I OSK 3173/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, Sędzia NSA Bożena Popowska, Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 707/14 w sprawie ze skargi P. J. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 23 września 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 707/14 oddalił skargę P. J. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny: Komendant Miejski Policji w P. orzeczeniem z [...] lutego 2014 r. nr [...] uznał sierż. szt. P. J. - policjanta Referatu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w P., obwinionego o to, że: 1. W dniu 27 kwietnia 2013 r. przy ul. S. w P., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że pełniąc służbę patrolowo-interwencyjną w trakcie przeprowadzanej interwencji, działając z zamiarem bezpośrednim, przekroczył uprawnienia określone art. 16 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), poprzez użycie środka przymusu bezpośredniego w postaci pałki służbowej, którą mimo braku podstaw, warunków i wbrew sposobowi jej użycia, dwukrotnie uderzył G. P. w plecy powodując stłuczenie powłok pleców, skutkujących rozstrojem zdrowia na okres nie dłuższy niż 7 dni, czym działał na szkodę interesu prywatnego G. P., tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 231 § 1 w zb. z art. 157 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.); 2. W dniu 26/27 kwietnia 2013 r. w P. pełniąc służbę patrolową w godzinach 22:00-06:00 naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że podczas interwencji przy ul. S[...] 69 w P. użył w stosunku do G. P. środek przymusu bezpośredniego w postaci pałki służbowej a następnie nie udokumentował faktu zastosowania środka przymusu bezpośredniego w notatniku służbowym, tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 17 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 września 1990 r. w sprawie określenia przypadków oraz warunków i sposobów użycia przez policjantów środków przymusu bezpośredniego (Dz. U. Nr 70, poz. 410 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 7 września 1990 r." - winnym zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego określonego w pkt 1 i 2 i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym referenta Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w P. na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podniósł, że P. J. przyznając się do użycia środka przymusu bezpośredniego w postaci pałki służbowej przedstawił opis wydarzeń odmienny od poczynionych ustaleń faktycznych, tj. w sposób mający uzasadnić jej użycie celem wyegzekwowania wymaganego zachowania zgodnie z wydanym poleceniem, przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do zamachu na zdrowie swoje i innej osoby oraz przeciwdziałania naruszeniu porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organ wyjaśnił, że obowiązujące w tym zakresie regulacje (art. 16 ustawy o Policji) dopuszczają możliwość użycia środków przymusu bezpośredniego, w tym pałki służbowej przy zachowaniu określonych podstaw, warunków i przy zachowaniu sposobu jej użycia. Zasady ich użycia sprowadzają się do użycia w sposób niezbędny do osiągnięcia celów użycia lub wykorzystania proporcjonalnie do stopnia zagrożenia, wybierając środek o możliwie najmniejszej dolegliwości oraz wyrządzając możliwie najmniejszą szkodę oraz przy uwzględnieniu ich właściwości, które mogą stanowić zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby. Organ wskazał, że P. J. nie dochował podstaw, warunków i sposobu użycia środka przymusu bezpośredniego w postaci pałki służbowej i dopuścił się w trakcie przeprowadzanej interwencji przekroczenia uprawnień. Na winę policjanta przede wszystkim wskazują zeznania świadków, jak również wyjaśnienia samego obwinionego, który nie zaprzeczył, iż użył w stosunku do G. P. pałki służbowej oraz przyznał się do nieudokumentowania zastosowania ww. środka przymusu bezpośredniego. Materiał dowodowy, w ocenie organu, wskazuje, iż czy został popełniony z winą umyślną obwinionego. Wina została udowodniona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie VII Zamiejscowy Wydział Karny w P. Nieudokumentowanie zaś w notatniku służbowym zastosowania środka przymusu bezpośredniego przez P. J. wskazywać może, zdaniem organu na zamiar ukrycia faktu użycia pałki służbowej. Uwzględniając zatem stan faktyczny i prawny oraz dokonaną w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko obwinionemu ocenę dowodów organ uznał, że wymierzenie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest współmierne do popełnionych czynów i stopnia zawinienia. Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie z [...] kwietnia 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, działając na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy uznając, że zebrany materiał dowodowy potwierdza stawiane policjantowi zarzuty. Organ zgodził się z argumentacją, iż charakter i okoliczności zarzuconego czynu oraz dotychczasowy przebieg służby obwinionego pozwalał na wymierzenie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Warunkiem przypisania choćby winy nieumyślnej w zaistniałym zdarzeniu konieczne było wykazanie konkretnych reguł ostrożności, które zostały naruszone przez obwinionego. W zebranym materiale znajduje uzasadnienie teza, że obwiniony przekroczył uprawnienia określone art. 16 ustawy o Policji poprzez użycie środków przymusu bezpośredniego w postaci pałki służbowej, mimo braku podstaw, warunków i sposobu jej użycia, uderzając dwukrotnie G. P. i powodując u niego obrażenia ciała. Przekroczenie uprawnień poprzez bezzasadne użycie tego środka przymusu bezpośredniego jest natomiast naruszeniem rozporządzenia z dnia 7 września 1990 r., które określa szczegółowo przypadki oraz warunki i sposób użycia przez policjantów środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1 art. 16 ustawy o Policji. Obwiniony, który w ramach doskonalenia zawodowego odbył wiele szkoleń i zna obowiązujące przepisy zlekceważył je. Zebrany materiał dowodowy w prowadzonym postępowaniu podważa przy tym zasadność użycia środka przymusu bezpośredniego w postaci pałki służbowej wskazywaną przez obwinionego. Organ podniósł następnie, że analizując materiał dowodowy stwierdzono, że związek z przewinieniem dyscyplinarnym oznaczonym w pkt 2 orzeczenia z [...] lutego 2014 r. ma naruszenie przez obwinionego przepisu § 17 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 1990 r. Z przepisu tego wynika, że fakt zastosowania środka przymusu bezpośredniego policjant dokumentuje zapisem w notatniku służbowym. Obwiniony nie dopełnił obowiązku dokumentowania użycia środka przymusu bezpośredniego. W odniesieniu do naruszenia art. 135 ust. 3 ustawy o Policji organ nie podzielił argumentacji odwołującego się co do upływu 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu tego przewinienia dyscyplinarnego, co oznaczałoby wadliwe wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. W ocenie organu, wszczęcie postepowania dyscyplinarnego nastąpiło w terminie, tj. przed upływem 90 dni. Natomiast zarzuty wobec obwinionego zostały uzupełnione, co było zgodne z dyspozycją alt. 135e ust. 10 ustawy o Policji. Zmiana treści zarzutu bądź uzupełnienie zarzutów nie jest tożsama z wszczęciem nowego postępowania dyscyplinarnego, a może nastąpić w toku już wszczętego. Konkludując organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy bezspornie i w sposób oczywisty wskazuje na zaistnienie przewinienia dyscyplinarnego jak i na winę P. J. Biorąc pod uwagę zasady wymierzenia kar dyscyplinarnych określone w art. 134h ustawy o Policji i analizując akta sprawy organ stwierdził, że rodzaj i rozmiar naruszonych przepisów oraz wynikających obowiązków był znaczny. Jednocześnie uznanie winnym i wymierzenie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku wskaże na niewłaściwe postępowanie obwinionego i będzie ostrzeżeniem dla niego, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. W skardze na powyższe orzeczenie P. J. wniósł o uchylenie orzeczeń organów obu instancji zarzucając naruszenie: 1) art. 135 ust. 3 ustawy o Policji odnośnie do czynów określonych w pkt 1 i 2 orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, że 7 października 2013 r. i 11 lutego 2014 r. można było postawić skarżącemu takie zarzuty, mimo że organ I instancji miał wiedzę na ich temat już w momencie wszczęcia postępowania, tj. 27 września 2013 r., które to postępowanie zostało wszczęte po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, ewentualnie 2) art. 134 pkt 3, art. 134c i art. 134h ustawy o Policji przez wymierzenie kary dyscyplinarnej określonej w art. 134 pkt. 3 tej ustawy w sytuacji, gdy w momencie wydania orzeczenia przez organ I instancji skarżący był mianowany na niższe stanowisko służbowe, a organy obu instancji nie rozważyły w sposób wyczerpujący, jakie skutki dla skarżącego w sferze uprawnień oraz w zakresie przebiegu służby będzie miała orzeczona kara dyscyplinarna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie powołanym na wstępie wyrokiem z 23 września 2014 r. skargę oddalił. W jego uzasadnieniu przywołał treść art. 132 ust. 1-3, art. 132a, art. 134h ust. 1, art. 134i ust. 1 i 5 i art. 135 ustawy o Policji i wskazał, że przepisy te ściśle określają istotne dla odpowiedzialności dyscyplinarnej terminy przedawnienia. W przypadku popełnienia przez policjanta przestępstwa, przedawnienie karalności następuje w terminie właściwym dla ustania karalności danego przestępstwa. W odniesieniu zaś do przewinień dyscyplinarnych sensu stricto przedawnienie karalności następuje po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Sąd wyjaśnił, że istotne jest jednak nie tylko to, do kiedy dopuszczalne jest wymierzenie policjantowi kary dyscyplinarnej, podstawowe znaczenie ma także okres, jaki ustawodawca wyznaczył na wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Przepis art. 135 ust. 3 ustawy o Policji przewiduje w tym zakresie 90 dni stanowiąc, że okres ten biegnie od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Upływ tego terminu jest zatem okolicznością, która ipso iure wyłącza dopuszczalność wszczęcia przedmiotowego postępowania. Omawiany bieg terminu ustawodawca powiązał z "powzięciem wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego", a zatem początkową datę biegu terminu wyznacza dzień