I SA/Gd 713/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 5 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz art. 165a i art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Spółki "A" S.A. z siedzibą w G. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 12 grudnia 2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: W dniu 19 września 2013 r. złożony został wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Wnioskodawca opisując stan faktyczny sprawy wskazał, że jako podmiot zarządzający portem oddaje w dzierżawę niezabudowane grunty lub grunty zabudowane w chwili podpisania umowy. W oparciu o wyrażone w umowach dzierżawy zgody udzielone przez podatnika, dzierżawcy wznoszą na wydzierżawionych gruntach nowe budynki, budowle lub też dokonują nakładów (rozbudowa, przebudowa) na obiekty istniejące w chwili zawarcia umów dzierżawy. Nakłady ponoszone przez dzierżawców na budowę nowych lub rozbudowę istniejących obiektów nie stanowią środków trwałych Spółki, ani też nie zwiększają wartości środków trwałych posiadanych przez nią, gdyż zgodnie z przepisami ustawy o podatkach dochodowych tego rodzaju nakłady są kwalifikowane jako budowle/budynki wybudowane na cudzym gruncie albo inwestycje w obcych środkach trwałych, których amortyzacji podatkowej dokonywać mogą dzierżawcy a nie Spółka. Wnioskodawca wobec tak opisanego stanu faktycznego zadał następujące pytania: - Czy wartość budowli wzniesionych przez dzierżawców stanowi po stronie Spółki podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości? - Czy wartość nakładów dokonanych przez dzierżawców na budowle istniejące na dzierżawionych im gruntach stanowi po stronie Spółki podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości? Kolejno wnioskodawca przedstawił swoje stanowisko w sprawie oraz oświadczył, że złożony wniosek dotyczy ustalenia podstawy opodatkowania w okresie od 2012 roku i w tym zakresie nie toczy się wobec Spółki żadne postępowanie ani kontrola podatkowa, a kwestia stanowiąca przedmiot wniosku nie została rozstrzygnięta żadną decyzją, ani postanowieniem organu podatkowego. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Prezydenta Miasta odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. W rezultacie dokonanej analizy formalnoprawnej wniosku, pod kątem możliwości wydania interpretacji indywidualnej, organ interpretacyjny stwierdził, że poszczególne elementy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji są spójne ze stanem faktycznym ustalonym i rozpatrywanym w toku prowadzonych przez ten organ postępowań wszczętych postanowieniami z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązań podatkowych za lata 2008-2011, co stanowi przeszkodę do wydania interpretacji. Po rozpatrzeniu zażalenia od ww. postanowienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ przywołując treść przepisów art. 14j, art. 14b § 1, § 2 i § 5 Ordynacji podatkowej oraz stan faktyczny sprawy uznał, że tożsamość stanów faktycznych przedstawionych we wniosku oraz będących przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ podatkowy uniemożliwia wydanie interpretacji. Celem przepisu art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej jest uniknięcie podwójnego dokonywania interpretacji określonych przepisów przez organ podatkowy na rzecz tego samego wnioskodawcy także wówczas, gdy pewne elementy stanu faktycznego opisanego we wniosku pokrywają się z identycznymi elementami stanu faktycznego, który jest przedmiotem postępowania podatkowego lub co do którego wypowiadał się już organ podatkowy. Innymi słowy dopuszczalna jest odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji, gdy podnoszone przez podatnika kwestie mające w pewnym sensie charakter uniwersalny, są już przedmiotem postępowania podatkowego bądź też były już przedmiotem oceny co do istoty w postępowaniu podatkowym. W niniejszej sprawie podatnik powziął wątpliwości co do tego, czy wartość nakładów (budowa, przebudowa, rozbudowa budowli) poczynionych przez dzierżawców na gruntach będących w użytkowaniu wieczystym podatnika stanowi podstawę do naliczenia mu podatku od nieruchomości w roku 2012 i latach następnych. Wątpliwości podatnika sprowadzają się zatem do tego, czy wartość wybudowanych lub ulepszonych przez dzierżawców budowli powinna być wliczana do podstawy podatku od nieruchomości należnego od Spółki. Jednakże kwestie te są przedmiotem postępowania podatkowego dotyczącego lat 2008-2011. Ponieważ zaliczenie nakładów jako element stanu faktycznego jest tożsame w latach 2008-2011 i roku 2012, rozstrzygniecie powyższej kwestii nie będzie zależne od tego, których lat