512 zł. W odwołaniu od w.w decyzji organu I instancji strona podniosła szereg zarzutów dotyczących zakwestionowanych przez organ wydatków, a zaliczonych przez podatniczkę do kosztów działalności gospodarczej, wskazując jednocześnie na przeprowadzenie w tym zakresie postepowania podatkowego z naruszeniem przepisów art. 121, art. 122, art. 123 § 1 i art. 165 § 4 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.). Ponadto zdaniem podatniczki nieprawidłowo organ ocenił fakt zamieszkiwania przez nią i uzyskiwania dochodów w Wielkiej Brytanii pod kątem rezydencji podatkowej w 2006 r. Zarzuciła, że złożone przez nią dokumenty dotyczące rezydencji podatkowej zostały przez organ zignorowane, podczas, gdy powinny być podstawą rozstrzygnięcia. O tym, że ośrodkiem życiowym podatniczki była W 2006 r. Wielka Brytania świadczą, jej zdaniem takie fakty, jak: utrzymywanie w Wielkiej Brytanii miejsca zamieszkania oraz źródeł utrzymania, stały kontakt zw szpitalem prowadzącym leczenie jej syna, prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce w oparciu o osoby trzeci, niezamieszkiwanie pod wskazanym na wstępie adresem w K., potwierdzone licznymi bezskutecznymi próbami kontaktu ze skarżącą. W decyzji odwoławczej, uznając za prawidłową wartość przychodu wykazanego przez podatniczkę w 2006 r. z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 2.139,34 zł, ale dokonując korekty wykazanych przez stronę kosztów uzyskania przychodów z kwoty 86.251,39 zł do kwoty 42.290,67 zł (stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 43.960,72 zł), stratę z tytułu prowadzonej przez podatniczkę w 2006 r. pozarolniczej działalności gospodarczej Dyrektor Izby Skarbowej we W. określił w kwocie 40.151,33 zł. Odnosząc się natomiast do rozstrzygnięcia organu I instancji w kwestii dotyczącej określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 29.512,00 zł organ odwoławczy uznał ustalenia decyzji pierwszoinstancyjnej za prawidłowe. W akcie notarialnym z dnia 8 czerwca 2006 r. Repetytorium[...]numer [...]podano adres zameldowania podatniczki na pobyt stały - [...][...] K., ul. [...] nr [...], natomiast w oświadczeniu z dnia 6 lutego 2006 r. o wyborze formy opodatkowania na 2006 r. skarżąca wskazała adres zamieszkania: [...][...] [...] [...][...], Wielka Brytania). Organ stwierdził zatem, że skarżąca miała stałe miejsce zamieszkania zarówno w Polsce, jak i w Wielkiej Brytanii, wobec czego w świetle art. 4bust 2 pkt a) umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodów i zysków majątkowych (Dz.U. z 1978 r., Nr 7, poz. 20) należało za jej miejsce zamieszkania uznać ten kraj, z którym łączyły ją najściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych). Na podstawie zebranych w postępowaniu dowodów i informacji organ wnioskował, że centrum interesów życiowych podatniczki mieściło się w 2006 r. w Polsce. Organ, na poparcie tej tezy wskazał na wyjaśnienia podatniczki do protokołu z dnia 19 sierpnia 2011 r. oraz na jej pismo z dnia 25 sierpnia 2011 r., w którym wyjaśniała, że w latach 2006-2008 jej centrum interesów życiowych mieściło się w Polsce. Wskazała, iż z uwagi na to, że jej praca w Wielkiej Brytanii głównie polegała na pracy przy komputerze (przyjmowanie napraw reklamacyjnych z zakresu telekomunikacji), nie musiała jej wykonywać w siedzibie firmy, a kontakt z przełożonymi odbywał się w formie telekonferencji, jej miejscem pracy mogło być każde miejsce, na co uzyskała-zgodę swoich przełożonych w Wielkiej Brytanii. Do protokołu z czynności z dnia 9 stycznia 2012 r., i oświadczyła: "Dziecko urodziłam [...]roku. Nie pobierałam zasiłku macierzyńskiego w Anglii, i bo mieszkałam w Polsce od 2006-2008, prawdopodobnie do września 2009 r." Ponadto, zdaniem organu, fakt, że miejsce interesów życiowych strony w 2006 r. mieściło się w Polsce potwierdzał o osobiste uczestnictwo skarżącej w szeregu czynności podejmowanych na terenie Polski, związanych z prowadzoną tu działalnością gospodarczą i rozpoczętymi inwestycjami. Statusu podatniczki jako rezydenta podatkowego Wielkiej Brytanii organ II instancji nie kwestionował, ale stwierdził, że dokument przedstawiony przez stronę potwierdza jedynie, że jej zarobki z tytułu pracy podlegały opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii, nie zaś który kraj jest ośrodkiem jej interesów życiowych. W rezultacie organ stwierdził, że w świetle art. 3 ust. 1 u.o.p.d.f. podatniczka podlegała obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów. Zatem zobowiązana była, na podstawie przepisu art. 3 ust. 1, art. 27 ust. 1, ust. 9 i 9a u.p.d.o.f, do wykazania w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2006 r. PIT-36 (złożonym w Urzędzie Skarbowym w J.) dochodu z wynagrodzenia za pracę wykonywaną na rzecz [...]