I SA/Sz 134/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi K. D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. [...] utrzymało w mocy postanowienie [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie uznania niedopuszczalności zarzutu [...] zwanej dalej "spółką", dotyczącego nieistnienia obowiązku zapłaty opłaty planistycznej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynika, że wobec wystawionego tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego nieuiszczoną przez [...], zwaną dalej "[...]", opłatę planistyczną ustaloną decyzjami [...], spółka w piśmie z dnia [...] r. złożyła następujące zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego: 1) nieistnienie obowiązku zapłaty opłaty planistycznej, gdyż w momencie wydawania decyzji ustalających opłatę planistyczną, na podstawie których wystawiono tytuł wykonawczy, spółka [...] już nie istniała a spółka, wobec której wystawiono tytuł wykonawczy, nie jest adresatem tych decyzji; 2) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wskazanego w decyzjach co do żądania odsetek podatkowych od kwoty [...] zł, i wniosła jednocześnie o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie egzekucji. Naczelnik Urzędu Skarbowego, będący organem egzekucyjnym w sprawie, pismem z dnia [...] r. wystąpił do wierzyciela – [...] o udzielenie wypowiedzi w sprawie wniesionych zarzutów. [...] postanowieniem z dnia [...] stwierdził niedopuszczalność zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku zapłaty opłaty planistycznej oraz niedopuszczalność zarzutu dotyczącego określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku określonego w decyzjach wydanych przez [...]. Wierzyciel wyjaśnił, że spółka [...] w piśmie z dnia [...] r. poinformowała o przekształceniu w spółkę, zaś decyzje [...]ustalające spółce [...] wysokość opłaty planistycznej zostały sprostowane prawomocnymi postanowieniami [...]. Sprostowanie polegało na usunięciu oczywistej omyłki pisarskiej w ten sposób, że w sentencji decyzji zwrot: "[...]." zastąpiono zwrotem: "[...]. Odnośnie do drugiego zarzutu, wierzyciel wyjaśnił, że w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w zakresie niepodatkowej należności budżetowej, jaką jest opłata planistyczna, zastosowanie znajdują przepisy Działu III Ordynacji podatkowej. W zażaleniu na postanowienie wierzyciela, spółka - wnosząc o zmianę postanowienia poprzez uznanie za uzasadnione zgłoszonych zarzutów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji - zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa, w tym art. 33 pkt 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2012.1015 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", poprzez przyjęcie, że nie doszło do niezgodnego z treścią obowiązku określenia przedmiotu egzekucji w zakresie możliwości dochodzenia odsetek. Nadto, spółka podniosła, że w sprawie wystąpiła okoliczność przewidziana w art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku zapłaty opłaty planistycznej w łącznej kwocie [...] zł, gdyż decyzje [...] r. wydane zostały wobec podmiotu nieistniejącego, tj. spółki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 33 pkt 1 oraz art. 33 pkt 3 u.p.e.a. i stwierdził, że decyzje będące podstawą określenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym zawierają prawidłowe oznaczenie zobowiązanego, tj.: "[...]." i wskazał, że postanowienia z dnia [...] r. o sprostowaniu decyzji z dnia [....] r. ustalających opłatę planistyczną zostały utrzymane w mocy przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze postanowieniami z dnia [...] a złożone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargi na te postanowienia zostały oddalone. W odniesieniu do drugiego zarzutu, organ odwoławczy stwierdził, że opłata planistyczna jest niepodatkową należnością publicznoprawną, a w kwestii odsetek od zaległości z tytułu tej należności, na podstawie przepisów art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U.2013.885), odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U.2012.749 ze zm.), zwanej dalej "o.p."). W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na ww. postanowienie spółka zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 33 §1 pkt 3 i pkt 4 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie wskutek określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, polegającego na żądaniu odsetek podatkowych od kwoty [...] zł, chociaż w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca nie zamieścił odpowiednich regulacji i "przesądził" o wyłączeniu opłaty planistycznej z kategorii należności określonych w art. 2 § 1 pkt 1 o.p. i, tym samym, rozstrzygnął o stosowaniu w tych sprawach przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a."; - art. 553 § 2 i § 3 Kodeksu spółek handlowych poprzez ich niezastosowanie i, pominięcie okoliczności, że podmiot, który rzeczywiście jest zobowiązany do uiszczenia opłaty planistycznej, tj. spółka [...], została przekształcona, w wyniku czego - zgodnie z zasadą ograniczonej odpowiedzialności stosunków administracyjnych - spółka nie ponosi odpowiedzialności za nieuiszczenie opłaty planistycznej przekształconego podmiotu, a nadto, że decyzje o ustaleniu opłaty planistycznej mają charakter indywidualny, dlatego niedopuszczalne jest następstwo prawne przez wydanie decyzji wobec spółki, po uprzednim wydaniu postanowień o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej; - art. 113 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż istotną cechą błędu pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania - na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. -jest jego oczywistość wynikająca bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami; - art. 155 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i wydanie decyzji ustalających opłatę planistyczną wobec spółki, podczas gdy w rzeczywistości w trybie art. 155 k.p.a. możliwa jest wyłącznie zmiana co do przedmiotu decyzji, a nie podmiotu. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie podzielając zasadności podniesionych w niej zarzutów. Na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sąd - na podstawie przepisu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." - dopuścił dowód z kart 37 i 37-verte akt administracyjnych sprawy o sygn. akt I SA/Sz 440/14 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie dotyczących terminu doręczenia skarżącej spółce tytułu wykonawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena, czy wierzyciel prawidłowo stwierdził, wyrażając swoje stanowisko w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., że egzekucja należności publicznoprawnej, tj. opłaty planistycznej ustalonej decyzjami [...] sprostowanymi prawomocnymi postanowieniami tego organu z dnia [...] r., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., może być skierowana do spółki, oraz czy egzekwowana kwota może obejmować, ponad należność główną, także odsetki, naliczone zgodnie z przepisami o.p. Na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z art. 33 u.p.e.a. - podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie, tj.: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a.; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Stosownie do brzmienia przepisu art. 34 §1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt pkt 1-7, pkt 9 i pkt 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 - organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt pkt 1-5 i pkt 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Postępowanie w trybie art. 34 u.p.e.a. ogranicza się do rozpatrzenia samego zarzutu ("w zakresie zgłoszonych zarzutów") i nie obejmuje rozpoznania całej sprawy. Ewentualne wyjście poza granice zgłoszonych zarzutów jest niedopuszczalne, pozbawione podstawy prawnej a, czyniąc to, i wierzyciel, i organ egzekucyjny oraz organy wyższego stopnia, działałyby bez podstawy prawnej (Cezary Kulesza Komentarz do art. 34 u.p.e.a., wyd. LEX). Według składu orzekającego w sprawie, zgłoszony w sprawie przez skarżącą spółkę zarzut nieistnienia obowiązku wobec skierowania tytułu wykonawczego do innego podmiotu niż podmiot określony w decyzjach określających opłatę planistyczną, będących podstawą wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), oraz zarzut określenia egzekwowanego obowiązki co do odsetek od należności głównej niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji (art. 33 pkt 3 u.p.e.a.), prawidłowo zostały ocenione przez organy obu instancji jako nieuzasadnione. W kwestii pierwszego z zarzutów, tj. czy tytuł wykonawczy został prawidłowo skierowany do skarżącej spółki, należy wskazać za organami, że obowiązek skarżącej spółki objęty tytułem wykonawczym wynika z decyzji [...], sprostowanych postanowieniami tego organu z dnia [...], ustalających opłatę planistyczną w łącznej wysokości [...] zł. W wyniku sprostowania, organ określił jako adresata decyzji skarżącą spółkę w miejsce uprzednio omyłkowo wskazanej spółki [...]. Postanowienia te zostały utrzymane w mocy postanowieniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego , a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnymi wyrokami z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 958/13 oraz z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 957/13 i sygn. akt II SA/Sz 959/13 oddalił skargi na te postanowienia. Strona skarżąca nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroków; wyroki te uprawomocniły się. Zatem, w tytule wykonawczym wystawionym przez organ egzekucyjny w dniu [...] r. wobec spółki, jako podmiotu zobowiązanego (doręczonym spółce [...] r.), prawidłowo wskazano, że decyzje będące podstawą określenia obowiązku zawierają poprawne oznaczenie podmiotu zobowiązanego. Wobec tego, nieuprawniony jest także zarzut naruszenia art. 113 k.p.a., regulującego instytucję sprostowania decyzji administracyjnych, art. 155 k.p.a., regulującego instytucję zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, oraz art. 553 § 2 i 3 Kodeksu spółek handlowych, regulującego kwestie kontynuacji podmiotowej związanej z przekształceniem spółki prawa handlowego. Odnosząc się do drugiego zarzutu podniesionego przez skarżącą spółkę wobec tytułu wykonawczego, tj. zarzutu określenia egzekwowanego obowiązki co do odsetek od należności głównej niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, należy także podzielić ocenę prawną tego zarzutu dokonaną przez organy obu instancji, bowiem kwestionowane przez spółkę powiększenie egzekwowanej należności głównej ([...] zł) o odsetki (na dzień wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] r.) w wysokości [...] zł znajdowało oparcie w przepisach art. 60 i art. 67 ustawy o finansach publicznych, zaś wyliczona wysokość odsetek w przepisach o.p. Wprawdzie opłata planistyczna jest jednorazową opłatą pobieraną przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, ustaloną w planie miejscowym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik zbywa tę nieruchomość (art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 ze zm.), a przepisy tej ustawy wprost nie przewidują możliwości określenia wysokości odsetek od nieuiszczonej w terminie opłaty w samej decyzji wydawanej w tym przedmiocie, to jednak w przypadku jej nieuiszczenia w terminie znajdują zastosowanie przywołane przez organy przepisy art. 60 i art. 67 ustawy o finansach publicznych, bowiem opłata ta zaliczana jest do środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym pobierane przez samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 pkt 7). Stosownie także do art. 67 tej ustawy, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą, stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III o.p. Według składu orzekającego w sprawie, do spraw dotyczących egzekucji opłaty planistycznej mają zastosowanie przepisy o.p., m.in. dotyczące terminu płatności, zaległości oraz odsetek za zwłokę, gdyż nie są one regulowane przez ustawę o finansach publicznych oraz k.p.a. Prawidłowo zatem uznał wierzyciel i organ odwoławczy, że wierzyciel jest uprawniony do żądania odsetek od zaległej opłaty planistycznej i wykazania ich w tytule wykonawczym. Przywołane natomiast przez skarżącą spółkę orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą nie egzekucji opłaty planistycznej, lecz wydania samej decyzji określającej tę opłatę i odnoszą się do postępowania wymiarowego, jak też zostały wydane w sprawach dotyczących stanów faktycznych sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zatem argumentacja w nich podnoszona nie znajduje zastosowania w tej sprawie. Mając powyższe okoliczności na uwadze, sąd - na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.