II SA/Ol 836/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia A i Stowarzyszenia B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Burmistrz A na wniosek spółki A z dnia 31 sierpnia 2007r. wszczął postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie i funkcjonowaniu Zakładu Górniczego A, w ramach którego planuje się eksploatację i przeróbkę kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego, realizowanego na działkach położonych w obrębie A, gmina A, oraz działkach położonych w obrębie B, gmina B. W piśmie z dnia 12 września 2008r. spółka A podała, że ubieganie się o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach związane jest jedynie z zamiarem uzyskania pozwolenia na budowę zakładu przeróbczego i zaplecza socjalno-technicznego. Poinformowano jednocześnie, że spółka A uzyskała koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego w granicach ustalonego obszaru górniczego A. Po uzyskaniu uzgodnień organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Górniczego A w ramach którego, planuje się eksploatację i przeróbkę kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego. Jednakże po rozpatrzeniu odwołania fundacji A oraz Stowarzyszenia B Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, iż w decyzji organu pierwszej instancji określono szereg warunków dotyczących zarówno sposobu eksploatacji złoża, jak i likwidacji zakładu górniczego. Uwarunkowania te mogłyby być określone w sytuacji, gdyby wnioskodawca zamierzał ubiegać się o koncesję na wydobycie ze złoża kruszywa naturalnego A, a złożony wniosek dotyczył budowy zakładu przeróbczego i zaplecza socjalno-technicznego, związku z ubieganiem się o pozwolenie na budowę, dlatego też w tym jedynym zakresie organ uprawniony był do prowadzenia postępowania i wydania decyzji środowiskowej. Po rozpatrzeniu zaś skargi spółki A na ww. decyzję organu II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 9 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Ol 1070/09 orzekł o jej oddaleniu. W toku ponownego postępowania administracyjnego w sprawie, na wezwanie organu pierwszej instancji wnioskodawca wyjaśnił, iż przedmiotem jego wniosku jest przedsięwzięcie polegające na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, na terenie którego będzie odbywała się przeróbka i uszlachetnianie kruszywa naturalnego wydobytego ze złoża A. Inwestycja zlokalizowana będzie na działkach o numerach ewidencyjnych "[...]", obręb A, gmina A. Jednocześnie wnioskodawca przedłożył mapę ewidencyjną przedstawiającą granice planowanego przedsięwzięcia oraz "Raport o oddziaływaniu na środowisko budowy Zakładu Przeróbczego zlokalizowanego na terenie Zakładu Górniczego A". Dla tak określonego przedsięwzięcia organ pierwszej instancji uzyskał pozytywne uzgodnienie: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z grudnia 2010r. znak: "[...]") oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (postanowienie z maja 2011r. znak: "[...]"). Następnie decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Burmistrz A ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, w którym przerabiana będzie kopalina wydobywana ze złoża kruszywa naturalnego w granicach ustalonego obszaru górniczego A. Wskazano, że na terenie planowanego przedsięwzięcia będzie odbywała się przeróbka i uszlachetnianie kruszywa naturalnego wydobytego ze złoża A. Inwestycja zlokalizowana będzie na działkach o numerach ewidencyjnych "[...]", obręb A, gmina A. Zakład Przeróbczy będzie zajmował obszar o powierzchni 12 ha. Kopalina do przeróbki oraz woda do celów technologicznych prowadzonych w Zakładzie Górniczym A będzie pochodziła z Obszaru Górniczego. Inwestor posiada już koncesję na wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża A położonego na gruntach wsi A i B, gmina A oraz wsi C, gmina B. Na terenie Zakładu Przeróbczego prowadzone będzie uszlachetnianie wydobytego złoża na produkt końcowy, kruszywo oraz grysy o różnej granulacji. W decyzji opisano proces technologiczny jaki będzie się odbywał w zakładzie oraz jego organizację na terenie, który obejmuje inwestycja. Organ podkreślił przy tym opierając się głównie na raporcie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, że inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla otaczającego ją środowiska. Nie dojdzie również przy realizacji tego przedsięwzięcia i jego eksploatacji do przekroczenia dopuszczalnych norm oddziaływania na środowisko i sąsiednie nieruchomości. Tym samym działalność przedsiębiorstwa nie będzie stanowić zagrożenia dla zanieczyszczenia czy niedopuszczalnej degradacji gleby, wód czy powietrza. Nie dojdzie również do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, a wszystkie wytworzone odpady będą magazynowane w wyznaczonych i oznakowanych miejscach, a następnie odbierane w celu odzysku bądź unieszkodliwiania przez wyspecjalizowane firmy. Podkreślono również, że w miejscu lokalizacji przedsięwzięcia nie ma obszarów