II SA/Kr 566/14

Kraków, dnia 30 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J.N. na czynność Prezydenta Miasta K. z dnia 15 kwietnia 2002 r. nr [....] polegającą na wydaniu zaświadczenia o samodzielności lokali postanawia: odrzucić skargę Prezydent Miasta K. w dniu 15 kwietnia 2002 r. wydał zaświadczenie znak [....] w oparciu o art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. Nr 80, poz. 903 z 2000 r.) o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [....] z przynależnym mu pomieszczeniem tj. strychem znajdującego się w budynku nr [....] przy ul. [....] w K. W dniu 13 stycznia 2014 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK wpłynęło pismo J.N. wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 3 lutego 2014 r. organ poinformował wnioskodawcę o niedopuszczalności uchylania, unieważniania czy stwierdzania nieważności zaświadczeń o samodzielności lokalu. Pismem z dnia [....] lutego 2014 r. J.N. ponownie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia 10 marca 2014 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Pismem z dnia 9 marca 2014 r. J.N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynność Prezydenta Miasta K. polegającą na wydaniu przedmiotowego zaświadczenia. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 217 § 2 K.p.a. poprzez wydanie kwestionowanego zaświadczenia osobie niebędącej właścicielem nieruchomości, czyli bez zbadania legitymacji strony wnioskującej o wydanie zaświadczenia; art. 218 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie celem sprawdzenia legitymacji wnioskodawcy ubiegającego się o wydanie zaświadczenia; art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało niezweryfikowaniem wszystkich okoliczności pozwalających na zajęcie stanowiska w kwestii legitymacji wnioskodawcy i miało wpływ na wynik sprawy; art. 219 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a przez to niewydanie postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu podmiotowi, który nie ma interesu prawnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego czyli art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali poprzez ich nieuwzględnienie i wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu podmiotowi niemającemu interesu prawnego w ich wydaniu. Konkludując domagano sie uchylenia zaświadczenia Prezydenta Miasta K. z dnia 15 kwietnia 2002 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak interesu prawnego skarżącego względnie o oddalenie z racji jej bezzasadności. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że zaświadczenie o samodzielności lokalu zostało wydane zgodnie z prawem tj. art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali i nie ma podstaw do jego uchylenia. Przepisy nie przewidują możliwości uchylania zaświadczeń. Wydanie zaświadczenia ma na celu stwierdzenie aktualnego stanu faktycznego lub prawnego. Wraz ze zmianą faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Z tych względów Sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej zwanej jako P.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają, stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zaświadczenie wydane przez Prezydenta Miasta K. w dniu 15 kwietnia 2002 r. znak [....] o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [....] z przynależnym mu pomieszczeniem tj. strychem znajdującego się w budynku nr [....] przy ul. [....] w K. Wskazać należy, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania tego typu spraw. Zaświadczenie jest czynnością organu administracji publicznej o cechach całkowicie odrębnych od typowych aktów administracyjnych, poddanych kontroli sądów administracyjnych, jak decyzje czy postanowienia. Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, regulującymi wydawanie zaświadczeń (art. 217 - 220 K.p.a.) oraz przyjętego orzecznictwa - zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Przy jego pomocy organ administracji publicznej stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Możliwe jest ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia pierwotnie wydanego zaświadczenia, z tego względu, że jest ono rodzajem czynności faktycznej, a te nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Kwestia ta nie podlega dyskusji, albowiem wartość zaświadczenia należy oceniać w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa. Zatem można zanegować jego wartość wykazując, że potwierdza ono fałsz. Natomiast nie może ono - w przeciwieństwie do aktu administracyjnego - być oceniane w kategoriach ważności rozstrzygnięcia organu. Właściwy organ może odmówić postanowieniem, na które służy zażalenie wydania zaświadczenia o żądanej treści, jeżeli miałoby to prowadzić do poświadczenia stanu prawnego niezgodnego z danymi wynikającymi z prowadzonej przez organ ewidencji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 88/06). Z powyższych wywodów jednoznacznie wynika, że treść zaświadczenia wymyka się spod kontroli legalności dokonywanej przez sądy administracyjne. Zaświadczenie może być oceniane w kategoriach prawdy bądź fałszu, ale już nie - zgodności bądź niezgodności z prawem. Zaświadczenie nie wywołuje bowiem żadnych skutków prawnych, które mogłyby być oceniane z punktu widzenia legalności. Stanowi jedynie oświadczenie wiedzy organu administracji publicznej na temat pewnych faktów lub stanu prawnego. Chodzi przy tym o wiedzę, którą organ dysponuje z urzędu na podstawie posiadanych przez siebie danych, informacji i dokumentów. Stąd prawidłowość zaświadczenia wymyka się spod kontroli sądowoadministracyjnej jeszcze z tego względu, że sąd administracyjny nie dysponuje danymi, które pozwoliłyby zweryfikować zgodność z prawdą treści zaświadczenia. Poza tym, wykraczałoby to poza zakres funkcji sądu, ograniczonych do kontroli zgodności z prawem działań administracji publicznej. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna, zmierza bowiem do weryfikacji treści zaświadczenia, co wykracza poza kompetencje sądu administracyjnego. Fakt, iż bezpośrednia weryfikacja zaświadczenia przez sąd administracyjny nie jest dopuszczalna nie oznacza, że osoba, która nie zgadza się z treścią wydanego jej zaświadczenia pozostaje bez środków ochrony prawnej. Przede wszystkim osoba taka może żądać wydania nowego zaświadczenia, ale o innej treści. Jeżeli organ uwzględni żądanie - winien wydać nowe zaświadczenie, nie stoi bowiem temu na przeszkodzie zasada powagi rzeczy osądzonej. Jeżeli zaś organ nie znajdzie podstaw do uwzględnienia żądania wydania nowego zaświadczenia, winien wydać postanowienie odmowne, na podstawie art. 219 K.p.a., które po wyczerpaniu środków zaskarżenia przewidzianych w kodeksie, będzie mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli zaświadczenie ma być wykorzystane w postępowaniu administracyjnym, zainteresowany, który nie zgadza się z jego treścią może żądać przeprowadzenia przeciwdowodu przeciwko treści otrzymanego zaświadczenia, na podstawie art. 76 § 3 K.p.a., aby obalić urzędowe potwierdzenie faktów bądź stanu prawnego zawartego w kwestionowanym zaświadczeniu (por. M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2005, s. 1065, J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 6. wydanie, Warszawa 2006, s. 821). W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona na czynność organu polegającą na wydaniu zaświadczenia nie mieszczącą się w przywołanym katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że niedopuszczalne jest, aby sąd administracyjny badał zasadność takiej skargi, która w tej sytuacji podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.