II SA/Kr 1360/14

Kraków, dnia 19 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 3 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. J. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 3 kwietnia 2014 r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1232/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał się za niewłaściwy do rozpoznania niniejszej sprawi przekazał ją do rozpoznania WSA w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W postanowieniu z dnia 13 kwietnia 2014 r. nr [...] skarżąca został prawidłowo pouczona, że przysługuje od niego zażalenie do organu II instancji, tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Mimo to skarżąca nie wniosła zażalenia na powyższe postanowienie organu I instancji, lecz od razu zaskarżyła je do sądu administracyjnego. Należy, zatem uznać, że skarżąca w niniejszej sprawie nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, a tym samym nie zachowała trybu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy, wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji może wnieść odwołanie lub zażalenie do organu wyższego rzędu. Dopiero, gdy organ II instancji wyda decyzję (lub postanowienie), możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Tym samym skarga jest niedopuszczalna, jeżeli skarżący nie wniesie odwołania lub zażalenia do organu II instancji, lecz od razu zaskarży decyzję (lub postanowienie) organu I instancji. Powyższe daje podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi stało się niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.