II FZ 2029/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1071/14 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 19 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie. W dniu 6 sierpnia 2014 r. A.G. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 19 maja 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. W uzasadnieniu Wnioskodawca wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona na adres: [...], który nie jest jego adresem zamieszkania. Decyzję odebrał pracownik firmy w dniu 2 lipca 2014 r., o czym Skarżący dowiedział się dopiero 5 sierpnia 2014 r. Od 30 czerwca do 13 lipca 2014 r. Wnioskodawca przebywał na urlopie wypoczynkowym, a decyzja została przekazana Stronie przez pracownika dopiero po powrocie z urlopu - 14 lipca 2014 r., bez podania daty faktycznego odbioru przesyłki. W okresie od dnia 21 lipca 2014 r. do dnia 4 sierpnia 2014 r. Skarżący podjął starania o wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów w organie prowadzącym operat ewidencji gruntów i budynków. Odmawiając przywrócenia terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że podany przez Stronę adres: [...] był adresem do korespondencji Skarżącego w toku postępowania podatkowego. Pod adres ten zostały skierowane decyzje obu instancji, ponadto na adres ten wskazywał Skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Ponadto, do okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do złożenia skargi nie można zaliczyć urlopu strony. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że urlop jest zdarzeniem zaplanowanym, stąd Skarżący mógł podjąć odpowiednie działania, które zapewniłyby ochronę jego interesów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w szczególności mógł zlecić złożenie skargi do sądu innej osobie. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Wskazał, że sąd błędnie przyjął, iż doręczenie decyzji podatkowej było skuteczne, a ponadto wadliwie ocenił, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, opiera się bowiem na dwóch zarzutach, pozostających ze sobą we wzajemnej sprzeczności. Z jednej strony Skarżący argumentuje, nietrafnie zresztą, że w sprawie nie dokonano skutecznego doręczenia decyzji podatkowej, z drugiej zaś przekonuje o zasadności przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zgłaszanie pierwszego z zarzutów w ramach postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu jest nielogiczne, gdyż uznanie, że decyzji nie doręczono, prowadziłoby do wniosku, iż termin w ogóle nie rozpoczął swego biegu, w konsekwencji zaś nie mogło dojść również do jego uchybienia. Podnoszenia tego rodzaju zarzutu w ramach postępowania incydentalnego w przedmiocie przywrócenia terminu nie można motywować "ostrożnością procesową", podważa on bowiem sam sens zgłoszonego wniosku. Na marginesie jedynie wskazać należy, że aktem podlegającym doręczeniu była decyzja podatkowa, wydana i doręczona z zachowaniem norm procedury podatkowej. W sprawie nie mogło zatem dojść – jak sugeruje Skarżący – do naruszenia przepisów k.p.a. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zasadności odmowy przywrócenia terminu, Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Jak słusznie wskazał sąd administracyjny pierwszej instancji, urlop strony nie może stanowić argumentu za przywróceniem terminu do wniesienia skargi, którą to instytucję stosować należy jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Ponadto podkreślić należy, że zgodnie z oświadczeniami samego Skarżącego, decyzja podatkowa została doręczona w dniu 2 lipca 2014 r. i przekazana skarżącemu w dniu 14 lipca 2014 r. przez pracownika spółki z o.o., której Skarżący jest udziałowcem i prezesem zarządu. Skarżący miał zatem - po zakończeniu urlopu - możliwość wniesienia skargi w ustawowym terminie. Dochowując należytej staranności, Wnioskodawca winien był ustalić już w dniu 14 lipca 2014 r., kiedy przesyłka zawierająca decyzję podatkową została faktycznie doręczona, bowiem jest to kluczowa informacja pozwalająca ustalić bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Fakt, iż wiedzę taką Skarżący posiadł dopiero w dniu 5 sierpnia 2014 r. nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej uchybienie terminu i uzasadniającej jego przywrócenie. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zaskarżone postanowienie jako zgodne z prawem. W szczególności sąd administracyjny pierwszej instancji, odmawiając przywrócenia terminu, nie naruszył art. 86 § 1 P.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.