III SA/Po 1071/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... maja 2014 r. nr ... w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2012 postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu ... sierpnia 2014 r. A.G. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... maja 2014 r., nr ..., w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości położonej w P. za rok 2012. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona na adres P., który nie jest jego adresem zamieszkania. Decyzję odebrał pracownik firmy w dniu 2 lipca 2014 r., o czym skarżący dowiedział się dopiero dnia 5 sierpnia 2014 r. W okresie od dnia 30 czerwca do dnia 13 lipca 2014 r. wnioskodawca przebywał wraz z żoną M.G. na urlopie wypoczynkowym w miejscowości L. w województwie zachodniopomorskim. Decyzja została przekazana stronie przez pracownika dopiero po powrocie z urlopu dnia 14 lipca 2014 r., bez podania daty faktycznego odbioru przesyłki. W okresie zaś od dnia 21 lipca 2014 r. do dnia 4 sierpnia 2014 r. skarżący podjął starania o wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów w organie prowadzącym operat ewidencji gruntów i budynków. Wraz powyższym wnioskiem skarżący przedłożył Sądowi m.in. skargę oraz skierowanie do środka wypoczynkowego małżonki strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.270, p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanym przypadku skarżący jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi i uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, wskazał niewłaściwe skierowanie zaskarżonej decyzji pod adres: P., który nie jest jego adresem zamieszkania. Przebywający pod tym adresem pracownik firmy odebrał w dniu 2 lipca 2014 r. przesyłkę zawierającą przedmiotową decyzję, o czym skarżący dowiedział się dopiero dnia 5 sierpnia 2014r. W okresie od dnia 30 czerwca do dnia 13 lipca 2014 r. wnioskodawca przebywał wraz z żoną M.G. na urlopie wypoczynkowym. W ocenie Sądu, wskazane przez wnioskodawcę przyczyny nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu. Po pierwsze, podany przez stronę adres: P. był adresem do korespondencji skarżącego w toku postępowania podatkowego. Pod adres ten zostały skierowane decyzje obu instancji, ponadto na adres ten wskazywał skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Po drugie, okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do złożenia skargi nie można zaliczyć urlopu strony. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że urlop jest zdarzeniem zaplanowanym, stąd skarżący mógł podjąć odpowiednie działania, które zapewniłyby ochronę jego interesów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w szczególności mógł zlecić złożenie skargi do Sądu innej osobie. Dlatego też okoliczność powyższa nie może być traktowana jako niezależna od skarżącego, a tym samym uzasadniająca brak winy w uchybieniu terminu (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 634/05; z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I FZ 5/06; z dnia 17 lipca 2006 r., I FZ 283/06 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bez znaczenia jest przy tym fakt, że w okresie od dnia 21 lipca 2014 r. do dnia 4 sierpnia 2014 r. skarżący podjął starania o wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów w organie prowadzącym operat ewidencji gruntów i budynków. Natomiast, jak wskazano, wyjazd skarżącego był czynnością zaplanowaną, wnioskodawca świadomie zatem zrezygnował z podejmowania w okresie do dnia 13 lipca 2014 r. prób ustalenia treści zaskarżonej decyzji. Wskazane w art. 87 § 2 p.p.s.a. kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r. SA/Sz 1117/99; postanowienie WSA w Bydgoszczy z 1 lipca 2008 r., I SA/Bd 340/08 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając zatem, że niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nie była następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz była konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu przez niego własnych spraw, należało stwierdzić, że nie zaistniała podstawa do przywrócenia uchybionego terminu. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, jak w sentencji postanowienia.