II FSK 2396/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia del. WSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 1159/11 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku- Białej z dnia 10 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2002 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 15 maja 2012 r. I SA/Gl 1159/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. O. (dalej: Skarżąca, Strona) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. ( dalej: SKO) z dnia 10 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Gliwicach): 2.1. Skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia 13 lutego 2008 r. nr [...] utrzymując w mocy decyzję tego organu z dnia 14 listopada 2007 r. powołując jako podstawę art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz.60 ze zm.), dalej "O.p.". Jako nowy dowód w sprawie przedłożył oryginał decyzji z dnia 31 stycznia 2002 r. nr [...] poz. rej. wym. [...] w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2002 dotyczący nieruchomości położonej w U. przy ul. S. nr [...] i wniósł o uchylenie wskazanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. i stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Skarżący wskazał, że decyzja ta została mu doręczona w roku 2002. 2.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.decyzją z dnia 21 lipca 2011 r. uznało, że powoływana przez skarżącego decyzja z dnia 31 stycznia 2002 r. nr [...] poz. rej. wym. [...] nie jest nowym dowodem w sprawie i był znany organowi w dniu wydawania decyzji ostatecznej. Podkreśliło, że wprawdzie składając wniosek o stwierdzenie nieważności skarżący załączył tylko kserokopię decyzji potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza, jednakże w dniu 2 października 2007 r. podczas zapoznawania się z materiałami sprawy, skarżący okazał tenże dokument w oryginale do wglądu, co zostało potwierdzone protokołem tej czynności, podpisanym także przez skarżącego. 2.3. SKO, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia z dnia 10 października 2011r., uchyliło swoją decyzję z dnia 21 lipca 2011 r. i odmówiło uchylenia decyzji SKO z dnia 13 lutego 2008 r., Organ odwoławczy wskazał, że uzasadnione jest stanowisko iż nie wystąpiła przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji z dnia 13 lutego 2008 r. 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed WSA w Gliwicach (Sądem pierwszej instancji). 3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia lub ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 13 lutego 2008 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 240 1 pkt 5 w zw. z art. 211 O.p. polegające na ich niezastosowaniu 2) art. 122 w zw. z art. 188 O.p. polegające w szczególności na nieuwzględnieniu żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu i braku podjęcia działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego 3) art. 121 § 1 O.p. polegające na prowadzeniu w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Skarżący wskazał, że jest właścicielem dwóch nieruchomości położonych w U. – przy ul. S. nr [...]15 (Hotel M.) i przy ul. S. nr [...] (Hotel T.). Skarżący wskazuje, że w obu obiektach prowadził działalność gospodarczą jako zakład pracy chronionej. 3.2. Powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 roku, sygn. akt II FSK 1490/09 oraz II FSK 1491/09 dotyczące hotelu M., w których to NSA wskazał, że przyczyną odmowy stwierdzenia nieważności było dołączenie przez skarżącego kserokopii decyzji, a nie jej oryginału. Skarżący twierdził, że do tej pory przedmiotem toczących się postępowań i przyczyną nieuwzględnienia wniosku skarżącego było to, że organ, a w ślad za nim sądy administracyjne, przyjmowały, że skarżący nigdy nie przedstawił oryginału decyzji, a wyłącznie jej kopię. Skarżący zaprzeczył, aby decyzja Burmistrza Miasta U. z 2002 r. nie została mu doręczona. Znajduje się ona w jego posiadaniu, a z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby decyzja ta nie podlegała doręczeniu (na co powołuje się organ). Podniósł zatem, że organ błędnie przyjął, iż decyzja ta nie weszła do obiegu prawnego. Skarżący stwierdził, że otrzymał decyzję w 2002 r. w jednej kopercie z decyzją dotyczącą drugiej nieruchomości, a fakt ten nie został odnotowany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Według skarżącego, nie doszło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. 3.