I SA/Gd 688/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi A.M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.M. (dalej jako "wnioskodawczyni", "skarżąca") w dniu 16 grudnia 2013 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji przychodu do właściwego źródła. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 4 marca 2014 r. Wnioskodawczyni przedstawiła następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną zatrudnioną na umowę o pracę, nie prowadzi działalności gospodarczej. Mąż wnioskodawczyni, oprócz umowy o pracę, prowadzi działalność gospodarczą (usługi serwisowe kotłów gazowych), opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W czerwcu wnioskodawczyni i jej mąż odebrali od dewelopera lokal mieszkalny a 12 lipca 2013 r. dokonali przeniesienie własności lokalu mieszkalnego na podstawie aktu notarialnego. W dniu 14 lipca 2013 r. pomiędzy "A" (dalej jako "A") a wnioskodawczynią podpisana została umowa współpracy w celu krótkotrwałego zakwaterowania w lokalu. Zgodnie z postanowieniami umowy: Właściciel upoważnia "A" do udostępniania klientom w celu krótkotrwałego zakwaterowania lokalu turystycznego, z przynależnym miejscem parkingowym zlokalizowanym w tym samym budynku oraz upoważnia "A" do pobierania opłaty z tytułu udostępniania apartamentu w celu krótkotrwałego zakwaterowania klientów zewnętrznych oraz udostępniania miejsca parkingowego z ograniczeniami określonymi w umowie. Wykonywanie przez "A" powyższych praw polegać będzie na odpłatnym udostępnianiu apartamentu pozyskanym przez "A" gościom na podstawie zawieranych we własnym imieniu umów najmu tego apartamentu. Właściciel zobowiązuje się do zapłaty na rzecz "A" prowizji w wysokości i na warunkach określonych w umowie. Z umowy wynika także, że właściciel zobowiązuje się do bieżącego opłacania wszystkich mediów związanych z apartamentem oraz zablokowania płatnych rozmów telefonicznych z aparatu będącego na wyposażeniu apartamentu. Właściciel zobowiązuje się wypożyczyć apartament zgodnie z załączonym do umowy załącznikiem. Wyposażanie zakupione przez właściciela stanowić będzie własność właściciela. Właściciel zobowiązuje się do wymiany zużytych elementów wyposażenia. Właściciel zobowiązany jest zagwarantować odpowiedni stan techniczny apartamentu przez cały okres trwania umowy. Umowa została zawarta na czas określony do dnia 1 września 2015 r. W związku z wynajmem wnioskodawczyni nie zarejestrowała działalności gospodarczej a dochody z wynajmu opodatkowuje na zasadach ogólnych według art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, ze zm., dalej jako "u.p.d.o.f."). Wnioskodawczyni do dnia 20 sierpnia 2013 r. złożyła do urzędu skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze formy opodatkowania wskazując jednocześnie, że od całości dochodu osiągniętego z tytułu najmu będzie odprowadzała podatek dochodowy a do zakładu pracy złożyła oświadczenie o niezmniejszaniu miesięcznej zaliczki na podatek dochodowy o kwotę wolną od podatku. Lokal mieszkalny będący przedmiotem umowy znajduje się w M. w paśmie nadmorskim. W 2013 r. lokal wynajmowany był tylko w miesiącach: lipiec, sierpień i połowa września. W pozostałych miesiącach lokal nie był wynajmowany i w tym czasie wnioskodawczyni nie uzyskiwała dochodów z tytułu najmu. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawczyni zadała następujące pytanie: Czy prowadzony przez nią najem może być opodatkowany na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., jako odrębne źródło przychodów, czy też stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawczyni stwierdziła, że uzyskiwane przez nią przychody z najmu nie stanowią przychodów w ramach prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W dniu 10 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji przychodu do właściwego źródła jest nieprawidłowe. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ interpretacyjny – przywołując treść art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6, art. 5a pkt 6, art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej powoływana jako "u.p.d.o.f.") – w pierwszej kolejności wskazał, że zawarta w przywołanym przezeń art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. definicja działalności gospodarczej, daje podstawę by przyjąć, że dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków, tj. prowadzenie w celu osiągnięcia dochodu, wykonywanie w sposób ciągły i zorganizowany. Organ interpretacyjny, mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz uregulowania prawne w tym zakresie stwierdził, zakup lokalu mieszkalnego w apartamentowcu położonym