podatkowych dotyczy postępowanie. Okres rozliczeniowy nie ma bowiem na tę kwestię żadnego wpływu. Podobnie, w ocenie organu, treść umów dzierżawy zawartych przez podatnika w poszczególnych latach, czy też wartość poczynionych przez dzierżawców nakładów na gruntach będących w użytkowaniu wieczystym podatnika nie musiałyby być przez organ I instancji rozpatrywane w postępowaniu interpretacyjnym, by udzielić odpowiedzi na pytanie postawione przez podatnika. Okoliczności te bowiem nie wpływają ma zasadniczą w niniejszej sprawie kwestię – czy nakłady poczynione przez dzierżawców stanowią po stronie Spółki podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Odpowiedź na postawione przez podatnika pytanie byłaby identyczna w odniesieniu do każdego roku podatkowego. Podsumowując organ II instancji stwierdził, że art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej znajdzie zastosowanie nie tylko w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku o interpretację jest dokładnie ta sama sprawa, która jest aktualnie rozpatrywana przez organ podatkowy. Wystarczy, jeżeli zasadnicza kwestia, co do której podatnik zgłasza wątpliwości w postępowaniu interpretacyjnym jest identyczna z kwestią będącą przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym. Zachodzi w tym wypadku tożsamość elementów stanu faktycznego, o jakiej mowa w art. 14b § 5 Ordynacji. Spółka na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: - art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym określeniu zakresu elementów stanu faktycznego, powodującego brak możliwości wydania interpretacji indywidualnej, - art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie, tj. zastosowanie pomimo nie występowania tożsamości stanów faktycznych w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że z literalnego brzmienia art. 14b § 5 O.p. oraz systematyki przepisu art. 14b O.p., wnioskować należy, iż tylko prowadzenie lub rozstrzygnięcie postępowania podatkowego w odniesieniu do stanu faktycznego określonego we wniosku, jest przeszkodą do wydania interpretacji prawa podatkowego. Ponadto przepis ten określa szczegółowe zasady formułowania stanu faktycznego we wniosku, a więc użycie określenia "stan faktyczny" w jakimkolwiek miejscu tego przepisu, można poczytywać wyłącznie jako odniesienie do elementów stanu faktycznego wskazanych we wniosku. W konsekwencji, w ocenie Spółki, treść obowiązujących przepisów nie uprawnia do przyjęcia, iż dla zastosowania przepisu art. 14b § 5 O.p. wystarczająca jest tożsamość przedmiotowo-podmiotowa elementów stanu faktycznego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji, z elementami stanu faktycznego rozważanego w ramach jakiegokolwiek postępowania podatkowego (bądź rozstrzygnięcia co do istoty sprawy). Nie jest tym bardziej prawidłowe podejście zaprezentowane przez organ, że do odmowy wydania interpretacji wystarczy, jeżeli zasadnicza kwestia, co do której podatnik zgłasza wątpliwości w postępowaniu interpretacyjnym jest identyczna z kwestią będącą przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym. W ocenie autora skargi, podejście zaprezentowane przez organ odwoławczy jest nadinterpretacją przepisu art. 14b § 5 O.p., które znacznie ogranicza możliwość korzystania przez podatników z ustawowego uprawnienia do uzyskiwania dla siebie indywidualnych interpretacji podatkowych a także jest niedopuszczalne ze względu na ratio legis wprowadzenia do systemu prawa podatkowego instytucji interpretacji. Zdaniem skarżącej przyjęta przez organy wykładnia ww. przepisu jest błędna z tego też powodu, że jej zaakceptowanie prowadziłoby do ryzyka nieuzasadnionego karania podatników, którzy składaliby wnioski o wydanie interpretacji. Trzeba bowiem zauważyć, że podmiot wnioskujący o jej wydanie składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Gdyby zatem uznać, że podatnik składający wniosek musi oświadczać o wszystkich postępowaniach bądź rozstrzygnięciach podatkowych, w których występują jakiekolwiek elementy stanu faktycznego wskazane również we wniosku, to jeśli prowadzi powtarzalną działalność gospodarczą, praktycznie każdy złożony przez niego wniosek o wydanie interpretacji niósłby za sobą ryzyko odpowiedzialności karnej. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej pewne zasadnicze elementy stanu faktycznego zawsze ulegną powtórzeniu w stosunku do tych występujących w prowadzonych lub zakończonych postępowaniach. Kolejno odnosząc się do wskazanego przez organy wyroku NSA z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I GSK 902/09 skarżąca podniosła, że wskazany w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny zasadniczo różni się od mającego miejsce w niniejszej sprawie, gdyż w sprawie rozpatrywanej przez NSA strona nie określiła okoliczności, które wskazywałyby na odmienność stanu faktycznego i prawnego od sprawy, w której toczy się postępowanie. W sprawie, w której wydano omawiany wyrok istniała prawie zupełna zbieżność stanu faktycznego wskazanego we wniosku oraz w postępowaniu podatkowym. Na gruncie niniejszej sprawy okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku oraz będących przedmiotem postępowań za lata 2008-2011 nie można określić jako tożsamych, a tym bardziej nie można ich nazwać identycznymi lub niemalże identycznymi. Na brak tożsamości elementów stanu faktycznego wskazuje: - zakres zawartych umów dzierżawy za lata 2008-2011 oraz 2012 i następne nie jest tożsamy. Umowy dzierżawy są zawierane przez Spółkę z różnymi podmiotami oraz dotyczą różnych nieruchomości i choć umowy te są z reguły umowami długoterminowymi, to zasadniczo w poszczególnych latach dochodzi do zmian podmiotowo-przedmiotowych zawieranych przez Spółkę umów dzierżawy. Podpisywane są w szczególności nowe umowy dzierżawy oraz mogą ulec zmianie warunki dotychczas zawartych. - jak wskazano w postanowieniu organu I instancji, postępowania prowadzone wobec Spółki dotyczą samych gruntów lub gruntów, na których posadowione są budowle i budynki, będące zarówno w użytkowaniu wieczystym Spółki, jak i tylko w jej posiadaniu. Natomiast we wniosku zapytano wyłącznie o stan faktyczny związany z gruntami będącymi w użytkowaniu wieczystym Spółki. Mając na uwadze powyższe spostrzeżenia, w ocenie skarżącej, elementy stanu faktycznego zaprezentowane we wniosku oraz będące podstawą postępowań podatkowych mających określić skarżącej podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości za lata 2008-2011, nie są tożsame. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego je postanowienia, organ nie naruszył przepisów prawa procesowego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie sprowadzało się w istocie do odpowiedzi na pytanie, czy żądanie strony skarżącej zawarte w treści wniosku o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego obligowało Prezydenta Miasta do wydania tejże pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, czy też uprawnione było stwierdzenie, że wydanie interpretacji na wniosek strony wykracza poza obowiązki tego organu określone w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, co uzasadniałoby odmowę wszczęcia postępowania w sprawie na podstawie art. 165a tej ustawy. Przy tym należy podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu objęta jest wyłącznie kwestia formalna wskazana wyżej, a nie merytoryczne rozstrzygnięcie w zakresie podatku od nieruchomości. Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 i art. 10a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne w jego indywidualnej sprawie. Zasady i tryb udzielania interpretacji prawa podatkowego reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej jako "O.p."). Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydają wójtowie, burmistrzowie, prezydenci miast, starostowie lub marszałkowie województw, (art. 14j O.p.). Interpretację wydaje się na pisemny wniosek (art. 14b § 1). Może on dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Stosownie do treści art. 165a O.p. gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W myśl art. 14h Ordynacji podatkowej ww. przepis znajduje również zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie udzielania pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie natomiast z przepisem art. 14b § 5 O.p.: nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Zatem nie wszczyna się postępowania w sprawie udzielenia interpretacji podatkowej na indywidualny wniosek, gdy choćby element stanu faktycznego objętego wnioskiem jest przedmiotem innego postępowania podatkowego. Postępowanie odrębne nie musi dotyczyć dokładnie tej samej sprawy, która zawarta jest we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej tzn. nie musi w tym przypadku zachodzić tożsamość sprawy przedmiotowo – podmiotowa, co do której toczy się odrębne postępowanie podatkowe ze sprawą z wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej. Wystarczy bowiem tożsamość elementów stanu faktycznego, aby organ upoważniony do dokonania interpretacji mógł wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji podatkowej. Taka konstrukcja prawna została wprowadzona przez ustawodawcę w celu uniknięcia kolizji postępowań administracyjnych, w których występują te same okoliczności faktyczne. Jeżeli rozstrzygnięcie