I SA/Sz 438/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi G. R na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające jego wydanie postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej G. R. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Gmina [...] w dniu 16 kwietnia 2012 r. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, m. in. w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego związanego z budową, przebudową, modernizacją infrastruktury zlokalizowanej w okolicach plaż i bieżącym funkcjonowaniem infrastruktury oraz zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Opisując we wniosku stan faktyczny wnioskodawczyni wskazała, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ze względu na swoje położenie stanowi kurort nadmorski, który w okresie letnim przyciąga licznych turystów spędzających czas i korzystających z atrakcji oferowanych przez stronę i lokalną branżę turystyczną. W latach 2009-2013 ponosiła wydatki związane z realizacją inwestycji obejmujących budowę, przebudowę i modernizację infrastruktury zlokalizowanej w okolicach plaż, w tym zejść na plażę, dojść do plaży oraz promenad (dalej zwanych: "inwestycjami"). Inwestycje były finansowane ze środków własnych strony. Dotychczas strona nie odliczyła podatku naliczonego wynikającego z faktur "zakupowych" związanych z realizacją inwestycji. Wartość początkowa inwestycji przekraczała [...] zł. Od samego początku inwestycje miały służyć wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu VAT. Jednym z podstawowych celów realizacji inwestycji było zwiększenie atrakcyjności zagospodarowanych terenów (dalej zwanych: "infrastrukturą") dla prywatnych przedsiębiorców, stanowiących potencjalnych dzierżawców terenów i obiektów gminnych. W ramach prowadzonej działalności strona wydzierżawia zainteresowanym przedsiębiorcom liczne nieruchomości położone na jej terenie. Czynności wykonywane w tym zakresie obejmują lub mogą obejmować w szczególności: – dzierżawę budynków toalet publicznych zlokalizowanych przy zejściach na plaże w poszczególnych miejscowościach; – dzierżawę odcinków plaż z przeznaczeniem na wypożyczalnię leżaków plażowych; – dzierżawę odcinków plaż z przeznaczeniem na handel obnośny; – dzierżawę terenów w pasie nadmorskim z przeznaczeniem na ogródek gastronomiczny; – dzierżawę nieruchomości znajdujących się w obrębie promenady nadmorskiej lub dojść do plaży z przeznaczeniem na działalność gastronomiczną, handlową i rozrywkową; – odpłatne udostępnianie określonych nieruchomości (np. części promenady nadmorskiej, dojść do plaży, części plaż) lub elementów infrastruktury (np. słupów oświetleniowych, elementów małej architektury) zainteresowanym firmom na cele reklamowe i informacyjne. Czynności te są wykonywane przez stronę sezonowo, przede wszystkim w okresie letnim (z uwagi na fakt, że w tym okresie jest najwięcej turystów i wtedy przedsiębiorcy są zainteresowani wynajmem nieruchomości). Niemniej, w przypadku zainteresowania ze strony potencjalnych najemców, wskazane nieruchomości są dostępne (i strona może je odpłatnie wynająć) także w innych okresach. Odpłatne udostępnienie lub dzierżawa nieruchomości jest dokonywana na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych przez stronę z zainteresowanymi przedsiębiorcami. Czynności te traktowane jako czynności podlegające opodatkowaniu są dokumentowane fakturami VAT. Skarżąca wykazuje podatek należny z tego tytułu w rejestrach VAT i deklaracjach VAT-7. Infrastruktura jest wykorzystywana w dwojaki sposób: – po pierwsze: w celu realizacji zadań nałożonych przepisami prawa, przede wszystkim ustawy o samorządzie gminnym; – po drugie: w celu jej odpłatnego wykorzystywania dla celów komercyjnych, na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych z podmiotami trzecimi. Wykorzystanie infrastruktury dla celów czynności podlegających opodatkowaniu VAT może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. Bezpośredni związek z czynnościami opodatkowanymi obejmuje te sytuacje, w których nieruchomości - objęte wcześniej inwestycjami - są wynajmowane (w całości lub części) na rzecz podmiotów trzecich. Pośredni związek występuje natomiast w odniesieniu do tej części inwestycji, której nie można przyporządkować do ściśle określonej, jednostkowej sprzedaży opodatkowanej, jednak bez ich realizacji niemożliwym byłoby w ogóle dokonywanie czynności opodatkowanych, lub też czynności te wykonywane byłyby w znacznie ograniczonym