IV SA/Wa 1150/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przekazania odpadu - oddala skargę - Przedmiotem zaskarżenie jest decyzja z Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z [...] marca 2014 r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) i w związku z art. 3a ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.), art. 26 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. nr 124, poz. 858 ze zm., dalej: u.m.p.o.), w związku z art. 3 ust. 1 lit. b pkt iii oraz art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm., dalej: rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006), art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z [...] czerwca 2012 r. P. S. (dalej: strona, skarżący), reprezentowanego przez adwokata A. S., o ponowne rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją GIOŚ, znak: [...] z [...] września 2009 r., nakładającej na skarżącego, obowiązek przekazania odpadu o kodzie 16 01 04*, w postaci motocykla marki: S., o numerze identyfikacyjnym ramy: [...], do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów o ww. kodzie. Stan sprawy przestawiał się następująco: W dniu [...] czerwca 2008 r. skarżący, złożył w Wydziale Ewidencji Pojazdów i Kierowców - Referat Postępowań Administracyjnych Urzędu Miasta K. wniosek o rejestrację motocykla marki: S., o numerze identyfikacyjnym ramy: [...]. Do złożonego wniosku załączone zostały następujące dokumenty: raport o stanie pojazdu Vehicle Information Report nr [...] wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem; rachunek sprzedaży Bili of Sale potwierdzający dokonanie transakcji między L. L., a skarżącym wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem; zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu, wykonanym przez Okręgową Stacje Kontroli Pojazdów w K.; dowód odprawy celnej z [...] kwietnia 2008 r.; zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej; kopię wniosku o rejestrację motocykla z [...] czerwca 2008 r., złożone przez skarżącego w Wydziale Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta K. oraz kopię decyzji Prezydenta Miasta K., znak: [...], z [...] listopada 2008 r. o odmowie zarejestrowania pojazdu i wydania stałego dowodu rejestracyjny dla przedmiotowego pojazdu. Z uwagi na fakt, iż w złożonym przez skarżącego dokumencie Vehicle Information Report nr [...], w rubryce stan pojazdu (zgodnie z tłumaczeniem przysięgłym) widnieje adnotacja: "pojazd jest nienaprawialny" Urząd Miasta K. -Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców - Referat Postępowań Administracyjnych, w piśmie z [...] sierpnia 2008 r., za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zwrócił się do GIOŚ z pytaniem czy przedmiotowy pojazd należy traktować jako odpad i czy powinien on podlegać rejestracji na terytorium Polski. W odpowiedzi GIOŚ w piśmie z [...] października 2008 r., znak: [...], poinformował Referat Postępowań Administracyjnych - Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta K., iż zgodnie z art. 79 ust 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), pojazd, który za granicą został przekazany do kasacji lub przeznaczony został na złom nie podlega powtórnej rejestracji. Wobec powyższego Prezydent Miasta K. [...] listopada 2008 r. przekazał całą dokumentację w tej sprawie do GIOŚ jako organu właściwego do spraw związanych z nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniem odpadów. Po dokonaniu analizy przekazanego materiału dowodowego, GIOŚ [...] grudnia 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie dokonania nielegalnego wwozu do Polski odpadu w postaci przedmiotowego motocykla marki: S., przez skarżącego. O wszczęciu ww. postępowania skarżący został powiadomiony w piśmie znak: [...], doręczonym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru [...] grudnia 2008 r. Odpowiadając na ww. zawiadomienie w piśmie z [...] stycznia 2009 r. strona wyjaśniła, iż przedmiotowy pojazd uzyskał pozytywny wynik badania technicznego na terenie Unii Europejskiej, który dopuszcza go do ruchu. Strona zaznaczyła również, iż motocykl został uznany za odpad w K., gdzie obowiązują bardziej restrykcyjne przepisy, jednak po wykonanej przez stronę naprawie, polegającej na wymianie zawieszenia i naprawie koła, pojazd został dopuszczony do ruchu przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów w K. W świetle ww. rozbieżności strona nie zgodziła się z opinią kwalifikującą przedmiotowy pojazd jako odpad. GIOŚ po analizie zgromadzonej w sprawie dokumentacji w tym wyjaśnień skarżącego, podtrzymał swoje stanowisko w kwestii uznania motocykla marki: S. za odpad i w postanowieniu znak: [...] z [...] marca 2009 r., wezwał stronę do oddania przedmiotowego pojazdu do stacji demontażu pojazdów lub punktu zbierania pojazdów we wskazanym terminie. Jako podstawę prawną wydania ww. postanowienia