VI SA/Wa 1010/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, mając za podstawę art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. "e" i art. 109a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), uznał za nieprawidłowe stanowisko zawarte we wniosku A. T. z dnia [...] czerwca 2013 r., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "D.", w zakresie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu świadczenia przez niego usług w ramach zarządzania, których przedmiotem jest kierowanie K. S.A. z siedzibą w K., zarządzanie majątkiem tej Spółki oraz jej reprezentacja. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor podał, że A. T. od dnia 1 listopada 2012 r. łączy z ww. Spółką kontrakt menedżerski, którego przedmiotem jest kierowanie Spółką, zarządzanie oraz reprezentacja. Jednocześnie wnioskodawca prowadzi również działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tj. na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przedmiotem tej działalności jest w szczególności wykonywanie usług zarządzania przedsiębiorstwem. Dyrektor wskazał, że prośba zawarta we wniosku zainteresowanego z dnia [...] czerwca 2013 r. dotyczy udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w zaistniałym stanie faktycznym podlega on ubezpieczeniu zdrowotnemu wyłącznie z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Zdaniem Dyrektora, twierdzenia zainteresowanego, zawarte we wniosku, o podleganiu przez niego obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jedynie z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i niepodlaganiu w związku z tym temu ubezpieczeniu z tytułu zawarcia ze Spółką umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania (kontraktu menedżerskiego), nie są prawidłowe. W ocenie Dyrektora, przychód osoby świadczącej pracę na podstawie umowy zlecenia albo umowy o świadczenie usług, prowadzącej jednocześnie pozarolniczą działalność gospodarczą, jest traktowany dla potrzeb opłacania podatku dochodowego jako przychód z działalności wykonywanej osobiście. Istotne przy tym jest, że podleganie obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w przypadku obydwu ww. tytułów ma charakter wtórny wobec podlegania ubezpieczeniu społecznemu. Dlatego też, zainteresowany jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą i świadcząca w Spółce pracę na podstawie kontraktu menedżerskiego podlega również z tytułu tego kontraktu obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) dotyczące zlecenia (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. "e" ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych). A. T. powyższą decyzję uczynił przedmiotem odwołania do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, zarzucając nieprawidłową wykładnię przepisów stanowiących podstawę jej wydania i wskazując na błędy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Odwołujący wniósł o zmianę decyzji, poprzez uznanie za trafne jego stanowiska zawartego we wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r., ewentualnie – o jej uchylenie i przekazanie sprawy Dyrektorowi [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 10 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia Prezes wyjaśnił, że na gruncie ubezpieczenia zdrowotnego w niniejszej sprawie chodzi o wykonywanie umowy o świadczenie usług, do której – zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego – stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, czyli chodzi o tytuł, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. "e" ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, dla którego podstawę wymiaru składki stanowi przychód zaliczany z punktu widzenia przepisów podatkowych do działalności wykonywanej osobiście. Jest to więc – zdaniem Prezesa NFZ – zupełnie inny tytuł, niż tytuł wynikający z pozarolniczej działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia A. T. wniósł o zmianę obu wydanych w sprawie decyzji i uznanie za prawidłowe jego stanowiska, jakie przedstawił w swym wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r., względnie – o uchylenie obu podjętych w sprawie rozstrzygnięć oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący kwestionowanym decyzjom zarzucił naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 w związku z art. 8 ust. 6 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i "e" ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że umowa kontraktu menedżerskiego, zawarta w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, stanowi odrębny tytuł do objęcia jej obowiązkiem ubezpieczeń społecznych jako zlecenie, a nie jako umowa wykonywana w ramach tej działalności gospodarczej, co w istocie prowadzi do obarczenia osoby fizycznej obowiązkiem podwójnego odprowadzania składek na ubezpieczenie zdrowotne w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja przepisów powinna prowadzić do wniosku, że osoba realizująca kontrakt menedżerski w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej winna odprowadzać wyłącznie jedną składkę na ubezpieczenia społeczne oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej; art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. "e" ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że przepisami tymi objęte są także kontrakty menedżerskie, zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, podczas, gdy prawidłowa interpretacja tych uregulowań powinna prowadzić do wniosku, że dotyczą one jedynie umów, które nie są zawierane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej; art. 11 i art. 107 § 3 kpa oraz art. 109 ust. 6 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wywodu prawnego, który został przedstawiony przez stronę. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżącego, prowadzącego zarejestrowaną działalność gospodarczą pod nazwą "D.", jednocześnie od dnia 1 listopada 2012 r. łączy z K. S.A. z siedzibą w K. kontrakt menedżerski, którego przedmiotem jest kierowanie Spółką, zarządzanie oraz reprezentacja. Strona, skupiając w rozpoznawanej sprawie zarówno interesy własne, jak i reprezentowanej Spółki, domaga się wyjaśnienia, czy podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego tylko w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, czy również z tytułu świadczenia usług w ramach zarządzania Spółką. Orzekające w sprawie organy obu instancji zgodnie przyjęły, że skarżący jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą i świadcząca w Spółce pracę na podstawie kontraktu menedżerskiego podlega z tytułu tego kontraktu obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) dotyczące zlecenia. Istota sprawy sprowadza się więc do zweryfikowania stanowisk stron i udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w zaistniałym stanie faktycznym skarżący podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu wyłącznie z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, czy także z tytułu kontraktu menedżerskiego. W sprawie konieczna jest zatem analiza przepisów stanowiących podstawę obu prezentowanych stanowisk. Skarżący zarzucił w skardze naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.) oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i "e" ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) w związku z art. 8 ust. 6 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są: - osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia oraz osobami z nimi współpracującymi, z zastrzeżeniem ust. 4; - osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz osobami z nimi współpracującymi. Stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i "e" ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są: - osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej; - osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi. Z kolei zgodnie z przepisem art. 5 pkt 21 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, użyte w niej określenie "osoby prowadzącej działalność", oznacza osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W myśl art. 8 ust. 6 pkt 1 tej ustawy, za osobę prowadzącą działalność uważa się osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych. Powyższe przepisy regulują obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego zarówno w przypadku prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i zawarcia umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której należy zaliczyć kontrakt menedżerski. Zgodnie z przepisem art. 750 kc, do umów o świadczenie usług stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Do tego typu umów zaliczyć można w szczególności umowę o świadczenie usług w zakresie zarządzania, wszak umowa, zwłaszcza umowa nienazwana, może przewidywać świadczenie usług różnego rodzaju. Przepisy te wskazują ponadto, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego, wynikający z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, jest odrębnym od obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego, wynikającego z tytułu wykonywania pracy na podstawie kontraktu menedżerskiego. Przepisy regulujące materię ubezpieczeniową nie wskazują, by wykonywanie kontraktu menedżerskiego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wyłączało obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu realizowania tego kontraktu, gdyż są to dwa niezależne od siebie tytuły. Pozycja zleceniobiorcy w polskim systemie ubezpieczeniowym jest zbliżona do statusu pracownika. Jeśli pracownik osiąga przychód podlegający opodatkowaniu i jednocześnie prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, to podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu nie tylko jako pracownik, ale również jako przedsiębiorca, mimo że w zaistniałej sytuacji z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej spełnia jedynie warunki do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem społecznym (por. Andrzej Sikorko, Komentarz do art. 66 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, publ. LEX). Sytuacja wygląda analogicznie, jeśli chodzi o zleceniobiorcę, a więc także o osobę realizującą kontrakt menedżerski. Skoro skarżący osiąga przychód jako menedżer na podstawie zawartego kontraktu, podlegający opodatkowaniu, i jednocześnie – jak podaje – ma to miejsce w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, to niezależnie od tego podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu nie tylko jako menedżer, ale również jako przedsiębiorca, choć w zaistniałej sytuacji z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej spełnia jedynie warunki