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podzielając stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W szczególności podkreślił, że oryginał decyzji z dnia 31 stycznia 2002 r. był dowodem znanym organowi w dacie wydawania decyzji z dnia 13 lutego 2008 r., a okoliczności sprawy były przedmiotem oceny sądów administracyjnych obu instancji (wyrok WSA z 10 marca 2009 r. i NSA z 16 grudnia 2010 r.), którymi to wyrokami Kolegium jest związane. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę jako niezasadną. W motywach wyroku sąd pierwszej instancji zwrócił na wstępie uwagę, że przedmiotem skargi jest decyzja – wydana w trybie wznowienia postępowania - o odmowie uchylenia decyzji organu odwoławczego (z dnia 13 lutego 2008 r.), utrzymującej w mocy decyzję tego organu (z dnia 14 listopada 2007 r.) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji tegoż organu (z dnia 5 stycznia 2005 r.), na mocy której utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Miasta U. ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. (z dnia 4 października 2004 r.). Tak więc ocena zarówno właściwego organu podatkowego (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.) jak i Sądu obejmowała wyłącznie kwestię istnienia przesłanki wznowienia postępowania nadzwyczajnego, zakończonego ostateczną decyzją o odmowie stwierdzenia nieważności odwoławczej decyzji podatkowej. 4.1. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ustalenia dowodzą, że oryginał decyzji został przez samego skarżącego okazany organowi w toku czynności zapoznawania się z materiałami postępowania nadzwyczajnego przed wydaniem decyzji, co odnotowane zostało w protokole z tej czynności. Tym samym jest oczywiste, że organ znał ten dokument, co wyklucza uznanie, że jest to nowy dowód w rozumieniu powołanego art. 240 § 1 pkt 5 O.p. 4.2. Sąd nadmienił że uwzględnienie skarg kasacyjnych powołanymi przez skarżącego wyrokami NSA z dnia 16 grudnia 20010 r. o sygn. II FSK 1490/09 i II FSK 1491/09 (podatek od nieruchomości hotelu M.), nie może stanowić podstawy kwestionowania prawidłowości postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących hotelu T. NSA, orzekający we wszystkich 4 sprawach (2 dotyczących hotelu M. i 2 dotyczących hotelu T.), w tym samy składzie i w tym samy dniu, wydał odmienne rozstrzygnięcia podkreślając, że czyni to ze względu na zasadnicze różnice pomiędzy sprawami dotyczącymi opodatkowania tych dwóch nieruchomości. W konsekwencji zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania prawidłowo ustalił brak przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a w konsekwencji brak podstaw do uchylenia decyzji SKO z dnia 13 lutego 2008 r. nr [...]. Prawidłowo więc orzekł o odmowie jej uchylenia, a to na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. 4.3. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, w tym zarzuty nieprzeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Zaznaczył, że postępowanie wznowieniowe nie ma na celu poszukiwania nowych faktów lub dowodów, ale w pierwszej kolejności – badanie istnienia przesłanek wznowienia. Wykluczenie więc istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. musiało skutkować zakończeniem postępowania odmową uchylenia decyzji. Żądania dowodowe skarżącego wykraczały zdecydowanie poza przesłankę wznowieniową, na jaką się sam powołał i miały, w jego zamiarze, udowodnić, że decyzja z dnia 31 stycznia 2002 r. została mu doręczona. Takich ustaleń można było żądać w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, ale nie w niniejszym postępowaniu wznowieniowym. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym: 5.1. W skardze kasacyjnej, Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik Skarżącego na obu wymienionych art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", podstawach podniósł zarzut: 1. naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 , art. 122 w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 210 § 4 i w zw. z art. 240 § 1 pkt 5) O.p. poprzez przyjęcie, że oryginał decyzji z dnia 31.01.2002r. nie jest nowym dowodem nieznanym organowi w momencie wydawania decyzji, w przedmiocie której skarżący domaga się wznowienia postępowania oraz przyjęcie do orzekania błędnego stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji 2. naruszenie prawa materialnego, będące konsekwencją naruszenia przepisów postępowania, wynikające z przyjęcia do orzekania błędnego stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji w toku postępowania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że oryginał decyzji z dnia 31.01.2002 r. nie jest nowym dowodem nieznanym organowi w momencie wydawania decyzji, w przedmiocie której skarżący domaga się wznowienia postępowania. Ponadto zarzucono naruszenie art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie obowiązku kontroli decyzji pod względem zgodności z prawem. 