I OSK 1663/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.), Sędzia NSA Joanna Banasiewicz, Sędzia del. WSA Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 września 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 68/14 w sprawie ze skargi E. S.A. z siedzibą w Gdańsku na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 10 września 2014 r., II SA/Gd 68/14 uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z [...] grudnia 2012 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Uznał bowiem, że wszczęte wnioskiem inwestora E. S.A. z 10 kwietnia 2012 r. postępowanie o zezwolenie na niezwłoczne wejście na nieruchomości stanowiące działki o nr [...] i [...] jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Inwestycja, w związku z realizacją, której skarżąca wystąpiła ze wspomnianym wyżej wnioskiem, zaliczona została do przedsięwzięć Euro 2012 podlegających przepisom ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r., nr 26, poz. 133), zwanej dalej ustawą o przygotowaniu turnieju Euro 2012. W konsekwencji wydanie decyzji na podstawie ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, tak jak to miało miejsce w przypadku decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z [...] grudnia 2012 r., który rozstrzygnął sprawę w oparciu o art. 124 ust. 1a i ust. 2 w zw. z art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 tej ustawy było bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu, stanowisko Wojewody Pomorskiego nie jest zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać na inwestycję, której dotyczył wniosek skarżącej Spółki. Decyzją z 31 marca 2011 r., wydaną na podstawie przepisów ustawy o przygotowaniu turnieju EURO 2012, Wojewoda Pomorski ustalił lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Stacja Gdańsk Błonia – istniejący słup Nr 26 linii 110 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą między innymi na działkach o nr [...] i [...], obręb ewidencyjny M., stanowiącej własność uczestników postępowania A. i J. I. W celu realizacji tego przedsięwzięcia inwestor wystąpił, w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami, z wnioskiem z 10 kwietnia 2012 r. o ograniczenie sposobu korzystania z działek nr [...] i [...], obręb ewidencyjny [...], i o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie tych nieruchomości. Bezsporne w sprawie jest, że to przedsięwzięcie zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z 29 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro (Dz.U. z 2013 r., poz. 1345), wpisane pod pozycją nr 23 jako rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej, zaliczone zostało do przedsięwzięć Euro, do których zastosowanie miała ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012, która ma charakter tzw. specustawy, tj. ustawy odnoszącej się w sposób szczególny do zasad przygotowywania i realizacji inwestycji w danym zakresie. Specustawa, co do zasady, jest aktem normatywnym uszczegóławiającym sprawy unormowane wcześniej w ustawach o długim okresie obowiązywania bądź normującym nowe materie w sposób doraźny, obliczony na szybkie osiągnięcie założeń przyjętych w takim akcie, które nie mogą być osiągnięte w oparciu o obowiązujące prawo. (Kijowski D.R. (red.), Rzecz publiczna w specustawie o Euro 2012 a realizacja celu publicznego w świetle pytań o jakość i inflację prawa, [w:] Kryzys prawa administracyjnego? Inflacja prawa administracyjnego.) Ustawa ta miała stworzyć warunki umożliwiające organizację finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012. Turniej ten rozpoczął się w dniu 8 czerwca 2012 r. i zakończył się w dniu 1 lipca 2012 r. W treści ustawy nie przewidziano możliwości stosowania jej przepisów po zakończeniu, poza wyjątkiem przewidzianym w art. 40 tej ustawy. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 marca 2013 r., Kp 1/12 (OTK-A 2013/3/25, M.P.2013/169) uznał za niezgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisy art. 2 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, nowelizujące ustawę o przygotowaniu turnieju EURO 2012 w kierunku przedłużenia jej zastosowania po zakończeniu turnieju, wskazując, iż naruszają one zasadę lex retro non agit. Wskazał, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 pomyślana została jako ustawa specjalna w tym znaczeniu, że osadzona została w zdefiniowanym ab initio przez prawodawcę kontekście, w którym mają funkcjonować jej normy. Kontekst ten został wyznaczony przez odwołanie się do przyszłego zdarzenia, jakim był finałowy turniej Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Specjalny charakter tej ustawy wyraża się w tym, że celem ustawy było zrealizowanie