II OSK 2/15

Dnia 26 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 801/14 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r., nr[...] ; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz W. W. kwotę 837 (osiemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 23 września 2014 r. (II SA/Wa 801/14) oddalił skargę W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. (nr [...]w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr[...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. obroni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. (nr[...]) orzekającą o cofnięciu W. W. pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż powodem cofnięcia przez organ I instancji W. W. pozwolenia na broń palną sportową było ustanie okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na broń. W. W. nie dostarczył bowiem dokumentów potwierdzających posiadanie odpowiednich kwalifikacji sportowych o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Nadto, nie dysponuje on licencją Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (dalej jako PZSS) uprawniającą do udziału w sporcie strzeleckim. W odwołaniu od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia[...] stycznia 2014 r. W. W. zarzucił, iż wydana ona została z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 1, 10 ust. 3 pkt 3, 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji i § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. 19, poz. 241). Nadto decyzja ta narusza prawo procesowe, tj. art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1, 107 § 1 i 155 k.p.a. Odwołujący się wskazał, iż uzyskał pozwolenie na broń w 2000 r., po zdaniu stosownych egzaminów przed organami Policji i w związku z zaistnieniem okoliczności faktycznych uzasadniających uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Obecnie jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i czynnie uprawia strzelectwo sportowe (według regulaminów i zasad określonych przez [...] Towarzystwo Strzeleckie [...] ), co potwierdza dokumentacja stowarzyszenia. Spełnia więc wymogi wynikające z treści art. 10 ustawy o broni i amunicji, bowiem ustawa ta nigdy nie nakładała obowiązku uzyskania licencji PZSS. Podkreślił, że przepis art. 10 odnosi się do osób dopiero ubiegających się o wydanie pozwolenia na broń, a nie obejmuje weryfikacji osób już to pozwolenie posiadających. Uznając zarzuty odwołania za bezzasadne, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w świetle art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1682/10 (LEX nr 15 996) oceny czy zaistniały przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, należy dokonywać na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Okoliczność, iż danej osobie zostało wydane pozwolenie na broń pod rządami przepisów ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych z 1961 r. bądź na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. obroni i amunicji w innym brzmieniu niż obecne, nie oznacza, iż osoby takie są zwolnione z przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów dotyczących uprawiania strzelectwa sportowego. Osoba, której wydano pozwolenie na broń obowiązana jest przestrzegać przepisów obowiązujących w czasie całego okresu posiadania takiego pozwolenia. Organ odwoławczy podał, że na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie oraz § 27 pkt 18 statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, Związek ten uchwalił Regulamin przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego. Określono w nim zarówno minimalne wymogi stawiane uprawiającym sport strzelecki, jak również zasady i tryby przyznawania oraz pozbawiania licencji zawodnika. Wprowadzenie zaś licencji okresowych, ważnych jedynie przez rok, umożliwia rzeczywistą kontrolę spełnienia przez zawodnika wymogów do uprawiania sportu strzeleckiego. Jednocześnie przepisem art. 65 ustawy o sporcie wprowadzono do obecnie obowiązującej ustawy z 1999 r. obroni i amunicji art. 10b, zgodnie z którym uprawianie wszelkich sportów o charakterze strzeleckim wymaga m. in. posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem, tj. tzw. patentem strzeleckim, który wydaje właściwy polski związek sportowy (tj. PZSS). W ocenie Komendanta Głównego Policji, oznacza to, iż PZSS otrzymał od ustawodawcy określone uprawnienia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, PZSS ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym, przez siebie organizowanym. Podkreślił organ odwoławczy, że w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana regulacji prawnych odnośnie sposobu uzyskiwania licencji związku sportowego i ich ważności, te nowe uregulowania należy odnosić do uprawnień wcześniej nabytych, tj. wcześniejsze uprawnienia należy badać przez pryzmat aktualnych regulacji prawnych. Zadaniem Komendanta Głównego Policji, dla zachowania nabytego przez stronę prawa - pozwolenia na broń sportową - niezbędne było udokumentowanie, iż posiada ona odpowiednie kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz przedstawienie przez stronę aktualnej (ważnej) licencji właściwego polskiego związku sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego. Licencja ta potwierdzałaby, iż nadal zachodzą ważne przyczyny posiadania broni przez tę osobę. W. W. takich dokumentów nie przedstawił. Nie posiada zatem kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów strzeleckich, czego nie zmienia zdany w 2000 r. egzamin. Ustały więc okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do przyznania W. W. pozwolenia na broń do