II SAB/Ol 34/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Dyrektora Urzędu w rozpoznaniu wniosku postanawia 1. odrzucić skargę w zakresie żądania dotyczącego pkt od I do III wniosku skarżącego z dnia "[...]".; 2. przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego P. Z. kwotę 240zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Z przekazanych akt administracyjnych tej sprawy wynika, że A.S. w dniu 26 listopada 2013 r. złożył formularz rekrutacyjny w ramach realizowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego programu pn. "Pracownik Ochrony Fizycznej – [...]. Pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. nazwanym "odwołaniem" skierowanym do Dyrektora Departamentu Zarządzania Europejskimi Funduszami Społecznymi Urzędu Marszałkowskiego Województwa wskazał zainteresowany na nieprawidłowości związane z rekrutacją osób chętnych do udziału w projekcie, których dopuścił się podmiot realizujący program "Pracownik Ochrony Fizycznej [...]" oraz wskazał na dyskryminację jego osoby w zakwalifikowaniu do projektu. Szczegółowo przedstawił przebieg postepowania związanego ze złożeniem formularza rekrutacyjnego oraz przedstawił naganne zachowanie osób w biurze projektu w O., jak również dyrektora podmiotu realizującego projekt. Pismo powyższe zostało przekazane według właściwości do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O., który wszczął procedurę wyjaśniającą w związku ze złożoną skargą dotyczącą przebiegu rekrutacji ww. projektu i wystąpił do Beneficjenta programu tj. Spółki A o stosowne wyjaśnienia w tej sprawie. Pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy poinformował skarżącego, iż w celu rzetelnego odniesienia się do postawionych zarzutów wystąpiono do podmiotu realizującego projekt o złożenie stosownych wyjaśnień, przedłożenie Regulaminu projektu oraz kopii formularza kwalifikacyjnego strony. Wyjaśniono, że samo złożenie formularza nie gwarantowało udziału w projekcie, jak również o zakwalifikowaniu nie decydowała kolejność zgłoszeń, o czym zainteresowani byli informowani przez osobę przyjmującą zgłoszenia, co potwierdzali również na formularzu kwalifikacyjnym. Wskazano, że stosownie do wyjaśnień złożonych przez Spółkę A warunki uczestnictwa oraz proces naboru był przekazywany na prośbę zainteresowanych i nie było przypadku aby komukolwiek odmówiono wydania Regulaminu projektu. Zgodnie z przedłożonym Regulaminem spotkanie z psychologiem, będące II etapem rekrutacji decydowało o zakwalifikowaniu danej osoby do projektu. Z tego też powodu z powodu braku możliwości stawienia się zainteresowanego na takim spotkaniu z psychologiem w terminie realizacji rekrutacji do I edycji projektu (stosownie do informacji zawartej w piśmie strony w okresie [...] grudnia 2013 r. przebywała w sanatorium) brak było możliwości zakwalifikowania jej do realizacji programu. Beneficjent odpowiedzialny za realizację projektu, zgodnie z założeniami zatwierdzonymi przez Wojewódzki Urząd Pracy nie mógł wstrzymać całego procesu rekrutacji oraz rozpoczęcia szkolenia ze względu na skarżącego. W kwestii dyskryminacji z uwagi na niepełnosprawność skarżącego wyjaśniono, że nie potwierdzono takiej okoliczności, już chociażby z tej przyczyny, że w formularzu rekrutacyjnym do projektu strona nie zaznaczyła, że jest osobą o orzeczonym znacznym stopniu niepełnosprawności, przy czym w końcowej części tego formularza strona wskazała, że podane przez nią dane są prawdziwe. Reasumując stwierdzono, ze firma A w wypełnianiu obowiązków realizatora projektu nie dopuściła się zaniedbań w wypełnianiu projektu, jak również nie dopuściła się dyskryminacji skarżącego. Poinformowano, że nadal strona ma możliwość przystąpienia do rekrutacji w II edycji programu obejmującego złożenie formularza oraz przystąpienie do rozmowy kwalifikacyjnej z psychologiem. Pismem z 21 stycznia 2014 r. skierowanym do Dyrektora Departamentu Zarządzania Europejskimi Funduszami Społecznymi Urzędu Marszałkowskiego Województwa, jak również kolejnym pismem z 3 lutego 2014 r. skierowanym do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy zatytułowanym "ostatnie wezwanie przedsądowe" A.S. wystąpił o udzieleniu informacji tj.: I. podanie adresu i nazwy instytucji, do której może złożyć odwołanie od pisma z dnia 16 stycznia 2014 r. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w kwestii niewyjaśnienia w całości dyskryminacyjnego zachowania i odmowy zakwalifikowania do projektu, II. podania adresu i nazwy Sądu, do którego może złożyć pozew w tej sprawie, III. podanie adresu i pełnej nazwy instytucji, którą może i chce pozwać w tej sprawie w celu zasądzenia od pozwanego należnego mu szkolenia w projekcie w I edycji projektu i zadośćuczynienia na jego rzecz, IV. podanie terminu i miejsca, gdzie pod wyznaczonym adresem może zapoznać się z całością dokumentacji zgromadzonej w jego sprawie, czego mu bezprawnie odmówiono, jak również zapoznać się z całą list imion i nazwisk osób "ubeckiej rekrutacji" do I edycji wskazanego projektu, za społeczne i unijne środki. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy pismem z dnia 14 lutego 2014 r. poinformował zainteresowanego, iż w zakresie wniosku zawartego w pkt I. zapoznał się z przedmiotową skargą i uznał ją za bezzasadną, gdyż p. T.S. załatwił sprawę w sposób zgodny z zasadami współżycia społecznego, obowiązującą procedurą i przepisami. Nie dopuścił się zaniedbań w wypełnianiu powierzonych obowiązków. W odniesieniu do żądanych informacji w pkt II. i III. wniosku wyjaśnił, że otrzymała strona już odpowiedź na te pytania w piśmie z dnia 29 styczni br., natomiast w zakresie żądania pkt IV., to w swoim piśmie z 16 stycznia 2014 r. szczegółowo przedstawiono powody niezakwalifikowania strony do projektu, szczegółowo poinformowano w nim o możliwości ubiegania się o udział w projekcie w ramach kolejnej edycji naboru. Odnośnie imiennej listy osób zakwalifikowanych do projektu poinformowano o braku możliwości przekazania takiego dokumentu, bowiem stosownie do zapisów ustawy o ochronie danych osobowych Beneficjent realizujący projekt, zobligowany został do ochrony danych uczestników projektu. W skardze na bezczynność z dnia 20 lutego 2014 r. A.S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie aby pozwani tj. Marszałek Województwa oraz Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy zostali zobowiązani do nakazania udzielenia informacji stanowiącej odpowiedź na wszystkie cztery jego pytania - roszczenia zawarte w wezwaniu przedsądowym z dnia 3 lutego 2014 r. oraz piśmie z 21 stycznia 2014 r., zakreślając termin na wykonanie tego obowiązku. Strona skarżąca wniosła również o zwolnienie jej w całości od kosztów postępowania sądowego oraz ustanowienie na jej rzecz profesjonalnego pełnomocnika z uwagi na trudna sytuację materialną. Sąd skargę na bezczynność Marszałka Województwa zarejestrował pod sygnaturą akt II SAB/Ol 33/14. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy (dalej: Dyrektor WUP) wniósł o jej odrzucenie z uwagi na zaistnienie przesłanki określonej w art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. ze względu na fakt, że sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądu administracyjnego ewentualnie, w przypadku braku uwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi z uwagi na jej oczywistą bezzasadność. Przytoczono treść art. 3 ww. ustawy wskazując, że przepis ten zawiera katalog działań i zaniechań organów administracji, które mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadkach innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność organu musi być poprzedzone ustaleniem, że organ zaniechał wykonania czynności, do której był zobowiązany, a która to czynność dotyczyła takiego właśnie uprawnienia lub obowiązku. W tej sprawie nie sposób wskazać przepis, z którego taki obowiązek choćby pośrednio wynikał do żądania uzyskania żądanych wyżej informacji. Uprawnienie takie nie wynika z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż informacja polegająca na wskazaniu podmiotu, przeciwko któremu skarżący mógłby wystąpić z roszczeniem wywodzonym z odmowy zakwalifikowania do projektu pn. "Pracownik Ochrony Fizycznej [...]" realizowanego przez Spółkę A nie stanowi sprawy publicznej, nie wiąże się również z wykonywaniem władzy publicznej (art. 64 ust. 1 Konstytucji RP). Żądane informacje dotyczą indywidualnego interesu skarżącego i wynikają z niezadowolenia z treści otrzymywanych odpowiedzi. Postanowieniem tut. Sądu z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Ol 34/14 skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego. Pismem procesowym z 11 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w skardze, zarzucając dodatkowo naruszenie art. 8, art. 12 i art. 35 Kodeksu postepowania administracyjnego, wnosząc o zobowiązanie Dyrektora WUP do udzielenia informacji dotyczących środków zaskarżenia odmowy zakwalifikowania do projektu "Pracownik Ochrony Fizycznej [...]", dokumentacji zgromadzonej w związku z realizacją tego projektu, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, które nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wskazano, że nie budzi wątpliwości, iż w niniejszej sprawie organ był zobligowany do udzielenia wyczerpujących informacji na wystosowane zapytanie, czego nie uczyniono, a w związku z czym w tym zakresie organ zobowiązany pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na to wystąpienie Dyrektor WUP wskazał na bezzasadność podnoszonego naruszenia zasad postępowania administracyjnego tj. art. 8, 12 i 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem sprawa ta nie podlega reżimowi tej ustawy, nie mieści się w granicach wyznaczonych treścią art. 1 kpa., który określa istotę sprawy administracyjnej. Brak któregokolwiek z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej skutkuje tym, że sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego traci charakter sprawy administracyjnej, natomiast sprawa skarżącego nie ma charakteru administracyjnego. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniesioną skargę oraz zarzuty w niej zawarte, jak również w piśmie procesowym z dnia 11 kwietnia 2014 r. Skarżący również potwierdził wniesioną skargę oraz zarzuty w niej zawarte podnosząc, że Dyrektor WUP nie podjął stosowanych działań, które doprowadziłyby do udzielenia odpowiedzi na żądane przez niego w czterech punktach pytania dotyczące toczącej się sprawy o zakwalifikowaniu do szkolenia w ramach realizowanego projektu. Skoro organ ten był bezpośrednim nadzorcą przyznanych środków unijnych dla podmiotu prywatnego, to miał możliwość całkowitej kontroli działań tego podmiotu i wydania stosownych decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zarzucił, że z pisma znajdującego się w aktach sprawy wynika, że po jego przyjeździe z sanatorium nie była jeszcze rozpoczęta realizacja pierwszej tury szkolenia w ramach projektu, wobec czego skarżący mógł być do niej zakwalifikowany. Pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi, wskazując dodatkowo, że skarżący zakwalifikował się do II tury edycji szkolenia w ramach projektu ale z niego zrezygnował. W toku procedury udzielenia odpowiedzi na wątpliwości skarżącego organ udzielał stosownych wyjaśnień. Podkreśliła, że w toku załatwiania tej sprawy rozważano możliwość zakwalifikowania żądania skarżącego, jako informacji na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej lecz ostatecznie uznano, iż rygory tej ustawy nie znajdują zastosowania w rzeczonej sprawie. Na rozprawie Sąd postanowił o wyłączeniu do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargi A.S. w zakresie bezczynności organu dotyczącego udzielenia informacji na pkt IV wniosku z dnia 21 stycznia 2014 r. określając jej przedmiot jako bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić w zakresie bezczynności organu dotyczącej żądania skarżącego dotyczącego pkt. od I do III wniosku z dnia 21 stycznia 2014 r. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz, gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z 2012 r. Dz. U. poz 270, ze zm) zwanej dalej: ustawą ppsa., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy ppsa. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy ppsa.). Wskazana regulacja stanowi wyczerpujące określenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych i wynika z przepisów art. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji RP. Pierwszy z nich stanowi, iż wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe, zaś drugi przepis wskazuje, iż sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych do właściwości innych sądów. Oznacza to, że jako zasadę ustanowiono generalne domniemanie właściwości sądownictwa powszechnego w rozstrzyganiu wszelkich spraw z zakresu wymiaru sprawiedliwości, natomiast wyjątkiem są sprawy, które ustawowo zostały zastrzeżone do właściwości innych sądów, w tym sądownictwa administracyjnego. Ustawą, która na mocy art. 3 § 3 ustawy ppsa. przewiduje sądową kontrolę - sądu administracyjnego - jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, ze zm) dalej zwana: ustawą o z.p.p.r., z której przepisów wynika kontrola w sprawach z zakresu dofinansowania projektów. Jednakże stosownie do art. 30c ust. 1 ustawy o z.p.p.r., po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją oraz w przypadku, o którym mowa w art. 30i pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 30b ust.. 9 albo art. 30i pkt 1, bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie (art. 30c ust. 2 tej ustawy). Przepis art. 30b ustawy o z.p.p.r. dotyczy postępowania w przypadku negatywnej oceny projektu dokonanej przez instytucje organizujące konkurs, wymienione w art. 29, a więc przez instytucję zarządzającą, instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą. W tym miejscu należy również wskazać, że pod pojęciem projektu należy rozumieć stosownie do art. 5 pkt 9 ustawy o z.p.p.r.