. Organ odwoławczy odniósł się także do kwestii przedawnienia, wskazując, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wobec podatniczki zostało bowiem wszczęte postępowanie przygotowawcze w sprawie narażenia na uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. o kwotę 29.512,-zł na skutek nierzetelnie prowadzonej podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz nierzetelnego zeznania PIT-36 za 2006 r. tj. o czym z art. 56 § 2 w związku z art. 61§ 1 kodeksu karnego skarbowego. Pismem z dnia 6 listopada 2012 r. organ zawiadomił podatniczkę, iż stosownie do art., 70 § 6 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2006-2007 uległ zawieszeniu z dniem 14 listopada 2012 r. W skardze na powyższą decyzję podatniczka wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Skarżąca ponowiła zarzuty błędnej oceny przez organ podatkowy, że jej centrum życiowe znajdowało się w 2006 r. w Polsce. Podniosła, że w postepowaniu pominięto fakt, że w ograniczonym stopniu włada ona językiem polskim, co utrudniało jej zrozumienie pojęcia "ośrodek interesów życiowych". Podkreśliła, że w 2006 r. zamieszkiwała w Wielkiej Brytanii i choć prowadzone w Polsce inwestycje wymagały jej częstych przyjazdów, nie oznacza to, że ośrodek jej interesów życiowych został przeniesiony do Polski. To związek finansowy z pracodawcą w Wielkiej Brytanii stanowił jej podstawę życiową i przesadził o tym , że ostatecznie w 2009 r. na stałe wróciła do Wielkiej Brytanii, Dyrektor Izby Skarbowej we W. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, choć z przyczyn innych, niż w niej podniesione. Akta rozpoznawanej sprawy nie dają, zdaniem Sądu, podstawy do zaakceptowania stanowiska organu podatkowego w kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Przypomnieć należy, że do przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych zastosowanie ma termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 §1 O.p., zgonie z którym zobowiązanie to ulega przedawnieniu po upływie 5 lat od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przypadku zobowiązania za rok 2006 termin przedawnienia upływał zatem 31 grudnia 2012 r. Jednocześnie ustawodawca określił przypadki, kiedy rzeczony okres przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega przerwaniu lub zawieszeniu. Na jeden z takich przypadków, wymieniony w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., powołuje się organ odwoławczy. Zgodnie ze wskazanym art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiążą się z niewykonaniem tego zobowiązania. Dla oceny, czy rzeczywiście doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na tej podstawie zasadnicze znaczenia ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, w którym Trybunał, odpowiadając na pytanie prawne skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Analiza uzasadnienia wyroku Trybunału prowadzi do wniosku, że skutek w postaci poinformowania podatnika o upływie terminu przedawnienia nie jest spełniony wyłącznie w razie przedstawienia podatnikowi zarzutów, a więc w momencie, gdy postępowanie karne/karnoskarbwe wkroczyło w fazę ad personam. Istotne jest natomiast to, by podatnik został faktycznie poinformowany o okolicznościach wpływających na zawieszenie biegu terminu przedawnienia, przy czym forma tego poinformowania może być różna. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje również linia orzecznicza, zgodnie z którą w gestii ustawodawcy pozostaje wybór instrumentów, które to zapewnią. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika zatem, że opisane w przepisie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. czynności zawieszające bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego winny być oceniane z uwzględnieniem art. 2 Konstytucji RP i tego czy podatnik miał wiedzę o ich wdrożeniu, a w istocie o tym, że zobowiązanie podatkowe, którym jest obciążany nie uległo przedawnieniu na skutek zawieszenia jego biegu. Mając na uwadze powołane w przywołanym wyroku wartości konstytucyjne podlegające ochronie, a w tym kontekście znaczenie jakie należy przypisać jednoznacznej pewności podatnika co do tego, czy doszło do upływu terminu przedawnienia, Sąd stoi na stanowisku, że informacja o wszczęciu postępowania karno-skarbowego musi być rzeczywiście uzyskana przez podatnika przed upływem terminu przedawnienia i musi z niej jednoznacznie wynikać, z jakimi zobowiązaniami podatkowymi, za jaki okres to wszczęte postępowanie jest związane. W rozpoznawanej sprawie, warunki te, zdaniem Sądu, nie zostały spełnione. Po pierwsze wskazać należy, że pismo, na które powołuje się organ odwoławczy, zawiadamiające skarżącą o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, zostało jej doręczone w trybie art. 150 § 2 O.p., na adres: ul. [...] [...], K.. W tym miejscu trzeba zauważyć, że doręczenie, o jakim mowa w art. 150 § 2 O.p. (tzw. fikcja doręczenia), łączy skutek prawny doręczenia z dwukrotnym awizowaniem przesyłki przechowywaniem jej w placówce pocztowej przez okres 14 