zakresie. Przykładowo, bez zbudowania zejścia na plażę (np. schodów prowadzących na plażę), strona nie mogłaby dzierżawić odcinków plaż z przeznaczeniem na wypożyczalnię leżaków plażowych, czy na handel obnośny. Odpłatne wykorzystanie infrastruktury powstałej w wyniku inwestycji jest uzależnione od zapotrzebowania i specyfiki działalności potencjalnych najemców (zazwyczaj zapotrzebowanie dotyczy określonych części nieruchomości). Niemniej, gdyby znalazł się podmiot chętny na wynajem od strony całej infrastruktury powstałej w wyniku inwestycji, mogłaby wynająć lub udostępnić odpłatnie całą infrastrukturę. Wobec powyższego strona podkreśliła, że nie jest w stanie wskazać, jaka część infrastruktury powstałej w wyniku inwestycji jest w danym momencie wykorzystywana dla celów czynności opodatkowanych. Wynika to z zapotrzebowania po stronie potencjalnych najemców. Brak jest również możliwości wyznaczania konkretnych godzin lub dni tygodnia, w których infrastruktura jest przeznaczona wyłącznie do nieodpłatnego oraz (odpowiednio) do odpłatnego korzystania. Tym samym, nie jest możliwe określenie udziału powierzchniowego czy procentowego, w jakim infrastruktura jest wykorzystywana przez stronę dla celów czynności opodatkowanych VAT. Strona ponosi bieżące wydatki związane z funkcjonowaniem infrastruktury (np. koszty sprzątania terenów w pasie nadmorskim, koszty wywozu odpadów i śmieci, koszty remontów, konserwacji, koszty oświetlenia terenów w pasie nadmorskim). Do tej pory nie odliczała podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie tych towarów i usług. Strona nie jest w stanie wyodrębnić, w jakiej części podatek naliczony zawarty w cenie dokonywanych zakupów związanych z realizacją inwestycji oraz z bieżącym funkcjonowaniem infrastruktury związany jest z czynnościami opodatkowanymi (tj. komercyjnym wykorzystaniem infrastruktury) oraz niepodlegającymi opodatkowaniu VAT (tj. wykorzystaniem infrastruktury w celu realizacji zadań własnych). W praktyce nie jest możliwe dokonanie takiego podziału. Sposób wykorzystywania infrastruktury dla celów komercyjnych jest regulowany poprzez zapotrzebowanie na tę formę jej udostępniania. Powyższe oznacza, że w momencie ponoszenia wydatków związanych z realizacją inwestycji oraz z bieżącym funkcjonowaniem infrastruktury, strona nie była i nie jest wstanie określić zakresu czy podziału, w jakim infrastruktura będzie wykorzystywana odpłatnie, a w jakim nieodpłatnie. Dalej, strona podała, że jest zarejestrowanym podatnikiem VAT i od stycznia 2011 r. składa miesięczne deklaracje VAT-7 do właściwego urzędu skarbowego. We wcześniejszym okresie jako podatnik VAT zarejestrowany był urząd i to on składał miesięczne deklaracje VAT-7 do właściwego urzędu skarbowego. Wynika to z faktu, że podejście takie (tj. uznanie urzędu za podatnika VAT) było zgodne z obowiązującą w przeszłości praktyką, w ramach której władze skarbowe uznawały za podatnika VAT urzędy gminy lub urzędy miasta i nakazywały rejestracje podatnika na podstawie danych tych urzędów. Fakt rejestracji urzędu dla potrzeb VAT i dokonywanie przez urząd odpowiednich rozliczeń nie był nigdy kwestionowany przez właściwe dla strony władze skarbowe. Urząd w dalszym ciągu posiada swój NIP i posługuje się nim dla wykonywania określonych czynności wynikających z przepisów prawa (np. wykonywania obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych). Czynność zarejestrowania strony jako podatnika VAT, będącej skutkiem dostosowania się do stanowiska organów podatkowych i sądów administracyjnych, miała charakter techniczny, porządkujący status jednostek samorządu terytorialnego jako podatników VAT. Pomimo rejestracji strony jako podatnika VAT zdarzają się sytuacje, w których część otrzymanych przez stronę faktur "zakupowych" (także faktur dokumentujących prace poszczególnych wykonawców w ramach realizacji inwestycji) jest wystawiana przez kontrahentów ze wskazaniem: – strony jako nabywcy, przy jednoczesnym wskazaniu jej NIP, – urzędu jako nabywcy, przy jednoczesnym wskazaniu jego NIP, – urzędu jako nabywcy, przy jednoczesnym wskazaniu NIP strony, – strony jako nabywcy, przy jednoczesnym wskazaniu NIP urzędu. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego, strona zadała pytanie: – Czy ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur "zakupowych" związanych z realizacją inwestycji oraz czy może wnioskować o zwrot całości kwot podatku naliczonego związanego z inwestycjami? – Czy ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakupów związanych z bieżącym funkcjonowaniem infrastruktury (np. kosztów sprzątania terenów w pasie nadmorskim, kosztu wywozu odpadów i śmieci, kosztów remontów i konserwacji, kosztów oświetlenia terenów w pasie nadmorskim) oraz czy może wnioskować o zwrot całości kwot podatku naliczonego związanego z tymi zakupami? Strona wskazała, że ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur "zakupowych" związanych z realizacją inwestycji oraz z bieżącym funkcjonowaniem infrastruktury i może wnioskować o zwrot całości kwot podatku naliczonego. Po powołaniu treści art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wskazała, że z uwagi na fakt, iż infrastruktura jest przeznaczona także do wykonywania czynności opodatkowanych (w sposób bezpośredni lub pośredni), przysługuje jej prawo do odliczenia całości podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki na realizację inwestycji. Ponieważ do tej pory nie odliczyła ww. podatku będzie uprawniona do złożenia deklaracji korygujących za poszczególne okresy, w których wykazane zostaną kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących realizację inwestycji do zwrotu na rachunek bankowy. Powołując się na treść art. 86 ust. 13 u.p.t.u. strona zauważyła, że odliczeniu całości podatku naliczonego nie stoi na przeszkodzie fakt, że inwestycje są jednocześnie wykorzystywane do dokonywania czynności stanowiących jej zadania własne, które nie podlegają opodatkowaniu VAT. Z uwagi na fakt, że nie jest w stanie przyporządkować poniesionych wydatków związanych z przeprowadzonymi inwestycjami do poszczególnych rodzajów działalności (tj. do działalności podlegającej lub niepodlegającej opodatkowaniu), przysługuje jej prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku. Strona podkreśliła, że czynności niepodlegające opodatkowaniu nie mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego. Strona stwierdziła, że przeszkodą do odliczenia podatku naliczonego nie będzie okoliczność, że otrzymywane faktury "zakupowe" zostały wystawione przez kontrahentów ze wskazaniem – jak wyszczególniono wcześniej – różnego adresata i numeru NIP. W ocenie strony nie ulega bowiem wątpliwości, że nabywcą poszczególnych usług i towarów dokumentowanych fakturami jest gmina. To bowiem strona - a nie urząd - ma osobowość prawną i jest podatnikiem VAT. Urząd jest natomiast jednostką pomocniczą służącą do wykonywania zadań strony oraz do jej obsługi techniczno-organizacyjnej. Dlatego też, we wszystkich wskazanych powyżej sytuacjach, będzie stronie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Strona stwierdziła, że w odniesieniu do podatku naliczonego wynikającego z zakupów związanych z bieżącym funkcjonowaniem infrastruktury, zastosowanie znajdują przepisy art. 86 ust. 1 u.p.t.u., a także uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r., I FPS 9/10 oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Z uwagi na fakt, że infrastruktura jest wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych i jednocześnie do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu, a strona nie jest w stanie wyodrębnić kwot podatku naliczonego w odniesieniu do tych czynności, jej zdaniem, będzie miała prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakupów związanych z bieżącym funkcjonowaniem infrastruktury. Strona podkreśliła, że podobne stanowisko jest prezentowane w interpretacjach organów podatkowych. Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 i art. 14f § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U.2012.749 ze zm.) zwanej dalej: "Ordynacją podatkową", organ wezwał stronę do usunięcia braków - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Wobec tego, że strona nie uzupełniła wniosku w sposób wskazany we wezwaniu, postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r. organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Uzasadniając swoje orzeczenie, organ wskazał, że złożone przez stronę uzupełnienie nie zawierało odpowiedzi na dwa pierwsze pytania, a jedynie stwierdzenia, że "Z uwagi na liczne inwestycje – zarówno już przez gminę zrealizowane, jak i te pozostające w trakcie lub planowane do realizacji - obejmujące budowę/przebudowę/modernizację infrastruktury zlokalizowanej w okolicach plaż w ramach gminy, w tym w szczególności zejść na plażę, dojść do plaży oraz promenad, o których mowa we wniosku, Wnioskodawcy trudno określić ich dokładną powierzchnię. Dodatkowo, w