I FZ 2/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. sp. z o. o. z siedzibą w N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2211/14 w zakresie kosztów postępowania w sprawie ze skargi S. sp. z o. o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 16 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W wyroku z 19 września 2014 r., III SA/Wa 2211/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę S. sp. z o.o. z siedzibą w N., zasądził (w pkt 3) od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz spółki kwotę 5117 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jako podstawę prawną postanowienia wskazano art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461). W zażaleniu na powyższe orzeczenie spółka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, zarzucając naruszenie art. 200 oraz art. 205 § 2 i 4 Ppsa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w kwocie 5117 zł, zamiast kwoty 5990 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W motywach zażalenia strona zasadnie zwróciła uwagę na tę okoliczność, że ww. wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany na skutek ponownego rozpoznania sprawy. Poprzedni wyrok oddalający skargę, z 19 października 2012 r., III SA/Wa 2408/12, został bowiem uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 kwietnia 2014 r., I FSK 773/13. Sprawa była więc rozpoznawana przez Sąd pierwszej instancji dwukrotnie, przy czym jak wynika z akt sprawy, skarżąca za każdym razem była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (za pierwszym razem przez dor. pod. J. C. i za drugim przez adw. R. P.). Należy w związku z tym przypomnieć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie prezentowany jest, dostrzeżony również w zażaleniu pogląd, że jeżeli orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji zostanie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenie (por. np. postanowienie NSA z 11 września 2013 r., II FZ 696/13, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Pogląd ten zachowuje aktualność również w sytuacji, gdy jak w niniejszej sprawie w toku postępowania nastąpiła zmiana pełnomocnika, skoro to skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania, zgodnie z art. 200 Ppsa. Do takiej sytuacji (dwukrotnego rozpoznania sprawy, za każdym razem z udziałem innego pełnomocnika) nie odnosi się przy tym ograniczenie zawarte w art. 205 § 2 Ppsa. Zasadnie w związku z powyższym podnosi strona, że mimo że była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika na każdym etapie postępowania (dwukrotnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i jeden raz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), nie otrzymała zwrotu kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji w pełnej wysokości, tj.: 6007 zł = 1173 zł (tytułem uiszczonego wpisu od skargi) + 34 zł (tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictw dla obu zastępców) + 2 x 2400 zł (tytułem zastępstwa procesowego), stosownie do ww. § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., a także § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Nawiasem mówiąc zaś nie jest jasne, skąd wzięła się w zaskarżonym postanowieniu kwota 5117 zł, a ściślej kwota 3927 zł tytułem zastępstwa procesowego, która nie wynika z powołanego przez Sąd § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa. Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego nie został uwzględniony, ponieważ ustawa procesowa nie przewiduje takiej możliwości w razie uwzględnienia zażalenia; koszty te powinny zostać uwzględnione w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji, stosownie do art. 200 Ppsa.