przyrodniczo cennych objętych formą ochrony przyrody. Od decyzji powyższej odwołanie złożyło Stowarzyszenie B oraz Stowarzyszenie A. Stowarzyszenie B w odwołaniu zarzuciło naruszenie art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie zaskarżonej decyzji bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co uniemożliwia stronom zrozumienie motywów jakimi kierował się organ pierwszej instancji. W ocenie autora odwołania w treści uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji wielokrotnie sobie zaprzecza powołując się na różne, przeciwstawne argumenty, a także argumentuje bez podania źródła i dowodów uzasadniających swoją decyzję. Podniesiono również, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w należyty sposób oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a ustalenia zawarte w decyzji środowiskowej nie dają gwarancji, że gospodarowanie odpadami będzie prawidłowe. Stowarzyszenie A podniosło natomiast, że wyjaśnienia wnioskodawcy dotyczące dokumentacji przedstawionej we wniosku, stanowiły jej merytoryczne uzupełnienie, a zatem zmieniały wniosek w części podlegającej udostępnieniu społeczeństwu w trybie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wydanie decyzji bez poddania tych materiałów ocenie w trybie konsultacji społecznych i rozważenia ich wyników na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowi naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy i winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dalej podniesiono, iż zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego A zatwierdzona Uchwałą Nr XL VI/313/2002 Rady Miejskiej w Biskupcu z dnia 4 października 2002r. jest niezgodna z art. 53 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze. Wskazano też, że Minister Środowiska w Warszawie rozpatruje wniosek o stwierdzenie nieważności koncesji. W związku z tym podejmowanie jakichkolwiek decyzji w oparciu o koncesję, którą posiada inwestor jest działaniem niezrozumiałym. Wydanie decyzji o uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, w którym przerabiana będzie kopalina wydobywana ze złoża kruszywa naturalnego w granicach ustalonego obszaru górniczego A i przyłączenie ich do procedury wszczętej w 2007r. w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie i funkcjonowaniu Zakładu Górniczego A" jest zdaniem autora odwołania niezgodne z prawem. Czym innym jest bowiem zakład górniczy, a czym innym jest zakład przeróbczy, który jest częścią zakładu górniczego. W związku z tym przy ustaleniach dotyczących zakładu przeróbczego nie można korzystać z ustaleń dotyczących zakładu górniczego. Ponadto podniesiono, że w raporcie brak informacji o tym, iż do planowanej inwestycji będzie dowożone kruszywo. W sprawie brak jednoznacznego określenia czy inwestycja, o której mowa jest inwestycją nową czy tylko kontynuacją poprzedniej procedury. Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że po wyjaśnieniu treści żądania strony, to jest ustaleniu, iż planowane przedsięwzięcie polega na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, na terenie którego będzie odbywała się przeróbka i uszlachetnianie kruszywa naturalnego wydobytego ze złoża A na działkach o numerach ewidencyjnych "[...]", obręb A, organ pierwszej instancji umożliwił społeczeństwu udział w postępowaniu informując w drodze obwieszczenia z 11 października 2010r. o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania. Organ uzyskał też uzgodnienia dla tak określonego przedsięwzięcia. Według Kolegium organ pierwszej instancji określił, przeanalizował oraz dokonał, zgodnie z art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska, oceny bezpośredniego oraz pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki a także wzajemne oddziaływanie między wskazanymi powyżej czynnikami oraz możliwości i sposoby zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymagania w zakresie monitoringu. Wziął pod uwagę i uwzględnił ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienia właściwych organów. Rodzaj zaś i charakter analizowanego przedsięwzięcia, usytuowanie oraz skala jego możliwego oddziaływania wskazują, iż nie będzie ono znacząco oddziaływać na obszary chronione wymienione w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Ocena dostarczonych do Kolegium dokumentów, w tym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko prowadzi w jego ocenie do wniosku, że na żadnym z etapów realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Z materiałów sprawy wynika, iż nie nastąpi też przekroczenie dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń powietrza poza terenem do którego inwestor ma tytuł prawny. Przewidziane uwarunkowania w dostateczny sposób chronią wody podziemne przed potencjalnym zanieczyszczeniem. Sposób gospodarowania odpadami zapewnia zaś realizację wymogów z tym związanych określonych w ustawie o odpadach. Wskazano, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji zawarł informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Ponadto w ocenie Kolegium nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące zmiany treści żądania strony. Podkreślono także, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczynane jest na wniosek. Właściwy w sprawie organ związany jest zatem granicami określonymi przez stronę, a ta może modyfikować treść żądania aż do zakończenia postępowania w sprawie. Organ wyjaśnił również, że zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego A zatwierdzona Uchwałą Nr XL VI/313/2002 Rady Miejskiej w Biskupcu z dnia 4 października 2002r. jest aktem prawa miejscowego i ma charakter powszechnie obowiązujący. Do chwili jej zmiany bądź wyeliminowania z obrotu prawnego ma charakter wiążący. Nie stanowił też przeszkody w wydaniu niniejszej decyzji fakt toczącego się postępowania dotyczącego decyzji koncesyjnej. Skargę na ww. decyzję Kolegium wywiodło Stowarzyszenie B, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 76 § kpa w związku z art. 12 § 1 kpa, w związku z art. 77 kpa i art. 78 § 1 kpa i w związku z art. 7 kpa przez postępowanie w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika postępowania w stosunku do władzy publicznej, - art. 68 pkt 4 Konstytucji RP w związku z art. 74, który wskazuje na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego oraz wspierania różnego rodzaju podmiotów i osób fizycznych działających na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska, czemu uchybiono w niniejszym postępowaniu, - art. 31 Konstytucji RP przez dopuszczenie przez SKO do stanu, w którym naruszone zostaną wolności człowieka. Ponadto skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie Kolegium wywiodło Stowarzyszenie A wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci pogwałcenia art. 7 i 77 kpa polegające na dokonaniu niewłaściwej analizy materiału dowodowego i nie ustaleniu okoliczności faktycznych istotnych dla wydania rozstrzygnięcia; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 82 ust. 1 pkt 1 b i c ustawy poprzez niewłaściwe, zbyt ogólne, określenie warunków eksploatacji przedsięwzięcia oraz wymagań koniecznych do uwzględnienia w innych decyzjach oraz art. 62 ust 1 pkt 2 ustawy poprzez niewłaściwe, zbyt ogólne określenie sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ II instancji nie dostrzegł, że Burmistrz Miasta i Gminy A nie dokonał właściwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach oraz nie ustalił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie uzupełnił też postępowania dowodowego we własnym zakresie, ani nie dokonał prawidłowej jego oceny, czym dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 kpa. Wskazując, że oddziaływanie przedsięwzięcia nie będzie wychodziło poza obręb działek, do których inwestor posiada tytuł prawny organ nie wziął pod uwagę wielu okoliczności, które temu faktowi zaprzeczają. W szczególności nie uwzględnił faktu, że we wniosku i załącznikach nie określono maksymalnego wydobycia kopaliny, znaleźć można jedynie informację, iż roczne wydobycie przekroczy 20 000 m³, zastrzegając możliwość zwiększenia robót w razie wzrostu zapotrzebowania. Takie określenie wielkości wydobycia uniemożliwia w ocenie skarżącego jakiekolwiek przewidywania w zakresie faktycznej emisji spalin, pyłów i hałasu, która w razie zwiększenia wydobycia może ulec diametralnej zmianie (chociażby z uwagi na pracę większej ilości sprzętu ciężkiego i transportowego, których zanieczyszczenia mogą się nakładać, wywołując niedopuszczalne stężenie). Nie sposób więc uznać, że przy zwiększonym wydobyciu zasięg emisji się nie zmieni i tym samym, że nie przekroczy dopuszczalnych norm wpływając negatywnie na stan środowiska, a także zdrowie i życie ludzi. Ponadto przy szacowaniu wielkości emisji określonych rodzajów organ realnie nie uwzględnił faktu położenia w bezpośrednim sąsiedztwie terenu, na którym mają być realizowane planowane przedsięwzięcia - kopalnie: "[...]", z czym związane jest zagadnienie kumulacji zanieczyszczeń. Analiza wpływu tej okoliczności na stan środowiska nie została przeprowadzona w raporcie oddziaływania na środowisko. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji trudno również ustalić w ocenie skarżącego w jaki sposób organ I instancji dokonał analizy ilości emisji zanieczyszczeń i hałasu. Bezpodstawne było także, według strony skarżącej, przyjęcie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, że w przypadku analizowanego przedsięwzięcia nie ma konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz monitorowania tego oddziaływania skoro nie dokonano w sposób wystarczający analizy wielkości emisji. Zdaniem strony skarżącej organy same tej tezie zaprzeczają wskazując na konieczność dokonania pomiarów hałasu w początkowym etapie realizacji przedsięwzięcia, co stanowi rodzaj monitoringu oraz konieczność wykonywania szeregu czynności ograniczających oddziaływanie na środowisko. Tym samym w ocenie Stowarzyszenia