określonego zadania - przygotowanie turnieju, a normy w niej wyrażone służyły realizacji tego zadania. Na czas obowiązywania tej ustawy zawieszone zostało stosowanie wielu przepisów innych obowiązujących ustaw. Specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 wynikał jednoznacznie z jej tytułu oraz art. 1 ust. 1, który stanowił, że ustawa określa zasady przygotowania finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Za niezbędne do realizacji wyznaczonego zadania w postaci przygotowania turnieju prawodawca uznał między innymi przygotowanie infrastruktury potrzebniej do przeprowadzenia turnieju. Wskazał przy tym konkretne przedsięwzięcia infrastrukturalne, które uznał za niezbędne do przeprowadzenia turnieju, czyli związane z nim. Ich związek z przeprowadzeniem turnieju jako głównym zadaniem jest istotny dla oceny zastosowania ustawy i tym samym oceny decyzji Wojewody. Wykaz przedsięwzięć Euro 2012 zawarto w rozporządzeniu Rady Ministrów z 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. z 2013 r., poz. 1345). W świetle art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" miało charakter normatywny i rozumiane było przez prawodawcę jako inwestycja infrastrukturalna wymieniona enumeratywnie w rozporządzeniu z 2009 r., która została zawarta w ofercie przyjętej przez UEFA, objęta zobowiązaniami oraz gwarancjami rządu Rzeczypospolitej Polskiej lub jednostek samorządu terytorialnego, i w tym sensie niezbędna do przeprowadzenia turnieju. Pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" zostało przy tym powiązane ze specjalnym charakterem ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. W konsekwencji zrealizowanie wskazanego w tytule i art. 1 ust. 1 tejże ustawy zadania wpływało na prawną kwalifikację przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r. Trybunał podkreślił, że przed rozpoczęciem turnieju nie zrealizowano wszystkich przedsięwzięć przewidzianych w rozporządzeniu. Przedsięwzięcia nierozpoczęte przed rozpoczęciem turnieju, choć wskazane w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju, który się już odbył. Jednakże Trybunał zaznaczył, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 nie zawierała postanowień pozwalających rozstrzygnąć wszystkie problemy intertemporalne, jakie powstały w związku z jej wejściem w życie oraz zakończeniem turnieju. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Realizacja przedmiotowej inwestycji kwalifikowanej zgodnie z rozporządzeniem z 2009 r. jako przedsięwzięcie Euro 2012, objętej decyzją lokalizacyjną z 31 marca 2011 r., nie rozpoczęła się przed 8 czerwca 2012 r. Inwestor wnioskiem z 10 kwietnia 2012 r. zwrócił się o ograniczenie sposobu korzystania z działek nr [...] i [...] i wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie tych nieruchomości w celu realizacji inwestycji. Inwestycja ta nie została ani rozpoczęta, ani zakończona do dnia rozpoczęcia turnieju Euro 2012. Sąd I instancji wskazał, że pomimo braku określenia granic temporalnych ustawy obowiązywania, jej cel uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r., a nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju. Stanowisko to jest zbieżne z prezentowanym już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 grudnia 2013 r., VII SA/Wa 1266/13). Konsekwencją zaniechania podjęcia takich inwestycji przed rozpoczęciem turnieju jest brak możliwości zastosowania do ich realizacji specjalnych rozwiązań ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 r. i konieczność procedowania w ich przypadku w oparciu o przepisy ogólne. Turniej Euro 2012 już się odbył. Przedsięwzięcia, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, miały być związane z jego przeprowadzeniem. Zatem niezrealizowane przedsięwzięcia wskazane w rozporządzeniu nie były konieczne do przeprowadzenia turnieju w znaczeniu, jakie przyjęto w art. 4 ust. 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Przedsięwzięcia te, mimo że zostały ujęte w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają zatem kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju. Ze względu na specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 i ścisłe powiązanie przedsięwzięć podlegających ustawie z kryterium niezbędności do przeprowadzenia turnieju nie można twierdzić, że po przeprowadzeniu turnieju rygory wprowadzone przez ustawę winny nadal obowiązywać. Tym bardziej, że jej przepisy w sposób istotny wprowadziły odstępstwa od ogólnych postanowień materialnego i procesowego prawa administracyjnego oraz ogólnych regulacji prawa cywilnego, ograniczały konstytucyjne prawa podmiotowe m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012. Wojewoda