I SA/Sz 458/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi B. W. – H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. 1. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia 29 listopada 2013 r., znak: [..] ustalił pani B. W.-H. (dalej przywoływana jako: "Strona" lub "Skarżąca"), zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...] zł od dochodów w kwocie [...] zł nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W wydanym rozstrzygnięciu Organ I instancji pouczył Skarżącą o przysługującym prawie i terminie do wniesienia odwołania (k. 702 akt adm.). Przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej - panu A. K. na adres: al. [...] w dniu 29 listopada 2013 r. (k. 754 akt I instancji). Termin do realizacji uprawnienia wynikającego z ww. przepisów upłynął z końcem dnia 13 grudnia 2013 r. 2. W dniu 8 stycznia 2014 r. pełnomocnik Skarżącej złożył, za pośrednictwem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S., wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z załączonym do niego odwołaniem oraz pełnomocnictwem. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 29 listopada 2013 r. do sąsiadującej - z właściwym do korespondencji w przedmiotowej sprawie, Biurem Rachunkowym A. K., al. [...] w S. – firmy [...] . z o.o., mającej siedzibę pod tym samym adresem (pod którym - jak wyjaśnił pełnomocnik - "mieści się najmniej kilkanaście firm"). Pan A. K. podkreślił, iż decyzję tę odebrał od pracownicy ww. firmy (niebędącej jego pracownicą) w dniu 2 grudnia 2013 r. oraz zwrócił uwagę na fakt, iż osoba ta zapewniła go, że odebrała ją właśnie w tym dniu. W związku z powyższym złożył odwołanie w terminie liczonym od dnia 2 grudnia 2013 r., tj. 16 grudnia 2013 r., będąc przekonanym, iż wtedy mija 14 dniowy termin do jego złożenia. O fakcie przekroczenia tego terminu dowiedział się dopiero z pisma Organu I instancji z dnia 20 grudnia 2013 r. znak: [...] (odebranego przez pracownika sąsiedniej firmy w dniu 2 stycznia 2014 r.), w którym Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co z kolei spowodowało, że w dniu 8 stycznia 2014 r. wystąpiono z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie po rozpatrzeniu wniosku postanowieniem z dnia 12 lutego 2014 r. znak: [...] odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 29 listopada 2013 r., znak: [...] , ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...] zł od dochodów w kwocie [..] zł nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Szczegółowe stanowisko w przedmiotowym zakresie, zawarto w uzasadnieniu postanowienia, w którym (poza ustosunkowaniem się do argumentacji zawartej we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania), przedstawiono wszystkie okoliczności faktyczne i prawne sprawy. 4. Na powyższe postanowienie pani B. W.-H., działając przez pełnomocnika - adwokata T. F., w dniu 13 marca 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wniesiona przez Stronę skarga obejmuje swym zakresem, zarówno zarzuty przeciw przedmiotowemu rozstrzygnięciu, jak również przeciw postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2014 r. stwierdzającemu uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W treści skargi wskazano na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 162 § 1 oraz art. 148 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej przywoływana jako: "O.p."), przez przyjęcie, że doręczenie decyzji do rąk osoby, która była pracownikiem innego podmiotu, mającego siedzibę pod tym samym - co pełnomocnik Skarżącej - adresem, było prawidłowe. Podkreślono, że decyzję w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, doręczono osobie niebędącej pracownikiem ówczesnego pełnomocnika strony (pana A. K.). Pełnomocnik wskazał, że doręczenie w miejscu pracy jest prawidłowe jedynie w sytuacji, gdy korespondencję odbiera osoba upoważniona przez pracodawcę, co w niniejszej sprawie jednak nie miało miejsca. Pan A. K. nie był bowiem pracodawcą pani A. P. Przedmiotową decyzję doręczono zatem osobie, która przebywała pod adresem tożsamym z adresem prowadzenia działalności gospodarczej przez pana A. K. (Biuro Rachunkowe A. K.), jednakże nie była osobą upoważnioną przez niego do odbioru korespondencji. Pełnomocnik zanegował przy tym walor dowodowy sporządzonej przez pracowników Organu I instancji (na okoliczność dokonania ww. doręczenia) notatki służbowej. Ponadto podkreślił, że przy doręczaniu pism osobom fizycznym w ich miejscu pracy, nie ma znaczenia to, czy dana osoba zobowiązała się oddać korespondencję adresatowi, bowiem uregulowanie w tym zakresie, zawarte w art. 149 O.p., dotyczy tylko sytuacji, gdy doręczenie odbywa się w mieszkaniu adresata. Odnosząc się zaś do powołanego w zaskarżonym postanowieniu faktu, że pan A. K. jest udziałowcem firmy [...] wskazał, iż powyższa okoliczność nie świadczy o prawidłowości doręczenia, gdyż przepisy Ordynacji podatkowej nie dopuszczają możliwości skutecznego doręczenia przesyłki adresatowi za pośrednictwem spółki, której jest wspólnikiem. W konsekwencji powyższego Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 5. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 6. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji lub postanowienia, może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy ich wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej przywoływana jako: "p.p.s.a."). W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 12 lutego 2014 r., nie narusza prawa, a w szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. 7. Na wstępie wywodu godzi się podnieść, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wyłącznie postanowienie wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ w pierwszej instancji. Jest ono postanowieniem formalnym, bo organ odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Ocena legalności tegoż rozstrzygnięcia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania podatkowego. 8. Wskazać w tym miejscu należy, że zawarte w O.p. przepisy o doręczeniach mają charakter gwarancyjny, a więc służą zapewnieniu stronie realizacji jej praw w toku toczącego się postępowania. Gwarancyjny charakter instytucji doręczenia oznacza, że tylko prawidłowe doręczenie, tzn. dokonane zgodne z zasadami określonymi w Rozdziale 5 Działu IV O.p. uzależnia skuteczność czynności podejmowanych przez organ. Skuteczność prawna czynności faktycznej doręczenia oznacza osiągnięcie przez nadawcę zamierzonego rezultatu, którym może być w szczególności, jak w warunkach niniejszej sprawy, wprowadzenie do obrotu prawnego aktu stosowania prawa, a dodatkowo również powstanie zobowiązania podatkowego. Skuteczność czynności doręczenia pisma wiąże się bezpośrednio również z tym, że data prawidłowego (skutecznego) doręczenia wyznacza początek biegu terminów procesowych. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zatem dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1) uchybienie terminowi, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Jednocześnie w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości (por. choćby wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008r., sygn. akt II GSK 555/08, postanowienie NSA z dnia 31 marca 2010r., sygn. akt I FSK 1929/09). Jak wskazuje A. Wróbel (Komentarz do art. 58 k.p.a., w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2013)), z przepisu art. 58 k.p.a. ( tożsamego treściowo z z art. 162 § 1 O.p.,) nie wynika, aby warunkiem przywrócenia terminu był ujemny dla zainteresowanego skutek uchybienia terminowi, jak tego wymaga art. 168 § 2 k.p.c. (odmiennie E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 133, który stwierdza, że: "Dla przyjęcia, że ten warunek się spełnił, nie jest konieczne zapadnięcie nieprzychylnej decyzji. Wystarczy stwierdzenie, że nastąpiła utrata prawa procesowego, która może - z punktu widzenia strony - mieć ujemny wpływ na decyzję"). Oceniając brak winy, organ administracji publicznej powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (M. Jędrzejewska (w:) Komentarz do k.p.c., 1999, s. 322, także A. Wróbel, op. cit.). Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (J. Krajewski (w:) Komentarz do k.p.c., 1999, s. 274). A. Wróbel wskazuje także, iż w doktrynie postępowania administracyjnego przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi "tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 136). W konsekwencji "pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej" (tamże, s. 136). "Jeżeli nawet przeszkoda nie do przezwyciężenia obiektywnie nie istniała, ale strona miała podstawę do sądzenia, że taka przeszkoda istnieje, należy uznać, że niedopełnienie czynności procesowej było niezawinione" (tamże, s. 136-137). 9. W doktrynie i orzecznictwie sądowym przytacza się wiele przykładów (stanów faktycznych) niezawinionego przez zainteresowanego niedopełnienia czynności procesowych w terminie: a) "Obłożna choroba uniemożliwiająca stronie wniesienie odwołania jest podstawą do przywrócenia terminu" (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 138), b) "Jeżeli adwokat uczynił zadość wymaganiom staranności, troskliwości i ostrożności w prowadzeniu procesu (...), jeżeli w niczem nie uchybił swoim obowiązkom, nie dopuścił się żadnego niedbalstwa, a pracownik jego biura naruszył swoje obowiązki, które w danych warunkach adwokat mógł nań włożyć lub dopuścił się jakiegokolwiek innego czynu, co spowodowało niedopełnienie przez adwokata w terminie czynności procesowej, a adwokat przy największej ostrożności nie mógł zapobiec temu naruszeniu obowiązków lub innemu czynowi, to nie ma podstaw do przypisywania winy temu adwokatowi" (orzeczenie SN z dnia 11 lipca 1935 r., III C 1146/34, OSP 1935, poz. 597; cytowane przez B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 297), Warto także w tym miejscu wskazać, iż w orzecznictwie sądowym wymienia się także przypadki