organ II instancji rozpatrując sprawę nie dokonał należytej oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi oraz dobra materialne, co skutkowało naruszeniem art. 62 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy. Nadto według skarżącego dokumentacja dotycząca przedmiotowej sprawy uzupełniona została w takim zakresie, że zasadnym stało się uzyskanie ponownego uzgodnienia organów ochrony środowiska oraz państwowej inspekcji sanitarnej i stosownie do art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia Prawo ochrony środowiska. Wyjaśnienia, dotyczące dokumentacji przedstawionej we wniosku, stanowiły w ocenie skarżącej jej merytoryczne uzupełnienie, a zatem zmieniały wniosek w części podlegającej udostępnieniu społeczeństwu w trybie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Wydanie zaś decyzji przez organ I instancji bez poddania tych materiałów ocenie w trybie konsultacji społecznych i rozważenia ich wyników na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowi naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy i winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze podniesiono także, że na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ustalono, że teren planowanej inwestycji jest objęty aktualnymi ustaleniami zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego A zatwierdzonego Uchwałą Nr XL VI/313/2002 Rady Miejskiej w Biskupcu z dnia 4 października 2002r. (Dz. Urz. Woj. Warmińsko Mazurskiego z dnia 29 listopada 2002r. poz. 2097). Wskazano przy tym, że w decyzji z dnia 22 kwietnia 1998r. (ROŚ/O.11.7512/19/97) Wojewoda wyznaczył granice obszaru i terenu górniczego A, które to zostały wpisane do rejestru terenów górniczych dnia 3 czerwca 1998r. Tymczasem według skarżącego do dnia dzisiejszego, czyli od ponad 14 lat od wyznaczenia, nie ma zapisu w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy A, o istnieniu obszaru i terenu górniczego A. Ponadto skarżący podniósł, że wniosek o stwierdzenie nieważności koncesji jest w trakcie rozpatrywania przez Ministra Środowiska w Warszawie, który wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 22 kwietnia 1998r. Dalej strona skarżąca stwierdziła, że czym innym jest zakład górniczy, a czym innym jest zakład przeróbczy, będący częścią zakładu górniczego. W jej ocenie więc jeżeli inwestor przedstawia Raport o oddziaływaniu na środowisko tylko dla części zakładu górniczego to mamy do czynienia z nową inwestycją, o której w poprzednich procedurach nie było mowy. Próba rozszerzenia i kontynuowania poprzedniej procedury, w sytuacji, gdy inwestor nie dotrzymał wskazanego terminu 60 dni na uzupełnienie dokumentacji, o które to w piśmie z dnia 14 czerwca 2010r. zwraca się do inwestora Burmistrz miasta A, jest praktyką niedopuszczalną. W ocenie strony skarżącej jeżeli inwestor występuje o zezwolenie na budowę zakładu przeróbczego, a nie ma ustaleń dla terenu górniczego, obszaru górniczego oraz zakładu górniczego to inwestycja, o której mowa jest zupełnie nową inwestycją i powinna być rozpatrywana jako osobna inwestycja, do której kruszywo będzie dowożone, o czym również powinna być informacja w Raporcie, czego nie dopełniono. Na koniec autor skargi zarzucił, że lokalizowanie inwestycji tego typu w bezpośrednim sąsiedztwie chronionych terenów bagiennych, rzeki A oraz obu Kanałów A, które wpływają na poziom wód gruntowych, a o istnieniu których zarówno Inwestor jak i organ I instancji milczy, związane jest z wprowadzaniem niczym nieuzasadnionego zagrożenia dla w/w obiektów. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza A nr "[...]" z dnia "[...]", którą ustalono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, w którym przerabiana będzie kopalina wydobywana ze złoża kruszywa naturalnego w granicach ustalonego obszaru górniczego A. Planowane przedsięwzięcie polega na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, na terenie którego będzie odbywała się przeróbka i uszlachetnianie kruszywa naturalnego wydobytego ze złoża A. Przede wszystkim należy podkreślić, że co do zasady w niniejszym postępowaniu może być badane zagadnienie zasadności i prawidłowości ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, z wyłączeniem zakładu górniczego. W wyroku bowiem z dnia 9 lutego 2010r., II SA/Ol 1070/09, zapadłym na gruncie niniejszej sprawy, Sąd jednoznacznie rozstrzygnął, że organ pierwszej instancji uprawniony był wyłącznie, skoro spółka jasno doprecyzowała czego dotyczy jej wniosek, do prowadzenia postępowania i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie zakładu przeróbczego i jego zaplecza socjalno-technicznego, jako części zakładu górniczego, a nie jego całości. Warunki dotyczące funkcjonowania i likwidacji zakładu górniczego mogłyby być określone wyłącznie w sytuacji, gdyby wnioskodawca zamierzał ubiegać się o koncesję na wydobycie kopaliny ze złoża (zgodnie z art. 22 ustawy Prawo geologiczne i górnicze). Skoro zaś inwestor posiada koncesję