ocenie gminy, określenie dokładnej powierzchni nie ma istotnego znaczenia na etapie postępowania interpretacyjnego". "(...) nie jest możliwe określenie udziału powierzchniowego, procentowego, czasowego ani jakiegokolwiek innego, w jakim Infrastruktura jest wykorzystywana przez gminę dla celów czynności opodatkowanych VAT (...)". Brak informacji w powyższym zakresie nie pozwolił organowi na ocenę stanowiska strony i zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła w dniu 23 grudnia 2013 r. zażalenie, w którym zarzuciła organowi naruszenie: – art. 14b § 3 w związku z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowa, – art. 14h w związku z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, – art. 14g § 3 w związku z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, i wniosła o uchylenie postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów, w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia 11 grudnia 2013 r. znak [...] o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o uchylenie w całości postanowienia z dnia 11 grudnia 2013 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie: * art. 14b § 3 w związku z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku strony bez rozpatrzenia, pomimo tego, że wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego spełniał warunki przewidziane w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, a w szczególności stan faktyczny / zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku były wyczerpujące i umożliwiały wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie (interpretacji indywidualnej). * art. 14h w związku z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, podczas gdy w analogicznych stanach faktycznych inne organy podatkowe wydawały interpretacje indywidualne potwierdzające możliwość odliczenia podatku VAT naliczonego od realizowanych inwestycji. * art. 14g § 3 w związku z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej - poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz w uzasadnieniu postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia powodów, dla których organ uznał stan faktyczny / zdarzenie przyszłe za niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji zdecydował się pozostawić wniosek Gminy bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie spośród wniesionych w niej zarzutów, Sąd uznał za zasadne. Stosownie do postanowień art. 1 § 1 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontroli sądu podlegają także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach oraz zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy słusznie organ uznał, że wniosek skarżącej nie zawierał wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz czy uzasadnione było stwierdzenie organu, że strona pomimo jego wezwania, nie uzupełniła wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w sposób wskazany przez organ, wskutek czego wniosek skarżącej pozostawiono bez rozpatrzenia. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do przepisów art. 14b Ordynacji podatkowej organ administracji publicznej, na pisemny wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, wydaje pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Ustawodawca nie zdefiniował terminu: "wyczerpująco". Z celu jakiemu interpretacja ma służyć wywieść jednak należy, iż opisać on winien te wszystkie fakty, które są prawnie znaczące dla ustalenia czy przepis, którego stosowania dotyczy wniosek, może mieć (lub nie) zastosowanie w sprawie (a więc te fakty, które wynikają z hipotezy normy prawnej). Wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, w tym dotyczących przedstawienia wyczerpującego stanu faktycznego pozostawia się bez rozpatrzenia (art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej). W odniesieniu do przyczyny pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wydanie postanowienia powinno być poprzedzone wezwaniem wnioskodawcy do uzupełnienia lub poprawienia wniosku. Obowiązek taki wynika z art. 169 § 1 O.p., który należy stosować w zw. z art. 14h. Ustawa nie znosi tego obowiązku. Wobec tego pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie. W ocenie sądu wnioskodawczyni wywiązała się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, jak również wyczerpującego przedstawienia własnego stanowiska w sprawie w zakresie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego, tj. w sposób umożliwiający organowi udzielenie odpowiedzi