uchybienia terminowi, które nie spełniają warunku "braku winy". I tak, np.: a) oczekiwanie na poradę radcy prawnego nie jest przesłanką uprawdopodobniającą brak winy strony w uchybieniu terminowi dokonania czynności procesowej (niepublikowany wyrok NSA z dnia 26 listopada 1997 r., I SA/Lu 1219/96), b) trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej i inwestycyjnej, pomocy żonie w prowadzeniu firmy, jak również kłopotów w kontaktowaniu się z doradcą podatkowym nie można zaliczyć do przyczyn uzasadniających przyjęcie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego, nawet obciążonego tymi problemami, bowiem są to przyczyny subiektywne, którym skarżący przy zachowaniu należytej staranności mógł zaradzić (niepublikowany wyrok NSA z dnia 18 listopada 1997 r., I SA/Po 1868/96), c) nieznajomość prawa nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (niepublikowany wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 1997 r., III SA 101/96), d) istnienie choćby winy nieumyślnej, niedbalstwa po stronie zobowiązanego do dokonania czynności stanowi negatywną przesłankę do przywrócenia terminu na zasadzie art. 58 § 1 k.p.a. (niepublikowany wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r., SA/Sz 630/96), e) niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania decyzji jej adresatowi przez osobę, której doręczono decyzję zastępczo, nie zwalnia adresata z winy, w razie gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2009 r., I OSK 480/08). Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (vide: pogląd przytoczony w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa B. Adamiak i J. Borkowskiego, Wydawnictwa C. H. Becka, Warszawa 2005, Wydanie 7, str. 334). Przy rozpatrywaniu tego rodzaju sytuacji należy stosować obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy oraz oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania, a w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron przyjąć, że są one zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria (zob. wyrok NSA z 20 września 2012 r., I FSK 1531/11). 10. Zdaniem Sądu, Organ odwoławczy właściwie ocenił wskazane przez Skarżącą przyczyny opóźnienia w wywiedzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 29 listopada 2013 r. i słusznie uznał, że pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił należycie braku swej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił nieprawidłowy sposób doręczenia decyzji Organu I instancji, poprzez odebranie jej przez osobę nieupoważnioną – pracownicę sąsiedniej firmy, która przekazała tę przesyłkę adresatowi w terminie późniejszym, co spowodowało uchybienie terminowi do złożenia odwołania. Z powyższym zarzutem skargi nie sposób się zgodzić. Z akt sprawy wynika, że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 29 listopada 2013 r. znak: [...] w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, zawierająca stosowne pouczenie o możliwości wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, została doręczona w dniu 29 listopada 2013 r. W związku z powyższym termin do realizacji uprawnienia wynikającego z przepisów art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. wniesienia odwołania, upłynął z końcem dnia 13 grudnia 2013 r. (piątek). Biorąc pod uwagę, że pełnomocnik Skarżącej odwołanie złożył w dniu 16 grudnia 2013 r., bezspornym jest, iż w niniejszej sprawie nastąpiło uchybienie terminowi, tj. strona nie dokonała czynności, o której wyżej mowa w ustawowym terminie, co oznacza, że uchybienie to niweczy możliwość kontynuowania postępowania podatkowego w sposób, który pozwalałby na rozpatrzenie odwołania. W tym miejscu Sąd podziela argumentację Organu II instancji, iż staranność w dotrzymywaniu terminów jest podstawowym warunkiem realizacji uprawnień procesowych. Przywrócenie terminu oznacza przy tym uznanie, dla potrzeb postępowania wdanej sprawie, że strona może skorzystać z uprawnień, które utraciła wskutek niezawinionego uchybienia terminowi. Przywrócenie terminu, jak wskazywano wyżej, może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego, który wniesie go w formie podania. Strona zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zaczyna biec od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi 7 dni, przy czym termin ten jest terminem nieprzywracalnym, gdyż zgodnie z § 3 art. 162 O.p., jego przywrócenie jest niedopuszczalne. Sąd w tym miejscu pragnie podkreślić, że w toku całego postępowania w sprawie z nieujawnionych źródeł przychodów za 2007 rok, pełnomocnik strony - pan A. K., podawał adres do doręczeń: S.