uzyskania informacji o takim działaniu policjanta, które stanowi naruszenie dyscypliny w rozumieniu ustawy o Policji. Chodzi tu przy tym o powzięcie takiej wiadomości po raz pierwszy przez przełożonego dyscyplinarnego. Późniejsze uzyskanie od innych organów informacji o zakwalifikowaniu określonego zachowania policjanta jako przestępstwa, nie powoduje przedłużenia omawianego terminu ani też rozpoczęcia na nowo jego biegu. Sąd wskazał, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i odrębnym od postępowania karnego. O tym, czy określone zachowanie policjanta uzasadnia pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej decyduje wyłącznie właściwy przełożony dyscyplinarny. Ma on 90 dni na wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż przełożony dyscyplinarny skarżącego – Komendant Powiatowy Policji w P. (art. 133 w zw. z art. 32 ustawy o Policji) wiadomość o popełnieniu przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego po raz pierwszy uzyskał, wbrew zarzutom skargi, w dniu 2 lipca 2013 r. Tego bowiem dnia Komenda Powiatowa Policji w P. uzyskała informację z Prokuratury Rejonowej w Szczytnie o prowadzeniu przez ten organ postępowania w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w P. w związku z podjętą przez nich interwencją w nocy 27 kwietnia 2013 r. przy ul. S. w P.. W ocenie Sądu zatem prawidłowo organy przyjęły dzień 2 lipca 2013 r. za datę powzięcia wiadomości przez przełożonego dyscyplinarnego o przewinieniu dyscyplinarnym popełnionym przez skarżącego Z tym też dniem rozpoczął bieg 90-dniowy termin przewidziany w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte w dniu 27 września 2013 r., a więc przed upływem 90 dniowego terminu, wskazanego w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Sąd wyjaśnił, że oceny tej nie podważa okoliczność, iż pokrzywdzony G. P. w dniu 30 kwietnia 2013 r. złożył w Prokuraturze Rejonowej zawiadomienie o popełnionym na jego szkodę przestępstwie przez skarżącego. Z powyższego faktu nie wynika, wbrew twierdzeniom skargi, że bezpośredni przełożony dyscyplinarny skarżącego powziął wiadomość o popełnieniu ww. przewinienia i mógł w tym czasie wszcząć postępowanie dyscyplinarne. Sąd zauważył ponadto, że w okresie po 27 kwietnia 2013 r. skarżący uczestniczył w kursie specjalistycznym w Centrum Szkolenia Policji w Legionowie, a Komendant Powiatowy Policji w P. zaopiniował pozytywnie wniosek o podwyższenie skarżącemu dodatku służbowego, który, zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, jest świadczeniem uznaniowym, a co istotne przysługuje policjantowi za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Sąd zauważył również, że zgodnie z art. 135e ust. 10 ustawy o Policji, jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów. Taka też sytuacja miała miejsce w sprawie. Sąd uznał, że zasadnie podniósł organ odwoławczy, że zmiana treści zarzutu bądź uzupełnienie zarzutów nie jest tożsama z wszczęciem nowego postępowania dyscyplinarnego, a może nastąpić w toku już wszczętego. Dlatego też zarzut skargi wskazujący, że postanowienie z 11 lutego 2014 r. o uzupełnieniu zarzutów jest postanowieniem wszczynającym postępowanie dyscyplinarne, jest bezpodstawny. W tej sytuacji, w ocenie Sądu skarga nie znalazła uzasadnionych podstaw. Skargę kasacyjną od wyroku z 23 września 2014 r. wniósł P. J., reprezentowany przez adw. Andrzeja Szydzińskiego, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie: 1) art. 106 § 3 P.p.s.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia z urzędu dowodu z akt sprawy o sygn. [...] prowadzonej w Sądzie Rejonowym w Szczytnie Oddział Zamiejscowy w P., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na braku wyjaśnienia, czy istotnie dopiero w dniu 2 lipca 2013 r. organ dyscyplinarny I stopnia dowiedział się o popełnieniu przewinienia służbowego przez skarżącego; 3) art. 135 ust. 3 ustawy o Policji odnośnie do czynów, określonych w pkt nr 1 i 2 i przypisanych skarżącemu orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w P. – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, że w dniu 7 października 2013 r. i 11 lutego 2014 r. można było postawić skarżącemu takie zarzuty, mimo że organ miał wiedzę na ten temat już w dniu 16 maja 2013 r., a więc w momencie wszczęcia postępowania, tj. 27 września 2013 r. upłynął termin 90 dni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, choć skarżący kasacyjnie błędnie powołał się jedynie na przepis art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (tj. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Jednak przepisami postępowania są jedynie przepisy art. 106 § 3 i art. 141 § 4 P.p.s.a. Z kolei przepis art. 135 ust. 3 ustawy o Policji jest przepisem prawa materialnego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez Sąd pierwszej instancji, możliwe było wydanie zaskarżonego wyroku. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a. Wskazany przepis daje możliwość sądowi przeprowadzenia dowodów uzupełniających, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej natomiast sprawie Sąd pierwszej instancji nie miał wątpliwości, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu był wystarczający do wydania zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji nie sposób zarzucić Sądowi naruszenia powyższego przepisu, tym bardziej że skarżący w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego nie zgłaszał wniosku dotyczącego uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podobnie za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia Sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzut ten może być zatem skuteczny jedynie wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest jego kontrola instancyjna. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim bowiem opis postępowania przed organami administracji publicznej oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując przy tym z jakich przyczyn zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. To, że skarżący kasacyjnie z oceną dokonaną przez Sąd nie zgadza się, nie uzasadnia powyższego zarzutu. Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że również i ten zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 135 ust. 3 ustawy o Policji postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Zgodzić się należy z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, że w niniejszej sprawie postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przez P. J. przewinień dyscyplinarnych. Z akt postępowania dyscyplinarnego jednoznacznie wynika, że, przełożony dyscyplinarny – Komendant Powiatowy Policji w P. powziął wiadomość o popełnieniu przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego w dniu 2 lipca 2013 r. W tej bowiem dacie Komenda Powiatowa Policji w P. uzyskała informację z Prokuratury Rejonowej w Szczytnie o toczącym się postępowaniu w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w P. w związku z podjętą przez nich interwencją w nocy 27 kwietnia 2013 r. na ul. S. w P. (por. notatka służbowa rzecznika dyscyplinarnego KPP Pisz asp. A. M. z 2 lipca 2013 r.). Od tej zatem daty rozpoczął bieg 90-dniowy termin przewidziany w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Skoro zatem postępowanie takie zostało wszczęte w dniu 27 września 2013 r., a więc przed upływem ww. terminu, nie można zarzucić organom orzekającym w sprawie, jak również Sądowi I instancji naruszenia przepisu art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Powyższych ustaleń w żaden sposób nie podważa załączona do skargi kasacyjnej notatka urzędowa sporządzona przez asp. A. M. w dniu 16 maja 2013 r., dotycząca wykonania na wniosek Prokuratury Rejonowej w P. stenogramu nagrań z rejestratora rozmów stanowiska oficera dyżurnego z 26/27 kwietnia 2013 r. Należy mieć bowiem na względzie, że podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie mogą być przypuszczenia, że przewinienie dyscyplinarne nastąpiło, lecz uzasadnione podejrzenie popełnienia takiego przewinienia przez policjanta. Powyższe jest o tyle istotne, że wszczęcie w niniejszej sprawie postępowania przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. miało miejsce dopiero w dniu 24 maja 2013 r. (por. postanowienie sygn. akt Ds. 530/13). Przy czym postanowienie to zostało przekazane do Komendy Powiatowej Policji w P. w dniu 27 września 2013 r. przy piśmie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 24 września 2013 r. nr DS.-530/13 (k-33 akt administracyjnych). Przedłożona notatka z 16 maja 2013 r. świadczy natomiast jedynie o prowadzonych przez prokuratora czynnościach związanych ze złożonym przez G. P. w dniu 30 kwietnia 2013 r. zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa. W żaden sposób nie wskazuje na uzasadnione podejrzenie popełnienia przewinienia przez skarżącego kasacyjnie. Bez znaczenia jest przy tym podnoszona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność naruszenia przez prokuratora przepisu art. 21 § 2 Kodeksu postępowania karnego poprzez niezawiadomienie bezpośrednio przełożonego skarżącego o wszczęciu przedmiotowego postępowania. Przedmiotem badania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie były bowiem orzeczenia wydane przez organy administracji publicznej w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary dyscyplinarnej, nie zaś czynności podejmowane przez prokuratora w toku prowadzonego śledztwa. Reasumując wskazać należy, że dzień powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, o czym jest mowa w przepisie art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, to dzień, w którym nastąpiło faktyczne (rzeczywiste) powzięcie wiadomości o tym, że określone zdarzenie, będące przewinieniem dyscyplinarnym, nastąpiło. Powołany przepis powinien być wykładany literalnie. Nie może być on interpretowany zależnie od okoliczności sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 208/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie była to data 2 lipca 2013 r., kiedy to przełożony dyscyplinarnie skarżącego dowiedział się o prowadzonym przez prokuraturę postępowaniu w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w P.. W tej sytuacji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w dniu 27 września 2013 r., nastąpiło w terminie, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 P.p.s.a.