dni, nie zaś z faktycznym otrzymaniem pisma przez podatnika. Doręczenie zawiadomienia o skutkach z art. 70 § 6 O.p. w tej formie, w świetle znaczenia, jakie Trybunał Konstytucyjny przypisuje w powołanym wyroku pozyskaniu przez podatnika wiedzy o okolicznościach wpływających na bieg terminu przedawnienia, powinno być, zdaniem Sądu w obecnym składzie, oceniane szczególnie rygorystycznie i każdorazowo uwzględniać okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie pismo organu zawierające informacje o zawieszeniu biegu terminu zostało doręczono w trybie art. 150 § 2 O.p. w miejscu, które figurowało co prawda jako krajowy adres skarżącej, ale co do którego podatniczka podnosiła w postępowaniu, że nie tylko nie stanowiło ono w 2006 r. ośrodka jej interesów życiowych (przedmiot sporu w sprawie), ale także, że nie jest w ogóle od 2009 r. miejscem jej zamieszkania, gdyż od tego czasu przebywa stale w Wielkiej Brytanii. Korespondencja kierowana pod ten adres zazwyczaj pozostawała przez stronę nieodebrana. W takim przypadku zachodzi wątpliwość, czy skarżąca miała choćby faktyczną możliwość odbioru rzeczonego pisma i zapoznania się z nim. Skutek procesowy doręczenia, jaki można wywodzić z przepisów Ordynacji podatkowej nie może być w takim wypadku oceniany równoznacznie ze skutkiem powiadomienia podatnika, o którym traktuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego, w którym wskazano "Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie". Niezależnie od powyższego także samo pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]r. nie spełnia, zdaniem Sądu, warunków do uznania, że dopełniony wymóg poinformowania podatnika, do którego odnosił się Trybunał Konstytucyjny. Z treści tego pisma wynika, że: " stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2006-2007 uległ zawieszeniu z dniem 14 listopada 2012 r." Tak sformułowane pismo nie daje stronie żadnej informacji w związku z jakimi konkretnie okolicznościami nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, jakie ewentualnie postępowanie karne lub karne skarbowe jest w stosunku do niej prowadzone (postanowienie o wszczęciu postepowania w sprawie nie jest bowiem doręczane podejrzanemu), jakiego rodzaju zarzuty rozważane są przez ten organ, ani w jaki sposób są one powiązane z niewykonaniem zobowiązań podatkowych. Tymczasem zgodnie z 70 § 6 pkt 1 O.p. zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje nie z chwilą wszczęcia jakiegokolwiek postępowania, lecz z chwilą wszczęcia takiego postępowania, którego przedmiotem jest podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wiążących się z niewykonaniem tego zobowiązania, którego dotyczy decyzja. Pismo z [...]r, na które powołuje się organ odwoławczy, nie zawiera podstawowych informacji pozwalających na ustalenie czy zaistniała przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Poinformowanie podatnika nie może ograniczać się do informacji, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 O.p. i wskazania daty, z jaką to nastąpiło, bez odniesienia jej do jakiejkolwiek czynności – jak miało to miejsce w przypadku pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia[...]r. Zdaniem Sądu warunek, jaki wynika z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego będzie spełniało tylko takie pismo, z którego podatnik może się dowiedzieć, że wszczęto przeciwko niemu w danej dacie postępowanie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe i z którego wynika, o jakie konkretne przestępstwo/ wykroczenie skarbowe jest podejrzany oraz jakie zobowiązania podatkowe zostały na skutek tego czynu uszczuplone. Poinformowanie podatnika jedynie o podstawie prawnej zawieszenia biegu terminu przedawnienia oraz o dacie z jaką to nastąpiło nie spełnia powyższych wymogów. Tym samym nie można przyjąć, jak chce tego organ podatkowy, że ww. pismo stanowi informację o podjęciu przez organy podatkowe czynności wpływających na bieg terminu przedawnienia. Zaakceptowanie stanowiska organu podatkowego prowadziłoby do naruszenia wskazywanej przez Trybunał Konstytucyjny zasady ochrony zaufania obywatela do państwa wymagającej od organów administracji państwowej działań transparentnych, zwłaszcza w obszarach niosących dla niego niekorzystne skutki podatkowe. W konsekwencji nie można zgodzić się z organem, że skarżąca jeszcze przed upływem terminu przedawnienia została skutecznie poinformowana o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, związane z niewykonaniem jego zobowiązania podatkowego. Skoro zaś organ nie wykazał, że nie doszło do orzekania w sytuacji przedawnienia zobowiązania podatkowego, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja naruszało art. 70 §1 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w części objętej skargą. O wstrzymaniu wykonania orzeczono na podstawie 152 tej ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 ww. ustawy.