I OZ 1028/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 65/14 o odmowie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi K.G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w J. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 65/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie ze skargi K.G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w J. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, odmówił zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że niniejsze postępowanie dotyczy skargi skarżącego na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w J. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego wniósł o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania sądowego oraz odstąpienie od obciążenia go kosztami postępowania. W dniu 2 września 2014 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 240 zł i i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, na podstawie art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania jest bezzasadny. Na uzasadnienie swojego stanowiska Sąd ten przytoczył przepisy art. 166, art. 201 § 1 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. i wskazał, że w niniejszej sprawie sąd nie wydał wyroku i nie uwzględnił skargi skarżącego na bezczynność organu zgodnie z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a., natomiast wydał postanowienie o umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Co istotne w przedmiotowej sprawie Sąd nie umorzył postępowania sądowego z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., zatem skarżącemu nie przysługuje określony w art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów od organu. Dlatego, na podstawie art. 200, art. 209 w zw. z art. 166 P.p.s.a., odmówiono skarżącemu zwrotu kosztów postępowania. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący zaskarżając je w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 201 § 1 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek wadliwego uznania, że umorzenie postępowania przy cofnięciu skargi na bezczynność organu dokonane z uwagi na jej uwzględnienie przez ten organ w całości w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. nie następuje z tej przyczyny i nie uzasadnia zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Wskazując na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa adwokackiego i opłaty skarbowej w pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest ponoszenie kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wg art. 201 P.p.s.a. zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., tj. w sytuacji gdy organ uwzględni skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności niniejszej sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, by możliwe było zastosowanie w sprawie art. 201 § 1 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 8 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie umorzył postępowanie sądowe zainicjowane skargą na bezczynność oraz zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Podstawę umorzenia postępowania stanowił art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., albowiem Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącego skutecznie cofnął skargę. Mając na uwadze powyższe nie można przyjąć by umorzenie postępowania na skutek oświadczenia pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi było równoznaczne z umorzeniem postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Są to bowiem dwie odmienne podstawy umorzenia postępowania. Na skutek cofnięcia skargi sąd orzeka na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zaś przepis art. 201 § 1 P.p.s.a. odnosi się do sytuacji umorzenia postępowania na podstawie art. 54 § 3 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przy umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi, niezależnie od przyczyny która legła u podstaw takiej decyzji strony skarżącej, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zwrotu kosztów postępowania, a jedynie zwrot wpisu od pisma cofniętego (art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), co też postanowieniem z dnia 8 września 2014 r. Sąd pierwszej instancji uczynił - k. 31 akt sądowych (porównaj: postanowienie NSA z dn. 22.10.2014 r., sygn. akt I OZ 931/14, npubl.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.