na wydobywanie kruszywa ze złoża A, to decyzja organu pierwszej instancji nie mogła określać kwestii uregulowanych decyzją organu koncesyjnego. Stąd też decyzja Burmistrza nie mogła dotyczyć budowy i funkcjonowania zakładu górniczego, bowiem ta materia związana jest ściśle z postępowaniem koncesyjnym, a te zostało w sprawie zakończone wydaniem przez Wojewodę w dniu 22 kwietnia 1998r. decyzji udzielającej skarżącej koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża A. Odnosząc się natomiast w tym miejscu do zarzutu zawartego w skardze Stowarzyszenia A co do prowadzonego postępowania o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji koncesyjnej, trzeba wskazać, że prowadzenie takiego postępowania nie ma żadnego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Decyzja ta pozostawała bowiem w obrocie prawnym w dniu orzekania przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie, wywołując określone skutki prawne. Próba zaś jej wzruszenia nie ma żadnego wpływu dla oceny przedmiotowej sprawy. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia kwestionowanego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności należy wskazać, że w dacie orzekania przez organy administracji obu instancji obowiązywały już nowe, odmienne od poprzednich, przepisy, a mianowicie ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Jak wynika z art. 153 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (7 listopada 2008r.), a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Wobec wszczęcia postępowania w sprawie wydania na wniosek spółki A decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbczego i zaplecza socjalno-technicznego przed datą 7 listopada 2008r. nie budzi wątpliwości Sądu, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną przez w/w ustawę z dnia 3 października 2008r. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Ponadto, stosownie do art. 52 ust. 1 powyższej ustawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. opis planowanego przedsięwzięcia (przedsięwzięciem jest zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również wydobywanie kopalin). Poza sporem pozostaje, że planowane zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane na terenie obszaru wydobycia kopalin, na powierzchni obszaru górniczego nie mniejszej niż 25 ha. Wymagało ono zatem obligatoryjnie po myśli § 2 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Podkreślić trzeba, że stosownie do art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na – środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między ww. czynnikami, dostępność do złóż kopalin; możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko; wymagany zakres monitoringu. Zgodnie zaś z art. 48 ust. 2 ww. ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z właściwymi wskazanymi w tym przepisie organami. Dla planowanego przedsięwzięcia organ pierwszej instancji uzyskał pozytywne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z grudnia 2010r. znak: "[...]" – akta adm., segregator nr 3, k. – 1193) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (postanowienie z maja 2011r., znak: "[...]" – akta adm., segregator nr 3, k. – 1253). O podjętych uzgodnieniach społeczeństwo było informowane w drodze stosownych obwieszczeń. Organ pierwszej instancji określił, przeanalizował oraz dokonał, zgodnie z art. 47 ustawy, oceny bezpośredniego oraz pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, a także wzajemne oddziaływanie między wskazanymi powyżej czynnikami oraz możliwości i sposoby zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymagania w zakresie monitoringu. Wziął pod uwagę i uwzględnił ustalenia zawarte w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienia właściwych organów, co znajduje odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, gdzie sprecyzowano rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz ustalono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji. Organ w sposób bardzo precyzyjny opisał proces technologiczny jaki ma się odbywać w planowanej inwestycji oraz opierając się na "Raporcie o oddziaływaniu na środowisko budowy Zakładu Przeróbczego zlokalizowanego na terenie Zakładu Górniczego A (akta adm., segregator nr 3, k. – 1000) ustalił jego przewidywane oddziaływanie na środowisko oraz określił warunki jego realizacji. Ustalono, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, na terenie którego będzie odbywała się przeróbka i uszlachetnianie kruszywa naturalnego wydobytego ze złoża A. Inwestycja zlokalizowana będzie na działkach o numerach ewidencyjnych "[...]", obręb A, gmina A. Zakład Przeróbczy będzie zajmował obszar o powierzchni 12 ha. Kopalina do przeróbki oraz woda do celów technologicznych prowadzonych w Zakładzie Górniczym A będzie pochodziła z Obszaru Górniczego. Inwestor posiada już koncesję na wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża A. Na terenie Zakładu Przeróbczego prowadzone będzie