organ wskazał art. 25 ust. 1 pkt 2 u.m.p.o. w związku z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Ww. postanowienie zostało doręczone stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru [...] marca 2009 r. W piśmie znak: [...] z [...] lipca 2009 r. GIOŚ poinformował stronę, iż ww. postanowienie nie kończy przedmiotowego postępowania i jest częścią dwuetapowego postępowania. W piśmie tym organ również pouczył stronę o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w tej sprawie w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Ww. pismo zostało zwrócone do GIOŚ 3 sierpnia 2009 r. z adnotacją, iż zostało ono powtórnie awizowane, a zwrot nastąpił z powodu nie podjęcia przesyłki w terminie. W decyzją znak: [...] z [...] września 2009 r., GIOŚ nałożył na stronę obowiązek przekazania przedmiotowego odpadu do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. W uzasadnieniu ww. decyzji organ podtrzymał swoje stanowisko w kwestii uznania przedmiotowego motocykla za odpad. Ww. decyzja została zwrócona do GIOŚ [...] października 2009 r. z adnotacją o powtórnym awizowaniu, a jako przyczynę zwrotu wskazano nie podjęcie przesyłki w terminie. W piśmie z [...] grudnia 2010 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata A. S. wniósł za pośrednictwem GIOŚ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia wraz ze skargą na decyzję GIOŚ z [...] września 2009 r. W skardze pełnomocnik skarżącego wniósł również o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W postanowieniu z 11 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 156/11 WSA w Warszawie odrzucił skargę. W dniu [...] marca 2011 r. pełnomocnik strony złożył do GIOŚ wniosek o doręczenie decyzji z [...] września 2009 r. W piśmie z [...] czerwca 2012 r., GIOŚ przekazał uwierzytelnioną kopię ww. decyzji, która zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] czerwca 2012 r. W dniu [...] czerwca 2012 r. do GIOŚ pełnomocnik strony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] września 2009 r. w przedmiocie przekazania odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci motocykla marki: S. do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów o ww. kodzie oraz uchylenie ww. decyzji w całości. GIOŚ nie uwzględnił żądania strony i w decyzji z [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W skardze z [...] kwietnia 2014 r. wniesionej do WSA w Warszawie skarżący zaskarżył w całości decyzję GIOŚ z [...] marca 2014 r., wnosząc ojej uchylenie. Uzasadniając skargę, skarżący podniósł, że po odmowie rejestracji pojazdu przez Prezydenta Miasta K., [...] lipca 2009 r. zbył pojazd na rzecz O. I., czego dowodem miała być umowa załączona do skargi. Ponadto skarżący stwierdził, że nie został poinformowany żadnym pismem o konieczności poddania pojazdu złomowaniu. Dodatkowo, jak wynika ze skargi, skarżący nie miał możliwości zapoznania się z pismami znak: [...] z [...] lipca 2009 r. ponieważ przebywał na urlopie oraz znak: [...] z [...] września 2009 r. z uwagi na to, że nie zostało skarżącemu doręczone, a motocykl już został sprzedany. Powyższe powody zadecydowały zdaniem skarżącego, że nie może wywiązać się z obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi na skargę GIOŚ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik skarżącego adwokat B. P. na rozprawie przed WSA w Warszawie 9 września 2014 r. złożyła załącznik do protokołu rozprawy stanowiący uzupełnienie skargi na decyzję GIOŚ z [...] marca 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie tj. umowy sprzedaży z [...] lutego 2008 r., zawartej pomiędzy skarżącym, a L. L., dowodu odprawy celnej z [...] kwietnia 2008 r.; zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z [...] czerwca 2008 r., wskutek braku jego wszechstronnego rozważenia, a także bez uwzględnienia zasad logiki i doświadczenia życiowego, co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że w dniu przekroczenia motocykla S. granicy Polski posiadaczem pojazdu był L. L., a sam motocykl zakupiony przez skarżącego w K. stanowił odpad; II. naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i: 1. pominięcie przy dokonywaniu ustaleń stanu faktycznego wniosku o rejestrację motocykla S., pomimo że jego treść ma kluczowe znaczenie dla sprawy; uznanie, że dokument Vehicle Information Report ma znaczenie dla dokonywania ustaleń stanu faktycznego sprawy, mimo że nie zostało wyjaśnione jego znaczenie prawne w procesie sprzedaży, rejestracji i uznawania za odpad pojazdów w prowincji A. w K.; 2. uznanie, że z dokumentu Vehicle Information Report wynika, że motocykl S. nie ma dowodu rejestracyjnego, choć ten dokument stanowi jedynie o statusie pojazdu w prowincji A. w K., a nie przesądza czy dany pojazd jest odpadem w rozumieniu przepisów prawa prowincji A. w K., a jego posiadacz jest obowiązany do usunięcia lub wyrejestrowania pojazdu; co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że wolą stron umowy z [...] lutego 2008 r. była sprzedaż motocykla S. zakupionego przez skarżącego w K. jako odpadu. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na decyzję GIOŚ na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 20 września 2002 r., nr 153, poz. 1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje kończące postępowanie administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wzruszenie decyzji jest możliwe wówczas gdy kontrola wykaże, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Podkreślić wypada, iż Sąd nie dokonuje własnych ustaleń w sprawie, bowiem stan faktyczny sprawy ocenia na postawie akt administracyjnych - art. 133 § 1 p.p.s.a. Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, natomiast argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, organ administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż niezasadny jest zarzut, iż skarżący nie został poinformowany o konieczności oddania przedmiotowego pojazdu do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Skarżący został wezwany do przekazania pojazdu do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów w postanowieniu znak: [...] z [...] marca 2009 r. Ww. postanowienie zostało doręczone skarżącemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru [...] marca 2009 r., które to postanowienie skarżący odebrał osobiście. Z załączonej do skargi umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu wynika, że została ona zawarta [...] lipca 2009 r. tzn. po dacie doręczenia skarżącemu ww. postanowienia. Oznacza to, że skarżący znał treść postanowienia z [...] marca 2009 r.,sprzedając przedmiotowy motocykl. Ponadto składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący miał możliwość dołączenia do akt sprawy dowodu w postaci umowy sprzedaży przedmiotowego motocykla. Skarżący nie uczynił tego, pomimo, że w dacie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wiedziała o tej umowie. W ocenie Sądu, GIOŚ w przedmiotowej sprawie był uprawniony do stwierdzenia, że okoliczność faktyczna tzn., iż przedmiot postępowania jest odpadem sprowadzonym do Polski nielegalnie, a za jego sprowadzenie odpowiedzialność ponosi skarżący. Przepisy u.m.p.o. regulują obowiązki m.in. odbiorcy odpadów oraz organów administracji w zakresie międzynarodowego przemieszczenia odpadów. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.m.p.o. odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie jest każda osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. W literaturze wyodrębniając części składowe pojęcia obowiązku, wskazuje się na następujące zależności: "1) zachodzi tu brak możności wyboru określonego postępowania ze strony adresata obowiązku, przeciwnie, istnieje nakaz lub zakaz określonego postępowania; 2) obowiązek zawsze wynika z prawa w znaczeniu przedmiotowym, inaczej mówiąc, nie ma obowiązku bez normy; 3) w przypadku sporu, konieczność wskazania podstawy prawnej, z której wynika obowiązek określonego postępowania obywatela, ciąży na organie państwowym żądającym wykonania tego obowiązku przez obywatela; 4) na państwie ciąży powinność podjęcia starań w celu zapewnienia realizacji obowiązków przez obywatela przy czym idzie tu o zabezpieczenie interesu ogólnospołecznego, jak i innych obywateli" (F. Siemieński, Prawo konstytucyjne, Warszawa 1976, s. 124–125.). Odbiorcy odpadów są obciążeni przede wszystkim obowiązkami o charakterze reglamentacyjnym, związanymi z przestrzeganiem sposobów postępowania z odpadami. Międzynarodowe przemieszczanie odpadów jest szczególnym rodzajem działalności objętym systemem prawa gospodarki odpadami. W prawie UE zagadnienia te są przedmiotem rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. W akcie tym określone są procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia. Należy uznać, że organ udowodnił, że odpad znajduje się w dyspozycji skarżącego. Z tego powodu GIOŚ w oparciu o tak ustalony stan faktyczny w sposób prawidłowy wydał zaskarżoną decyzję. W tych okolicznościach nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów i "wbrew zdrowemu rozsądkowi". W drugiej kolejności odnosząc się do zarzutów przedstawionych w piśmie pełnomocnika skarżącego z [...] września 2014 r., należy stwierdzić, że ocenie Sądu, nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie tj. umowy sprzedaży z [...] lutego 2008 r., zawartej pomiędzy skarżącym, a L. L., dowodu odprawy celnej z [...] kwietnia 2008 r.; zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z [...] czerwca 2008 r., wskutek braku jego wszechstronnego rozważenia, a także bez uwzględnienia zasad logiki i doświadczenia życiowego, co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że w dniu przekroczenia motocykla marki S. granicy Polski posiadaczem pojazdu