w paśmie nadmorskim oraz zawarcie umowy współpracy z firmą zajmująca się wynajmem apartamentów – spełnia wszystkie przesłanki uznania za usługową działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f. W ocenie organu opisany we wniosku najem ma zarobkowy charakter, czyli nastawiony jest na osiągnięcie zysku (dochodu) z tytułu pobierania opłat za udostępnianie apartamentu w celu krótkotrwałego zakwaterowania. Zakres świadczonych usług (umowa o współpracy w celu krótkotrwałego zakwaterowania w lokalu) wskazuje, zdaniem organu, że nie mogą być one prowadzone inaczej niż w sposób zorganizowany i profesjonalny. O profesjonalizmie świadczy zawarcie przez wnioskodawczynię umowy o współpracy w celu krótkotrwałego zakwaterowania w lokalu z firmą specjalizującą się w wynajmie apartamentów. Z kolei o zorganizowanym sposobie działania w obrocie gospodarczym świadczy prowadzenie działalności w sposób metodyczny, systematyczny i uporządkowany, który wiąże się z planowanym charakterem działań i realizacją poszczególnych zamierzeń w sposób ciągły. Organ wskazał, że istotnym przejawem działania w sposób zorganizowany jest również to, że aktywność wnioskodawczyni koncentruje się także na podejmowaniu działań zmierzających do utrzymania źródła przychodu, o którym świadczy zawarcie umowy współpracy – w celu krótkotrwałego zakwaterowania w ww. lokalu – z firmą zajmująca się wynajmem apartamentów, w celu pozyskiwania potencjalnych klientów. Takie działania, zdaniem organu, nie mogą mieć ze swej istotny charakteru przypadkowego, incydentalnego. Wymagają one zaplanowanych i przemyślanych działań i czynności podejmowanych w sposób zorganizowany i ciągły. Organ wskazał, że upoważnienie przez wnioskodawczynię firmy "A" do udostępniania klientom – w celu krótkotrwałego zakwaterowania – lokalu turystycznego oraz do pobierania przez "A" opłat z ww. tytułu, a także uiszczanie przez wnioskodawczynię na rzecz "A" prowizji w wysokości i na warunkach ustalonych w zawartej umowie, świadczy o planowanym przez wnioskodawczynię charakterze działań oraz ich realizacji w sposób ciągły. O braku ciągłości nie przesądza fakt, że apartament (lokal mieszkalny) używany był – w celach określanych w umowie o współpracy – tylko w okresie od lipca do połowy września 2013 r., gdyż umowa z firmą zajmującą się wynajmem apartamentów zawarta została do dnia 1 września 2015 r. Zatem czynności związane z używaniem przedmiotowego lokalu – w celach określonych w umowie o współpracy w celu krótkotrwałego zakwaterowania w lokalu – podejmowane są w sposób ciągły (stały) a nie okazjonalny. Odwołując się do postanowień zawartej umowy w zakresie obowiązków wnioskodawczyni jak np. bieżące opłacanie wszelkich mediów związanych z apartamentem czy blokada płatnych rozmów telefonicznych z aparatu będącego na wyposażeniu lokalu, obowiązki te świadczą o zorganizowanym sposobie działania. Organ wskazał również, że cechą charakterystyczną działalności gospodarczej jest również ukierunkowanie jej na zbyt, na zaspakajanie potrzeb osób trzecich – użytkowników lokalu. Bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że wnioskodawczyni zatrudniona jest na podstawie umowy o pracę. Zważywszy na profesjonalny, zarobkowy, zorganizowany i ciągły charakter świadczonej usługi, organ wywiódł, że podejmowane przez wnioskodawczynię czynności wypełniają przesłanki zawarte w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. – działalność gospodarcza. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, pismem wniesionym w dniu 24 marca 2014 r., A.M. wezwała Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 24 kwietnia 2014 r., Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji przychodu do właściwego źródła. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.M., wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W pisemnych motywach uzasadnienia przedmiotowej skargi, A.M. stwierdziła, że wynajem nie powinien być potraktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza, ponieważ mieszkanie, które nabyła wraz z mężem nie jest przedmiotem działalności gospodarczej, nie zawarła umowy najmu w ramach działalności, a wynajmowane mieszkanie nie wprowadziła do działalności gospodarczej, dlatego też przychód rozliczyła według zasad przewidzianych dla przychodów z tytułu najmu, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. Skarżąca argumentowała, że nie założyła działalności gospodarczej ponieważ przedmiotem najmu jest tylko jedno mieszkanie, a założenie działalności gospodarczej wyłącznie dla najmu jednego lokalu jest nieekonomiczne i generuje dodatkowe obowiązki i koszty, co w konsekwencji