- przedsięwzięcie realizowane w ramach programu operacyjnego na podstawie decyzji lub umowy o dofinansowanie, zawieranej miedzy beneficjentem a instytucją zarządzającą, instytucją pośredniczącą lub instytucja wdrażającą, natomiast pod pojęciem beneficjenta należy rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, realizującą projekty finansowane z budżetu państwa lub ze źródeł zagranicznych na podstawie decyzji lub umowy o dofinansowanie projektu - art. 5 pkt 1 tej ustawy. Reasumując cała wskazana w przepisach art. 30b - art. 30e procedura dotyczy jedynie wyboru do dofinansowania projektów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o z.p.p.r. wyłonionych w trybie konkursu. Nadto po myśli art. 30g tej ustawy informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej. Jak zatem wynika z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju procedura ta, włącznie z kontrolą sądową, dotyczy jedynie możliwości wnoszenia środków odwoławczych w postaci protestu przez wnioskodawcę, którego zgłoszony projekt bierze udział w procedurze konkursowej. Skarżący natomiast wnosząc skargę na bezczynność organu tj. Dyrektora WUP - instytucji pośredniczącej w realizacji projektu pn. "Pracownik Ochrony Fizycznej [...]" realizowanego przez Spółkę A będącego beneficjentem tego projektu chciał jedynie skorzystać z możliwości uczestniczenia w realizowanym projekcie. Zapisy przywołanej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie przewidują jednak jakichkolwiek środków odwoławczych w celu dochodzenia swoich uprawnień w sytuacji, gdy określona osoba nie uzyska zakwalifikowania do skorzystania z dobrodziejstwa przeprowadzanego i dofinansowanego ze środków Unii Europejskiej szkoleń czy dofinansowań. Zasady naboru oraz wyboru osób do szkolenia w ramach realizowanego projektu określa bowiem Regulamin Projektu "Pracownik Ochrony Fizycznej [...]" współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego i zapisy tego regulaminu nie przewidują środków odwoławczych od braku zakwalifikowania do projektu, a jedynie w § 12 pkt 2 wskazano, że sprawy nieuregulowane w niniejszym Regulaminie są rozstrzygane przez Strony polubownie. Skoro przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność organu w odpowiedzi na żądane informacje, które w pkt I wniosku skarżącego z dnia 21 stycznia 2014 r. dotyczyły kwestionowania rozstrzygnięcia w trybie skargowym na podległego urzędnika administracji publicznej oraz pkt II i III wskazania instytucji oraz sądu, do których skarżący mógłby się odwołać oraz wnieść pozew w związku ze sposobem rozpoznania jego skargi oraz brakiem zakwalifikowania do realizowanego przez Beneficjenta projektu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (PO KL), to słusznie Dyrektor WUP w odpowiedzi na skargę wskazał, że dopuszczalność skargi w tym zakresie jest uzależniona od faktu, czy podejmowane czynności lub akty w tym zakresie dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro brak jest w przywołanej wyżej ustawie regulacji przyznającej określone uprawnienia lub obowiązki wynikające wprost z przepisów prawa, to również brak jest możliwości uznania, że w takim zakresie doszło do bezczynności organu. Wyjaśnić pozostaje bowiem, że pod pojęciem aktów lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, należy rozumieć działania materialno-techniczne podjęte przez szeroko rozumiane organy administracji publicznej w sprawach o charakterze publicznoprawnym, w stosunku do indywidualnie oznaczonych podmiotów, dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, dla załatwienia których nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Jeżeli zatem akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, to konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 24-27 i powołane tam orzecznictwo). Musi więc istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Jak wskazano wyżej w rzeczonej sprawie zarówno skarżący, jak i pełnomocnik ustanowiony w sprawie nie wskazali takiego przepisu prawa, z którego wynikałby obowiązek podjęcia przez organ administracji publicznej określonej czynności lub aktu. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 8, art. 12 i art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie reguły powyższe nie znajdują zastosowania z uwagi na fakt, że żądanie skarżącego nie dotyczy sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 Kodeku postępowania administracyjnego. W teorii prawa administracyjnego przyjęło się, że istotę sprawy administracyjnej określa art. 1 pkt 1 i 2 kpa., warunkując jej byt od działania właściwego organu uprawnionego do wydania decyzji, której adresatem jest konkretna strona, w oparciu o przepisy materialne, w spawie indywidualnej. Brak któregokolwiek z wymienionych konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej skutkuje tym, że sprawa będąca przedmiotem postępowania traci charakter sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, skoro brak jest przepisu prawa materialnego, który nakładałby na organ administracji obowiązek jakiegokolwiek władczego rozstrzygnięcia w stosunku do skarżącego. Wobec powyższego stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy ppsa. skargę należało odrzucić, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W przedmiocie wynagrodzenia radcy prawnego za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 ustawy ppsa. oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnym oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490).