uszlachetnianie wydobytego złoża na produkt końcowy, kruszywo oraz grysy o różnej granulacji. Zakład będzie wyposażony w: przenośnik taśmowy stały z kopalni, najazdowy kosz zasypowy, kruszarki (szczękowa, udarowa, stożkowa), przesiewacz sortujący "na mokro", przesiewacz wstępny "na sucho", odwadniacz, pompę wody popłucznej, pompę na ujęciu wody technologicznej, płuczkę oraz przenośniki taśmowe. Oprócz maszyn niezbędnych do przeróbki surowca znajdować się także będą: zbiornik na wodę popłuczną zlokalizowany w warstwie zawodnionej na terenie obszaru górniczego, osadnik, kontenery administracyjno-socjalne, warsztatowe i magazynowe, waga, kontener wagowy, nadziemna stacja paliwo pojemności do 30 m3, zbiornik bezodpływowy, studnia, parking oraz drogi wewnętrzne. W decyzji środowiskowej wyraźnie zastrzeżono, że w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oddziaływanie na środowisko nie może wykraczać poza granice działek, na których będzie realizowane. Z zebranej w sprawie dokumentacji, a przede wszystkim z ustaleń ww. raportu wynika, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń powietrza poza teren inwestora. Na etapie realizacji przedsięwzięcia powstawać będą ścieki bytowe, wytwarzane przez pracowników biorących udział w budowie Zakładu Przeróbczego. Pracownicy firmy budowlanej korzystać będą z przenośnych toalet ustawionych na terenie przewidzianym pod planowaną inwestycję, zaś woda będzie dowożona na teren budowy w pojemnikach lub będzie pochodzić z wodociągu gminnego. Podczas eksploatacji inwestycji dostawy wody potrzebne będą wyłącznie na zaspokojenie potrzeb socjalno-bytowych pracowników. Pracownicy będą korzystać z zaplecza socjalnego, znajdującego się na terenie Zakładu Przeróbczego. Ścieki bytowe odprowadzane będą do zbiornika bezodpływowego, a następnie wywożone wozem asenizacyjnym na oczyszczalnię ścieków. Na terenie Zakładu Przeróbczego nie będą powstawały ścieki przemysłowe. Analizowane przedsięwzięcie nie będzie zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych, a także na obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych (raport, str. 80, akta adm., k. – 921). Na terenie omawianej inwestycji nie będą powstawały wody deszczowe i dlatego nie przewiduje się ujmowania wód deszczowych systemem kanalizacji. Przeróbkę kruszywa nakazano prowadzić przy użyciu wody kopalnianej w obiegu zamkniętym. W procesie produkcyjnym woda pobierana będzie ze zbiornika eksploatacyjnego pompą przenośną, a następnie będzie do niego wracać tworząc obieg zamknięty. Tankowanie sprzętu zaś ma być prowadzone tylko w wyznaczonym, zadaszonym miejscu oraz zabezpieczonym przed wsiąkaniem wód opadowych i spływowych w głąb przepuszczalnego podłoża. Naziemną stację paliw nakazano wyposażyć w urządzenia monitorujące przeciek paliwa. Oddziaływanie planowanej inwestycji w fazie jej wykonania na akustykę będzie miało charakter przemijający i krótkotrwały, zależny od organizacji i czasu wykonywania robót. Funkcjonowanie przedmiotowego przedsięwzięcia będzie powodowało emisję hałasu do środowiska. Wynikała ona będzie przede wszystkim z pracy emitorów - urządzeń mechanicznych związanych z funkcjonowaniem jak również z ruchu środków transportu. Jednakże wyliczone poziomy hałasu na terenach chronionych są niższe od wartości dopuszczalnych (str. 62 raportu, akta adm., segregator nr 3, k. – 939). Dodatkowo w decyzji zaznaczono, że w celu minimalizacji oddziaływań związanych z pracą maszyn, urządzeń i pojazdów należy przestrzegać zasad prawidłowej ich eksploatacji i konserwacji, należy poddawać także okresowym przeglądom technicznym dla utrzymania ich sprawności. Stwierdzono, że na etapie realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Przeróbczego mogą powstać odpady związane z pracami budowlanymi. Zastrzeżono przy tym, że odpady wytworzone na etapie realizacji inwestycji powinny zostać zagospodarowane zgodnie z ustawą o odpadach. Działalność Zakładu Przeróbczego związana będzie z powstawaniem odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. Jednakże w decyzji zastrzeżono, że wszystkie odpady należy selektywnie magazynować w wydzielonych i oznakowanych miejscach, zaś odpady niebezpieczne magazynować w szczelnych pojemnikach, wykonanych z materiałów odpornych na działanie substancji zawartych w tych odpadach, w miejscach utwardzonych, zabezpieczonych przed zanieczyszczeniem gruntu i opadami atmosferycznymi oraz wyposażonych w urządzenia lub środki do zbierania wycieków z tych odpadów. Powstające odpady odbierane będą z miejsca ich magazynowania przez firmy uprawnione do ich odbioru lub transportowane będą do odbiorców posiadających decyzje wymagane w ustawie o odpadach transportem własnym Zakładu. W projekcie budowlanym nakazano zaprojektować: miejsca selektywnego gromadzenia odpadów w sposób zabezpieczający środowisko przed ich negatywnym wpływem, zaś lokalizację zewnętrznego składowiska piasków odsiewkowych w sposób ograniczający emisję hałasu i pyłu w