II SAB/Wa 406/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Andrzej Kołodziej, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2014 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje [...] Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa w [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2014 r. w zakresie udostępnienia: kserokopii decyzji Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w [...] nr [...] w sprawie uprawnień do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej [...] J. W., kserokopii decyzji wydanych [...] A. Z. oraz kserokopii decyzji wydanych [...] G. R., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w [...] na rzecz skarżącej B. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] marca 2014 r., skierowanym do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa Komisji Kwalifikacyjnej w [...], B. K. (dalej jako skarżąca) zwróciła się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie: - kserokopii decyzji Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nr [...] w sprawie uprawnień do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej mgr inż. J. W., zamieszkałego w [...] przy ulicy [...], - kserokopii decyzji Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nr [...] w sprawie uprawnień do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej mgr inż. W. Z., zamieszkałego w [...] przy ulicy [...], - zakresu uprawnień i kserokopii wydanych decyzji mgr inż. A. Z., zamieszkałej w [...] przy ulicy [...], - zakresu uprawnień i kserokopii decyzji wydanej mgr inż. G. R., zamieszkałego w [...] przy ulicy [...]. W odpowiedzi na powyższe pismo Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w piśmie z [...] kwietnia 2014 r. poinformowała skarżącą, że nie może przekazać żądanych danych, wyjaśniając, że w sprawie ma zastosowanie art.1 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nakazujący stosowanie do udzielenia żądanych informacji dotyczących uprawnień budowlanych posiadanych przez wymienione w piśmie osoby, przepisów regulujących udostępnienie takich danych zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (art. 88 a ustawy). W piśmie z 14 maja 2014 r. skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w [...], wnosząc o zobowiązanie Izby do rozpatrzenia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni i wymierzenie grzywny w związku z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskowała także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko przywołała treść § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 lutego 2009 r. w sprawie wzorów i sposobu prowadzenia w formie elektronicznej centralnych rejestrów osób posiadających uprawnienia budowlane, rzeczoznawców budowlanych oraz ukaranych z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (Dz.U. Nr 23 poz.136) i podniosła, że ust. 2 tego paragrafu wyklucza możliwość uzyskania przez skarżącą informacji o uprawnieniach budowlanych osób znajdujących się w centralnym rejestrze prowadzonym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zdaniem skarżącej przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się w przypadku, gdy z wnioskiem o informację publiczną wystąpi osoba z uprawnieniami budowlanymi, figurująca w centralnym rejestrze. Skarżąca zaś nie posiada uprawnień budowlanych i nie figuruje w tym rejestrze. Nadto skarżąca odwołała się do stanowiska WSA w Warszawie wyrażonego w wyroku z 6 grudnia 2013 r. (II SAB/Wa 509/13), zgodnie z którym [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a uprawnienia budowlane wydane określonej osobie przez organ stanowią informację publiczną. Zwróciła również uwagę, że powyższy wyrok nie został wykonany w całości. Organ nie udostępnił bowiem kserokopii decyzji wydanej mgr inż. W. Z., ani nie poinformował, że takiej decyzji nie wydał, więc jej nie posiada. Dlatego też skarżąca w przedmiotowym wniosku ponownie wystąpiła o udostępnienie kserokopii decyzji w sprawie uprawnień do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej mgr inż. W. Z.. W dalszej kolejności skarżąca wskazała, że w przypadku gdyby organ nie udzielał decyzji w sprawie uprawnień budowlanych wskazanym osobom, i w związku z tym nie posiadał wnioskowanej informacji, to powinien poinformować o tym stronę. Nie czyniąc