staje się nieopłacalne i nie przynosi zysku. Te koszty i obowiązki według skarżącej to m.in. rejestracja działalności gospodarczej, prowadzenie ksiąg rachunkowych, odprowadzanie składek ZUS. Skarżąca nie zgodziła się z organem interpretacyjnym, że podpisanie umowy współpracy z firmą specjalizującą się w wynajmie apartamentów, było z jej strony podejściem profesjonalnym i zamierzonym. To nie profesjonalizm a wymóg wynikający z ustawy o obowiązku zawarcia umowy między stronami, oraz odległość, jaka dzieli ją od lokalu uniemożliwia jej osobisty kontakt z osobami wynajmującymi jej mieszkanie. Firma zajmuje się przekazywaniem kluczy i pobieraniem opłat klimatycznych. Nie ma również organ racji twierdząc, że najem jest ciągły. Jak zauważyła skarżąca przez większość roku lokal nie jest wynajmowany i nie przynosi zysków, więc mimo wszystko najem ma charakter okazjonalny. Widomym jest bowiem, że zapotrzebowanie na taki wynajem jest w sezonie letnim, natomiast w pozostałych miesiącach nikt nie jest zainteresowany wynajmem tego typu mieszkania. W konsekwencji skarżąca uznała, że najem lokalu mieszkalnego, nie spełnia wszystkich wymogów uznania go za usługową działalność gospodarczą. Skarżąca podkreśliła, że przychody, które uzyskuje z najmu lokalu w żaden sposób nie powinny być traktowane jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, ponieważ lokal ten nie stanowi w żaden sposób składnika majątku związanego z działalnością gospodarczą (bo takiej działalności nie ma i nie prowadzi). Zakup lokalu był zakupem czysto prywatnym, również umowa została sporządzona i podpisana przez osobę fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej. Jej zdaniem, przychód uzyskany z najmu powinien stanowić przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., dlatego do tej pory nie założyła działalności gospodarczej i rozliczała przychody z najmu lokalu jako odrębne źródło przychodów, o którym mowa w ww. przepisie. Kończąc, skarżąca wskazała, że przy podjęciu decyzji o wyborze opodatkowania przychodu z najmu oparła się na interpretacji indywidualnej z dnia 6 marca 2008 r. Dyrektora Izby Skarbowej w B., [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej reprezentujący Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 4 sierpnia 2014 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko zawarte w skardze. Wskazała, że przed podjęciem decyzji o prawidłowym wyborze sposobu opodatkowania najmu sięgnęła do przepisów ustawy oraz różnych interpretacji podatkowych. Stwierdziła również, że przedmiotowa interpretacja wymusza na niej założenie działalności gospodarczej a przychody, które uzyskuje z najmu spornego lokalu w żaden sposób nie powinny być rozliczane jako przychodów z działalności gospodarczej, ponieważ lokal nie stanowi składnika majątku związanego z działalnością gospodarczą. Razem z mężem dokonali zakupu lokalu jako osoby fizyczne, lokal wchodzi w skład majątku wspólnego i był zakupem czysto prywatnym a środki pieniężne pochodziły ze wspólnych oszczędności. Jak podkreśliła, zakupiony lokal ma powierzchnię 28m2, więc założenie działalności gospodarczej wyłącznie dla najmu tego niewielkiego lokalu jest nieekonomiczne i generuje dodatkowe obowiązki i koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga A.M. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną dokonanej interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie. Tym samym sąd administracyjny kontrolując legalność pisemnych interpretacji prawa podatkowego bada prawidłowość wydania oraz poprawność merytoryczną wyrażonej w niej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z jej prawnym uzasadnieniem. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak wyznaczonych kompetencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, nie jest prawidłowe. Sąd aprobując stanowisko strony skarżącej w pierwszej kolejności pragnie podkreślić, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest zakwalifikowanie opisanych przez skarżącą czynności do źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (pozarolnicza działalność gospodarcza). W przedstawionym stanie faktycznym strona skarżąca wskazała, że uzyskiwane przez nią przychody z najmu nie stanowią przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Organ z kolei uznał, że przychody z tytułu oddania apartamentu do używania – w celach określonych w umowie o współpracy w celu krótkotrwałego zakwaterowania w lokalu – wraz z przynależnym miejscem parkingowym nie mogą stanowić źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. Organ mając na uwadze profesjonalny, zarobkowy, zorganizowany i ciągły charakter świadczonych usług stwierdził, że podejmowane przez skarżącą czynności wypełniają przesłanki zawarte w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. (działalność gospodarcza). Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy podatkowej źródłami przychodów są: pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3) i najem (...), z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6). Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu (...), składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 14 ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f.). Dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie, chyba że podatnicy złożą (...) pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym (art. 9a ust. 6 u.p.d.o.f.). Zgodnie z treścią art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., ilekroć w ustawie tej jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową (...), prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2 i 4–9. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że przychody z najmu mogą być kwalifikowane do dwóch źródeł przychodów: pozarolniczej działalności gospodarczej i najmu jako samodzielnego źródła przychodów, przy czym kryterium ich rozróżnienia stanowi przedmiot najmu, a więc to czy przedmiot ten stanowi składnik majątku związany z działalnością gospodarczą. W przypadku, gdy najem dotyczy składnika majątku związanego z działalnością gospodarczą, przychody uzyskane z tego tytułu kwalifikuje się do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, zaś w sytuacji, gdy najem nie dotyczy takiego składnika przychód z tego tytułu należy kwalifikować do źródła przychodów z najmu. Jest rzeczą oczywistą, że kwalifikacja takiego przychodu do jednego źródła przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.) wyłącza jego kwalifikowanie do drugiego (art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.). Oczywistym jest również, że zakwalifikowanie danego przychodu do danego źródła wynika wprost z przepisów ustawy podatkowej i nie jest uzależnione od woli czy poglądów podatnika czy organu podatkowego. Wskazać również należy, iż treść definicji zawartej w wyżej cytowanym art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. daje podstawę, by przyjąć, iż dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą, konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków: po pierwsze - dana działalność musi być działalnością zarobkową, po drugie - działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz po trzecie - w sposób ciągły. Tak więc, działalność gospodarcza to taka działalność, która: - jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej, bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu, - wykonywana jest w sposób ciągły. Przy czym o ciągłości nie przesądza wynajmowanie danej nieruchomości przez kilka lat, lecz powtarzalność podejmowanych działań, - prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, iż podejmowane działania są podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym uczestnictwa w obrocie gospodarczym. Jeżeli więc rozmiar, powtarzalność, zarobkowy charakter oraz sposób zorganizowania wskazują na znamiona działalności gospodarczej, to w takim przypadku wynajem spełnia przesłanki uznania go za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. i winien zostać rozliczony na zasadach właściwych dla tej działalności. W kontekście powyższego przypomnieć należy, że skarżąca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. W czerwcu 2013 r. skarżąca wraz z mężem dokonała odbioru od dewelopera lokalu mieszkalnego o powierzchni 28m2, w a w dniu 12 lipca 2013 r. - na podstawie aktu notarialnego - przeniesiona została własność tego lokalu. Małżonkowie nabyli przedmiotowy lokal z majątku prywatnego. Pomiędzy małżonkami istnieje wspólność ustawowa. W dniu 14 lipca 2013 r. pomiędzy skarżącą a "A" podpisana została umowa współpracy w celu krótkotrwałego zakwaterowania w lokalu. Zgodnie z postanowieniami tejże umowy właściciel upoważnia "A" do udostępniania klientom w celu krótkotrwałego zakwaterowania lokalu turystycznego (lokalu mieszkalnego) wraz z przynależnym miejscem parkingowym. Mieszkanie znajduje się w paśmie nadmorskim. W 2013 r. lokal był wynajmowany w lipcu, sierpniu i do połowy września. W pozostałych miesiącach lokal nie był wynajmowany i nie przyniósł dochodu z najmu. Do 20 sierpnia 2013 r. skarżąca złożyła do właściwego urzędu skarbowego oświadczenie o wyborze formy opodatkowania. Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. Mieszkanie zostało zakupione z myślą o synu skarżącej, który uczy się w K. i ze względu na swój wiek przebywa w internacie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 1 kwietnia 2014 r. w sprawie sygn. akt II FSK 1393/12, zgodnie z którym działalność gospodarczą należy oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych wypełniających znamiona tej działalności a wszelkie działania cechujące się fachowością (stałym, nieokazjonalnym, nieamatorskim charakterem), podporządkowaniu regułom opłacalności i zysku lub zasadzie racjonalnego gospodarowania, działaniem na własny rachunek, powtarzalnością działań (np. seryjnością produkcji, stypizowaniem działań, ciągłością współpracy) i uczestnictwem w obrocie gospodarczym - są pozarolniczą działalnością gospodarczą, a uzyskiwane w ich wyniku przychody - są przychodami ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (LEX nr 1441339). W ocenie sądu brak jest podstaw do uznania, że zakup przez skarżącą jednego lokalu mieszkalnego w apartamentowcu położonym w M. w paśmie nadmorskim oraz zawarcie umowy współpracy z firmą zajmująca się wynajmem apartamentów spełnia wszystkie przesłanki uznania za usługową działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f. Zdaniem sądu prowadzony przez skarżącą najem (w ramach umowy współpracy w celu pośrednictwa w prowadzeniu wynajmu) ma zarobkowy charakter (zapewne na granicy opłacalności), czyli nastawiony jest na osiągnięcie zysku (dochodu), w postaci czynszu – tak jak w większości umów najmu lokali mieszkalnych zawieranych przez osoby fizyczne w naszym kraju. Jednakże opisany zakres najmu wskazuje, że nie jest prowadzony w sposób zorganizowany. Zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym oznacza prowadzenie działalności w sposób metodyczny, systematyczny i uporządkowany, który wiąże się z planowanym charakterem działań i realizacją poszczególnych zamierzeń w sposób ciągły. Co prawda aktywność skarżącej koncentruje się na bieżącym opłacaniu wszelkich mediów związanych z lokalem, wyposażeniu lokalu oraz wymianie zużytych elementów wyposażenia, skarżąca jest również zobowiązana do zagwarantowania odpowiedniego stanu technicznego lokalu przez cały okres trwania umowy z "A", która została zawarta do 1 września 2015 r., tym nie mniej, jak wskazała sama skarżąca, odległość jaka dzieli ją od lokalu mieszkalnego (skarżąca mieszka w L. a nieruchomość położona jest w M.) uniemożliwia jej osobisty kontakt z osobami wynajmującymi mieszkanie, stąd konieczność zawarcia umowy z "A". W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie skarżąca nie kierowała się profesjonalizmem a pragmatyzmem zawierając umowę z rzeczoną spółką. Trudno mówić o profesjonalizmie, gdy przedmiotem najmu jest jeden lokal o powierzchni 28m2, docelowo zakupiony z myślą o synu skarżącej. Skarżąca poza zawarciem umowy z ww. firmą nie podejmuje innych działań, które wskazywałyby na prowadzenie przez nią działalności gospodarczej w zakresie najmu. Nie można również powiedzieć, aby wynajmowanie mieszkania przez trzy miesiące podporządkowane było regułom opłacalności i zysku zważywszy, że przez pozostałe dziewięć miesięcy mieszkanie wymaga nakładów finansowych. W swej istocie rozmiar wynajmu (jedno mieszkanie) oraz brak powtarzalności i systematyczności (mieszkanie wynajmowane jest tylko w miesiącach letnich) nie wskazują na znamiona działalności gospodarczej. Co również istotne, lokal ten nie stanowi składnika majątku związanego z działalnością gospodarczą a założenie działalności gospodarczej wyłącznie dla najmu tego jednego niewielkiego lokalu byłoby – jak trafnie wywiodła skarżąca – nieekonomiczne i generowałoby dodatkowe obowiązki i koszty. Konkludując, przedstawiony we wniosku stan faktyczny wskazuje, że skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, nie zamierza także rozpoczynać prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie najmu, wynajmuje jedynie jeden niewielki lokal mieszkalny a czynności związane z wynajmem lokalu nie są podejmowane w sposób ciągły (stały), lecz okazjonalny, ograniczający się tylko do miesięcy letnich. W konsekwencji, zgodnie z jej wolą przychody z tytułu wynajmu lokalu mieszkalnego można zakwalifikować do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., tj. najem. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej o udzielenie interpretacji, organ winien wziąć pod uwagę zaprezentowane stanowisko sądu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. sąd orzekł, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które sąd zgodnie z art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a., zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.