5.2. Odpowiedź na skargę nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie. 6.1. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Niemniej jednak, zważywszy na sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie, jak również na treść zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty można i należy rozpoznać łącznie. 6.2. Przedmiotem skargi jest wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję – wydaną w trybie wznowienia postępowania - o odmowie uchylenia decyzji organu odwoławczego (z dnia 13 lutego 2008 r.), utrzymującej w mocy decyzję tego organu (z dnia 14 listopada 2007 r.) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji tegoż organu (z dnia 5 stycznia 2005 r.), na mocy której utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Miasta U. ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. (z dnia 4 października 2004 r.). Dlatego konieczne jest poczynienie na wstępie uwag natury ogólnej dotyczących tego nadzwyczajnego środka wzruszenia decyzji ostatecznych, szczególnie, że autor skargi kasacyjnej zdaje się utożsamiać postępowanie "nadzwyczajne" (wznowieniowe) z postępowaniem "zwykłym". Zasada trwałości decyzji (postanowień) wskazuje, iż rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie (zażalenie) w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne (art. 128 O.p.). Uchylenie lub zmiana tych decyzji (postanowień), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. oraz w ustawach dodatkowych. Decyzja podatkowa (postanowienie) jest ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania (zażalenia), bądź decyzję (postanowienie) tę wydał organ wyższej instancji w toku postępowania odwoławczego. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 O.p.). Z powyższego założenia ogólnego, odnoszącego się do rodzaju decyzji poddanej sądowej kontroli legalności oraz z treści art. 128 O.p. wynika, iż tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji (postanowienia) lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji (postanowienia) ostateczne. Ustawodawca dopuszcza zatem możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w ordynacji podatkowej. Są to m.in. uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej, w trybie wznowienia postępowania podatkowego (art. 240-246 O.p.). "Granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest także wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p." (wyrok NSA, I FSK 1848/08, LEX nr 558849). 6.3. Jedną z przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Powyższy zapis wskazuje, że aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. 6.4. Skarżący w przedmiotowej sprawie oparł swój wniosek o wznowienie na twierdzeniu, że wyszedł na jaw nowy dowód, nieznany organowi wydającemu decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności, a dowodem tym jest dokument oryginału decyzji z dnia 31 stycznia 2002 r. Powołując się na ten dowód podatnik postawił tezę, że w jego świetle udowodniony został także fakt doręczenia mu powyższej decyzji, a to uzasadnia słuszność żądania stwierdzenia nieważności decyzji podatkowych organu pierwszej i drugiej instancji (odpowiednio z 4 października 2004 r. i 5 stycznia 2005 r.), jako wydanych w sprawie zakończonej już wcześniejszą ostateczną decyzją podatkową. W realiach niniejszej sprawy należało zatem ustalić, czy organ rozstrzygający kwestię nieważności wskazanych wyżej wymiarowych decyzji podatkowych, nie znał przed wydaniem swego orzeczenia dowodu w postaci oryginału decyzji z dnia 31 stycznia 2002 r. 6.5. Poczynione w tym względzie ustalenia dowodzą, że oryginał decyzji został przez samego skarżącego okazany organowi w toku czynności zapoznawania się z materiałami postępowania nadzwyczajnego przed wydaniem decyzji, co odnotowane zostało w protokole z tej czynności "strona przedstawiła do wglądu oryginały decyzji z 02.02.2002 r. nr ew. [...] oraz dnia 21.01.2002 r. nr ew[...]" (protokół z dnia 2.10.2007 r.)". Tym samym jest oczywiste, że organ znał ten dokument, co wyklucza uznanie, że jest to nowy dowód w rozumieniu powołanego art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie znajduje potwierdzenia także w materiale sprawy twierdzenie Skarżącego, że okazany w dniu 2.10.2007 r. "oryginał" decyzji nie jest tym samym "oryginałem", który Strona przedłożyła składając wniosek o wznowienie postępowania. Ponadto trzeba zauważyć, że w toku całego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności organy podatkowe nigdy nie kwestionowały faktu wydania (sporządzenia) decyzji z dnia 31 stycznia 2002 