tego, organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa kosztów postępowania wg norm przepisanych. W ocenie organu w sprawie nie zachodzi bezczynność, albowiem udzielił skarżącej odpowiedzi w piśmie z [...] kwietnia 2014 r., w którym przedstawił stanowisko w sprawie żądań wniosku. Tym samym podtrzymał swój pogląd, że organem właściwym do załatwienia wniosku skarżącej jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, prowadzący centralny rejestr osób posiadających uprawnienia budowlane. Podkreślił, że art. 88 a ust. 1 pkt 3 i ust. 2-5 ustawy Prawo budowlane określa odrębne zasady udzielania informacji na temat osób wykonujących samodzielne funkcje w budownictwie i regulacje te są przepisami szczególnymi, mającymi pierwszeństwo przed ogólnymi przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji także zakres udzielanych informacji o osobach posiadających uprawnienia budowlane nie może być szerszy niż wynikający z ww. przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako P.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno – technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej jako u.d.i.p.). W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Umieszczenie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej wskazuje na ustrojową doniosłość dostępu do takiej informacji i świadczy zarazem o ochronie tego prawa, jako że ma ono konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa w [...] jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p.). Świadczy o tym jej status jako organizacji samorządu zawodowego. Z § 1 ust. 2 statutu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, dostępnego w Biuletynie Informacji Publicznej, wynika jednoznacznie, że [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa jest jednostką organizacyjną samorządu zawodowego inżynierów budownictwa. Powyższe okoliczność nie była w przedmiotowej sprawie kwestionowana Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna, która nie funkcjonuje w obiegu publicznym, udostępniana jest na wniosek, o czym stanowi art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek podlega bowiem realizacji, jeżeli informacja publiczna nie została udostępniona i zainteresowany nie ma innej możliwości zapoznania się z jej treścią, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora. Podkreślenia jednakże wymaga, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku rozwiązań zawartych w innych ustawach a regulujących kwestie informacji publicznych i dostępu do nich, stanowią one lex specjalis w stosunku do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną i – jak wynika ze sprawy – informacje te nie zostały jej udzielone. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 6 grudnia 2013 r., który to pogląd Sąd w tym składzie w pełni aprobuje, zauważając jednocześnie, że nie był on kwestionowany przez strony, nadanie określonej osobie uprawnień budowlanych umożliwia tej osobie wykonywanie określonych prac i stanowi jednocześnie zaświadczenie o posiadaniu przez nią odpowiednich kwalifikacji do wykonywania tych prac. Zaświadczenie takie ma zatem znaczenie dla oceny uprawnień i kompetencji danej osoby, ma ono służyć pewności bezpieczeństwa w budownictwie i wykonywanie danej inwestycji budowlanej zgodnie z sztuką budowlaną. Zaświadczenie takie ustala rolę osoby nim się legitymującej w procesie inwestycyjnym. Dlatego zaświadczenie to ma charakter publiczny i legitymowanie się przez daną osobę uprawnieniami budowlanymi stanowi informację publiczną, mieszczącą się w dyspozycji art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się natomiast do oceny czy skarżąca ma możliwość uzyskania żądanych informacji w trybie innej ustawy aniżeli ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu jako prawidłowe należy ocenić stanowisko organu, iż co do uzyskania informacji odnoszących się do zakresu uprawnień wskazanych we wniosku z [...] marca 2014 r. osób, istnieje odrębny tryb i zasady dostępu. Zgodnie bowiem z art. 88 a ust. 5 w zw. z art. 88 a ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego gromadzi dane dotyczące zakresu uprawnień budowlanych osób posiadających uprawnienia budowlane. Dane te zamieszczone są w prowadzonym przez ten organ centralnym rejestrze. Wpisów do tego rejestru dokonuje się na podstawie ostatecznych decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych, wydanych przez właściwy organ. Uzasadnienie projektu ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów oraz ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 210, poz.1321), do którego zasadnie nawiązuje organ, wskazuje, iż zmiana brzmienia art. 88 a wynika z faktu, że jednym z założeń projektu e-Nadzór jest zapewnienie wszystkim zainteresowanym jak najszerszego dostępu do informacji zawartych w centralnych rejestrach, które są szczególnie istotne dla inwestorów. Dlatego też proponuje się, by dostępne były dane osób (posiadających uprawnienia budowlane, rzeczoznawców oraz ukaranych z tytułu odpowiedzialności zawodowej) wpisywanych do rejestrów od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Dane osób już figurujących w rejestrach będą mogły być udostępnione na ich wniosek. Jak podaje w ww. wniosku skarżąca A. Z. i G. R. od 2009 r. zajmują się sporządzaniem projektów drogowych. Powyższe wskazuje, iż posiadają oni stosowne uprawnienia, których zakres winien być ujawniony w centralnym rejestrze prowadzonym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżąca jest zatem legitymowana do wystąpienia właśnie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przekazanie jej danych o uprawnieniach budowlanych wskazanych wcześniej osób, które to dane stanowią informację publiczną. To właśnie temu organowi przyznana została kompetencja gromadzenia danych m.in. o osobach posiadających uprawnienia budowlane i do udostępnienia ich podmiotom zainteresowanym. Dopiero w sytuacji, gdyby dane tych osób były wpisane do rejestru przed dniem 1 stycznia 2007 r. (na co jednak ujawnione okoliczności sprawy nie wskazują), a osoby te nie złożyły wniosków o udostępnienie ich danych, nie można byłoby uznać, że obowiązuje inny tryb dostępu do danych odnoszących się do uprawnień budowlanych. Wówczas to [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa byłaby obowiązana do realizacji wniosku skarżącej w omawianym zakresie. Skoro jednak na tym etapie postępowania powyższe okoliczności nie zaistniały, Sąd uznał, że organ co do tej części wniosku skarżącej nie pozostaje w bezczynności, gdyż w piśmie z [...] kwietnia 2014 r. udzielił jej stosownych informacji o tym jak może uzyskać żądane informacje i dlatego skargę w tej części oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd nie podzielił natomiast przekonania organu, że powołane przepisy Prawa budowlanego regulują też dostęp ( a właściwie dostęp ten wyłączają) w odniesieniu do decyzji w sprawie uprawnień budowlanych. Jak wynika z art. 88 a ust. 2 Prawa budowlanego w rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane zamieszcza się tylko określone w tym przepisie dane. Zgodnie z art. 88 a ust. 6 Prawa budowlanego właściwy minister został zobowiązany do określenia, w drodze rozporządzenia, wzorów i sposobu prowadzenia rejestrów oraz dokumentów dołączonych do wniosku o wpis do rejestrów, stanowiących podstawę dokonywania wpisu przy uwzględnieniu danych i informacji podlegających wpisowi do rejestru. W oparciu o powyższe upoważnienie ustawowe 11 lutego 2009 r. zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie wzorów i sposobu prowadzenia w formie elektronicznej centralnych rejestrów osób posiadających uprawnienia budowlane, rzeczoznawców budowlanych oraz ukaranych z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (Dz.U. Nr 23 poz.136). Zgodnie z § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia do wniosków o wpis do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane dołącza się ostateczne decyzje o nadaniu uprawnień budowlanych, wydane przez właściwe organy. Decyzje te stanowią część akt rejestrowych (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia akta rejestrowe nie mogą być udostępniane osobom trzecim. Analiza powyższych przepisów nie daje podstaw do uznania, że [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa nie jest obowiązana – co do zasady – do realizacji wniosku skarżącej w zakresie udostępnienia kserokopii decyzji określonych w jej wniosku z [...] marca 2014 r. ( z wyłączeniem kserokopii decyzji dotyczącej W. Z., o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia). Ustawa Prawo budowlane nie reguluje dostępu do decyzji stanowiących podstawę wpisu