błędnie uznał, że samo umieszczenie przedmiotowej inwestycji w wykazie rozporządzenia z 2009 r. oraz wydanie decyzji lokalizacyjnej w oparciu o przepisy ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest wystarczające do dalszego zastosowania przepisów tej ustawy. Założony cel tej ustawy w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia ustał. Skoro działania zmierzające do realizacji przedsięwzięcia zostały podjęte po zakończeniu Mistrzostw Europy, to nie było to przedsięwzięcie niezbędne do przeprowadzenia turnieju w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Zatem, Prezydent Miasta Gdańska rozpoznając wniosek inwestora z 10 kwietnia 2012 r. prawidłowo procedował w trybie ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.), opierając swoje rozstrzygnięcie na art. 124 ust. 1 i ust. 1a. W konsekwencji, do wydanej w tym trybie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości miały zastosowanie przepisy k.p.a. dotyczące terminu wnoszenia odwołania, oraz przepisy regulujące kwestię natychmiastowej wykonalności decyzji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł J. I., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP i art. 105 § l k.p.a. oraz art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. a contrario polegające na uchyleniu decyzji, która jest zgodna z prawem; art. 124 ust. 1 u.g.n. polegający na błędnym przyjęciu, że przepis ten może mieć zastosowanie do wniosku złożonego w trybie ustawy z 7 września 2007 o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012; art. 134 § 1 p.p.s.a. polegającego na wydaniu rozstrzygnięcia poza granicami skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w sprawie możliwości korzystania z nieruchomości uczestników toczą się dwa postępowania. Jedno to postępowanie w z wniosku skarżącego złożone na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji EURO 2012 obejmujące upoważnienie do wejścia na grunt uczestników w celu realizacji budowy linii elektroenergetycznej i drugie przed Sądem Rejonowym Gdańsk Południe w sprawie XII Ns 1636/11, w którym uczestnicy domagają się ustanowienia na rzecz skarżącej spółki służebności przesyłu za wynagrodzeniem. Tym samym uczestnicy, jak też skarżący dążą do ustanowienia tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości przez skarżącą spółkę w celu realizacji na niej linii elektroenergetycznej. Spór pomiędzy stronami sprowadza się zaś do ustalenia sposobu w jaki skarżąca spółka ma korzystać z nieruchomości uczestników. Uczestnicy domagają się bowiem przejścia przez ich nieruchomość liną kablową (podziemną), zaś skarżąca spółka w postępowaniu administracyjnym zamierza uzyskać zgodę na wejście na grunt uczestników w celu wybudowania tej linii w formie linii napowietrznej. Tym samym wniosek skarżącej spółki zmierzający do uzyskania tytułu do korzystania z nieruchomości uczestników w trybie administracyjnym prowadzi do obejścia art. 175 ust. 1 Konstytucji RP. Pomiędzy stronami istnieje spór o sposób korzystania z prawa własności i rozstrzyganie tego rodzaju sporu należy do zadań wymiaru sprawiedliwości. Korzystanie z cudzej nieruchomości w celu zainstalowania urządzeń do przesyłu energii elektrycznej może być bowiem uregulowane w ramach stosunków cywilnoprawnych m.in. poprzez ustanowienie służebności przesyłu bądź też w trybie prawa administracyjnego poprzez wniosek składany w trybie art. 124a u.g.n. Jednakże w sytuacji, gdy kwestia ma charakter sporny to jej rozstrzygnięcie należy do wymiaru sprawiedliwości i winno nastąpić w postępowaniu sądowym. Z art. art. 175 ust. 1 Konstytucji RP należy zatem wywodzić pierwszeństwo w rozstrzyganiu sprawy przez sąd powszechny przed rozstrzygnięciem go przed organem administracji. Tym samym co do sposobu przeprowadzenia urządzeń przesyłowych przez nieruchomość winny mieć zastosowanie zarówno przepisy, jak i orzecznictwo sądowe dotyczące ustanawiania takich służebności. W szczególności zastosowanie ma przepis art. 288 k.c. nakazujący wykonywanie służebności w sposób możliwie najmniej uciążliwy dla nieruchomości obciążonej. Tym samym, jeżeli toczy się postępowanie sądowe wydanie decyzji jest bezprzedmiotowe i organ prawidłowo umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § l k.p.a. Zatem, mimo iż organ nie uzasadnił decyzji w przedstawiony wyżej sposób to decyzja organu jest zgodna z prawem i brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Sąd dokonał prawidłowej oceny, że aktualnie nie jest możliwe rozpoczęcie nowej inwestycji w trybie ustawy z o przygotowaniu turnieju EURO 2012, jednakże wywiódł wadliwe wnioski w zakresie możliwości zastosowania art. 124 ust. la u.g.n. Wskazać bowiem należy, że wniosek skarżącej spółki został złożony w oparciu o decyzję wydaną w trybie ustawy o przygotowaniu turnieju EURO 2012, zaś zgodnie z art. 124 ust. la u.g.n. taki wniosek może być wydany jedynie na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Nadto wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a musi być uzasadnione zaistnieniem przesłanek z art. 108 k.p.a. Jeżeli zatem skarżąca spółka zamierzała realizować inwestycję niezbędną do realizacji turnieju EURO 2012 i turniej ten został już rozegrany, to oczywistym jest, że nie może być mowy o przesłankach z art. 108 k.p.a. bowiem interes społeczny, który miał uzasadniać realizację inwestycji się zdezaktualizował. Wniosek skarżącej spółki został bowiem złożony w oparciu o decyzję o lokalizacji inwestycji EURO 2012. Rozpatrywanie zaś sprawy w zakresie istnienia podstaw prawnych do złożenia takiego wniosku na innej podstawie faktycznej i prawnej jest wyjściem poza granice skargi. Organy obu instancji orzekały o niezwłocznym zajęciu nieruchomości uzasadnionym koniecznością realizacji inwestycji niezbędnej do rozegrania turnieju EURO 2012 i Wojewoda słusznie uznał, że po rozegraniu turnieju sprawa stała się bezprzedmiotowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie są trafne. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania. W szczególności postępowanie należy umorzyć: 1) w razie śmierci strony, gdy sprawa dotyczy praw i obowiązków niedziedzicznych i nieprzechodzących na następców prawnych (por. art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo gdy w toku postępowania okaże się, że osoba, której żądanie spowodowało wszczęcie postępowania, nie legitymuje się interesem prawnym – por. wyrok NSA z 9 września 2002 r., II SA/Kr 3161/01, OSP 2003, nr 11, poz. 138; 2) gdy decyzja będąca przedmiotem postępowania odwoławczego lub prowadzonego w trybie nadzoru wygasła z mocy prawa; 3) gdy w toku postępowania przestanie istnieć przedmiot sprawy, np. w toku postępowania w sprawie rozbiórki balkonu balkon sam spadnie – por. wyrok NSA z 13 października 1987 r., SA/Wr 460/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 70; 4) jeżeli sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji, a postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony wyrok NSA z 7 września 1982 r., SA/Wr 363/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 82, wyrok NSA z 11 grudnia 1992 r., SA/Wr 1248/92, ONSA 1994, nr 1, poz. 28; 5) w przypadku braku w obowiązującym systemie prawnym przepisu umożliwiającego stronie przyznanie żądanego uprawnienia wyrok NSA z 7 września 1982 r., SA/Wr 363/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 82, wyrok NSA z 7 września 1982 r., SA/Wr 363/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 82; 6), jeżeli w dniu podejmowania rozstrzygnięcia nie obowiązują już przepisy o załatwianiu sprawy w drodze decyzji administracyjnej, umorzenie postępowania powinno zaś nastąpić nie tylko wtedy, gdy przepis intertemporalny nakazuje stosowanie do załatwienia spraw będących w toku nowych przepisów, nieprzewidujących załatwiania spraw w trybie decyzji administracyjnych, ale także wtedy, gdy takiego przepisu międzyczasowego nie ma. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Wszystkie elementy stosunku administracyjnoprawnego, którego skonkretyzowania żąda inwestor E. S.A. istnieją. Zmieniła się jedynie podstawa prawna rozpoznania wniosku inwestora z przepisów ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 na art. 124 ust. 1a u.g.n. Zmiana zaś podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, co prawidłowo wywiódł Sąd I instancji. Nietrafny jest zarzut skarżącego kasacyjnie, że zgodnie z art. 124 ust. la u.g.n. wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być złożony jedynie na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., ponieważ decyzja Prezydenta Miasta Gdańska z [...] grudnia 2012 r., [...] została wydana po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości działka nr [...] i nr [...] Prezydenta Miasta Gdańska z [...] grudnia 2012 r., [...], która właśnie została oparta na podstawie prawnej zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n. Dodać należy, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wydane nie tylko w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a., ale także w przypadku, gdy jest to uzasadnione ważnym interesem gospodarczym, co niewątpliwie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, albowiem budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV jest inwestycją celu publicznego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.