był L. L., a sam motocykl zakupiony przez skarżącego w K. stanowił odpad. Kluczowym elementem definicji pojęcia "odpad" jest "pozbycie się", gdyż przedmiot staje się odpadem właśnie z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza (M. Górski, Gospodarowanie odpadami w świetle wymagań prawa wspólnotowego i polskiego prawa wewnętrznego, Poznań 2005, s. 41.). Pojęcie to jest podstawowym elementem treści normatywnej pojęcia "odpad". Z definicji ustawowej tego pojęcia wynika, że odpadem jest substancja lub przedmiot. Ta szczególna natura odpadu jest związana z określonymi zachowaniami posiadacza odpadów. Polegają one na: pozbywaniu się odpadów, zamiarze pozbycia się odpadów lub obowiązku pozbycia się odpadów. Czynność polegającą na pozbyciu się odpadu możemy odnosić do pojęcia subiektywnej lub obiektywnej wartości substancji lub przedmiotu, którą ona przedstawia dla posiadacza odpadów. Z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wynika, że zakres pojęcia "odpad" zależy od interpretacji pojęcia "pozbywać się" (Wyrok ETS z 18 grudnia 1997 r. w sprawie C-129/96 oraz wyrok ETS z 8 września 2005 r. w sprawie C-121/03.). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma to, iż z uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentu Vehicle Information Report, wydanego przez Urząd Rejestracji Pojazdów w Prowincji A. w K., wynika, iż motocykl objęty przedmiotowym postępowaniem został uznany za nienaprawialny i nie mógł być zarejestrowany w ww. Prowincji. Uwierzytelnione tłumaczenie dokumentu Bili of Sale również zawiera informacje, iż pojazd został sprzedany w stanie "tak jak jest" i "pojazd nie może być zarejestrowany w A.". Z dokumentu SAD wynika, iż [...] kwietnia 2008 r. przedmiotowy motocykl został zgłoszony do procedury celnej w Urzędzie Celnym w K. Według ww. zgłoszenia skarżący, jest odbiorcą przedmiotowego motocykla, a zgodnie z ww. dokumentem Bili of Sale, jest również jego nabywcą. Adnotacja o nienaprawialności motocykla, zamieszczona w ww. dokumencie Vehicle Information Report, wskazuje bezsprzecznie, iż przedmiotowy motocykl znajdował się w stanie uszkodzonym i nie nadawał się do naprawy na terenie K. Ponadto informacja o braku możliwości zarejestrowania przedmiotowego motocykla w Prowincji A. dowodzi, iż pojazd ten nie mógł być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem już na terytorium K. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu na terytorium Polski dokonuje się na podstawie, między innymi, dowodu rejestracyjnego, jeśli pojazd był zarejestrowany. Zgodnie z art. 72 ust. 2a ww. ustawy w przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. Jak wynika z tłumaczenia dokumentu Vehicle Information Report, "ww. pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w Systemie Pojazdów Mechanicznych Prowincji A. dnia [...] lipca 2007 r.". Pojazd ten w państwie wywozu podlegał obowiązkowi rejestracji, zatem jednym z dokumentów wymaganych do rejestracji przedmiotowego pojazdu w Polsce jest dowód rejestracyjny tego pojazdu wydany przez organ właściwy do jego rejestracji na terytorium K. Wobec adnotacji o braku możliwości jego rejestracji na terytorium K., dla przedmiotowego pojazdu nie wydano dowodu rejestracyjnego. Z tych powodów przedmiotowy motocykl nie podlega rejestracji także na terytorium Polski i nie może być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. W wyroku z 11 listopada 2004 r. w sprawie C-457/02 Niselli, Rec. s. 1-10853, pkt 33. ETS orzekł, że pojęcie odpadu nie może być interpretowane w sposób zawężający. Pojęcie to może obejmować wszystkie przedmioty i substancje, które ich właściciel usuwa, nawet jeśli mają one wartość handlową i są zbierane z powodów handlowych do celów recyklingu, regeneracji lub ponownego wykorzystania. Dalej w wyroku ETS z 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C-304/94, C-330/94, C-24/95, wskazano, że odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych, nawet gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń. Dodatkowo w wyroku z 15 stycznia 2004 r. w sprawie C-235/02 ETS podkreślił, że pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego wykorzystania. Mając powyższe na uwadze organ w sposób prawidłowy uznał przedmiotowy pojazd za odpad. Z powodu nienaprawialności przedmiotowego motocykla na terytorium K. organ I instancji uprawniony był do stwierdzenia, iż poprzedni jego właściciel, nie widząc dla przedmiotowego pojazdu dalszego zastosowania pozbył się ww. pojazdu na rzecz skarżącego, co stanowiło przesłankę pozbycia się w rozumieniu definicji pojęcia "odpady". Z tych przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi i argumentów w niej zawartych, i uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Uznając, że zaskarżona decyzja GIOŚ nie narusza prawa, zaś argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.