[...] . Pod tym adresem znajduje się Biuro Rachunkowe A. K., jak również siedziba podmiotu: [...] Kancelaria Podatkowa Sp. z o.o. I., K., G., w której to spółce pan A. K. posiada udziały i pełni funkcję wiceprezesa zarządu. Zatem doręczanie na ten adres kierowanej do pana A. K., jako pełnomocnika strony, korespondencji, zarówno jemu osobiście (art. 148 § 1 O.p.), jak też za pośrednictwem osoby upoważnionej do jej odbioru (art. 148 § 2 pkt 2 O.p.) - było, w ocenie Sądu uzasadnione i skuteczne. Doręczenie nastąpiło bowiem w sposób wskazany w ww. regulacji, tj. do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji - pani A. P., będącej pracownicą [...] Sp. z o.o., która pokwitowała odbiór przesyłki (decyzji) własnoręcznym podpisem i pieczęcią firmową spółki. Ustawodawca w sposób wyraźny wskazał, że "pisma mogą być również doręczane w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji". Oznacza to, że przewidziano możliwość doręczania pism kierowanych - jak w niniejszej sprawie - do osoby fizycznej w jej miejscu pracy, za pośrednictwem osoby do tego upoważnionej przez pracodawcę. 11. Pojęcie "miejsca pracy", o którym mowa w art. 148 O.p., oznacza przy tym każde miejsce, w którym adresat pisma wykonuje pracę i to bez względu na podstawę prawną świadczenia. Pod pojęciem miejsca pracy należy tu rozumieć także miejsce prowadzenia przez adresata (pełnomocnika) działalności gospodarczej (tj. Biura Rachunkowego A. K.), czy też sprawowania przez niego funkcji jako wspólnik spółki (tj. [...] Kancelarii Podatkowej Sp. z o.o. I., K., G.). Uznać zatem trzeba, że doręczenie przesyłki, zawierającej powołaną wcześniej decyzję pierwszoinstancyjną, pod wskazany przez pełnomocnika adres: S., al. [...] , jest doręczeniem w "miejscu pracy". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 września 2012 r. (I FSK 1123/12), "miejsce pracy", o którym mowa w art. 148 § 1 O.p., jest to każde miejsce, w którym adresat pisma wykonuje pracę, bez względu na podstawę prawną świadczenia. Tak samo jak miejsce pracy należy rozumieć miejsce prowadzenia przez adresata działalności gospodarczej (por. np. wyrok NSA z 4 stycznia 2012 r., II FSK 1292/10). Zatem doręczenie przesyłki na adres Kancelarii Prawnej, w ramach której pełnomocnik skarżącego wykonuje swą działalność zawodową (co nie jest kwestionowane), uznać należy za doręczenie w "miejscu pracy". Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy podkreślić należy, że Strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. pana A. K. (prowadzącego Biuro Rachunkowe oraz, od 2000 roku, Kancelarię Podatkową [...] Sp. z o.o. I. K. G.), który - mając świadomość konsekwencji z tego wynikających - powinien dołożyć wszelkich starań w dochowaniu, przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, terminów. Zatem, wobec niespełnienia kryterium uprawdopodobnienia "braku winy" w nieterminowym dopełnieniu czynności złożenia odwołania, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, w ocenie Sądu rację miał Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie odmawiając przywrócenia ww. terminu. 12. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 6 lipca 2011 r. (II GSK 735/10), wynikający z przepisu obowiązek doręczenia pisma do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji nakłada wprawdzie na doręczyciela obowiązek upewnienia się, że osoba odbierająca pismo jest do tego upoważniona, co jednak nie oznacza, że warunkiem skutecznego doręczenia jest legitymowanie się przez tą osobę przy odbiorze przesyłki pisemnym upoważnieniem, zwłaszcza w sytuacji, gdy osoba obecna w miejscu, o którym stanowi art. 148 § 2 pkt 2 O.p., podejmuje się odebrać pismo i nie ma innych powodów, które nasuwałyby jakiekolwiek wątpliwości, co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w miejscu pracy. Z tych też powodów nie można zgodzić się z poglądem Skarżącej, iż osoba, która odebrała przesyłki nie była do tego upoważniona. Zauważyć też należy, że w toku postępowania prowadzonego wobec pani B. W.-H., w sprawie z nieujawnionych źródeł przychodów, pani A. P. odbierała również inne przesyłki kierowane do pełnomocnika - pana A. K. i nie zgłaszano w tym przedmiocie żadnych zastrzeżeń. 13. Podsumowując, przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu jak i w skardze okoliczności związane z przekazywaniem korespondencji, w żaden sposób nie usprawiedliwiają pełnomocnika w tym, że z opóźnieniem zapoznał się z treścią decyzji ustalającej Skarżącej zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r. Sporna decyzja została doręczona w sposób prawidłowy, zaś zaniedbanie czy niefrasobliwość odbierającego korespondencję w kancelarii (nie po raz pierwszy w tej sprawie), pracownika, bezpośrednio obciążają profesjonalnego pełnomocnika, jako osobę, od której należy wymagać szczególnej dbałości nie tylko o własne interesy, ale również interesy swoich mocodawców. Zgodzić się zatem należało z Organem, że Strona skarżąca nie wykazała, aby dochowała należytej staranności oraz nie uprawdopodobniła, że przeszkoda w dochowaniu terminu do złożenia odwołania była od tej staranności niezależna. Tym samym brak było podstaw prawnych do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 29 listopada 2013 r. 14. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.