I OZ 66/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 729/14 o odmowie dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 729/14 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 września 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, wskazując, że sprawa nią objęta pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04. Pomiędzy ww. sprawą i aktualnie analizowaną zachodzi podmiotowa i przedmiotowa tożsamość. W dniu [...] września 2014 r. skarżący wniósł o wykładnię powyższego postanowienia z dnia 17 września 2014 r. wskazując, że skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] złożył w dniu [...] lutego 2004 r. i w późniejszym okresie innej skargi nie składał. Dodał, iż opisana skarga została rozpatrzona wyrokiem tutejszego sądu z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04. Zdaniem skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie dokonało jakiegokolwiek porównania żądań składanych obecnie z rozstrzygnięciem podjętym przez Sąd w dniu 3 marca 2005 r. Postanowieniem z dnia 28 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – powołując się na przepis art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." - odmówił dokonania wykładni powyższego orzeczenia. W uzasadnieniu ww. orzeczenia wskazywano, że w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba dokonania wykładni postanowienia z dnia 17 września 2014 r. Treść rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienie są sformułowane sposób jasny, uwzględnia ustalony stan faktyczny oraz określa podstawę prawną jego wydania wraz ze wskazaniem przyczyny odrzucenia skargi. W świetle powyższego Sąd Wojewódzki stwierdził, że brak było podstaw uzasadniających dokonanie wykładni tego orzeczenia, zwłaszcza, że wnioskodawca nie określił jakie wątpliwości co do jego treści w drodze wykładni mają być usunięte. Nie wskazał również, który fragment uzasadnienia jest dla niego niezrozumiały, bądź nasuwa określone wątpliwości. Zdaniem Sądu, powołana przez skarżącego we wniosku argumentacja, że nie składał on w ostatnim czasie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2003 r., a jedyną skargę tożsamą podmiotowo i przedmiotowo złożył w dniu 27 lutego 2004 r. w sprawie prawomocnie zakończonej wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04 nie znajduje potwierdzenia w treści skargi z dnia 12 czerwca 2014 r. złożonej do Sądu za pośrednictwem organu, gdzie skarżący wnosił m.in. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2003 r., Nr [...]. W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, zakwestionował jego prawidłowość. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki, pomimo ciążącego na nim obowiązku nie rozpoznał jego wniosku z dnia [...] października 2014 r. o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 17 września 2014 r. w zakresie wskazania o czym w nim rozstrzygnięto. Skarżący wskazywał bowiem, że złożoną w niniejszej sprawie skargą z dnia 12 czerwca 2014 r. zaskarżył postanowienia Kolegium z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]. Jego skarga nie dotyczyła zaś wskazanej przez Sąd Wojewódzki decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. jak również wymienionej w skardze i utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] października 2003 r. Ww. skarga nie została jednak w powyższym zakresie rozpoznana. Prawomocny wyrok ma zaś powagę rzeczy osądzonej tylko co do przedmiotu rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 158 w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a. Sąd, który wydał postanowienie, może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji postanowienia, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w jego uzasadnieniu wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OZ 51/07; postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1364/07; postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08; postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11). Konieczność dokonania wykładni postanowienia zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie zaś nie występuje. W postanowieniu, którego dokonania wykładni domagał się skarżący, wyraźnie wskazano, że przedmiotem rozpoznawanej skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], w przedmiocie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wskazano również, że powyższe orzeczenie było już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie rozpoznawanej pod sygnaturą akt II SA/Łd 194/04, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w dniu 3 marca 2005 r. wydał prawomocny wyrok. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro w orzeczeniu, którego dokonania wykładni skarżący się domaga, precyzyjnie dookreślono jego przedmiot, wniosek skarżącego w tym zakresie należało uznać za bezzasadny. Sąd I instancji prawidłowo w związku z tym odmówił jego uwzględnienia. Marginalnie należy wskazać, że zagadnienie błędnego określenia przez Sąd I instancji przedmiotu wniesienia skargi mógł co najwyżej zostać podniesiony w skardze kasacyjnej, nie zaś we wniosku o dokonanie wykładni orzeczenia. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.