do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, w sytuacji gdy zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie mają zastosowania jedynie wówczas, gdy inna ustawa określa odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Co więcej jako nieuprawnione należało uznać odwołanie się przez organ do regulacji zawartej w § 9 ust. 2 rozporządzenia. Analiza upoważnienia ustawowego zawartego w art. 88 a ust. 6 ww. ustawy jednoznacznie wskazuje, że przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia nie mieści się w zakresie tego upoważnienia. Rozporządzenie miało określić wzory rejestrów, sposoby ich prowadzenia oraz dokumenty, które winny być dołączone do wniosku o wpis do rejestru. Dla organu wykonawczego nie została natomiast przewidziana możliwość regulacji dostępu do dokumentacji stanowiącej podstawę dokonania stosownego wpisu, w tym możliwość określenia w jakim zakresie dokumentacja ta podlega wyłączeniom. Podkreślenia wymaga, że wprawdzie dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego, to jednak zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. ograniczenie prawa do uzyskania informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Regulacja zawarta w § 9 ust. 2 rozporządzenia warunków tych nie spełnia. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w obowiązujących przepisach brak jest podstaw pozwalających na przyjęcie, iż skarżąca może ubiegać się o udostępnienie kserokopii decyzji dotyczących uprawnień budowlanych od innego podmiotu niż podany w jej wniosku w oparciu o regulacje inne niż ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przywołany przepis ustawy Prawo budowlane reguluje tylko dostęp do danych w nim określonych. Nie oznacza to jednak, że do informacji niewymienionych w tym przepisie nie stosuje się ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego Sąd przyjął, iż [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa zobowiązana jest rozpoznać wniosek skarżącej w części odnoszącej się do udostępnienia kserokopii decyzji wydanych J. W., A. Z. i G. R. Rozstrzygając w powyższym zakresie organ winien rozważyć czy w sprawie nie zaistniały ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. i stosownie do poczynionych ustaleń dokonać czynności materialno-technicznej udostępnienia informacji bądź wydać rozstrzygnięcie procesowe zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Uwzględniając skargę w części określonej w pkt. 1 wyroku Sąd działał na zasadzie art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd nie uwzględnił skargi w zakresie bezczynności organu co do udostępnienia kserokopii decyzji w sprawie uprawnień do projektowania W. Z.. Jak podaje skarżąca, którą to okoliczność przyznał organ, o udostępnienie powyższej informacji publicznej skarżąca już występowała we wniosku z [...] lipca 2013 r. i Sąd wyrokiem z 6 grudnia 2013 r. (IISAB/Wa 509/13) zobowiązał organ do rozpatrzenia tego wniosku. W tak zarysowanych okolicznościach skarżącej przysługują środki prawne związane z realizacją wyroku, z których co Sądowi wiadomym jest z urzędu, skorzystała. Środkiem tym nie jest natomiast ponowne występowanie do organu z takim samym żądaniem, które miałoby skutkować kolejnym wyrokiem Sądu zobowiązującym organ do rozpatrzenia wniosku w części objętej wcześniejszym orzeczeniem Sądu. Dlatego też Sąd uznał, iż organ w przedstawionym zakresie nie pozostaje w bezczynności i skargę w tej części oddalił na zasadzie art. 151 P.p.s.a. Przyjmując, iż organ co do części wniosku skarżącej z [...] marca 2014 r. pozostawał w bezczynności, Sąd nie stwierdził aby bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Prezentowane przez organ stanowisko nie mogło być w całości uznane za prawidłowe. Nie wynika ono jednak z lekceważenia stron, nie uchybia rażąco przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jest konsekwencją wadliwej interpretacji przepisów, tak przepisów ustawy Prawo budowlane, jak i cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny i żądanie skarżącej w tym zakresie oddalił na zasadzie art. 151 P.p.s.a. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 1 i 2 wyroku zostało wydane w oparciu o art. 149 § 1 P.p.s.a., zaś zawarte w pkt. 3 w myśl art. 151 P.p.s.a. O zwrocie kosztów obejmujących uiszczony wpis sądowy Sąd orzekł na zasadzie art. 200 P.p.s.a.