do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem społecznym. Na taki wniosek pozwala art. 7 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który stanowi, że prawo do dobrowolnego objęcia ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi przysługuje osobom, które nie spełniają warunków do objęcia tymi ubezpieczeniami obowiązkowo. W systematyce ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązek objęcia kontraktu menedżerskiego ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi wymieniony został w punkcie 4 art. 6 ust. 1, a więc przed pozarolniczą działalnością gospodarczą (pkt 5). Oznacza to, że skarżący jako menedżer z tego tytułu objęty jest obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi, natomiast ma prawo do dobrowolnego objęcia go ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, co jednak nie zwalnia go z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z obu tych tytułów. Istotne znaczenie w stanie faktycznym niniejszej sprawy ma także interpretacja przepisów podatkowych, odnosząca się do kwalifikacji kontraktu menedżerskiego. Stosownie do przepisu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.: Dz. U. 2012 r., poz. 361 ze zm.), jednym z warunków zaliczenia przychodów do źródła, jakim jest działalność gospodarcza, stanowi niezaliczenie ich zarazem do przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 tejże ustawy. Przychody uzyskiwane z umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze są, z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczane do źródła, jakim jest działalność wykonywana osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, co wynika z przepisu art. 13 pkt 9 tej ustawy. Taka regulacja oznacza, że nie ma możliwości kwalifikowania przychodów uzyskiwanych z umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze do źródła innego, aniżeli działalność wykonywana osobiście, w szczególności do przychodów z działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 13 pkt 9 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się na równi z przychodami z tytułu wykonywanych umów zlecenia, umów o dzieło, przychody uzyskiwane z umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze. Zatem dla menedżera posiadającego wpis do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie zarządzania i jednocześnie mającego zawartą umowę kontraktu menedżerskiego – przychód uzyskiwany z tej umowy dla potrzeb opłacania podatku dochodowego jest traktowany jako przychód z działalności wykonywanej osobiście. Jeśli więc z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że przychody z działalności wykonywanej osobiście nie stanowią przychodów z działalności gospodarczej, to wykonywanie kontraktu menedżerskiego powoduje powstanie przychodu z działalności wykonywanej osobiście i nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej. Jeżeli bowiem przychód uzyskiwany jest przez podatnika z działalności, która mieści się w kategorii uznanej przez ustawodawcę za działalność wykonywaną osobiście, to nie będzie można tego przychodu uznać za pochodzący z pozarolniczej działalności gospodarczej. Działalność wykonywana osobiście nie kryje w sobie jednorodnych pod względem przedmiotowym czynności, które charakteryzują się jednak pewną cechą wspólną – przymiotem osobistego (a więc bez pośrednictwa osób trzecich) ich wykonywania. Ustawodawca nie ograniczył podatnikom możliwości zawierania umów menedżerskich, postanowił zaś tylko, że bez względu na to, czy zostaną one zawarte w ramach działalności gospodarczej, czy też poza nią, przychody z tytułu ich wykonywania będą zaliczane do przychodów z działalności wykonywanej osobiście. Istotą powierzenia określonej osobie zarządzania danym podmiotem jest zaufanie, jakie w wykształceniu, kwalifikacjach i doświadczeniu konkretnego menedżera pokłada właściciel przedsiębiorstwa. Dając menedżerowi niemałą swobodę, oczekuje on od niego należytego zarządzania. Menedżer jest wobec właściciela osobiście, a więc bez niczyjego pośrednictwa, odpowiedzialny za rezultaty i skutki zarządzania powierzonym przedsiębiorstwem. Stanu tego nie zmienia fakt, że w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, menedżer może zatrudniać fachowców z różnych dziedzin, pomagających mu w osobistym podjęciu decyzji optymalnych dla zarządzanego podmiotu. Co więcej, osoba zarządzająca nie uczestniczy w obrocie gospodarczym, bowiem działa wówczas w imieniu i na rachunek konkretnego podmiotu zlecającego. Tak więc skarżący jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą i jednocześnie świadcząca pracę na podstawie kontraktu menedżerskiego podlega także z tytułu tego kontraktu obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Odnosząc się także do zarzutów naruszenia przepisów procesowych, należy wskazać, że nie są one zasadne. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany przez skarżącego został ustalony w zaskarżonej decyzji zgodnie z jego wnioskiem i nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że stanowisko organów jest odmienne od stanowiska skarżącego nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów o konstruowaniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 kpa) oraz zasady przekonywania. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.