na zadane dwa pytania. Zauważyć należy, że mając na uwadze treść art. 86 u.p.t.u., skarżąca podała m.in., że jest zarejestrowanym podatnikiem VAT i od stycznia 2011 r. składa miesięczne deklaracje VAT-7 do właściwego urzędu skarbowego. Skarżąca w sposób umożliwiający udzielenie odpowiedzi opisała wszystkie sytuacje, w których będzie stronie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Wskazała, że ponosi bieżące wydatki związane z funkcjonowaniem infrastruktury, a do tej pory nie odliczała podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie tych towarów i usług. Wyjaśniła także, iż nie jest w stanie wyodrębnić, w jakiej części podatek naliczony zawarty w cenie dokonywanych zakupów związanych z realizacją inwestycji oraz z bieżącym funkcjonowaniem infrastruktury związany jest z czynnościami opodatkowanymi, podając przyczyny braku możliwości podania dokładniejszych danych. Sformułowane pytania także nie budzą wątpliwości, bowiem dotyczą prawa do pełnego odliczenia podatku VAT, a zatem stosowania przepisów materialnego prawa podatkowego. Wobec tego nieuzasadnione było wzywanie skarżącej do udzielenia dodatkowych informacji, a w dalszej konsekwencji w sposób nieuprawniony organ pozostawił wniosek skarżącej o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącą wniosku w sposób wskazany we wezwaniu przez organ. Za zasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 14 h Ordynacji podatkowej w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem Minister Finansów potraktował stronę skarżącą w sposób ewidentnie odmienny niż inne podmioty, o czym świadczą powołane przez stronę interpretacje wydane przez ten organ. Należy zauważyć, że w podobnych sprawach, w interpretacjach indywidualnych z dnia 13 lutego 2013 r. nr (IPPP1/443-1174/12-2/PR) oraz z dnia 9 maja 2012 r. NR ILPP2/443-153/12-4/MR Minister Finansów rozpatrzył merytorycznie wnioski o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Takie działanie Ministra Finansów nosi znamiona arbitralności i nie może zostać uznane za prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Naruszenie przepisu art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej miało zatem ewidentny wpływ na wynik sprawy, bezpośrednio powodując wydanie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia, które je poprzedzało. Dodatkowo wypada stwierdzić, że niezależnie od zasady budzenia zaufania, z samej istoty interpretacji indywidualnych prawa podatkowego wynika konieczność dbania przez organy podatkowe o jednolitość wykładni przepisów. Co prawda taki cel nie został wyartykułowany w tak wyraźny sposób, jak przy interpretacjach ogólnych (art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej), jednakże z całokształtu przepisów rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej wynika, że również w przypadku interpretacji indywidualnych zachodzi konieczność podejmowania działań w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego. Wynika to chociażby z art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej przewidującego dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych uprawnienie do wydania rozporządzenia, upoważniającego podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych z wyraźnym zastrzeżeniem, że celem ma być zapewnienie ich jednolitości. Także art. 14e Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość zmiany z urzędu interpretacji indywidualnej w razie stwierdzenia jej nieprawidłowości. Również to - zdaniem sądu -wskazuje, że organ wydający interpretację bądź podejmujący działania wyraźnie odmienne niż w innych, tożsamych co do stanu prawnego i faktycznego sprawach, nie może zasłaniać się argumentem, iż każda interpretacja dotyczy indywidualnego wniosku, przedstawionego przez zainteresowany podmiot. Podkreślić należy, że udzielenie upoważnienia do wydawania interpretacji kilku dyrektorom izb skarbowych nie zmienia stanu, iż zawsze mamy do czynienia z interpretacją wydaną przez Ministra Finansów, a zatem przez ten sam organ. Na uwzględnienie nie zasługuje zaś zarzut naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej, bowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia samo w sobie nie nasuwa zastrzeżeń. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Odnośnie do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, podstawą wyroku był art. 152 p.p.s.a., zaś odnośnie do kosztów postępowania - art. 200, art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.