kierunku zabudowy mieszkaniowej Raport o oddziaływaniu na środowisko wskazuje, że przedsięwzięcie nie jest związane ze stwarzaniem zagrożenia poważną awarią przemysłową. W decyzji zastrzeżono także, że po zakończeniu działalności Zakładu Górniczego teren przedsięwzięcia należy zrekultywować. W przypadku stwierdzenia kolizji ze stanowiskami archeologicznymi lub znaleziskami w trakcie prowadzonych robót ziemnych, dalsze prace byłyby wykonywane w porozumieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Dalej podkreślić należy, że projektowana inwestycja nie będzie transgraniczne oddziaływać na środowisko. Z uwagi na to, iż analiza wykonana w Raporcie nie wykazała ponadnormatywnych uciążliwości planowanej inwestycji dla środowiska, stwierdzono brak konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. W Raporcie nie stwierdzono również ponadwymiarowej uciążliwości spowodowanej skumulowaną emisją zanieczyszczeń do powietrza, pochodzącą zarówno z Zakładu Przeróbczego A, jak i Zakładu Górniczego A. Wyjaśniono, że z uwagi na okoliczność, że Zakład Przeróbczy zlokalizowany będzie w bliskim otoczeniu Zakładu Górniczego z którego wydobywane będzie kruszywo naturalne, w Raporcie stwierdzono konieczność zbadania skumulowanych emisji z obu opisanych Zakładów. Ponadto w ocenie Sądu, skoro z Raportu wynika, ze emisje skumulowane z Zakładu Przeróbczego oraz z Zakładu Górniczego A nie spowodują ponadnormatywnej uciążliwości dla środowiska (z materiałów wynika, że nie nastąpi przekroczenie dopuszczalnych norm powietrza poza teren do którego inwestor ma tytuł prawny), to brak było konieczności badania dodatkowo emisji skumulowanych z innymi obszarami górniczymi wymienionymi w skardze. Nadto na miejscu lokalizacji przedsięwzięcia nie ma obszarów przyrodniczo cennych, objętych formą ochrony przyrody. Najbliższy Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków Puszcza Napiwodzko-Ramucka (kod PLB 280007) zlokalizowany jest w odległości ok. 10 km od planowanej inwestycji. Teren złoża znajduje się w sąsiedztwie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego (odległość ok. 0,5 km), który ustanowiony został rozporządzeniem Nr 153 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008r. (Dz. Urz. Woj. Warm.- Maz. z 2008r., Nr 198, poz. 3104). Tym samym, mając na względzie powyższe wywody, stwierdzić trzeba, że zupełnie nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że organy nie zbadały w dostatecznym stopniu wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi. Bezzasadny jest również zarzut skarżącego Stowarzyszenia, według którego brak określenia maksymalnego poziomu wydobycia kopalin uniemożliwia rzetelną ocenę poziomu emisji i zanieczyszczeń do środowiska przedmiotowego przedsięwzięcia oraz jego zakwalifikowanie jako przedsięwzięcia nie oddziałującego transgranicznie na środowisko. W rzeczonym Raporcie o oddziaływaniu na środowisko wyraźnie bowiem sprecyzowano, że zakład przeróbczy przyjmować będzie 1000 tys. ton surowca z czego odsiewane będzie ok. 60% zawartości (raport str. 9, segregator nr 3, akta adm., k. – 992). Wskazana ilość surowca, który będzie przerabiany przez zakład była zatem rzetelną podstawą analizy oddziaływań tej inwestycji na otaczającą ją przyrodę. W rozdziale 4 Raportu dokonano również analizy wariantów przedmiotowego przedsięwzięcia. Przedstawiono wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wariant przewidziany do realizacji oraz alternatywne warianty lokalizacyjne i technologiczne. Wskazany do realizacji wariant będzie najkorzystniejszy dla środowiska, w związku z powyższym brak było podstaw do wydania decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia na podstawie art. 55 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Stowarzyszenia A dotyczących braku konsultacji społecznych, a co za tym idzie wymaganego udziału społeczeństwa przy procedowaniu niniejszej sprawy na etapie postępowania administracyjnego, trzeba stwierdzić, że nie ma on pokrycia w zebranej dokumentacji. W aktach sprawy znajduje się bowiem dokumentacja potwierdzająca niezbędny udział społeczeństwa w rzeczonej inwestycji na poszczególnych jej etapach. Burmistrz działając na podstawie art. 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska wydał obwieszczenie z dnia 11 października 2010r. (akta adm., segregator nr 3, k. – 1035), w którym poinformował o prowadzonym postępowaniu w przedmiotowej sprawie. W obwieszczeniu wskazano m.in. stronę internetową, na której umieszczono dane dotyczące raportu oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego na środowisko, a także poinformowano o możliwości składania uwag i wniosków co do planowanego przedsięwzięcia. Treść obwieszczenia została również opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej (akta adm., segregator nr 3, k. – 1033). Ponadto Burmistrz zwrócił się do sołtysa sołectwa A z prośbą o umieszczenie na tablicy ogłoszeń we wsi A ww. obwieszczenia. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że na dalszych etapach postępowania organ wydawał obwieszczenia informujące na przykład o podjętych (również będących podstawą wydania skarżonej decyzji) uzgodnieniach w sprawie, a także o podjętej finalnie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. O podjętych konsultacjach w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia świadczy też lista uwag zamieszczona w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko (raport str. 75, akta adm., k. – 926), jak również protokół z dnia 13 maja 2009r. ze spotkania przedstawicieli urzędu i inwestora z mieszkańcami A dotyczącego przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wraz z listą obecności, segregator nr 2, akta adm., k. – 606 - 607). Można odnaleźć również pismo z dnia 25 stycznia 2008r. mieszkańców wsi A, B, C i D - wraz załączoną listą z podpisami - wnoszących sprzeciw przeciwko uruchomieniu Żwirowni A (akta adm., segregator nr 1, k. – 410 – 414). Podobne pisma wraz z listami zawierającymi podpisy osób oraz dane z dokumentów tożsamości znajdują się na kartach 566-571 akta adm, segregator nr 1. Ponadto w aktach sprawy znajduje się dokumentacja, z której wynika, że są osoby, które starały się uzyskać status strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym niniejszej sprawy. To również świadczy o powszechnej świadomości i wystarczającej informacji organu na temat rzeczonej inwestycji. Ponadto w ocenie Sądu wniosek Stowarzyszenia A, które na rozprawie przed Sądem w dniu 30 października 2012r. (akta sądowe, k. – 186) zwróciło się o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, stwierdzając, że jest ona niezgodna z art. 53 ust. 1 Prawa górniczego i geologicznego, jest bezzasadny. Strona skarżąca podniosła, że ww. przepis prawa wymaga by istniał dla terenu przedmiotowej inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem plan, na który powołuje się organ w zaskarżonej decyzji wygasł z mocy prawa, gdyż w 2002r., nastąpiła tylko zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1991r. Takie stanowisko strony skarżącej nie jest zasadne. Przede wszystkim trzeba wskazać, że przepis prawa w postaci art. 53 ust. 1 Prawa górniczego i geologicznego, na który powołał się pełnomocnik skarżącego nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. W niniejszym postępowaniu bowiem organy procedowały w oparciu o ustawę z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. W myśl zaś art. 56 ust. 1 tej ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie można więc przyjąć, że w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ewentualny brak planu miejscowego powoduje nieważność takiej decyzji. Dodatkowo wskazać należy, że w decyzji takiej organ ma przede wszystkim obowiązek zbadać wpływ inwestycji na środowisko niezależnie od tego, czy plan został uchwalony, czy też nie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego A zatwierdzona została uchwałą Nr XL VI/313/2002 Rady Miejskiej w Biskupcu z dnia 4 października 2002r. Tym samym znowelizowany plan z 2002r. jest aktem prawnym aktualnie obowiązującym dla przedmiotowego obszaru. Zgodnie bowiem z art. 87 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995r. zachowują moc. Z treści uchwały z 4 października 2002 r. wynika, że wprowadziła ona dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego A całkowicie nowe ustalenia niezależne od planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Biskupiec z 1991 r. Ponadto w § 8 uchwały z 4 października 2002 r stwierdzono, że w granicach zmiany planu tracą moc ustalenia i rysynek planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Biskupiec uchwalonego uchwałą z 24 września 1991 r. Dla spornego terenu plan ogólny z 1991 r. wygasł więc jeszcze przed wejściem w życie art. 87 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W istocie więc przyjąć należy, że plan przyjęty uchwałą z 4 października 2002 r. jest nowym planem dla obszaru górniczego A, a nie zmianą planu z 1991 r., który utracił moc na podstawie § 8 uchwały z 4 października 2002 r. w części dotyczącej obszaru górniczego A. Poza potwierdzeniem obowiązywania planu Sąd nie był natomiast władny badać na gruncie przedmiotowego postępowania zarzutów natury merytorycznej odnoszących się do treści tego planu, gdyż pozostaje to poza przedmiotem niniejszego postępowania. Z powyższych względów skarga Stowarzyszenia A nie była zasadna. Mając na uwadze poczynione wywody trzeba również stwierdzić, że zarzuty skarżącego Stowarzyszenia B dotyczące naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji i Kodeksu postępowania administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie, tym bardziej, że mają one charakter bardzo ogólnikowy, praktycznie nieuzasadniony i nie są poparte żadnymi dowodami, pozostając w sprzeczności z dokonanymi ustaleniami w sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę skargi na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić.