II SA/Gd 444/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody z dnia 6 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę oddala skargę. Przedmiotem skargi T. M. jest decyzja Wojewody [...] z dnia 6 maja 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę gminną (publiczną) położoną w G., k.m. 87, oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0245 ha. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z 8 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta [...], powołując się na art. 93 ust. 1, art. 96 ust. 1 i 4, art. 97 ust. 1 oraz art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zatwierdził na wniosek skarżącego, projekt podziału nieruchomości - działki nr [...], stanowiącej własność skarżącego, w wyniku którego została wydzielona pod drogę publiczną działka nr [...]. Decyzja stała się ostateczna w dniu 28 grudnia 2010 r. Powołując się na tę decyzję skarżący, pismem z 15 lipca 2011 r., wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie odszkodowania za działkę gruntu, która została wydzielona pod drogę publiczną. Skarżący zaproponował odszkodowanie w wysokości 583.945,74 zł, wyjaśniając, że na kwotę tę składa się 122.500 zł wartości rynkowej działki oraz 461.445,74 zł tytułem kosztów związanych z koniecznością przebudowy obiektów budowlanych położonych na działce przy ul. I. [...] w G. W dniu 9 lutego 2012 r. skarżący wniósł do Prezydenta Miasta [...] podanie o wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania za działkę nr [...]. Na wniosek Prezydenta Miasta [...] Wojewoda [...], postanowieniem z 22 marca 2012 r., powołując się na art. 123 § 1, art. 24 § 1 pkt 1 i 4 oraz art. 26 § 2 i 3 k.p.a., wyłączył Prezydenta Miasta [...] od załatwienia wniosku skarżącego o ustalenie odszkodowania za działkę nr [...] i wyznaczył do załatwienia tej sprawy Starostę [...]. Starosta [...] postanowieniem z 22 maja 2012 r., powołując się na art. 61a § 1 w zw. z art. 61 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, odmówił wszczęcia postępowania na wniosek skarżącego w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę wydzieloną decyzją Prezydenta Miasta [...] z 8 października 2010 r. pod drogę publiczną. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 13 lipca 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi T. M. na powyższe rozstrzygnięcie, wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 522/12 stwierdził nieważność postanowienia Wojewody [...] z dnia 13 lipca 2012 r. oraz postanowienia Starosty [...] z dnia 22 maja 2012 r. a także uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia 22 marca 2012 r. W ocenie Sądu brak było podstaw prawnych do wyłączenia Prezydenta Miasta [...] od załatwienia wniosku skarżącego o ustalenie odszkodowania za działkę nr [...] i wyznaczenie do załatwienia tej sprawy Starosty [...]. Tym samym Wojewoda [...], wydając postanowienie z 22 marca 2012 r., naruszył art. 24 § 1 pkt 1 i 4 oraz art. 26 § 2 i 3 k.p.a. Wydanie tego postanowienia z naruszeniem prawa doprowadziło do wydania w pierwszej instancji postanowienia przez organ niewłaściwy, gdyż zamiast Prezydenta Miasta [...] postanowienie wydał Starosta [...], naruszając przepisy o właściwości (art. 129 ust. 1 i ust. 5 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 98 ust. 3 tej ustawy oraz art. 21 § 1 pkt 1 k.p.a.). Przepisy o właściwości naruszył także Wojewoda [...], gdyż orzekając jako organ odwoławczy utrzymał w mocy wadliwe postanowienie organu pierwszej instancji. W związku z powyższym Sąd uznał, że w odniesieniu do postanowienia Wojewody [...] oraz poprzedzającego je postanowienia Starosty [...] zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Pismem z dnia 24 września 2013 r. Prezydent Miasta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania. W dniu 10 czerwca 2013 r. rzeczoznawca majątkowy S. G. sporządziła operat szacunkowy, w którym oszacowała wartość prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0245 ha na łączną kwotę 84.335 zł. W piśmie z dnia 2 lipca 2013 r. T. M. wniósł uwagi i zarzuty do operatu szacunkowego, podnosząc w szczególności, że rzeczoznawca nie uwzględniła nakładów wynikających z konieczności przeprowadzenia prac budowlanych na pozostałej części nieruchomości położonej przy ul. I. w G. w tym: kosztów montażu murów oporowych graniczących z istniejącym murem, kosztów zmian wjazdu do hali garażowej poprzez zmianę drogi dojazdowej do garażu podziemnego i parkingu naziemnego, kosztów robót rozbiórkowych drogi wewnętrznej oraz śmietnika i znajdującego się przy nim fragmentu murów, kosztów ogrodzenia systemowego przesłonowego włącznie z balustradą szklaną, kosztów trawników na stropie i na gruncie z warstwą humusu, kosztów schodów na gruncie w chodniku przy drodze wewnętrznej, kosztów chodników i opaski na gruncie i na stropie garażu podziemnego, kosztów robót sanitarnych polegających na podłączeniu wypustów deszczowych na łączną kwotę 449.829,75 zł brutto. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2013 r. rzeczoznawca majątkowy ustosunkowała się do zgłoszonych zastrzeżeń i uznała, że nie zasługują one na uwzględnienie i brak jest podstaw do korygowania operatu szacunkowego. Skarżący, w piśmie z dnia 9 września 2013 r. wniósł o uwzględnienie uwag zawartych w piśmie z dnia 2 lipca 2013 r. oraz o weryfikację operatu, w szczególności o uwzględnienie wartości wymienionych nakładów. Rzeczoznawca majątkowy, w piśmie z dnia 11 października 2013 r. podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko w tym przedmiocie. Prezydent Miasta [...], wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia 29 listopada 2013 r. orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz skarżącego w kwocie 84.335 zł za prawo własności nieruchomości położonej w G., k. m. 87, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0245 ha. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia T. M. zarzucił organowi I instancji błędne oszacowanie wysokości odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Zdaniem skarżącego jedynie uwzględnienie kosztów wynikających z konieczności przeprowadzenia stosownych prac budowlanych na nieruchomości przy ul. I. [...] w G., może doprowadzić do odtworzenia sytuacji majątkowej jaką posiadał przed wydaniem decyzji o przejęciu przez Gminę Miasta G. działki numer [...]. Decyzją z dnia 6 maja 2014 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ odwoławczy wyjaśnił, że podziału działki nr [...] m.in. na działkę nr [...] dokonano na wniosek jej właściciela tj. skarżącego. W dalszej kolejności, wskazując na treść Uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 26 sierpnia 2009 r., organ podniósł, że działka nr [...] przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę i ulicę główną - Droga [...] (docelowo droga i ulica główna ruchu przyspieszonego), symbol: 14 KD-G 2/2, KD-G 2/3. Przedmiotowa działka stanowi drogę publiczną, zgodnie z załącznikiem nr 3 do przywołanej wyżej uchwały Rady Miasta [...]. Na dzień wydania decyzji podziałowej działka nr [...] była przeznaczona pod drogę publiczną, jej podział został dokonany na wniosek właściciela, a decyzja podziałowa jest ostateczna, wobec czego wszystkie warunki z art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami zostały w niniejszej sprawie spełnione. W sprawie nie doszło do uzgodnienia wysokości odszkodowania, o którym mowa w zdaniu pierwszym art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Wojewody sporządzony w dniu 10 czerwca 2013 r. przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sporządzając wycenę z dnia 10 czerwca 2013 r. rzeczoznawca majątkowy zastosowała podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Rzeczoznawca ustaliła, że czynnikami wpływającymi na wartość nieruchomości są: lokalizacja szczegółowa i sąsiedztwo bezpośrednie (wpływające na wartość w 40 %), znaczenie nieruchomości w aspekcie jej funkcji - zurbanizowanie, kategoria - znaczenie drogi (35 %), warunki zagospodarowania nieruchomości (25 %). Określiła również skalę ocen dla każdej z przyjętych cech rynkowych. Dokonując stosownych obliczeń, w oparciu o 3 nieruchomości podobne, rzeczoznawca ustaliła, że wartość prawa własności działki nr [...] o pow. 0,0245 ha wynosi 67.333 zł. Na dzień wydania decyzji podziałowej na działce znajdowały się następujące elementy: drzewa ozdobne - żywotniki (8 szt.), utwardzenie terenu płytami chodnikowymi betonowymi (6,28 m2), utwardzenie terenu płytami ażurowymi (211,50 m2), fragment murowanej wiaty śmietnikowej (2 m2). Powyższe części składowe zostały przez rzeczoznawcę oszacowane na poziomie 17.002 zł. W związku z powyższym organ uznał, że rzeczoznawca majątkowy S. G. sporządziła operat szacunkowy z dnia 10 czerwca 2013 r. zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, dokonując prawidłowego określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0245 ha. Końcowo, odnosząc się do zarzutu, że wydanie decyzji podziałowej przez Prezydenta Miasta [...] spowodowało powstanie szkody na nieruchomości sąsiedniej stanowiącej pozostałą część podzielonej działki, na której realizowano projekt budowy wielorodzinnych budynków mieszkalnych, Wojewoda wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że odszkodowanie za grunt pod inwestycję drogową powinno uwzględniać tylko tę część nieruchomości i jej części składowe, które bezpośrednio przeznaczone zostały pod realizację inwestycji o charakterze publicznym. W sytuacji zatem gdy przejęciu z mocy prawa podlegała działka nr [...] (powstała z podziału działki nr [...]) niedopuszczalnym jest ustalenie odszkodowania za nieruchomość sąsiednią. Obowiązkiem rzeczoznawcy majątkowego było dokonanie wyceny nieruchomości wydzielonej pod drogę przy uwzględnieniu stanu nieruchomości (stanu faktycznego) istniejącego w dacie jej podziału. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Admiracyjnego w Gdańsku T. M. wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 K.p.a. polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, wybiórczym rozpatrzeniu podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 29 listopada 2013 roku zarzutów oraz braku odniesienia w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów przez niego sformułowanych. Zarzucono ponadto naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 128 ust. 1 i 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne oszacowanie wysokości odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości położonej w G. przy ul. I., oznaczonej jako działka nr [...], km. 87 obręb G. Końcowo zarzucono naruszenie przepisu art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez nieuwzględnienie wynikającej z jego treści zasady słuszności odszkodowania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest wysokość przyznanego skarżącemu odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną, przy czym skarżący ani w odwołaniu, ani w skardze nie kwestionował prawidłowości wyceny przez rzeczoznawcę prawa własności części nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...]. Wycenie sporządzonej przez rzeczoznawcę podlegała wartość rynkowa prawa własności gruntu oraz wartość odtworzeniowa nakładów dokonanych na nieruchomości. Te wartości, zdaniem Sądu, zostały ustalone prawidłowo, metodami i technikami wskazanymi i opisanymi szczegółowo w operacie i zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109). Zarzuty skarżącego sprowadzają się do nieuwzględnienia w wycenie kosztów jakie poniesie w przyszłości na wykonanie dodatkowych robót związanych z przebudową inwestycji zrealizowanej na tej części nieruchomości, która nie podlegała przejęciu pod drogę publiczną. Koszty te zostały wyszczególnione w tzw. "zbiorczym zestawieniu kosztów" znajdującym się w aktach administracyjnych i obejmują one m. in. roboty rozbiórkowe śmietnika i budowę nowego, dodatkowe schody, zieleń, mury oporowe itd. Powstanie tych kosztów, jak twierdzi skarżący jest efektem przejęcia z mocy prawa przez Gminę Miasta [...] działki nr [...] i w jego ocenie mieszczą się w dyspozycji przepisów art. 128 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 120 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stanowisko skarżącego nie jest zasadne. Zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej miedzy właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Stosownie do art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywłaszczenie nieruchomości następuje za odszkodowaniem odpowiadającym wartości tych praw. Odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126 ustawy. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu (art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Zgodnie z art. 130 ust. 1 i 2 ustawy wysokość odszkodowania ustala się według stanu, przeznaczenia i wartości wywłaszczanej nieruchomości po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości. Stosownie do art. 134 ust. 1 podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. Z powyższych unormowań wynika, że odszkodowanie ustala się wg wartości nieruchomości, a nie szkody, jaką poniesie skarżący wskutek wywłaszczenia nieruchomości. Zasada ta jednoznacznie wyłącza odszkodowanie za jakikolwiek inny uszczerbek majątkowy poniesiony przez podmiot wywłaszczany. Odszkodowanie nie obejmuje zatem utraconych przez właściciela zysków, utraty wartości pozostałej części nieruchomości, kosztów przeprowadzki w inne miejsce, kosztów przebudowy pozostałej części nieruchomości, doznanych uciążliwości itp. W chwili ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nie mogą być także uwzględnione ujemne skutki, jakie następują na nieruchomościach sąsiednich. W obowiązującym stanie prawnym okoliczności faktyczne jakie mogą składać się na przyszły uszczerbek majątkowy nie mogą być bowiem rekompensowane poprzez podwyższenie wartości nieruchomości wywłaszczonej. Odszkodowanie za wywłaszczenie odnosi się tylko do wywłaszczanej nieruchomości, a więc tego, co zgodnie z decyzją o wywłaszczeniu zostaje odjęte z majątku wywłaszczanego. W przypadku wywłaszczenia części nieruchomości, będzie to ta część nieruchomości. Gdyby przyjąć, jak chce tego skarżący, że w odszkodowaniu za wywłaszczoną część nieruchomości mieszczą się wszystkie przyszłe szkody jakie powstaną na pozostałej części nieruchomości, to wówczas należałoby zaspokoić wszelkie przyszłe roszczenia, których obecnie nie można przewidzieć. Tak ustalone odszkodowanie byłoby sprzeczne z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem stanowiłoby "zryczałtowane" odszkodowanie za wszystkie ujemne wpływy inwestycji zrealizowanej na wywłaszczonej części. Reasumując - przyszły uszczerbek majątkowy, jaki powstanie na skutek realizacji inwestycji, a nie samego wywłaszczenia (przejęcia z mocy prawa) nie jest objęty dyspozycją art. 128 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym samym ewentualna szkoda, na którą powołuje się skarżący, nie mogła być objęta ani operatem szacunkowym, ani decyzją o wywłaszczeniu (przejęciu z mocą prawa). W związku z powyższym należy przyjąć, że wartość wywłaszczonej nieruchomości ustalana na dzień wydania decyzji o wywłaszczeniu (przejęcia z mocy prawa) jest jedyną formą wyrównania strat w majątku wywłaszczonego (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 302/11). Odszkodowanie, jak to wynika wprost ze wskazanego przepisu zawiera jedynie element utraty wartości gruntu podlegającego wywłaszczeniu i jego części składowych. W rozpoznawanej sprawie koszty, jakie wyliczył skarżący nie mieszczą się w dyspozycji art. 128 ust. 4 w zw. z art. 120 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ten ostatni przepis stanowi, że jeżeli zachodzi potrzeba zapobieżenia niebezpieczeństwu, wystąpieniu szkody lub niedogodnościom, jakie mogą powstać dla właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich wskutek wywłaszczenia lub innego niż dotychczas zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości, w decyzji o wywłaszczeniu ustanawia się niezbędne służebności oraz ustala obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających tym zdarzeniom lub okolicznościom. Obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń ciąży na występującym z wnioskiem o wywłaszczenie. Przepis ten stanowi uzupełnienie art. 119 ustawy określającego elementy decyzji o wywłaszczeniu o dodatkowe obowiązki wywłaszczającego. Odszkodowanie, o którym mowa w art. 128 ust. 4 ustawy za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 przysługuje jedynie wówczas gdy w decyzji o wywłaszczeniu nałożono obowiązek budowy lub utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających tym zdarzeniom lub okolicznościom. Za niezasadny uznał Sąd również zarzut naruszenia przepisu art. 21 ust. 2 Konstytucji RP w zakresie zasady słusznego odszkodowania. Art. 21 ust. 2 Konstytucji uzależniając dopuszczalność wywłaszczenia od spełnienia przesłanki słusznego odszkodowania, nie precyzuje pojęcia "słuszne odszkodowanie". Rozumienie tego pojęcia wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. SK 11/02 (OTK-A 2004/7/66) dotyczącym zgodności art. 73 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) z art. 21 ust. 2 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Trybunału "słuszne odszkodowanie" to odszkodowanie związane z wartością wywłaszczonej nieruchomości. Znamienne jest, że prawodawca konstytucyjny nie posłużył się określeniem "pełne" odszkodowanie, lecz zastosował termin "słuszne", który ma bardziej elastyczny charakter. Należy zatem przyjąć, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, że mogą istnieć szczególne sytuacje, gdy inna ważna wartość konstytucyjna pozwoli uznać za "słuszne" również odszkodowanie nie w pełni ekwiwalentne. Ze względu na wartości znajdujące wyraz w Konstytucji dla ustalenia znaczenia tego pojęcia należy również uwzględnić kontekst następstw ustalenia odszkodowania dla budżetu państwa. Wywłaszczenie bowiem – jak wywodził Trybunał – następuje na cele publiczne tzn. ze względu na dobro wspólne. Z tych przyczyn – zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, odszkodowanie w pełni ekwiwalentne może nie odpowiadać zasadzie słuszności, natomiast odszkodowanie nie w pełni ekwiwalentne może być uznane za odszkodowanie słuszne. W ocenie Sądu także zarzuty dotyczące braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego tj. naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. należy uznać za chybione. Organy w sposób należyty przeprowadziły postępowanie tj. poprawnie ustaliły stan faktyczny sprawy, rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który prawidłowo oceniły. Ponadto wydane rozstrzygnięcia zawierają wymagane uzasadnienie faktyczne i prawne. Mając powyższe pod uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - Sąd orzekł jak w sentencji.