r. Twierdziły natomiast konsekwentnie, że decyzja ta nie była doręczona podatnikowi, zatem nie weszła do obrotu prawnego. Żaden dowód na doręczenie tej decyzji nie została ujawniony w toku postępowania o stwierdzenie nieważności, co stało się przyczyną odmowy stwierdzenia nieważności decyzji organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji. Znalazło to ostateczne potwierdzenie w uzasadnieniach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2009 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd II instancji, w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. o sygn. II FSK 1569/09, oddalając skargę kasacyjną jednoznacznie stwierdził, że w pełni podziela ocenę iż nie doszło do odpowiadającego przepisom Ordynacji podatkowej doręczenia decyzji w przedmiocie wymiaru podatku za 2002 r. datowanej na 31 stycznia 2002 r., a podatnik nie zdołał obalić tego twierdzenia tj. wykazać, że w czasie gdy Burmistrz Miasta U. wydał w dniu 4 października 2004 r. decyzję, w obrocie prawnym funkcjonowała już inna decyzja ostateczna, opatrzona datą 31 stycznia 2002 r. 6.6. Nadmienić trzeba, a to ze względu na powołanie się skarżącego na wyroki NSA z dnia 16 grudnia 20010 r. o sygn. II FSK 1490/09 i II FSK 1491/09 (dotyczące podatku od nieruchomości hotelu M.), że uwzględnienie skarg kasacyjnych tymi wyrokami nie może stanowić podstawy kwestionowania prawidłowości postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących hotelu T. NSA, orzekający we wszystkich 4 sprawach (2 dotyczących hotelu M. i 2 dotyczących hotelu T.), w tym samy składzie i w tym samy dniu, wydał odmienne rozstrzygnięcia podkreślając, że czyni to ze względu na zasadnicze różnice pomiędzy sprawami dotyczącymi opodatkowania tych dwóch nieruchomości. Powyższe okoliczności wskazują, że organ rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania prawidłowo ustalił brak przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a w konsekwencji brak było podstaw do uchylenia decyzji SKO z dnia 13 lutego 2008r. nr [...]. Prawidłowo więc organ orzekł o odmowie jej uchylenia na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Tym samym prawidłowe jest również stanowisko WSA w Gliwicach oddalające skargę na powyższą decyzję. 6.7. Sąd kasacyjny nie znalazł podstaw do uznania za zasadne zarzutów procesowych, w tym zarzuty nieprzeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. W tym zakresie w szczególności należy przypomnieć, że postępowanie wznowieniowe nie ma na celu poszukiwania nowych faktów lub dowodów, ale w pierwszej kolejności – badanie istnienia przesłanek wznowienia. Bez ustalenia, że któraś z tych przesłanek zachodzi, niemożliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji podatkowej. Wykluczenie więc w niniejszej sprawie istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. musiało skutkować zakończeniem postępowania odmową uchylenia decyzji. Żądania dowodowe skarżącego wykraczały zdecydowanie poza przesłankę wznowieniową, na jaką się sam powołał i miały, w jego zamiarze, udowodnić, że decyzja z dnia 31 stycznia 2002 r. została mu doręczona. Takich ustaleń można było żądać w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, ale nie w niniejszym postępowaniu wznowieniowym. 6.8. Mając na uwadze powyższe jako nieuzasadnione uznać należy zarzuty naruszenia art.145§1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w związku z art.187§1 oraz art.122, art.188 w związku z art.210§4 oraz art.240§1 pkt 5 O.p. podnoszone w skardze kasacyjnej zarówno jako naruszenie przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Przeprowadzone przez organ podatkowy postępowanie ograniczone było zgodnie z obowiązującym reżimem prawnym do zbadania przesłanki określonej w art.240§1 pkt 5 O.p. i nie mogło obejmować przeprowadzenia ponownego pełnego postępowania w sprawie która zakończona została decyzją ostateczną z dnia 13.02.2008 r. Dlatego w realiach przedmiotowej sprawy zupełnie niezrozumiałe są zarzuty naruszenia art.122, art.180 czy też art.187-188 O.p., które regulują zasady prowadzenia postępowania dowodowego. Jeżeli zaś chodzi o naruszenie art.210§4 O.p. to również zarzut jest bezzasadny. Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego (także prowadzonego na podstawie przepisów ordynacji podatkowej), decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Decyzja organu wszystkie ww. elementy zawiera. Okoliczność, iż rozstrzygnięcie organu nie pokrywa się z oczekiwaniami Strony nie stanowi o naruszenie przywołanego przepisu prawa. 7. Ponieważ skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Sąd na podstawie art.184 p.p.s.a. ją oddalił.