celów sportowych. Nie ma znaczenia, że odwołujący się twierdzi, iż uprawia sport strzelecki (choć nie posiada obecnie do tego kwalifikacji, skoro nie dysponuje ważnym patentem strzeleckim). W ocenie Komendanta Głównego Policji, nie jest to strzelectwo sportowe w ramach PZSS, mające charakter współzawodnictwa sportowego, lecz strzelectwo rekreacyjne. Takie zaś uprawianie sportu strzeleckiego może odbywać się z użyciem broni klubowej, a więc posiadanej na podstawie art. 29 ust. pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Strzelectwo organizowane w ramach PZSS ma charakter współzawodnictwa sportowego. Tylko uprawianie takiego strzelectwa — wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji — stanowi ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych. Ponieważ odwołujący się, bronią do tych celów dysponować już nie może, bowiem nie spełnia wymogów określonych przez ustawodawcę (brak licencji zawodniczej, a nawet patentu strzeleckiego) organ odwoławczy uznał, iż ustały okoliczności faktyczne, które zdecydowały o przyznaniu pozwolenia na broń sportową, a więc przeznaczoną do tych celów. W. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. Zarzucił naruszenie art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią. (Dz. U. Nr 19, poz. 241). W ocenie skarżącego, Komendant Główny uchybił też art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i art. 155 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w przeszłości zdał przed organami Policji egzamin, którego wynik potwierdził posiadane przez niego kwalifikacje sportowe. Podkreślił, że aktualny stan prawny zezwala organom Policji na przeprowadzenie takiego egzaminu, na taką formę potwierdzenia posiadanych kwalifikacji, w oparciu o powołane rozporządzenie z dnia 20 marca 2000 r. Wskazał też, że jest członkiem sportowego klubu strzeleckiego BTS [...] i czynnie uprawia strzelectwo sportowe według reguł umownych obwiązujących w tym stowarzyszeniu. Skarżący zakwestionował wartość licencji z uwagi na to, że można ją uzyskać bez egzaminu po uiszczeniu stosownych opłat. Stwierdził, że art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni, ustanawiający potwierdzenia kwalifikacji strzeleckich, dotyczy osób ubiegających się o pozwolenie na posiadanie broni. Tymczasem, zdał on wymagany egzamin, legalnie posiada broń sportową, jest członkiem zrzeszonym w sportowym klubie strzeleckim i czynie uprawia sport strzelecki w tym klubie, a więc legitymuje się ważną przyczyną dalszego posiadania broni sportowej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 września 2014 r. (sygn. akt II SA/Wa 801/14) oddalił skargę W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. Sąd I instancji powołał art. art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576) i podkreślił, że skarżący otrzymał pozwolenie na broń palną sportową, w celu uprawiania strzelectwa sportowego, w 2000 r. po zdaniu stosownych egzaminów przed organami Policji. Przyczyną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową, wydanego w celu uprawiania strzelectwa sportowego, stał się brak licencji PZSS uniemożliwiający uprawianie sportu strzeleckiego w formach zakreślonych przepisami prawa. Wskazał WSA w Warszawie na art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 wymienionej ustawy akcentując, że za "ważną przyczynę" posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego (dla pozwolenia na broń do celów sportowych). W ocenie WSA w Warszawie, warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest posiadanie aktualnego patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS. Tymczasem, skarżący nie legitymuje się ani licencją, ani patentem. Oznacza to, iż skarżący, przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Sąd I instancji zwrócił uwagę na art. 52 powołanej ustawy i stwierdził, że przepis ten oznacza, iż ustawodawca zagwarantował osobom, które uzyskały pozwolenia na posiadanie broni na podstawie przepisów uprzednio obowiązujących - prawo do legalnego posługiwania się bronią nabytą na podstawie tego pozwolenia. Wyjaśnił sąd, iż gwarancja ta nie oznacza, iż osoby te nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie, że posiadaczy "starych" pozwoleń nie dotyczy powyższy obowiązek, prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na broń. Jako trafne sąd I instancji uznał stwierdzenie organu, iż w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana regulacji prawnych dotyczących trybu uzyskiwania licencji zawodniczych i ich ważności, to nowe uregulowania należy również odnosić do uprawnień nabytych wcześniej. Wcześniejsze uprawnienia należy więc badać przez pryzmat aktualnych regulacji prawnych. Skoro zatem, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, wymagane są stosowne dokumenty, potwierdzające fakt uprawiania sportu strzeleckiego, to obowiązkowi przedstawienia tych dokumentów podlega również osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy. Niedopełnienie zaś tego obowiązku może skutkować, również dla tych osób, uznaniem organu, iż ustały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń dla celów sportowych. Skarżący, nie przedstawił wymaganego dokumentu (licencji PZSS). Sąd I instancji podkreślił, że nowelizacja ustawy o broni i amunicji, która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. uzależniła uprawianie sportów o charakterze strzeleckim od posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem, wydanym po przeprowadzeniu przez PZSS egzaminu, od przestrzegania obowiązujących w tym sporcie zasad bezpieczeństwa (art. 10b ust. 1 ustawy), a ponadto od uzyskania licencji zawodnika, wydanej przez ten związek. Dotyczy to wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń do celów sportowych, niezależnie od tego, od kiedy je posiadają i nie ma to żadnego związku z terminowością pozwoleń i prawami nabytymi. Sąd podkreślił, iż brak licencji PZSS oznacza, że posiadacz broni sportowej nie spełnia warunków, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustaw o broni i amunicji. Powyższe, wg sądu I instancji, uzasadnia wydanie przez organy Policji decyzji w oparciu o przepis prawa, o którym mowa w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 września 2014 r. wniósł W. W. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1. art. 1 i art. 3 § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym (p.p.s.a.) w zw. art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji – poprzez oddalenie skargi, podczas gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia wskazanego przepisu przez cofnięcie pozwolenia na broń palną do celów sportowych pomimo tego, że wnioskodawca udokumentował oraz przedstawił ważne przyczyny posiadania broni do celów sportowych; 2. art. 1 i art. 3 § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu polegające na przyjęciu, iż katalog przesłanek w nim wymienionych stanowi zbiór wyłącznych wytycznych co do prowadzonego postępowania, tj. na uznaniu, że wymienione szczególne przesłanki stanowią zbiór zamknięty, przez co nie zostały wzięte pod uwagę inne okoliczności, 3. art. 1 i art. 3 § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji, przez błędne uznanie czym w rozumieniu ustawy jest "ważna przyczyna" posiadania pozwolenia na broń palną dla celów sportowych, 4. art. 1 i art. 3 § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 i w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 do 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji przez uznanie, że skarżący kasacyjnie nie spełnia kryteriów uzasadniających dalsze posiadanie pozwolenia na broń palną dla celów sportowych, 5. art. 1 i art. 3 § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji i określonej w nim zasady legalizmu działania organów administracji oraz art. 6 k.p.a poprzez oddalenie skargi, podczas gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie naruszenia wymienionych przepisów oraz uznanie, że dla wydania pozwolenia na broń dla celów sportowych wnioskodawca spełniać powinien inne jeszcze kryteria niż określone w art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji; Skarżący kasacyjnie domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając skargę kasacyjną podał, że przynależność do Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i posiadanie patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS uprawniającej do udziału we współzawodnictwie sportowym jedynie w ramach PZSS stanowi tylko przykładowo wymieniony wzgląd i powód do ubiegania się o wydanie i dalsze posiadanie pozwolenia na broń. Nie jest to jednak okoliczność jedyna. Skarżący podkreślał, że jest członkiem sportowego klubu strzeleckiego i uczestniczy we współzawodnictwie sportowym. Zwrócił skarżący kasacyjnie uwagę, że uzyskał patent strzelecki (w 2006 r.), który ważny jest bezterminowo. Skarga kasacyjna akcentowała, że katalog "ważnych przyczyn", które mogą stanowić podstawę do wydania pozwolenia na posiadanie broni, określony został przykładowo. Możliwe są inne, niewymienione w ustawie przypadki, uzasadniające wydanie tego rodzaju pozwolenia. Licencja PZSS daje tylko prawo do współzawodnictwa sportowego w ramach PZSS. Z ustawy o broni i amunicji wynika, że jest to okoliczność fakultatywna przy ubieganiu się o pozwolenie na broń. Zaakcentowała skarga kasacyjna fakt, że w postępowaniu administracyjnym wykazane zostało, iż skarżący spełnia "ważną przyczynę" uzyskania pozwolenia na posiadanie broni. Skarżący przynależy do stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i nie zmieniły się okoliczności w związku z którymi uprawia strzelectwo. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł Komendant Główny Policji, domagając się jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej ustawa powoływana jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej. Analiza podniesionych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Za zasadny uznać bowiem należało zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 145 par. 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 18 ust. 4 i art. 10 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2012 r., poz. 576). Należy zauważyć, że wskazany wyżej art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji stanowił materialnoprawną podstawę decyzji kontrolowanych przez sąd I instancji. Przepis ten mówi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. Norma ta oznacza, że w sprawie będącej przedmiotem ocen sądu I instancji niezbędne było ustalenie, czy ustały okoliczności faktyczne, które były podstawą do wydania Wiesławowi Węglarzowi pozwolenia na broń palną. Z akt sprawy wynika przy tym, iż W.W. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2000 r. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych (k. 1 akt administracyjnych). W decyzji tej podano, że przedstawione w podaniu o wydanie tej decyzji okoliczności, uzasadniają potrzebę posiadania przez wnioskodawcę broni palnej sportowej. Wskazano także, iż "przynależność do klubu sportowego – sekcji strzeleckiej oraz zdany egzamin z przepisów dotyczących broni sportowej dają podstawę do wydania pozytywnej decyzji administracyjnej. Wskazać przy tym należy, iż z pisma BTS [...] z dnia 25.03.2000 r. (k. 10 akt administracyjnych) wynika, że W. W. czynnie uprawia strzelectwo sportowe w grupie broni sportowej małokalibrowej. W takich okolicznościach faktycznych, rzeczą organu było ustalenie, czy w dacie wydawania spornych decyzji cofających pozwolenie na broń ustały już przesłanki, dla których wydano W. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej, a więc, czy skarżący przestał uprawiać strzelectwo sportowe. Ta bowiem okoliczność stanowiła wskazaną przez wnioskodawcę i wynikającą z akt sprawy, przyczynę ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej (por. niżej) i powód wydania pozwolenia. Mimo jednak wynikających z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, zarówno sąd I instancji, jak i organy administracji, okoliczności tych dokładnie nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez skarżącego patentu strzeleckiego oraz licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, o której mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Organy administracji uznały, że W. W. nie spełnienia wymogów wynikających z aktualnie obowiązującego art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy. W związku z powyższym, w sprawie powstaje zagadnienie, czy fakt uzyskania przez skarżącego kasacyjnie pozwolenia na posiadanie broni palnej, na podstawie ustawy o broni i amunicji z dnia 31 stycznia 1961 r. (k. 1 akt administracyjnych) oznacza, że skarżący, celem zachowania uzyskanego pozwolenia, musi jeszcze spełnić aktualnie obowiązujące przepisy, określające wymogi uzyskiwania pozwolenia na broń, czy też jest z tego zwolniony (posiadanie licencji PZSS i patentu strzeleckiego). Inaczej mówiąc, w sprawie istotne jest to, czy aktualne przepisy określające wymogi uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej, odnoszą się również do osób, które uzyskały takie pozwolenie pod rządami wcześniej obowiązujących przepisów (np. ustawy o broni i amunicji z 1961 r.) i czy organy Policji władne są weryfikować "stare" pozwolenia na broń, właśnie pod kątem spełnienia wymogów wynikających nowych przepisów. Zajmując stanowisko względem tego zagadnienia należy na wstępie wskazać, że na mocy art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem, weryfikacja pozwoleń – w trybie art. 18 ust. 4 ustawy, możliwa jest tylko przy wykazaniu, iż straciły aktualność przyczyny dla których udzielono pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy. Brak jest natomiast podstaw, aby przesłanki (wymogi) wynikające z nowych przepisów, odnosić do tzw. "starych" pozwoleń. Chodzi tu w szczególności o spełnienie wymogu, wynikające z art. 10b ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Wskazać należy, iż cytowany przepis obowiązuje od 16 października 2010 r. (art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie; Dz. U. Nr 127, poz. 857). Z kolei, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się m.in. jeżeli wnioskodawca przedstawi "ważną przyczynę" posiadania broni. Za przyczynę taką – stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy - uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Przyjąć zatem należy, że skoro ten ostatnio cytowany przepis, obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r. (art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...); Dz. U. 2011 r. Nr 38, poz. 195), to dopiero od wskazanej daty, pozwolenia na broń palną sportową mogą być wydawane, gdy osoba ubiegająca się o to pozwolenie, spełni wymogi zawarte w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Wniosek ten potwierdzają przepisy międzyczasowe ustawy zmieniającej z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepis art. 4 tej ustawy, wprost bowiem stanowi, że zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym, dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od dnia 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają osoby te zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2016 r.; II OSK 2555/14). W stosunku zaś do skarżącego kasacyjnie W. W., brak podstaw do przyjęcia, iż nieposiadanie dokumentu wydanego przez polski związek sportowy, o którym mowa w art. 10b ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wyklucza możliwość uprawiać sportu o charakterze strzeleckim, gdyż ustała okoliczność faktyczna, dla której wydano mu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Ta bowiem przesłanka, nie ma zastosowania względem skarżącego. Wskazane wyżej motywy i przyjęte oceny, stanowiły wystarczającą podstawą do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku. Nadto, spełnione były przesłanki, wynikające z art. 188 p.p.s.a., do rozpoznania przez NSA skargi W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. Skarga ta zaś, jak wyżej przedstawiono, zasługiwała na uwzględnienie, wobec wyrażonego w tej decyzji, jak też w poprzedzającej jej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, niezasługującego na akceptację stanowiska, iż W. W. winien przedstawić aktualną licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, potwierdzającą kwalifikacje do uprawiania sportów strzeleckich. W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organu administracji będzie zweryfikowanie dalszego istnienia - wskazanych wyżej okoliczności - stanowiących przyczynę udzielenia W. W. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Mając powyższe na uwadze, NSA, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uwzględnił skargę, uchylając decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a.