jednego postępowania administracyjnego – postępowania podatkowego będzie dotyczyło wspólnych elementów stanu faktycznego, wówczas wszczęcie postępowania interpretacyjnego w kwestii tych okoliczności faktycznych wydaje się być zbędne. W niniejszej sprawie skarżąca w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej powzięła wątpliwości co do tego, czy wartość nakładów (budowa, przebudowa, rozbudowa budowli) poczynionych przez dzierżawców na gruntach będących w użytkowaniu wieczystym podatnika stanowi podstawę do naliczenia mu podatku od nieruchomości w roku 2012 i latach następnych. Wątpliwości strony sprowadzają się zatem do tego, czy wartość wybudowanych lub ulepszonych przez dzierżawców budowli powinna być wliczana do podstawy podatku od nieruchomości należnego od Spółki. Jednakże jak wskazały organy podatkowe postanowieniami z dnia 18 lipca 2012 r. wszczęto wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2008-2011. Przedmiotem oceny w toku tych postępowań była między innymi wartość budowli znajdujących się w posiadaniu dzierżawców jako podstawa opodatkowania. W tak przedstawionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, w ocenie Sądu rację należy przyznać organom podatkowym, gdyż zasadnie odmówiły one wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji. Nie ulega wątpliwości, że elementy stanu faktycznego związanego z pytaniami zawartymi we wniosku, wiążą się z prowadzonym przez organ postępowaniem podatkowym i dotyczą tych samych elementów stanu faktycznego, tj. opodatkowania budowli wzniesionych przez dzierżawców skarżącej i nakładów na budowle przez nich poniesionych, podatkiem od nieruchomości. Argumenty podniesione w skardze, w których strona kwestionuje tożsamość stanu faktycznego przedstawione we wniosku i ustalonego w toku postępowania podatkowego nie zasługują na uwzględnienie. Bez jakiegokolwiek znaczenia dla odpowiedzi na pytanie, czy wartość budowli wzniesionych przez dzierżawców lub nakładów przez nich poniesionych stanowi dla Spółki podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, pozostaje kwestia podmiotów, które są stronami umów dzierżawy, przedmiotu (nieruchomości) dzierżawy czy też wielkości poniesionych nakładów. Ewentualne różnice mogą odnosić się tylko do kwoty podatku, który zależny jest od wartości budowli lub powierzchni gruntów a nie samej kwestii opodatkowania. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii nie będzie zależne też od tego, których lat podatkowych dotyczy postępowanie i wniosek. Okres rozliczeniowy nie ma bowiem na tę kwestię żadnego wpływu jeśli przepisy dotyczące opodatkowania ww. budowli i nakładów, nie uległy zmianie. Nie są zasadne również zarzuty co do ograniczenia możliwości korzystania z uprawnienia do uzyskiwania dla siebie interpretacji indywidualnych przez podmioty wykonujące działalność gospodarczą charakteryzującą się powtarzalnością dokonywanych czynności. Skarżąca zarzucając pozbawienie podatników możliwości występowania o wydanie interpretacji w zakresie elementów prowadzonej działalności, które są powtarzalne, zdaje się nie zauważać, że w takich wypadkach wydawanie kolejnych interpretacji podatkowych jest bezcelowe. W przypadku uzyskania interpretacji podatkowej dotyczącej zdarzeń i stanów faktycznych, które będą zasadniczo tożsame ze zdarzeniami następującymi w przyszłości, zarówno funkcja informacyjna jak i ochronna, wydanej interpretacji rozciągać będzie się również na te zdarzenia. W takich przypadkach występowanie o udzielenie interpretacji dla każdego z tych zdarzeń nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Podobnie rzecz się ma do zdarzeń i stanów faktycznych, co do których wypowiedziały się organy podatkowe w wydanych decyzjach. Podmiot wobec, którego decyzja została wydana zna stanowisko organów co do przyporządkowania danych stanów faktycznych pod normy prawa materialnego (abstrahując od tego czy się z nią zgadza czy nie). Jest zatem świadomy, że subsumpcja tożsamych stanów faktycznych w kolejnych okresach rozliczeniowych będzie taka sama. Natomiast interpretacja indywidualna prawa podatkowego odnosząca się do tych zdarzeń nie wywoła przewidzianych w ustawie skutków prawnych (art. 14b § 4 O.p.). Reasumując w ocenie Sądu zasadnie organy podatkowe odmówiły wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z uwagi na fakt, że elementy stanu faktycznego wskazanego we wniosku są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego. Zarzuty zawarte w skardze nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Sąd nie doszukał się także naruszenia innych przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.